W poprzednich odcinkach...
- Cały czas to powtarzałem. - Znajdź ją.
Wezwania rzeczywiście nas łączą!
Pomogę ci w Bożej misji.
Mamy rozkaz przetrzymania w areszcie każdego pasażera.
Nie. Ma tylko mnie!
- Tym zajmą się służby ochrony dziecka. - Tato!
- Wrócę, dobrze? - Tato!
Jestem kapitanem.
Zrobiłem, co musiałem.
Nie chcę umierać, Bill.
Kto mówił o umieraniu? Do zobaczenia w 2024 roku.
Mogę się podzielić?
Dla mnie? Dziękuję.
Zdrówko.
Co ci się stało w rękę?
Nic takiego. Wszystko z nią dobrze.
Bóg mnie wybrał.
Jesteś wyjątkowa?
To dlaczego mieszkasz tutaj?
Czekam na znak od Niego.
Dziś, po raz pierwszy od dawna, go dostałam.
Ręka mi się zaświeciła.
Bóg mnie potrzebuje.
Po co?
Żebym przygotowała się do dnia sądu. Ostatecznej próby ognia.
Jest jeszcze ktoś taki jak ty?
Tak. Jest jeszcze jedna taka osoba.
Po tylu miesiącach znów zaczęła świecić.
Podaj mi klucz.
Blizna w kształcie smoka.
Niesamowite.
Zlew powinien działać.
I właśnie tak naprawia się mały przeciek.
Jasne. Nic trudnego.
Zrobić ci śniadanie?
Olive pomaga w szkole Eden, więc mam czas.
Chciałbym zostać trochę dłużej, ale muszę iść do pracy.
Mój 22-letni szef, niejaki „Pooter”,
być może awansuje mnie na kierownika działu mrożonek.
Źle mi z tym, że musiałeś wrócić do pracy.
I że sam nie mogę pracować.
- Chcę pomagać. Wyjść. - Cal.
Jesteś wyjątkowy.
Nawet wśród pasażerów.
Musisz uważać.
Nie możesz trafić do tego przeklętego miejsca.
Blask na ratunek.
Zeke, nie wytrzymuję tu.
Może po prostu do ciebie dołączę?
Zaczęłabyś wprowadzać swoje porządki.
A mnie się podoba ta oślepiająca biel.
No i masz nieskończoną wiedzę na temat przeszłości i przyszłości.
Chciałbym móc powiedzieć ci, co się wydarzy.
- Powiedz. - Nie mogę.
To miałoby wpływ na twoje decyzje.
Nie mogę ingerować w twoją wolną wolę.
Możemy porozmawiać o przeszłości.
To chyba bezpieczne?
Pewnie.
Jak daleko się cofniemy?
Do spotkania w domku?
Czy wcześniej?
Jak to „wcześniej”?
Pamiętasz zdjęcie Angeliny i Pete’a?
Tak.
Było wiele takich chwil, w których niemal się spotkaliśmy.
Na przykład?
Lodowisko w 2007 roku.
Wpadłabyś na mnie, ale odzyskałaś równowagę.
I pognałaś dalej.
- Żartujesz. - Nie.
Dzień, w którym kupiłaś fioletową farbę do włosów.
Ja kupowałem wtedy pastę.
- Nie do wiary. - To nie wszystko.
Byłem na lotnisku, kiedy samolot miał przylecieć.
Prowadziłem taksówkę.
I nie pamiętałeś?
Odbierałem ludzi z lotniska niemal codziennie.
Kiedy temat 828 podjęły media, nie pamiętałem, gdzie wtedy byłem.
Ale stąd wszystko widzę.
Nasze „prawie-spotkania”.
Oboje słyszeliśmy, jak mówisz...
Znajdź ją.
I mnie znalazłeś.
Wreszcie.
Kocham cię.
Nie wiesz, jak trudno nie móc cię dotykać.
Nie móc cię objąć i poczuć.
Chciałbym cię pocałować.
Po prostu...
Zeke.
Mick, to nie jest w stosunku do ciebie fair.
Może jednak lepiej by było...
Nie, Zeke, proszę.
Odwróć się.
Co to było?
Wybacz, kazali...
Masz ze mną pójść.
Systemy wykazały, że o 8.14 miał pan wezwanie.
- Chcemy wiedzieć wszystko. - Mam propozycję.
Powiem wam wszystko o moim głupim wezwaniu po tym,
jak pomożecie mi odnaleźć syna.
Pamięta pan Charliego?
Trafił do rodziny zastępczej.
Nie widziałem go od miesięcy.
Rozumiem pańską frustrację.
Tak pan myśli?
A ma pan dzieci?
Jeszcze nie. Może kiedyś.
Czyli pan nie rozumie.
Nie śpię po nocach, martwiąc się o syna.
Jeśli Charlie zasypia bez lampki, śnią mu się koszmary.
Nigdy się do tego nie przyzna, ale...
uspokaja się tylko, gdy go obejmę.
Mówię mu: „Już dobrze. Czasami wszyscy boimy się ciemności”.
Nie wiem, czy ma lampkę nocną.
Zrobimy wszystko, żeby go odnaleźć.
Mam propozycję.
Jeśli rozwiążemy wezwanie,
porucznik Vasquez będzie mógł zbadać pańską sprawę.
Jeśli je rozwiążecie?
Zespół na pewno je rozwiąże.
Mick, miałaś wezwanie? Co się dzieje?
Nie. Nie mam pojęcia.
Panie Butler?
Wezwanie.
Widziałem zlecenie.
Miasto zamówiło konserwację jakiegoś budynku.
Przed tym wszystkim sam wykonywałem zlecenia.
Znam takie dokumenty.
- Czego ten dotyczył? - Nie wiem.
Coś się na niego wylało.
Tusz?
Światło było słabe,
a atmosfera upiorna.
Ale rozpoznałem kilka liczb.
Słyszał pan coś albo poczuł?
Muzykę.
Skrzypce?
Coś klasycznego.
Tyle pamiętam.
Rozwiążcie to.
Muszę znaleźć syna.
Dlaczego tu jestem?
Pani dyrektor zgodziła się...
Na razie na próbę.
...żebyś rozwiązała wezwanie z Vasquezem.
Dlaczego ja? Co z Dreą albo Wicksem?
Badają inne sprawy.
I nie są pasażerami.
A Ben? Razem moglibyśmy...
Ben wyjdzie z izolatki,
ale ty jesteś jedyną pasażerką, która pracowała w policji.
I pozwolicie mi ot tak wyjść...?
Mam czip, tak?
- To barbarzyństwo. - Poważnie?
To zabezpieczenie.
Wróć do 17. Niezależnie od rozwiązania wezwania.
Inaczej już stąd nie wyjdziesz.
Dobrze.
Długo walczyłem o to, by w jednostce znalazł się pasażer.
Musi się udać, więc mnie nie zawiedź.
Słabe światło, skrzypce, tusz i jakieś liczby.
Miewaliśmy nawet mniej tropów.
To było zamówienie miejskie, co trochę nam ułatwia sprawę.
Dobra, koniec czasu.
Ben, musisz bardziej uważać.
Ben, co robisz?
Ben?
OBUDŹCIE GO
TURBULENCJE
Dziesięć palców u rąk, dziesięć u nóg.
Trzydzieści dwa tygodnie.
Nie wiem, jak długo zdołam to ukrywać...
- Ale jeszcze nie pora. - Rozumiem.
Tu nie jest normalnie.
Ale do tej pory nikt się nie domyślił.
Co zrobi Rejestr, kiedy się dowiedzą?
Albo jeszcze gorzej: co zrobią z moim dzieckiem?
Rozumiem twój strach.
Niewiele mogę ci powiedzieć, ale obiecuję jedno.
Nie będziesz sama.
Będę milczeć, póki nie będziesz gotowa.
Jestem z pacjentką!
Chodzi o Bena.
Dobrze. Zostań tak długo, jak będziesz potrzebować.
Nic nie mogłem zrobić, Wpadł w jakiś trans.
Nie widziałam takiego wezwania.
Pisze: „Obudźcie go”. Możesz coś mu podać?
Chyba nie mamy mu przerywać. Powinien to skończyć.
A skończy za dwie minuty?
Muszę monitorować jednostkę ds. wezwań. Zimmer obserwuje każdy krok.
To też sprawa dla jednostki.
Będę mieć na niego oko, aż skończy.
Zostawiam cię w zamkniętej strefie.
Odprowadź go na miejsce. Nie zawiedź mnie.
Mam dziś sporo do stracenia.
- Myszka Miki, miło cię widzieć. - Ciebie też.
Minęło... Nawet nie wiem ile.
Chciałem cię zaprosić na Dziękczynienie, ale...
Dobra, nie.
Zaraz...
- Jesteście...? - Daj spokój.
- Nie zaczynaj. - Brakuje nam cię w święta.
No dobra.
O co chodzi?
Śmiesznie wyglądasz za biurkiem.
- Śmieszne będzie twoje limo. - Tak?
Tak.
Przyjechałeś do Bronxu, żeby mnie wyśmiać?
Chcemy znaleźć pewną firmę, ale jest drobny haczyk.
Mamy tylko kilka liczb.
Mamy nadzieję, że znajdziesz coś w bazie danych.
Nie ma sprawy.
Dzięki wujkowi Jaredowi dzieci praktycznie tam mieszkają.
Jest taki dobry, że zajęło mu to tylko tydzień.
Jaki on utalentowany!
Brat nie pozostaje w tyle.
I...
voilà.
To numery ewidencyjne.
Wskazują na kwartał,
ale działa w nim 15 firm.
Bez dodatkowych danych nie zawężę wyników.
Piętnaście. Powinniśmy lecieć.
Mamy mało czasu. Dzięki.
- Miło było cię widzieć. - Ciebie też.
Trzymaj się.
Wczoraj rezonans Hannah wykazał, że wezwanie się skończyło.
No i...
martwię się, że ucichło, bo go nie rozwiązaliśmy.
Kto wie, co to oznacza...
dla Szalupy.
Skoro nie słyszysz, mogę ci chyba powiedzieć.
Polly jest w ciąży, Ben.
Życie tutaj jest okrutne
i trudne, ale...
Cieszę się, że wróciłeś.
Ben? Podejdź.
Nic ci nie jest?
- Saanvi. - Tak.
Co to jest?
No dobra. Jak na razie zero tropów.
A to była chyba dziewiąta firma.
Tylko połowa zorientowała się, że jestem „dziwadłem z 828”.
Pocieszę cię. Kończy nam się czas.
Co za bezsens!
A jeśli Joe dostał wezwanie, dlatego że był podwykonawcą?
Mógłby nam podpowiedzieć, czego szukać w tych sklepach,
gdyby tu z nami był.
Nie wiem, skąd u Zimmer pomysł, że rozwiążę cudze wezwanie.
Widziałem, jak to robisz, tysiąc razy. Jesteś wezwaniową legendą.
Widzisz? Oto i ona. Co jest?
Nic. Ulica wygląda znajomo.
Kilka przecznic dalej jest bar Around the World.
Chodziliśmy tam po patrolach.
Kurczę, rzeczywiście!
Menu dookoła świata.
Piwa z różnych państw. Ten litewski lager!
Zawsze był super!
Wiesz, tak właściwie to chciałem jechać do Litwy w podróż poślubną.
Tak...
Może wpadniemy do baru po rozwiązaniu wezwania?
Po 20 minutach znajdzie nas rudy pachołek Zimmer.
Nam wystarczy dziesięć.
Zapobieżenie końcowi świata
i odnalezienie syna Joego to moje główne cele,
ale litewskie piwo nie brzmi źle.
„Obudźcie go”. Kogo? Ciebie?
Nie wiem.
Ale widać, że to było dla mnie ważne. Co to za odstępy?
Te odstępy tworzą...
ścieżkę.
Która prowadzi...
tutaj.
Czekaj.
Biura.
Stołówka. Pomieszczenie rekreacyjne.
Tu są pacjenci z ALNI.
Laboratoria. Ben?
To mapa aresztu.
Nie czekamy na jednostkę, prawda?
Nie czekamy.
Jak mawiają moje dzieci: czas na poszukiwanie skarbów.
- Następny sklep? - Oby to był ten.
Skrzypce. Obiecujący początek.
Czekałem na państwa!
Chyba wiem, czego państwo szukają.
- Tak... - Nie!
Przykro mi. Nie chodzi o pierścionek.
Złoto, okrągły szlif,
dość prosty i gustowny.
Ładny.
Dałem jej taki kiedyś.
Problem w tym, że go oddała.
- Tak. - Rety!
Nie wspomniał, że to był szlif princessa.
Dobrze mówię?
Wylądował na palcu mojej przyjaciółki.
- Tak chcesz pogrywać? - Tak.
Tak...
Czyli pierścionki nie.
Rozumiem.
Nazywam się Graham Carpenter. Co mogę dla państwa zrobić?
Kontrola budowlana.
Sprawdzamy cały kwartał.
W zeszłym miesiącu wymieniono instalację gazową.
Elektryka działa bez zastrzeżeń.
Nic mi nie wiadomo o problemach z wodą.
Mogą państwo sami sprawdzić.
Dziękujemy.
Tam jest kamera.
Kiedy się obróci, będziemy mieli osiem sekund.
Zaraz, skąd wiesz?
Ty próbowałeś wyjść na zewnątrz, a ja rozeznać się wewnątrz.
Sprawdzajcie po kolei.
Chodźmy.
Idę do ciebie.
Przyjąłem.
- Ktoś idzie. - Czekaj!
Tutaj.
Jeśli nas tu znajdą, nigdy nie wyjdziemy.
Pasażerów nie powinno tu być.
Dobra, udawaj razem ze mną.
Coś nie tak?
W pewnym sensie?
Vance, jak dobrze!
Przyszedłem, bo się martwiłem, a wy się tu migdalicie jak w liceum?
- Baliśmy się, że to pachołek Zimmer. - Kończcie już.
Planują niezapowiedzianą inspekcję.
Jeśli się was nie doliczą, zostaniecie zamknięci.
Im szybciej odwrócisz uwagę strażnika,
tym szybciej my rozwiążemy sprawę i wrócimy.
Wydaje mi się, że skaner się popsuł. Możesz zerknąć?
Tak jest.
Gotowa?
Strażnicy, zamknięcie dzisiaj przed 19.
Powie mi pan...
Światła tu nie przygasają?
Powtórzę: nie.
Sprawdziliście elektrykę, gaz, wodę,
a nawet tusze w drukarce,
co chyba nie podchodzi pod prawo budowlane.
Dziękujemy za cierpliwość.
- Myślisz, że to zły sklep? - To musi być ten.
- Tylko tu gra muzyka klasyczna. - I facet umiał dopasować pierścionek.
Do moich wyobrażeń.
Był idealny.
Co z nim zrobiłeś?
Z pierścionkiem?
Nadal go mam.
Skoro to właściwy sklep, powinniśmy zadzwonić do Olive.
Niech sprawdzi tablice.
Proszę, panie wezwaniowy. Dzwoń.
- Jared? - Cześć.
Olive nie odbierała.
Tata zniszczył jej telefon. Klasyka.
Dam ci kogoś znajomego.
Cześć, to ja.
Cześć, znowu wyszłaś?
Nie do końca.
To długa historia. Znajdź coś o Joem Butlerze, 29 C.
Już patrzę.
Pochodzi z Karoliny Południowej.
Ma syna.
Żona nie żyje.
Nie mieli łatwo.
Tusz i światła.
Czy na tablicach jest coś o tuszu, smole albo szlamie?
Albo może coś o słabym świetle?
Podwykonawcach? Formularzach?
Słucham siebie i chyba nic z tego.
Przykro mi, na tablicach nic nie ma.
- W twoim wezwaniu było coś jeszcze? - W wezwaniu Joego.
Chce, żebyśmy je rozwiązali, aby mógł znaleźć syna.
Chciałabym widzieć to, co on.
Pomocy!
Ciociu, pamiętasz, co mówiłem o wezwaniu Bethany?
- Tak. - A jeśli uda mi się drugi raz?
Zobaczyć cudze wezwanie? Dasz radę?
Nie mam pojęcia, ale mogę spróbować.
Widzisz coś nowego?
Wydawało mi się, że mam wezwanie, ale nic w nim nie było.
- To coś nowego. - Z rezonansu wynika, że miał wezwanie.
Wydrukuj dla mnie wyniki. Pokażę je dr Bahl.
- Jesteście tam? - Tak.
Widziałem. Wezwanie Joego.
Niesamowite. Jak?
Trudno wyjaśnić, ale sprawa jest pilna.
Widziałem tusz i kartkę papieru,
ale światło nie było słabe cały czas.
To znaczy?
Widziałem stary żyrandol nad ladą.
Żarówki zaświeciły tak mocno, że pękły.
Sprawdzimy to. Jesteś świetny. Do boju, Smoki!
Przez strażników i niebezpieczne sytuacje straciłam pięć lat życia,
ale to tutaj.
To jeszcze nie koniec.
Jak tam wejdziemy? Czterocyfrowych kombinacji jest 9999.
Praktycznie 10 000...
- Wezwanie? - Uszy.
Wstukuję kod do laboratorium. Osłuchałam się.
Pocałowałbym cię, ale mamy to za sobą.
Jezu!
Daly.
Świetnie, wróciliście.
Był tam żyrandol?
Jeśli tak, to ponad 100 lat temu.
Ten układ elektryczny nie działa.
Miasto dezaktywowało go w latach 30.
Nie wytworzy nawet iskierki.
Ma rację.
Współpracowałem z państwem kilka godzin, ale dość już tego.
Pora skończyć.
Nie ma szans, żeby to coś oświetliło.
Wezwania nie są dosłowne. Mamy zwrócić uwagę na elektrykę.
A to znaczy, mój ty ośmiomiesięczny panie wezwaniowy, że...
Trzeba iść za przewodami.
Ja pójdę na dół.
Co? To chyba żart.
Niczego tam nie ma.
Bill, nic ci nie jest?
- Jak tu się dostał? - Nie wiem.
Wiemy, że gdy Cal dotknął statecznika, zobaczył Daly’ego w blasku.
Daly chciał, żeby Cal został.
Na kilka sekund pojawił się w Eurece.
I znów zniknął. Zakładam, że w blasku.
Wracamy do pierwszego pytania.
Jak się tu dostał?
Parametry życiowe w normie.
Jest w śpiączce jak tamci pacjenci?
Nie według dokumentacji.
Podano mu środki uspokajające, żeby monitorować czynność mózgu.
- Saanvi. - Co?
Wezwanie.
„Obudźcie go”. Musimy go obudzić. Może coś wie o blasku. Bill!
Ben, naszprycowali go ketofolem.
Musi się odezwać. Zaraz ktoś wejdzie! Bill!
- Słyszysz? - Mówiłam, jaki mam ulubiony film?
- Skazani na Shawshank, Nowy Początek? - Nie.
Pulp Fiction.
Miło widzieć znajomą twarz. Cześć.
Angelina, ty żyjesz?
Sprowadziłem cię tu?
Zawsze się odnajdujemy.
Łączy nas więź.
Nie chcę być w twoim pobliżu!
Bill!
Widzisz mnie?
Bogu dzięki.
Już dobrze. Nic ci nie będzie.
Pamiętasz coś o blasku albo o tym, jak się tu dostałeś
lub kiedy?
Próbuje coś powiedzieć. Powolutku.
- Szlag! - Pasażerowie mają wrócić do kwater.
Przed tym ostrzegał Vance.
- Nie mogę go tak zostawić. - Nie. Zamkną nas, jeśli nas tu złapią.
- Wtedy nikomu nie pomożemy. - Wezwanie. Mamy go obudzić.
Już to zrobiliśmy. Teraz musimy iść.
- Dobrze. - Ben, już!
Wrócimy, dobrze?
- Obiecuję. - Chodź!
Obiecuję!
Nie zgadzam się, żebyście tu byli, więc zakończmy te gierki.
- Ściana zawsze tu była? - Słyszy pani?
Wróćcie z nakazem!
Podwykonawca wiedziałby, że to kit.
Mick, uważaj!
Wstawaj!
Jezu, to szajka handlarzy dziećmi.
Wszyscy cali?
Nic już wam nie grozi!
Tato!
Charlie?
Wezwanie Joego ocaliło jego syna.
Nadał im nowe tożsamości.
Sfałszował papiery adopcyjne i akty urodzenia.
- Byliście w samą porę. - Wiem.
Dzieciaki myślały, że jadą na kolonie.
Szukaliśmy tej szajki od roku.
Wreszcie ich mamy. Dobra robota. Zajmiemy się resztą.
Służby ochrony dziecka już mu znalazły rodzinę!
Był u kilku rodzin.
Gdy dowiedziały się, kim jest ojciec...
Dołożę wszelkich starań, żeby trafił do odpowiedniego domu.
Mogę zamieszkać z tatą? U niego jest odpowiedni dom.
Twój tata bardzo cię kocha.
Wiem, bo nosi na piersi twoje zdjęcie.
Naprawdę?
Wiesz, co mi powiedział?
Że pomagasz mu, zawsze kiedy boi się ciemności.
Tak, mówię wtedy: „Już dobrze. Czasami wszyscy boimy się ciemności”.
I wtedy się nie boi.
Znajdziemy rodzinę przychylną pasażerom 828.
Już ja o to zadbam.
Wszystko będzie dobrze, Charlie. Obiecuję.
No chodź, mały.
Dziękuję.
- Wszystko dobrze? - Ciążowe zawroty głowy.
- Nic pani nie jest? - Nie.
Dziękuję.
Wygląda pani świetnie.
Dziękuję.
Ominęła was inspekcja.
Ale mam nadzieję, że dobrze się bawiliście.
Owszem.
Rozwiązaliśmy wezwanie.
I załatwicie sprawę mojego syna?
A nawet lepiej.
Chodź, wszystko ci opowiemy.
Był nieco zdenerwowany, ale nie wie, co mu groziło.
Wezwanie go uratowało.
Charlie!
Charlie, Jezu! Synku.
Tęskniłem.
Ja też, tato. Patrz, ząb mi się rusza.
I wiesz co? Będę mógł cię odwiedzać cały czas.
Nowa rodzina zastępcza będzie mnie tu przywozić, kiedy zechcę,
aż w końcu cię wypuszczą.
Mają plac zabaw!
A Caleb też był w rodzinie zastępczej.
Ma dla mnie lampkę nocną.
Czasem boi się ciemności. Tak jak my.
Mały, dzisiejszy dzień to przypomnienie, że ciemność nie trwa wiecznie.
Niezły dzień, co?
Znów byłam policjantką. Udało mi się pomóc ludziom.
Owszem.
Zeke, to było wspaniałe uczucie wrócić i znów to robić.
W ramach podziękowań wróciłam tutaj.
Beznadzieja, co?
Nie liczy się to,
jak źli wpływają na ciebie, ale to, jak ty wpływasz na dobrych.
Dlatego cię kocham.
Zawsze wiesz, co powiedzieć.
Czasami słowa nie wystarczą.
Przydałby mi się uścisk.
Uściskałbym cię, gdybym mógł.
Możesz powiedzieć, że będzie dobrze?
Mick?
Wejdź.
Cześć.
Nie miałem okazji ci podziękować.
Ta współpraca przypomniała mi dawne czasy.
Mam coś z przeszłości.
To nie pierścionek.
- To dobrze. - Tak.
- Fajnie. - Proszę.
Witaj, Litwo.
Zdrówko.
Widziałam światło. W porządku?
Tak. Zobaczyłam go dzisiaj.
- Kogo? - Drugiego wybrańca.
Cieszył się na twój widok?
Nie bardzo.
Nie rozumie.
Ale zrozumie.
Zrozumie.
To chyba ten sad. Dziękuję.
Pani...
...że to dziewczynka. Nie wiem na pewno, ale...
Niech to!
Dobrze, że jesteśmy po tej samej stronie.
Świetny był z nas zespół.
Jaką lekcję przyniósł ze sobą Daly?
Nie wiem.
Ale wiemy, że nikt nie wraca z pustymi rękami.
- Miałaś odpuścić. - Nie mogę.
Jesteś za dobra.
Ciekawe, co teraz zrobisz.
Nie mam pojęcia.
Czemu tak szybko się obudził?
O co chodzi?
Wyrzuć to z siebie.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz