NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Tebe...
Konie są niespokojne.
Serce wciąż bije.
W lesie jest ich więcej.
- Ile? - Naliczyłam dwanaście.
Trzynaście jeleni.
Wszystkie padły jednej nocy.
Może woda jest zatruta.
Nie.
Stanie się coś strasznego.
Ubywa księżyca.
Kolejny zły omen.
Jeśli nas tu znajdą, to koniec.
Chodźmy.
Chwila, na którą czekałyśmy, już blisko.
Janaro.
Wracamy do naszej pradawnej siedziby.
Nadchodzi kolejny.
Boli. To się nie skończy.
Przyj, jeśli tak czujesz.
Nie wstrzymuj dziecka.
Nie mogę, utknęło.
Dziecko jest gotowe.
Panie, nie możesz tu zostać.
Ade, pomóż mi.
Dziecko umiera.
Co ona mówi? Przegnaj ją! Zimno mi!
Odsuń się!
Otwiera się przed nim świat umarłych!
Precz z nią! To czarownica!
A kysz, wiedźmo!
Idziemy.
Musimy im pomóc.
Nic już nie możemy zrobić.
Spieszmy.
Nie zatrzymuj się.
To epoka, w której zaczniemy rozumieć różnicę
między magią a nauką.
Przestaniemy wierzyć w zabobony.
Poznamy mechanizmy działania świata,
tajemnice ludzkiego ciała i życia
bez dziwacznych teorii i magicznych wynalazków.
Na zajęciach zdobędziecie wiedzę...
bez barier.
Na tego człowieka ponoć rzucono zły urok.
Który z was chce zbadać...
różnicę między nauką a magią?
Ja, profesorze.
Z pozoru nic mu nie jest.
Skup się, Piotrze.
Obserwuj.
Oczami...
i umysłem.
Lues Syphilis.
Jedynie małe plamki.
Zawierzymy naszemu umysłowi,
dopóki nie pokonamy tyranii magii
siłą samego rozumu.
Będziemy szydzić z tych, co nocą i po kryjomu,
w imię Boga,
polują na czarownice i czarowników.
Ilekroć obskurantyzm odwoła się do magii...
my przeciwstawimy mu naukę.
Bo jeśli Bóg istnieje,
to obdarzył nas intelektem.
Nie będziemy heretykami,
gdy uczynimy zeń najpotężniejszy oręż,
dopóki świat nie dozna oświecenia.
Przyjacielu.
Nie zdążyliśmy go ochrzcić.
Wezwę ojca Tosco.
Czułem go.
Wydawał się taki silny, gdy ruszał się w brzuchu.
Przeklęta wiedźma.
To koniec twoich czarów.
Walenty!
Co z nim?
O mocy księżyca...
Przynieś wyciąg z trzeciego kubka.
Dawaj mu łyżkę, gdy będzie w takim stanie.
Dlaczego mi to mówisz?
Zrobisz to jak zawsze.
Już nie będzie jak dawniej.
Babciu, co ja zrobiłam?
Dlaczego poczułam to na jej brzuchu?
Co poczułaś?
Lodowaty dreszcz.
Otwierające się drzwi...
niczym szept wielu głosów.
- I jego maleńka dusza... - Widziałaś ją?
...wyszła z ciała.
To się wcześniej nie zdarzyło.
Co ja zrobiłam?
Zobaczyłaś, co się miało stać,
ale to nie ty, nie jesteś przeklęta.
- Skąd wiesz? - Znam twoją duszę.
Wychowywałam cię od dziecka. Wiem o tobie wszystko.
- Posłuchaj. - Nie, ty posłuchaj.
Dziecko umierało w łonie, a ja to widziałam, choć to niemożliwe.
Świat jest pełen prawd, które ludzie ignorują.
Czują je, ale się ich boją.
Słuchaj, bo nie ma wiele czasu.
Kobiety przechowują prastarą mądrość.
Mężczyźni się jej boją i z nią walczą. Ty jej bronisz!
Nie chcę tej mądrości. Jestem zwykłą dziewczyną.
Zaakceptuj to. Albo skutki będą straszliwe.
Nie ma czasu. Księga!
- Gotowi? - Tak, ojcze.
Księżyc zachodzi.
Nie żyje pierworodny Jana Baptysty.
Ujawniła się kolejna potężna wiedźma.
Gdy pozwolimy jej uprawiać czary...
szatan urośnie w siłę.
Zarazi całe nasze zdrowe miasto.
Dlatego my dzisiaj, napełnieni odwagą przez Boga,
silni wiarą i nadzieją...
położymy kres temu złu.
Niech odwaga was prowadzi.
Niech wiara w was płonie.
Niech odwaga nas prowadzi! Niech wiara w nas płonie!
Benandanti nadchodzą.
Nic nie słyszę.
Nauczysz się słyszeć głosy, zanim się pojawią.
Idą po mnie?
Na razie nikt nie wie, co się dziś stało.
Nie będą cię szukać.
- Chodź. - Nie!
Obiecaj, że się nim zaopiekujesz.
Trzymajcie się razem.
Jedno jest siłą drugiego.
Przerażasz mnie.
Obiecaj!
Obiecuję.
Rób to, co ja.
Ade, nie ma czasu.
Co się dzieje?
Kim ty jesteś?
Żywych i umarłych dzieli granica.
Strzegą jej kobiety.
Gdyby ją przerwać,
opętańcza armia umarłych zaludniłaby ziemię.
Najpierw wytępiliby te kobiety,
a potem przejęli władzę nad światem.
Mówisz o wiedźmach?
Tak je nazywają.
Ale są kimś znacznie więcej.
Jeśli nie wrócę, szukaj na skraju lasu.
W samej głębi,
w gnieździe żmii.
Tam znajdziesz Zagubione Miasta.
Będzie znak.
One tam wrócą.
Ważne, żebyś zabrała księgę.
Wyjaśnią ci.
Nie idź. Nie chcę, żeby zabrali cię z mojej winy.
Ukryj się.
Nie wychodź, cokolwiek by się nie działo.
Nie zostawiaj mnie jak inni.
Bądź silna, moje dziecko.
Dla siebie i brata.
Kocham cię.
Najbardziej na świecie.
Brać ją!
Śmierć czarownicy!
Gdzie jest babcia?
Śpij.
Piotrze.
Piotrze!
Spirto!
Ileż to czasu?
Masz wieści z Serry?
Wiele.
Ale nic dobrego.
Chodzi o twoją matkę.
Co z nią?
Ból głowy i w kościach męczy ją od wielu dni.
Bolała ją tylko głowa.
Potem przyszła akuszerka.
Wtedy nagle się jej pogorszyło.
Niech matka mnie oczekuje.
Spakuję się i wkrótce będę.
Spirto.
To nie wina akuszerki.
Musimy znaleźć przyczynę bólu.
I ją wyleczyć.
Idź już.
Zostaw mnie!
- Anno, masz trochę mleka? - Dzieci, idziemy.
Bruno, Walenty jest chory. Masz coś do jedzenia?
Rozario?
Masz jaja, chleb? Brat nie jadł od wczoraj.
Nie masz tu czego szukać.
Babcia pomogła ci w potrzebie.
Wyleczyła cię ziołami!
Twoja babka to zła wiedźma.
Boże, miej w opiece nasz dom.
Odejdź stąd.
Tam prąd jest najsilniejszy!
Ja bym przeszedł gdzie indziej.
Znam dobrze to miejsce.
Nigdy cię tu nie widziałam.
To tylko rada!
Miło cię poznać. Mam na imię Piotr.
Ładnie ci tak!
Milczysz, więc nazwę cię Podkasana.
Podejdź.
Pomogę ci.
Masz rację.
Prowadź, rycerzu.
Pójdę bezpiecznie za tobą.
Bywaj, Piotrze!
Skóra albo życie, chłopcze.
Jednak nie spoważniałeś w Rzymie.
- Wciąż jesteś idiotą. - Rozczarowana?
Bardzo.
Chodźże.
Tęskniłem, siostro.
Ja także.
- Jeleń? - Tak.
Wiele padło w nocy.
Zaprowadź mnie do matki, Cezario.
Piotrze, to ty.
Usłyszałam twój głos.
Myślałam, że śnię.
Chinina.
Zażywaj ją.
Uśmierzy gorączkę.
Już nie możesz spać z Cezarią.
Nie jesteście dziećmi.
A ona nie jest twoją siostrą.
Będziesz w tamtym gabinecie.
Piotrze...
Twój ojciec...
jest przekonany, że to przez tę wiedźmę.
Bo rzuciła na mnie urok.
Ta sama zabiła syna Jana Baptysty.
Poczułaś się gorzej przez zły lek, a nie wiedźmę.
Odpocznij. Jestem tutaj.
Droga pani, oddam ten koszyk za owoce i warzywa.
Nie jestem zainteresowana.
Dziękuję.
Dzień dobry. Oddam koszyk za mleko dla brata.
Solidny. Z trzciny i wikliny.
Czy to nie wnuczka akuszerki?
Nie widzę za dobrze.
Nie śmiałaby!
- To ona. - I kawałek chleba.
Ile? Pójdę ci na rękę.
Jest wart więcej, niż dałeś.
Chcesz mleko czy nie?
To ona.
- To ona! - Dobrze.
To wnuczka wiedźmy!
- Wnuczka wiedźmy! - To ona!
Czarownica!
Przeklęta!
Na stos!
Wynoś się!
Przestańcie, bestie!
To wnuczka wiedźmy. Zabiła niewinne dziecko.
Nie wtrącaj się.
To syn Santego.
Ale zabiły niewinne dziecko.
Przemawia przez was dobro...
czy zło...
gdy rzucacie kamieniami w głodną sierotę?
Ojcze!
Ojcze Tosco!
Ojcze!
„Próba igły dowiodła, że Natalia Bruno była wiedźmą...
bluźnierczynią...
skazana na śmierć”.
Nie możecie jej skazać! Jest niewinna!
Ojcze! Skazujecie niewinną!
Na twoim miejscu bym nie krzyczała.
Ktoś ty? Nic nie rozumiesz.
Rozumiem lepiej od ciebie.
Odejdź. Nic nie możesz dla niej zrobić.
Chyba że też chcesz spłonąć.
Nastaw pokrzywę.
- Gdzie to widziałeś? - Był w wiosce.
Razem z tym, co przyniósł wieści.
Pukał do drzwi.
To Benandanti?
Poluje na czarownice?
Tak.
Spalą babcię na stosie?
Mówią, że jest wiedźmą i zabiła dziecko.
Powiedzmy, że to nieprawda.
Musimy ich powstrzymać!
Nic nie możemy zrobić. Rozumiesz?
Nastaw pokrzywę.
W końcu!
Nie przerywa się nauki w połowie roku.
Dlaczego nie powiedziałeś o matce?
Co tu mówić, zajmę się tym.
Jak?
Paląc biedną staruszkę na stosie?
Nie jest biedna.
Zabiła syna Jana Baptysty.
Rzuciła zły urok na nasz dom.
Taki sam na naszą matkę.
Ojcze, klątwy nie istnieją.
Tylko choroby.
Zawsze jest jakaś przyczyna, nawet niejasnych zdarzeń.
Nie wysłałem cię na nauki, żebyś pyskował ojcu...
chłystku.
Ani czuł się potężniejszy od szatana i Wszechmocnego.
Nie spalisz jej.
Nie jesteś mordercą.
Nie.
Ale wiem, co to znaczy toczyć wojnę.
Też się przekonasz,
jeśli w twoich żyłach płynie moja krew.
Z drogi.
Mamo, to nasz nowy dom?
Tak, tu będziemy bezpieczne.
Mamo, co ci jest?
Muszę iść.
- Nie odchodź. - Przykro mi.
Posłuchaj.
Gdy otworzą się drzwi...
ktokolwiek wejdzie z twoim bratem, będzie cię chronił.
Nie płacz, skarbie.
Łzy cię nie ocalą.
Tylko twoja siła.
Mamy w sobie ogromną moc.
Właśnie naszej siły się boją.
Dlatego chcą nas osłabić.
Ale jesteśmy silniejsze. Zawsze o tym pamiętaj.
Coraz lepiej.
To ty.
Dlaczego przychodzisz po kryjomu?
Żeby cię bardziej podniecić.
Bardziej się nie da.
Idziesz zza lasu?
Nie powiesz, gdzie mieszkasz?
- Twoja pani ci zakazała? - To nie moja pani.
Coś zupełnie innego, wyjątkowego.
Ty masz pana, ja nie.
Gdy byłem mały, śmiali się ze mnie,
bo nie miałem rodziców.
Wmawiali mi, że mnie porzucono.
Byłem chudy jak patyk.
Teraz mam pana i jeżdżę konno! Ludzie mnie szanują.
Pytanie, czy ty szanujesz tych,
o których szacunek zabiegasz.
Mówisz w zawiły sposób.
Skoro mowa o twoim panu,
gdzie trzyma tę słynną wiedźmę?
- Po co pytasz? - Wiesz czy nie?
Ładną masz dziewczynę.
Chciałbyś. One mnie nie interesują.
- Oczywiście. - Dokąd idziesz?
- Chcesz powiedzieć „idziemy”? - W nocy?
Piotrze!
Co tam?
Słyszałeś?
Ktoś tam jest.
Pewnie uderzyłeś lampą o stół.
Umarli nie mają nóg, by chodzić.
Skoro tak mówisz...
Chodźmy.
Opłaciło się?
I to bardzo.
Już znam przyczynę.
Dziecko miało ciemny ślad wokół szyi.
- Udusiła je! Jezu Chryste... - Nie ona!
Udusiło się pępowiną.
Ona chciała je ratować, rozumiesz?
Spirto.
Jak potężny byłby człowiek...
gdyby zaufał intelektowi.
Otwierać!
Błagam! Dajcie mi zobaczyć babcię.
Babciu!
Na stos!
- Zabiją ją! - Na stos!
- Niech skona! - Śmierć czarownicy!
- Zasłużyłaś! - Wiedźma!
Czarownica!
Stać!
Mam dowód!
To nie ona zabiła syna Jana Baptysty.
Dziecko miało ciemny ślad wokół szyi.
- Sam widziałem. - Co on mówi?
- Udusiło się. - Szaleniec.
Pępowina zawinęła mu się na szyi.
Tak zginął.
Prawda, którą przynosisz,
jest taka, że niewinne dziecko spotkała gwałtowna śmierć,
nienaturalna.
Uduszenie? Tak.
Dziecko niezdolne nic zrobić samo się udusiło?
- Ale ojcze... - Synu,
dobry Bóg natchnął cię wiedzą
i przyniosłeś nam najlepszy dowód.
Czarownica
i przemawiający przez nią szatan
odebrali życie stworzeniu,
dusząc je w łonie matki!
- Tak! - Ojcze!
Spalić ją!
To wiedźma!
Podpalić staruchę!
Niech spłonie!
Spalić wiedźmę!
Nie patrz!
Musimy uciekać.
Dziękuję za wszystko.
Żegnaj, Piotrze.
Nie!
Nie żegnam się.
Jeszcze się spotkamy.
Już nie jesteśmy tu bezpieczni.
Znasz akwedukt w lesie?
Bije tam źródło. Zmienię mu kolor wody.
To będzie znak, że na ciebie czekam.
Podkasana!
Nawet nie znam twego imienia.
Miała tak wielką moc...
że gdy płonęła w imię Pana, niebo pociemniało.
Ciało nie zamieniło się w proch?
Nie.
Ale na pewno nie żyje.
Przebudziła twoją żonę.
Słucham?
- To młodsza. - Co?
- Co mówisz? - To była ta młoda dziewczyna.
To dziewczyna.
Dziewczyna.
W samej głębi...
w gnieździe żmii.
Gdzie, babciu?
Ade.
Brawo.
Tak je nazywają.
Ale są kimś znacznie więcej.
Jeśli nie wrócę, szukaj na skraju lasu.
W samej głębi,
w gnieździe żmii.
Tam znajdziesz Zagubione Miasta.
Bez żartów. Nie zostawię cię tutaj!
Chodź, Ade.
Czekałyśmy na ciebie.