‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎เข้มแข็งไว้นะ
‎เข้มแข็งไว้
‎อาเมน
‎ค่อยๆ
‎เจ้าดูเปลี่ยนไปเลย
‎แม่เจ้าอยากเห็นข้าใส่ชุดนี้
‎นางเอาให้ข้า
‎ที่ข้าเสียใจที่สุดก็คือ ‎ข้ายังไม่ได้ตามที่นางต้องการ
‎พวกเขาบอกว่าจู่ๆ เลือดก็ไหลซึมออกมาจากตา
‎ปาก และจมูกของนาง
‎น่าสยดสยองมาก
‎หมอ ซึ่งเป็นลูกชายของซานเต้ ‎พยายามช่วยชีวิตนางสุดฝีมือ
‎แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้
‎ใครอยู่กับนางตอนที่เลือดเริ่มไหลซึมออกมา
‎คนในครอบครัวเท่านั้น
‎พวกเขาไม่มีเวลาเรียกใคร
‎คิดว่าใช่ฝีมือเขาไหม
‎ใช่แน่นอนเพราะมันเหมือนไม่ใช่การตาย ‎จากสาเหตุทางธรรมชาติ
‎เราต้องไปแล้วยานารา
‎ตอนนี้ภรรยาของซานเต้เสียแล้ว ‎ไม่มีอะไรหยุดเขาได้
‎พวกเรามีกันน้อยเกินไป ‎เราต้องตามหาคนอื่นๆ ให้เจอ
‎เจ้าพูดถูก
‎อาเด เจ้าจะไปไหน
‎ข้าต้องไปเจอเขา ข้าต้องอธิบายให้เขาเข้าใจ
‎ถ้าเจ้าออกไปก็คือตาย
‎ข้าก็ต้องเสี่ยงดู ‎ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าช่วย อย่าขวางข้าก็พอ
‎ถ้าเจ้าเป็นข้าแล้วสปีร์โตอยู่ข้างนอกนั่น ‎เจ้าจะทำยังไง
‎มันคือความบ้าคลั่ง
‎ข้าจะไม่ให้เจ้าไปคนเดียว
‎ถ้าเจ้าไป ข้าก็จะไปด้วย
‎เมื่อพระเจ้า...
‎เรียกวิญญาณที่มีศีลที่สุดไปหาพระองค์
‎มันคือการเตือนเราว่าการต่อสู้กับสิ่งชั่วร้าย ‎ดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน
‎ขอให้เคราะห์กรรม...
‎จงเกิดขึ้นกับคนที่เรียกความชั่วว่าความดี ‎และเรียกความดีว่าความชั่ว
‎ขอให้เคราะห์กรรมจงเกิดขึ้น ‎กับคนที่เลี่ยงพระเจ้า
‎คนที่ศรัทธาในความเชื่ออันวิปริต ‎ที่เรียกว่า "วิทยาศาสตร์"
‎และคนที่เลี่ยงพระเจ้าอยู่ตลอด...
‎ซึ่งปูทางให้กับการกบฏ ‎และการปฏิเสธศาสนาของยุคใหม่
‎จะต้องถึงแก่กรรม
‎โดยไม่ได้รับการให้อภัย...
‎จากพระเจ้า
‎ภาวนา
‎ระวัง
‎ขอบคุณ
‎อย่าเพิ่ง
‎มีคนเยอะเกินไป
‎กลับบ้านกันเถอะ
‎เจ้ากลับเถอะ
‎ข้าจะอยู่ที่นี่อีกสักพัก
‎ข้าต้องกล่าวลาท่านแม่...
‎คนเดียว
‎เจ้าไม่ควรมาที่นี่
‎ข้าไม่มาไม่ได้ปีเอโตร
‎ข้าอยากให้เจ้าเข้าใจ
‎ข้าไม่เข้าใจหรอก
‎แม่ข้าเสียชีวิตเร็วมากจนข้าไม่มีเวลา ‎ได้บรรเทาความเจ็บปวดให้นางด้วยซ้ำ
‎สิ่งที่ข้าเห็น...
‎ข้าไม่เคยอยากจะเห็นนิมิตนั้น
‎ข้าไม่เคยอยากให้เจ้าเจอความเจ็บปวดนี้
‎ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเห็นอะไร...
‎หรือเจ้าคิดว่าเจ้าเห็นอะไร
‎ข้ารู้แต่ว่าแม่ข้ากำลังอาการดีขึ้น
‎ยาที่ให้ก็เหมือนจะได้ผลด้วย ‎แต่อยู่ๆ ทุกอย่างก็ผิดปกติ
‎ข้าไม่รู้จะคิดยังไง
‎เชื่อในตัวข้า
‎เชื่อในเรา
‎ยังไม่ใช่ตอนนี้
‎ตอนนี้ข้าต้องไตร่ตรองสิ่งต่างๆ
‎ตอนนี้ข้าต้องอยู่เคียงข้างพ่อข้ามากกว่าทุกๆ ครั้ง
‎แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ
‎ชีซาเรีย
‎เรารักกันมาก
‎ตอนนี้นางก็ต้องการข้าเหมือนกัน
‎ข้าต้องไปแล้ว
‎ลาก่อนอาเด
‎อาเด เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะเข้าใจพลังของเจ้า
‎และยอมรับมัน
‎เจ้าต้องไม่กลัวมัน
‎ยังไงแม่ของปีเอโตรก็ต้องตายอยู่ดี
‎ต่อให้เจ้า ‎จะมีพลังเห็นการตายของนางหรือไม่ก็ตาม
‎เจ้าทำให้ปีเอโตร ‎ได้ลาแม่ของเขาเป็นครั้งสุดท้าย
‎ได้บอกนางว่าเขารักนางแค่ไหน
‎และทำให้นางได้จากโลกนี้ไปอย่างสงบ
‎นั่นคือพลังของเจ้า อาเด
‎แต่มันก็คือพรสวรรค์ด้วย
‎เจ้าสร้างโอกาสให้กับการมีชีวิต
‎ในยามที่มีแต่ความโศกเศร้าและความตาย
‎ทำเพื่อผู้หญิงเหล่านั้น
‎จงใช้พลังของเจ้าเพื่อพวกเขา
‎ข้าทำไม่ได้ ข้าไม่เข้าใจพวกเขา ‎ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ไหน
‎เชื่อเรานะอาเด
‎เริ่มกัน
‎พี่ข้าคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตข้า
‎พี่น้องฝาแฝด สำหรับทุกคนเราเหมือนกัน ‎แต่สำหรับเราสองคน เราไม่เหมือนกัน
‎ข้าเจอเขา...
‎นอนอ้าปากค้างอยู่บนพื้น ‎ระหว่างเตียงกับอ่างล้างมือ
‎เขาห้ามพ่อเราไม่ให้จับเขาคลุมถุงชน
‎แต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่งไม่สำเร็จ
‎พวกเขาบอกว่า
‎ผู้หญิงคนสุดท้ายที่ออกจากโบสถ์ในวันคริสต์มาสอีฟ
‎คือคนที่เกิดมาเป็นยานารา
‎แต่ข้าไม่รู้
‎ตอนเป็นเด็ก ข้าถูกบังคับให้แต่งงาน ‎กับผู้ชายคนหนึ่งโดยที่ข้าไม่ได้อยาก
‎และผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้รักข้า
‎พวกเขาลงโทษข้าโดยให้ข้ามีชีวิตที่โดดเดี่ยว
‎เขาไม่กล้าเรียกชื่อคนที่เขารัก ‎ชื่อของผู้ชายคนหนึ่ง
‎ตอนที่ข้าสัมผัสได้ถึงเสียงของใบมีดที่ผมข้า
‎ข้ากลัวจนตัวสั่น
‎ข้ารอ...
‎ให้ผู้ชายที่ข้าตกหลุมรักมา
‎ข้ารอจนกระทั่งจบพิธีมิสซา แต่เขาก็ไม่มา
‎โชคชะตานำความตายมาให้เขา
‎ตอนที่เขาตาย พวกเขากล่าวหาว่าข้าวางยาเขา
‎- พวกเขาหักมือข้า! ‎- ข้ารู้สึกเหมือนกับว่า
‎กล้ามเนื้อของข้าอ่อนแรง
‎เอ็นกล้ามเนื้อ ผิว ตา
‎- ไม่ใช่ผม ‎- ข้าตายโดยที่ไม่มีเสียงโห่ร้องหรือการให้อภัย
‎ข้าออกจากโบสถ์เป็นคนสุดท้าย
‎มีแต่ไฟเท่านั้นที่ชำระล้างความอัปยศของเขาได้ ‎และทำให้เราได้อิสระกลับคืนมา
‎ข้าหนาว ข้ากลัว
‎- ยิ่งพวกเขาตัด ข้าก็ยิ่งอ่อนแอ ‎- อีกาจะกินข้า!
‎ไฟเผาทุกอย่างจนเป็นขี้เถ้า
‎- ข้าทนไม่ไหวแล้ว! ‎- ช่วยข้าด้วย!
‎พวกเขาตะโกนว่า "นังแม่มด!" "ยานารา!"
‎- แม่มด! ‎- ช่วยข้าด้วย!
‎ตอนนั้นแหละที่ข้าค้นพบพลังของข้า
‎แล้วข้าก็จำชื่อจริงของข้าไม่ได้อีกเลย
‎แล้วข้าก็อ่อนแอลงเรื่อยๆ
‎- ข้าหิวน้ำ ข้าต้องกินน้ำ ‎- ข้าไม่อยากตาย ข้าขอร้อง
‎- ได้ยินข้าไหม ‎- ข้าไม่ไหวแล้ว
‎- บอกข้าทีว่าเจ้าได้ยิน ‎- ฟังข้าที
‎ช่วยข้าที มีแต่เจ้าที่ช่วยข้าได้
‎อาเด แต่ละความเจ็บปวดมีเสียงที่ต่างกันไป
‎ตามความเจ็บปวดนั้น ‎แล้วเจ้าจะพบว่ามันมาจากไหน
‎ตั้งแต่วันนั้น ผมข้าก็ไม่เคยขึ้นอีกเลย
‎ข้าวางเพลิงบ้านหลังนั้น
‎ข้าตะโกนว่า "เป็นแม่มดก็ดีกว่าเป็นบ้า"
‎ข้าเดินทางไกลมากก่อนที่ข้าจะเจอทางของข้า
‎แต่ตอนนี้นี่คือครอบครัวของข้า
‎เจ้าได้ยินข้าไหม
‎ข้าหิวน้ำ ข้าต้องดื่มอะไรสักอย่าง
‎พระอาทิตย์กำลังเผาข้า ช่วยข้าด้วย
‎ข้ากำลังจะตาย ได้โปรด ข้าขอร้อง
‎ได้ยินข้าไหม
‎ได้ยิน
‎ข้าได้ยินเจ้า
‎พร้อมกันหรือยัง
‎พร้อมแล้ว
‎อย่าไว้ชีวิตแม้แต่คนเดียว
‎ไม่นะ ปล่อยนาง ข้าขอร้อง
‎นางคือลูกสาวคนเดียวของข้า
‎พวกมันซ่อนอยู่ที่ไหน
‎ข้าไม่รู้ ข้าสาบาน
‎ข้าไม่รู้ว่าท่านพูดถึงอะไร ‎ปล่อยข้ากลับบ้านเถอะ ข้าขอร้อง
‎อย่าทำให้ข้าเสียเวลา
‎บอกข้ามาว่าเจ้ารู้อะไร ‎เกี่ยวกับพวกผู้หญิงที่อยู่ในป่า
‎ข้าไม่รู้จักผู้หญิงคนไหนที่อยู่ในป่า
‎ปล่อยข้ากลับไปหาแม่ข้าเถอะ
‎ข้าขอร้อง
‎ท่านก็เห็นว่านางแก่แล้ว นางต้องการข้า ‎นางต้องการให้ข้าดูแล ข้าขอร้อง
‎การปกป้องแม่มด...
‎- ทำให้เจ้าเป็นแม่มดด้วยอีกคน ‎- ไม่!
‎จับนางไป
‎- อย่า ข้าขอร้อง ‎- เราจะสอบปากคำนางที่แซร์รา
‎แม่!
‎- เดินต่อสิ เร็วๆ ‎- มา
‎ทำให้พวกมันพูด
‎มา
‎เดินต่อ
‎ท่านพ่อไปไหนมา
‎เจ้าเกิดบนเตียงนี้
‎แปลกนะ
‎ครั้งหนึ่งเตียงนี้ทำให้ข้าแค่นึกถึงแต่สิ่งดีๆ
‎ชีวิต ความสุข
‎ความรัก
‎แต่ตอนนี้ข้าเห็นแต่หน้าแม่เจ้า ‎ตอนที่นางกำลังจะตาย
‎การทรมานและฆ่าผู้หญิงเหล่านั้น ‎ไม่ช่วยให้นางกลับมาหรอก
‎พวกเจ้าคงจะสงสัยว่าเราเป็นใคร
‎และเราช่วยพวกเจ้าทำไม
‎เราคือครอบครัวของพวกเจ้า
‎พวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้าเดียวดายในโลกนี้
‎ถูกแช่ง ถูกข่มเหง
‎เรามาก็เพื่อจะบอกพวกเจ้าว่า ‎พวกเจ้าไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไป
‎เปร์เซโปลิส
‎ที่นี่พวกเจ้าจะเป็นอะไรก็ได้ที่พวกเจ้าอยากเป็น
‎ไม่ต้องกลัว
‎เจ้าใช่ไหม
‎เจ้าใช่ไหมที่เจอเรา
‎เห็นเรา
‎เจ้ารู้เหรอว่าเราเป็นใคร
‎คิดว่ารู้นะ
‎- มา ดื่มอวยพรกัน ‎- ได้
‎หาเพื่อนคุยด้วยอยู่หรือเปล่า
‎อย่ามายุ่งกับข้า
‎วันนี้มีแต่เรื่องแย่ๆ เหรอ
‎ข้าบอกให้ไปไง
‎ใจร้ายจัง
‎เจ้าของโรงเตี๊ยม!
‎ชายคนนั้นเป็นอะไรไม่รู้
‎ข้าจะจัดการเขาให้
‎หูหนวกเหรอ!
‎ของเขา
‎ได้เวลากลับบ้านแล้ว
‎ข้าอยากดื่ม
‎เอามาให้ข้าอีกแก้ว
‎ข้าบอกว่าได้เวลากลับบ้านแล้วไง
‎ข้าบอกว่าให้เอามาอีกแก้วไง
‎นั่นลูกชายของซานเต้นี่
‎เขาเมา
‎เราต้องเรียกพ่อเขามา
‎ใช่ ข้าเป็นลูกของซานเต้
‎ทำไม กลัวเหรอ
‎เจ้ากลับไปดีกว่า
‎ข้าจะทำอะไรมันก็เรื่องของข้า
‎คิดว่าตัวเองเป็นใคร
‎ข้าเป็นลูกของผู้นำกองเบนันดานติ
‎ข้าจะทำอะไรก็ได้
‎ข้าจะดื่มเหล้าทั้งหมดในโรงเตี๊ยมนี้ก็ได้
‎และพวกเจ้าไม่สามารถห้ามข้าได้
‎คิดอย่างนี้สินะ
‎- เขาต้องโดนสั่งสอน ‎- สั่งสอนเขากัน
‎มาสิ!
‎พอได้แล้ว หยุด
‎- เห็นไหม ‎- นางเป็นใคร นางต้องการอะไร
‎เขาเมา
‎แต่เขาเป็นคนเริ่ม
‎เอาเขาไป
‎เราแค่อยากสนุก
‎เอาเขากลับบ้านไป!
‎ต่อยผู้ชายที่มีผู้หญิงปกป้องไม่สนุกหรอก
‎คนไหน ผู้หญิง
‎- อย่างกับทอม ‎- เรียกนางว่าผู้หญิงเหรอ
‎ใครพูดนะ
‎ข้า
‎ขอยืมดินสอหน่อยได้ไหม
‎ให้เกียรติตัดเค้กทีสิ
‎มันไม่เคยอยู่นานมากพอ
‎เรายังคงเป็นคู่หูที่ไร้เทียมทาน
‎และจะเป็นตลอดไป
‎ถึงไม่มีเจ้าช่วย ข้าก็รับมือไหว
‎สิ่งที่...
‎ข้าอยากพูดคือ
‎ขอบใจนะ
‎โชคชะตาของเรา ‎ไม่ได้เป็นไปตามที่เราอยากเสมอ
‎ความอยากของข้าหายไป ‎พร้อมๆ กับแม่ของปีเอโตร
‎ข้าว่าข้าทำในสิ่งที่ต้องทำ
‎งานของเรายังไม่เสร็จ
‎ข้ารู้ พรุ่งนี้ข้าจะพร้อม
‎พรุ่งนี้มันอาจจะยากกว่าเดิม
‎แต่แน่นอนว่าการกระทำของเราเป็นที่รับรู้
‎ข้าจะทำให้สำเร็จ
‎เราจะทำให้สำเร็จ
‎เตเบ ข้ารู้ว่ามันสำคัญกับท่านแค่ไหน ‎ไม่ต้องกลัวนะ
‎ข้าเจ็บปวดมาก ‎จนข้าสามารถที่จะโกรธได้ตลอดไป
‎ไม่อย่างนั้นอาจจะเป็นข้าก็ได้
‎ที่ถูกขังไว้ในห้องขังชื้นๆ และถูกหนูแทะกิน
‎และพร้อมที่จะถูกไฟเผา
‎ถ้าข้าตกอยู่ในสถานการณ์นั้น ‎ข้าก็คงจะภาวนาทุกวันว่าขอให้มีคนมาช่วย
‎ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าข้าคือคนคนนั้น
‎ข้ารู้ว่าข้ามีพลังที่จะช่วยคนอื่นๆ ได้
‎ข้ารู้แล้วว่าข้าเป็นใคร
‎มันให้ผลดีกับเจ้าบ้างไหม
‎อะไร
‎เหล้าไง
‎รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม
‎มีความเสียใจบางอย่างที่เราไม่ลืม
‎แม่ของเจ้าจะอยู่ตรงนี้ตลอดไป
‎ที่นี่จะเป็นที่ที่นางสถิตตลอดไป
‎เจ้าหาที่ที่ใช่สำหรับทุกอย่างได้ไม่เคยพลาด
‎และเจ้าก็ทำแบบนั้นตั้งแต่เรายังเด็ก
‎ตรงข้ามกัน ข้าไม่เคยจัดการอะไรได้
‎ชีวิตข้าวุ่นวายมาก
‎แต่สำหรับข้า ‎มันง่ายที่จะเข้าใจว่าตรงไหนคือที่ของข้า
‎ที่นั่นก็คือข้างๆ เจ้า
‎ยังไม่ใช่ตอนนี้
‎ถ้าพรุ่งนี้เจ้ายังจำช่วงเวลานี้ได้
‎เราจะคุยเรื่องนี้กันอีกครั้ง
‎พวกเขากำลังไล่จับผู้หญิงทุกคน
‎พวกเขาจับทุกคนโดยไม่ได้ดูว่าใช่แม่มดจริงไหม
‎กองเบนันดานติกำลังตามจับเรา
‎ที่พวกเขาจับผู้หญิงเหล่านั้นก็เพราะเรา
‎- เรารู้ว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ ‎- แล่้วทำไมเราไม่ออกไปสู้
‎เราเสี่ยงแบบนั้นไม่ได้
‎การช่วยชีวิตผู้หญิง ‎กลายเป็นสิ่งที่เสี่ยงไปตั้งแต่เมื่อไร
‎ข้านึกซะอีกว่านั่นคือสิ่งที่เราทำ
‎หรือบางทีเจ้าอาจจะคิดว่าแม่มดสมควรมีชีวิตอยู่
‎แต่สิ่งมีชีวิตอื่นไม่
‎อย่าแม้แต่จะพูดให้เป็นเรื่องขำ
‎เพื่อช่วยพวกเขาทุกคน
‎ตอนนี้เราต้องจดจ่อกับคนที่ช่วยเราได้
‎ถ้าไม่มีพวกเขา เราแพ้แน่เลปติส
‎เรามีกันอยู่แค่ไม่กี่คน
‎เตเบ เจ้าต้องมาเดี๋ยวนี้
‎- เจ้ามั่นใจใช่ไหม ‎- ข้ามั่นใจ มีอีกคน
‎เสียงนางมีพลังมาก
‎เรามีเวลาแค่ไหน
‎ไม่มาก
‎ไปเตรียมตัวกัน
‎พี่จะไปช่วยอีกคนเหรอ
‎เราจะพยายามดู
‎ถ้าข้าใช้ธนูเก่งแล้ว ข้าจะไปช่วยพี่
‎บางครั้งข้าก็รู้สึกว่าข้ารับมือคนเดียวไม่อยู่
‎ถ้าคิดคิดผิดล่ะ ถ้าข้ามาช้าเกินไปล่ะ
‎มีคนหนึ่งตายเพราะข้าไปแล้ว
‎พี่อาเด
‎ถ้าพวกเขาต้องการพี่
‎พี่ก็ต้องไป
‎มีใครอยู่ตรงนั้นไหม
‎ช่วยข้าด้วย
‎ข้าอยู่ข้างล่างนี้
‎ข้าอยู่ข้างล่างนี้ ข้าขอร้อง
‎พวกเขาไม่รู้อะไรท่านพ่อ
‎หมายความว่ายังไง พวกมันไม่พูดเหรอ
‎เราทรมานพวกเขาทั้งคืน
‎- ถ้าพวกเขารู้... ‎- พวกเจ้ามันไร้ประโยชน์จริงๆ
‎แต่เราก็ยังจับพวกเขาได้อยู่
‎ข้าได้ยินมาว่ามีผู้หญิงแปลกๆ ‎ขี่ม้ามาช่วยแม่มดสองคน
‎ที่ถูกลงโทษให้ทุกข์ทรมานชั่วกัปชั่วกัลป์
‎พวกผู้หญิงที่มาช่วยใช้ดาบและมีดเก่งมาก
‎และหลังจากช่วย ก็หายตัวไปราวกับลม
‎ดี
‎พวกมันนั่นแหละ
‎เตรียมม้าให้พร้อม
‎มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
‎ใช่
‎เบาไป
‎พวกแม่มดชั่ว!
‎นั่นไม่ใช่หุ่นจำลอง
‎มันคือศัตรูที่เลวร้ายที่สุดของเจ้า
‎เจ้าต้องนึกถึงศัตรูคนนั้นของเจ้า ‎ก่อนจะยิงลูกธนูออกไป
‎นึกถึงตาของเขา
‎นึกถึงสีหน้าที่เจ็บปวด ‎ตอนที่ใบมีดทิ่มเข้าไปในตัวเขา
‎เก่งมาก
‎ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ายิงโดน
‎ข้ายิงโดน
‎เจ้าจะทำได้จริงๆ...
‎เมื่อเจ้าทำสิบครั้ง ทำไปเรื่อยๆ ทีละครั้ง
‎เก็บลูกธนูแล้วฝึกยิงต่อ
‎พระคาร์ดินัล ท่านเรียกข้าให้มาหาเหรอ
‎นั่งสิซานเต้
‎นั่งตรงข้ามข้า
‎ข้าทราบข่าวเรื่องภรรยาของเจ้าแล้ว
‎ข้าอยากแสดงความเสียใจเป็นการส่วนตัว
‎ขอบคุณ
‎ข้าจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองที่ข้าช่วยนางไม่ได้
‎และทำให้ท่านผิดหวัง
‎อย่าโง่นักเลย
‎เจ้าไม่ได้ทำให้ข้าผิดหวัง
‎หนทางยังอีกยาวไกล
‎มองข้าซานเต้
‎ถ้าข้าบอกเจ้าว่ายังมีโอกาสล่ะ
‎เราไม่รู้ว่านางอยู่ที่ไหน
‎ข้าพูดถึงภรรยาของเจ้า
‎ถ้ายังมีโอกาสที่จะได้เจอนางอีกครั้ง...
‎ภรรยาของข้าตาย ข้าเห็นนางตายเต็มๆ สองตา
‎เจ้าประเมินข้าต่ำไปนะซานเต้
‎มีทางอยู่
‎ข้าทำได้
‎ข้าทำให้เจ้าเจอภรรยาของเจ้าได้อีกครั้ง
‎แต่ข้าต้องให้เจ้าพาอาเดมาที่นี่ ‎โดยที่นางยังมีชีวิตอยู่
‎ข้าไม่สนใจคนอื่นๆ
‎เจ้าฆ่าได้ทุกคน ‎หรือจะให้ถูกต้องเป็น เจ้าต้องฆ่าพวกมันทุกคน
‎แต่ข้าต้องการให้อาเดไม่ตาย
‎ข้าไม่เข้าใจ พระคาร์ดินัล
‎ท่านกำลังบอกข้าเหรอ ‎ว่ามันเป็นไปได้ที่จะทำให้คนตายฟื้นขึ้นมา
‎นั่นคือการลบหลู่ศาสนา บาปร้ายแรง
‎ไม่ใช่บาปร้ายแรงถ้าเขาทำ...
‎และถูกขับเคลื่อนด้วยใจที่บริสุทธิ์
‎จับแม่มดคนนั้นแล้วพานางมาหาข้า
‎แค่นี้ ที่เหลือข้าจัดการเอง
‎มันไม่ง่ายนะ
‎แม่มดที่ปกป้องนางอยู่พลังแกร่งกล้ามาก
‎พวกนางไวมาก เดาทางไม่ได้ ‎เป็นไปไม่ได้ที่จะต้อนพวกนางออกมา
‎ข้ารู้อยู่แล้วซานเต้
‎แต่อีกไม่นานเจ้าจะได้เห็น อีกไม่นาน...
‎เจ้าจะพลังแกร่งกล้ากว่าพวกนาง
‎ข้าจะมอบความแกร่งกล้านั้นให้เจ้า
‎ข้าจะสามารถมอบพลังนั้นให้เจ้าได้
‎ตรงนี้...
‎คือที่ที่ทุกอย่างจุติขึ้น
‎เราจะฉลองการเกิดใหม่ของนครที่สาบสูญ
‎วันนี้พวกมันทำให้เราประหลาดใจ ‎อ่อนแอและไม่พร้อม
‎เราใช้แค่วิธีของมนุษย์
‎มันเป็นแค่การพลาดนิดหน่อย
‎เพราะโชคชะตากำหนดให้เราชนะ
‎ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป ‎ความแข็งแกร่งของเราจะมีมากขึ้น
‎เรามีพันธมิตรที่ดี
‎พวกแม่มดไม่มีโอกาสชนะแน่นอนเพราะเรามีเขา
‎ศัตรูของเรากำลังเตรียมจะทำลายเรา
‎ล้างบางการมีอยู่ของเรา
‎เพราะเราคือตัวแทนของสิ่งที่พวกเขากลัวที่สุด
‎ความเป็นไปได้ที่จะสร้างโลกใบใหม่...
‎ด้วยผู้หญิง
‎ซึ่งก็คือพวกเจ้า
‎อากวีเลยา
‎ขอให้มายากลของเจ้า...
‎เป็นฝันสำหรับเรา
‎เปตรา
‎ข้าให้หินนั้นหล่อหลอมเป็นแขนเจ้า
‎เซเจสต้า
‎ขอให้เจ้าทำให้เมล็ดทุกเมล็ด...
‎งอกเป็นต้นอะไรก็ได้
‎อาเด
‎ผู้ที่เก่าแก่ที่สุดของนครที่สาบสูญ
‎ใครก็ตามที่เกิดมามีชื่อนี้
‎เส้นทางชีวิตของพวกเขาถูกขีดไว้แล้ว
‎ถุงที่พันรอบตัวเจ้า ‎และปกป้องเจ้าตอนที่เจ้าเกิด
‎ข้าเก็บมันไว้ตั้งแต่วันนั้น
‎เราภูมิใจที่ได้เอาสัญลักษณ์ที่ถูกเลือกนี้คล้องคอ
‎มันนำเราไปเจอโชคชะตาและการต่อสู้
‎เจ้าถูกกำหนดมาให้นำการต่อสู้ครั้งนี้
‎เพราะเจ้าคือลูกชายของข้า
‎แม่มดและปีศาจทุกตัวที่เป็นศัตรูคู่สาบานของเรา
‎ขอให้แสงนี้ส่องแสงนำทางเจ้า
‎แม้ในคืนที่มืดที่สุด
‎พระเจ้า...
‎ที่คอยปกป้องเราและนำทางเรา...
‎จะสู้ไปกับเรา
‎ขอให้ความกล้านำทางเรา
‎ขอให้ศรัทธาขับเคลื่อนเรา
‎ปีเอโตร เจ้าจะไปไหน
‎กลับมา
‎(คำบรรยายโดยเฉลิมรัชฏ์ อัครไชยนนท์)