NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Oto worek, w którym przyszedłeś na świat.
Twoja matka umiera.
Widziałam. Nie zatrzymasz tego.
Panie...
Jesteś jak ja.
Wzywa nas do walki.
...który czuwasz nad nami.
Walcz po naszej stronie.
Bo jesteś moim synem.
Uwierz we mnie.
Niech odwaga nas prowadzi! Niech wiara w nas płonie!
Surowo zabrania się
sprzedawać jedzenie,
dawać jadło,
udzielać pomocy
i rzec choć słowo samotnej kobiecie,
której nie towarzyszy mężczyzna.
Każdy, kto pomoże czarownicy,
będzie osądzony,
torturowany i stracony,
według obowiązującego prawa.
Ktokolwiek posiada informacje
o młodej wiedźmie zwanej Ade Brudno,
nieznanego ojca,
i tego nie zgłosi...
zostanie natychmiast stracony.
Tak jest napisane.
Czas się zbliża, Ade.
Gdy zakończy się cykl księżyca...
obudzi się moc wybrańca.
Księga Królestw...
zostanie odczytana.
Przebudzą się Opętani.
I wszystko zacznie się od nowa.
To moja wina, że księga jest w rękach Benandantich.
Odzyskamy ją.
Ale obawiam się, że przewodzi im ktoś potężniejszy od nich.
Maurycy Oreggi.
Następca Opętanych tu na Ziemi.
By go pokonać, nie można się zawahać.
Zawsze pamiętaj.
Najpotężniejsza z mocy
to wiedzieć, kim się jest.
Boże!
Opuściłeś mnie!
Nie byłem godny twego zaufania!
Błagam cię, wybacz mi...
jeśli wybrana przeze mnie droga nie jest tą, którą mi wskazałeś.
Boże!
Ojcze.
Nie zdołałem jej uratować.
Dostałem drugą szansę.
Tym razem nie zawiodę.
Znów ją zobaczymy, Piotrze.
- Zobaczymy. - O czym ty mówisz?
Umarli nie wracają.
Mądrość większa od naszej wstawiła się za nami.
Ta księga...
To tam!
Przekroczymy granicę między życiem i śmiercią.
Znów ją zobaczymy.
Zostań ze mną.
Bądź przy mnie.
Nie zostawiaj mnie z tym samego.
Chodźmy do domu.
Jestem głodna.
Mam dość. Idę do wioski.
Nie słyszałaś o dekrecie? Nie możemy wychodzić.
Nikt nas nie nakarmi.
Proszę.
Jedzcie.
Obrzydliwe.
Ciągle się uczę.
- Nie jest trujące? - Skądże.
Chyba.
Poradzimy sobie same.
Nie zabronili nam polować.
Nie musimy tkwić w zamknięciu.
To nie wygląda na trujące.
Przekonajmy się.
Piotrze!
Widać ten pocałunek...
nie przetrwał nawet dnia.
Wybacz, Cezario.
Ale w życiu nie byłem taki zagubiony.
Nic nie rozumiem.
To zagubienie nazywa się Ade?
Nie.
Nie tylko.
Pamiętasz nasze dzieciństwo?
Jak twoja matka czytała nam Tristana i Izoldę?
Myślałam, że to nasz sekret.
Cezario.
Nie martw się.
Nigdy cię nie skrzywdzę.
Ojciec chce, żebyś zobaczył broń u Spirto.
Ojciec cię potrzebuje.
Nie rań chociaż jego.
Co mam zobaczyć?
Nie wiem.
Wyglądają jak zwykłe strzały.
Owszem.
Ale są bardzo ostre.
Jego Eminencja wyświęci je dziś w karczmie.
Kto?
Kardynał Oreggi.
Twój ojciec dał mu księgę czarownic.
Tylko on umie ją otworzyć.
Coś ci jest?
Nie wiem.
Twój ojciec kazał mi pilnować broni.
To wielki zaszczyt.
Mówi, że dziś zostanę Benandantim.
Za bardzo cię to nie cieszy.
Pragnąłeś kiedyś czegoś, a gdy już miałeś to dostać,
nie byłeś pewien, czy to jest dla ciebie?
Ostatnio tyle razy zmieniałem zdanie,
że nie wiem, co jest odpowiednie.
Widziałeś się z nią?
Z Persepolis?
Tak.
Nie.
Może wie coś o Ade.
Nie wiem, ale boję się z nią spotkać.
Rozumiem.
Ale gdybyś ją zobaczył...
powiedz jej...
Co?
Nic.
Nic jej nie mów.
Właściwie to nawet jej nie znam.
- Kto tam? - To ja.
Zostaniesz Benandantim?
Nie możesz tu być.
A co z nami?
Wyjdź za mnie.
Wtedy dekret nie będzie cię obowiązywał.
Chciałabym ci to zabrać i schować.
Już to zrobiłaś.
Sante przygotował broń.
Kardynał pobłogosławi ją dziś w karczmie.
Jego Eminencja Oreggi.
To on ma księgę.
Mówią, że tylko on umie ją otworzyć.
Jedźmy do karczmy.
Dajmy Santemu to, na co zasłużył.
Za duże ryzyko.
Mało miejsca i tylko jedno wejście.
Wyruszymy, gdy księżyc będzie wysoko.
Podążymy za Oreggim, gdy będzie sam.
Zobaczymy, gdzie trzyma księgę, i ją odzyskamy.
A Sante?
- Księga to priorytet. - A nie zagrożone kobiety?
Wszystkie jesteśmy zagrożone.
Ty chcesz wygrać bitwę, a ja wojnę.
Chcę walczyć o słuszną sprawę.
Słuszne nie zawsze znaczy dobre.
Szykujcie się.
To będzie ważna misja.
Widziałaś go?
Kogo?
Powiedz, proszę.
Jak się miewa?
Wydawał się...
zmartwiony.
Mówił co o mnie?
Tak czy nie?
Tak.
Co mówił?
Powiedz!
Że tak naprawdę cię nie zna.
Ade!
Ona nic nie rozumie.
Nie mów tak.
Byłam nikim przed przybyciem Tebe.
Dopiero co straciłam brata...
i spotkałby mnie ten sam los.
Nie wiedziałam, kim jestem.
Wiesz, co to znaczy...
być kobietą...
na tym świecie, a pragnąć czegoś innego?
I przez to zasługiwać na śmierć?
Otrzymałam od niej dar bycia sobą.
Nigdy jej nie zdradzę.
Ale on jest winny.
Zabił moją matkę i chce zabić też Ade.
Wiem, że to trudne.
Ale w imię miłości akceptujemy to, czego nie rozumiemy.
Mogę ją zatrzymać?
- Gdzie kukła? - Naprawiam ją.
Ptaszku!
Nie! Ptaszku, nie umieraj!
Czyli umiesz wyczuć śmierć,
zanim nastąpi.
Nie bój się.
Tylko najpotężniejsi znają tajemnicę, która łączy życie i śmierć.
Masz wielką moc.
Użyj jej.
Pomogę ci.
- Kim jesteś? - Nazywam się Maurycy Oreggi.
Jesteśmy bardziej podobni, niż sobie wyobrażasz.
Znam Oreggiego.
Mówi, że jestem jak on. Dlaczego?
Co widziałaś?
Byłam dzieckiem.
W górze leciał ptak. Gdy spojrzałam, padł martwy.
Oreggi wiedział, że go zabiłam.
To dziecko, kobieta z wieży i matka Piotra.
Zabiłam ich, ale boicie się przyznać.
Nie.
To nie tak.
Śmierć przyjdzie zawsze.
Wszyscy wiedzą, jak ona działa.
Ale zrozumienie mechanizmów życia jest bardziej skomplikowane.
Ocaliłaś Miasta.
Uczysz się, jak władać mocą życia.
- Dlaczego jestem jak on? - Nie słuchaj tego głosu.
Nie przynosisz śmierci. Możesz uratować wszystkich.
Tylko jeśli masz odwagę wybrać światło.
Twoja moc może zatrzymać armię Opętanych na zawsze.
Skoro nie wiem nic o sobie... jak mogę pomóc innym?
Już to robisz, uwierz mi.
Jest roztrzęsiona.
Pamięta, jak go tu spotkała jako dziecko.
- Mówiłaś jej coś? - Nie.
Już prawie czas.
Nie może się zawahać.
Myślisz, że ją rozpozna?
Nie wiem.
Walenty.
- Dokąd idziesz? - Walenty zniknął.
Nie wiem, co zamierza. Zrobił kukłę Benandantego.
Nie zna tajnego przejścia.
Widział je. Czekał na odpowiednią chwilę.
Nie możesz iść sama.
Tylko on mi został.
Przysięgłam matce, że będę go chronić.
Nie mam już nic, nie stracę brata.
Jesteśmy gotowi.
Byłabyś dobrym wodzem Benandantich.
Szkoda, że jesteś kobietą.
- Walenty zniknął. - Nie ma jego łuku.
Co też mu podsunęłaś?
- Kiedy wyszedł? - Nie widziałyśmy.
To dziecko nie ma żadnej mocy. Dokąd mógł pójść?
Przebrał kukłę za Benandantego.
Ze strzałą w sercu.
Sante.
Poszedł do karczmy.
To nie wszystko. Ade poszła za nim.
- Janaro, idziemy. - Jadę z wami.
Nic mi do tego.
Już czas.
Powiedz mi, po co idziesz, skoro jesteś przeciw?
Żeby zrozumieć.
Wiedzieć.
Rano chciałem wrócić na studia do Rzymu, ale...
Mój ojciec taki nie był.
Muszę zrozumieć, co się dzieje.
Co go zmienia.
Wejdźcie, proszę.
Proszę.
Za fatygę.
Dziękuję.
Wynocha!
Możesz poczekać w domu.
Jest tutaj.
Powstań, Sante.
- Ten młodzieniec... - Twój syn Piotr.
Wielka jest twoja dusza.
Jak i twoja moc.
Wasz widok napawa radością
moje zatroskane serce.
Benandanti...
bastion przeciwko złej mocy czarownic.
Jesteście mymi oczami,
gdy je wywabiacie.
I mymi nogami,
gdy je gonicie.
Mymi rękami,
gdy dopadacie je, by wyplenić z tego świata.
Mianuję was moją armią.
Ale nie możecie się zawahać.
Gdyż ukażę wam
ukryte prawdy, nieznane moce.
A wy, pierwsi wśród śmiertelników...
staniecie przy mnie.
I poprzez waszego wodza
odkryjecie granicę między...
życiem i śmiercią.
Załóż go.
Jak zbroja ochroni twe serce, centrum życia.
A to...
twoja broń.
Pradawny i potężny sztylet, który pokona granicę śmierci.
Ojcze!
Walenty!
Wiedźmy tu są.
Zejdź, szybko!
Za nimi.
Za nimi!
Tędy!
Rozdzielmy się!
Chodźmy.
Stać!
Jesteś Spirto, tak? Przyjaźnię się z Persepolis.
Puść nas.
Chciałeś mnie zabić?
Zostaw go!
Nikogo tu nie ma.
Ade...
Chodź.
Chodź do mnie.
Tam!
Puść mnie!
Ade, chodź!
Walenty! Wsiadaj!
Chodź!
Szybko!
Wbij swój miecz w ziemię!
Walenty!
Leptis!
Leptis, nie!
Jedziemy!
A co z resztą?
Zostawcie go!
- Spokojnie. Mamy wszystko, co trzeba. - Puść mnie!
Obiecałam matce, że będę go chronić.
Nie było wyjścia!
Skłamałaś. Kazałaś zawsze trzymać się razem!
- Skłamałaś! - Dosyć tego!
Nie tylko ty kogoś straciłaś.
Zrobiłyśmy to, by cię ratować.
Zabezpieczyć wyjścia.
Jeśli trzeba, stróżować całą noc.
Leptis!
Znałem twoją matkę.
Była serdeczna i urodziwa.
Ale naiwna i uparta.
Dużo jej zawdzięczam.
To z nią zacząłem praktykować magię.
Mogę cię nauczyć, jeśli chcesz.
Nie mam mocy.
Ade ma.
Niedługo obdarzę mocą, kogo zechcę.
Nie jak ci, którzy zazdrośnie jej strzegą.
Kto pójdzie za mną,
będzie miał wielką moc.
Jesteś do niej podobny.
Zabiorę cię stąd,
ale zaprowadź mnie do Ade.
Już zawsze będziecie razem.
Tylko powiedz, gdzie jest.
Zabiję Santego.
A potem ciebie.
Niech tak będzie.
- Ruszaj się! - Prędzej.
Milczała jak grób.
To bez znaczenia.
Mamy, co trzeba, by złapać wiedźmę.
Rozgłoś wieści.
Jutro po Festiwalu Świec zostaną straceni.
Chłopiec też?
Czyż Jezus Chrystus nie mówił:
„Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie”?
Tylko ten klucz otworzy lochy.
Dobrze go użyj.
Wkrótce będę miał Ade...
i znów zobaczysz żonę.
Naprawdę zabijecie chłopca?
Widziałeś na własne oczy.
- Zrobimy to, co słuszne. - Nie wiesz tego.
Zabicie dziecka nigdy nie jest słuszne.
Wiesz o tym.
Masz coś na twarzy.
Ade...
Nie płacz, córko.
Jestem tu.
Napisy: Anna Samoń