NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Bądź silny.
Nie poddawaj się.
Ostrożniej.
Wyglądasz inaczej.
Matka chciała zobaczyć mnie w tej sukni.
Podarowała mi ją.
Żałuję, że nie spełniłam jej życzenia.
Mówią, że nagle zaczęła krwawić z oczu,
ust i nosa.
Coś strasznego.
Syn Santego, lekarz, próbował ją ratować.
Ale nadaremnie.
Kto z nią był, gdy to się stało?
Tylko rodzina.
Nie zdążyli nikogo wezwać.
To jego dzieło?
Nie jest to naturalna śmierć.
Musimy ruszać, Janaro.
Po śmierci żony nic nie powstrzyma Santego.
Jest nas za mało. Trzeba znaleźć inne.
Masz rację.
Dokąd idziesz?
Muszę to wyjaśnić Piotrowi.
Zginiesz tam.
Zaryzykuję. Nie proszę cię o pomoc, ale mnie nie zatrzymuj.
Gdyby chodziło o Spirto, co byś zrobiła?
To szaleństwo.
Nie puszczę cię samej.
Gdzie ty, tam i ja.
Kiedy Pan
wzywa do siebie nieskalane dusze,
przypomina nam o nieustającej walce ze złem.
Biada tym,
którzy nazywają zło dobrem, a dobro złem.
Biada tym, którzy odrzucają Boga
i polegają na wypaczeniu wiary i tradycji,
które zwą „nauką”.
Ci, którzy odtrącają Boga,
torują drogę do buntu i apostazji.
Czeka ich śmierć
bez nadziei
na boskie przebaczenie.
Módlmy się.
Uważaj.
Dziękuję.
Nie teraz. Za dużo ludzi.
Chodźmy do domu.
Idź ty.
Zostanę tu jeszcze chwilę.
Muszę się z nią pożegnać.
Na osobności.
Nie powinno cię tu być.
Musiałam przyjść.
Chcę, byś zrozumiał.
To niemożliwe.
Matka zmarła tak szybko,
że nie zdążyłem ulżyć jej w bólu.
Moja wizja...
Nie chciałam jej.
Ani zadać ci bólu.
Nie wiem, co widziałaś.
Albo co myślałaś, że widzisz.
Wiem tylko, że matka zdrowiała.
Lekarstwa działały i nagle wszystko się popsuło.
Nie wiem, co myśleć.
Uwierz we mnie.
W nas.
Nie teraz.
Muszę to przemyśleć.
Teraz moje miejsce jest przy ojcu.
A ta dziewczyna?
Cezaria?
Bardzo się kochamy.
Ona też mnie potrzebuje.
Muszę już iść.
Żegnaj, Ade.
Naucz się rozumieć swoją moc, Ade.
Zaakceptuj ją.
Nie bój się jej.
Matka Piotra i tak by umarła.
Mogłaś to widzieć lub nie.
Dzięki tobie Piotr się z nią pożegnał.
Zapewnił ją o swojej miłości i mogła odejść w pokoju.
To twoja moc. Ale też dar.
Stwarzasz możliwość życia tam,
gdzie jest tylko rozpacz i śmierć.
Wykorzystaj swoją moc dla innych kobiet.
Nie rozumiem ich i nawet nie wiem, gdzie są.
Zaufaj nam.
Zaczynamy.
Brat był najlepszą częścią mnie.
Jako bliźniaków nikt nas nie odróżniał oprócz nas samych.
Znalazłam go, gdy leżał z otwartymi ustami
między posłaniem a umywalką.
Nie zdążył powstrzymać ojca
przed zeswataniem go z tą kobietą.
Powiadają,
że kobietom, które w Wigilię wyjdą ostatnie z kościoła,
pisane jest zostać janarą.
Nie wiedziałam tego.
Oddano mnie jako dziecko, wbrew mej woli,
mężowi, który mnie nie kochał,
skazując mnie na życie w milczeniu i samotności.
Nie miał odwagi wykrzyczeć imienia ukochanego. Mężczyzny.
Gdy poczułam ostrze we włosach...
wstrząsnął mną dreszcz.
Czekałam, aż przyjdzie chłopiec, w którym się zakochałam.
Msza się skończyła, on się nie zjawił.
Los przyniósł mu śmierć.
Gdy zmarł, oskarżyli mnie o trucicielstwo.
- Połamali mi ręce! - Czułam się
jakby odpadały mi mięśnie,
ścięgna, skóra, oczy.
- Ale nie włosy. - Umrę bez odkupienia.
Wyszłam z kościoła ostatnia.
Tylko ogień mógł zmyć jego wstyd
- i przywrócić mi wolność. - Zimno! Boję się!
- Słabłam z każdym cięciem. - Zjedzą mnie kruki!
Ogień obrócił wszystko w pył.
- Dłużej nie wytrzymam! - Pomocy!
Krzyczeli „wiedźma”, „janara”.
- Wiedźma! - Ocal mnie!
Wtedy odkryłam swoją moc.
Nie pamiętam swego imienia.
Stawałam się coraz słabsza.
- Wody! - Nie chcę umierać!
- Słyszysz mnie? - Mam dość.
- Powiedz, że słyszysz! - Słuchaj!
Tylko ty mnie ocalisz!
Każde cierpienie ma inny głos.
Idź za nim, a dojdziesz do źródła.
Włosy już nigdy mi nie odrosły.
Podpaliłam dom i krzyknęłam:
„Lepiej być wiedźmą niż szaleńcem”.
Długo błądziłam, zanim znalazłam drogę.
Teraz to moja rodzina.
Słyszysz mnie?
Chce mi się pić!
Słońce mnie pali, pomóż!
Umieram. Błagam cię.
Słyszysz mnie?
Tak.
Słyszę.
Gotowi?
Tak.
Nie oszczędzimy ani jednej!
Zostawcie ją, błagam.
To moja jedyna córka!
Gdzie się ukrywają?
Nie wiem, przysięgam.
O czym mówisz, panie? Pozwól mi odejść.
Nie marnuj mego czasu.
Co wiesz o kobietach z lasu?
Nie znam ich, panie.
Zlituj się, pozwól mi wrócić do matki.
Jest już stara, potrzebuje mnie.
Mojej opieki...
Gdy chronisz czarownice,
- jesteś jedną z nich. - Nie!
Zabrać ją!
- Litości! - Przesłuchamy ją.
Mamo!
- Ruszać się. - Żwawo.
Mają mówić.
Naprzód!
Prędzej.
Gdzie byłeś, ojcze?
Urodziłeś się w tym łożu.
To dziwne.
Kiedyś miałem z nim same miłe wspomnienia.
Życie, radość.
Miłość.
A teraz widzę tylko twarz twej umierającej matki.
Torturowanie i zabijanie kobiet nie wróci jej życia.
Ciekawi was, co my za jedne.
I dlaczego was ocaliłyśmy.
Jesteśmy waszą rodziną.
Nie zostałyście same na świecie.
Potępione, prześladowane.
Wiedzcie, że jesteśmy z wami.
Persepolis.
Tutaj możecie być, kim chcecie.
Nie bójcie się.
To ty?
Ty nas znalazłaś?
Zobaczyłaś?
Wiesz, kim jesteśmy?
Tak myślę.
- Wypijmy. - Słusznie.
Szukasz towarzystwa?
Zostaw mnie.
Masz zły dzień?
Odejdź.
Jaki nieprzyjemny.
Karczmarzu!
Z tamtym nie najlepiej.
Zajmę się nim.
Głuchy jesteś?
Jego.
Wracaj już do domu.
Chcę się napić.
Dolej trunku.
Wracaj do domu, mówię.
A ja ci mówię, przynieś napitek.
- To syn Santego. - Upił się.
Wezwijcie jego ojca.
Jestem synem Santego.
- Mina ci zrzedła? - Lepiej wyjdź.
Zrobię, co będę chciał!
Za kogo ty się masz?
Jestem synem wielkiego wodza Benandantich!
Mogę robić, co chcę!
Nawet wypić całe wino w karczmie.
Nie powstrzymacie mnie.
Ty tak mówisz.
- Dajmy mu nauczkę. - Przyda mu się.
Co jest?
Dosyć tego!
- Widzieliście? - Co to za jedna?
Jest pijany.
Sam zaczął.
Zabierz go!
To dla zabawy.
Zabierz go do domu!
Co za przyjemność bić chłopa, którego broni kobieta?
Jaka kobieta?
- Chyba chłopczyca. - Ona kobietą?
Który to?
Ja.
Pożyczysz mi swój węgiel?
Czyńcie honory.
Nigdy nie wytrzymują długo.
Wciąż tworzymy niezły duet.
Zawsze tak będzie.
Poradziłbym sobie bez ciebie.
Ale mimo wszystko...
dzięki.
Nasz los nie zawsze pokrywa się
z naszymi pragnieniami.
Moje umarły razem z matką Piotra.
Chyba postąpiłam jak trzeba.
To jeszcze nie koniec.
Wiem. Będę jutro gotowa.
Jutro może być trudniej.
Wieści o nas się rozniosą.
Poradzę sobie.
Razem z wami.
Rozumiem, jakie to ważne.
Widziałam tyle cierpienia, że mej złości nie ma końca.
To mogłam być ja.
Zamknięta w celi, kąsana przez szczury
w oczekiwaniu na stos.
Na ich miejscu co dzień bym się modliła,
żeby ktoś mnie uratował.
Teraz wiem, że ja jestem tą osobą. Mam moc ratowania.
Wiem, kim jestem.
Pomogło ci?
Co?
Wino.
Lepiej ci?
Są smutki, których się nie zapomina.
Twoja matka będzie tu zawsze.
To jej miejsce spoczynku.
Na wszystko masz odpowiednie miejsce.
Zawsze taka byłaś.
Ja niczego nie umiem poukładać.
Moje życie to wielki bałagan.
Zawsze wiedziałam, gdzie jest moje miejsce.
Przy twoim boku.
Nie teraz.
Jeśli jutro będziesz pamiętał tę chwilę,
to wtedy porozmawiamy.
Trwa obława na kobiety.
Porywają wszystkie, bez wyjątku.
Benandanti szukają nas. To nasza wina.
- Tak się mogło stać. - Ale dlaczego nie walczymy?
To zbyt duże ryzyko.
Od kiedy ratowanie kobiet jest zbyt ryzykowne?
Myślałam, że właśnie to robimy.
A może czarownice zasługują na życie,
a inne nie?
Nawet tak nie żartuj.
Żeby uratować je wszystkie,
najpierw znajdźmy te, które nam pomogą.
Bez nich jesteśmy przegrane, Leptis!
Jest nas kilka.
Tebe. Musisz przyjść.
- Na pewno? - Tak. Jest jeszcze jedna.
Jest głos jest donośny.
Ile mamy czasu?
Niewiele.
Szykujcie się.
Sprowadzicie kolejną?
Spróbujemy.
Jak nauczę się strzelać, też wam pomogę.
Czasami czuję, że sama nie dam rady.
Jeśli się pomylę? Przybędę za późno?
Jedna już przeze mnie zginęła.
Ade.
Jeśli cię tam potrzebują...
musisz iść.
Jest tu kto?
Pomocy!
Jestem na dole!
Jestem tutaj! Błagam!
Nic nie wiedzą, ojcze.
Co to znaczy? Nie mówią?
Torturowaliśmy je całą noc.
- Do tej pory... - Jesteście bezużyteczni.
Wciąż możemy je dopaść.
Dwie wiedźmy skazane na wieczne męki
uratowały kobiety na koniach,
biegłe w mieczu i sztylecie.
Potem zniknęły niczym wiatr.
Dobrze.
To one.
Siodłać mi konia.
Coś jest nie tak.
Owszem.
Za lekkie.
Przeklęte wiedźmy!
To nie jest kukła.
Tylko twój najgorszy wróg.
Myśl o nim, zanim wystrzelisz.
Jego oczach.
Grymasie bólu, gdy przeszywa go strzała.
Brawo.
Nie mogę uwierzyć.
Udało mi się.
Naprawdę ci się uda,
gdy trafisz dziesięć razy z rzędu.
Zbierz strzały i ćwicz dalej.
Wzywałeś mnie, Eminencjo?
Usiądź, Sante.
Naprzeciw mnie.
Słyszałem o twojej żonie
i chciałem osobiście złożyć kondolencje.
Dziękuję.
Nigdy sobie nie wybaczę, że jej nie uratowałem.
I zawiodłem Eminencję.
Nie bądź głupi.
Nie rozczarowałeś mnie.
Droga jeszcze daleka.
Spójrz na mnie.
A gdybym ci powiedział, że jest szansa?
Nie wiemy, gdzie jest.
Mówię o twojej żonie.
Gdybyś mógł ją znowu zobaczyć...
Widziałem, jak umiera.
Nie doceniasz mnie.
Jest sposób.
Mogę tego dokonać.
Znów zobaczysz żonę.
Ale musisz przyprowadzić Ade.
Żywą.
Reszta mnie nie interesuje.
Najlepiej będzie, jak je zabijesz.
Ale ją chcę mieć żywą.
Nie rozumiem.
Można przywrócić życie umarłym?
To świętokradztwo, grzech śmiertelny.
Nie, jeśli się dokona...
z czystego serca.
Przyprowadź do mnie tę wiedźmę.
Tylko to. Ja zajmę się resztą.
Nie będzie łatwo.
Chronią jej potężne wiedźmy.
Szybkie, nieprzewidywalne. Nie sposób je pojmać.
Wiem o tym.
Ale już wkrótce...
będziesz silniejszy od nich.
Obdarzę cię taką siłą.
Będę umiał to uczynić.
W tym miejscu,
gdzie wszystko się zaczęło,
czcimy odrodzenie Zagubionych Miast.
Dziś daliśmy się zaskoczyć.
Nasze doczesne środki zawiodły.
Ale to się nie powtórzy.
Bo jest nam dane zwyciężyć.
Od jutra będziemy rosnąć w siłę.
Mamy wielkiego sojusznika.
Przeciwko nam wiedźmy nie mają szans.
Nasz wróg przygotowuje się, by nas zniszczyć.
Znieść z powierzchni ziemi.
Bo ucieleśniamy jego największy lęk.
Możliwość stworzenia nowego świata
o twarzy kobiety.
Waszej twarzy.
Akwileo.
Niech twe sztuczki
będą naszym marzeniem.
Petro.
Niech twe ręce będą jak skała.
Segesto.
Spraw, by zakiełkowało
ziarno naszych myśli.
Ade.
Najstarsza z Zagubionych Miast.
Kto się urodzi o tym imieniu,
ma już wytyczoną drogę.
Oto worek, w którym przyszedłeś na świat.
Zachowałem go.
Z dumą nosimy ten symbol na szyi.
Wzywa nas do walki.
Twoim powołaniem jest nas poprowadzić.
Bo jesteś moim synem.
Zaciekłym wrogiem każdej wiedźmy.
Niech to światło rozjaśnia ci drogę,
nawet w najciemniejszą noc.
Panie...
który czuwasz nad nami.
Walcz po naszej stronie.
Niech odwaga nas prowadzi!
Niech wiara w nas płonie!
Piotrze! Dokąd idziesz?
Wracaj!
Napisy: Anna Samoń