BYŁ SOBIE PIES 2
W takie dni czuję się najszczęśliwszym psem na świecie.
Słonko grzeje mi grzbiet.
Wiatr dmucha mi w pysk.
Jadę sobie moim wypasionym kabrioletem.
Jestem Bailey.
Nie ma to jak wiatr w sierści, pies-szef?
Kocham mojego Ethana.
I kocham też moją Hanę.
Przeżyłem wiele żyć i nasikałem na mnóstwo rzeczy.
Ale jednej sprawy jakoś nigdy nie mogłem rozgryźć.
Dlaczego zawsze mnie tu tak swędzi?
Chodźcie laleczki, zrobimy wielkie przyjęcie.
No i sobie odpoczęłam.
To spotkamy się w kuchni.
Tylko odwalę pańszczyznę.
Starość nie radość, co pies-szef?
- No chodź. - Poranki pachniały najlepiej.
Jasne, miałem swoje obowiązki...
Chodź, Bailey.
ale w nagrodę zawsze było jajeczko. Mniaaam.
Poważnie?
Hej, koleżko.
Myślisz, że wystarczy ci pary, pies-szef?
Dobra.
Gotowy?
Od urodzenia.
Raz...
dwa...
trzy. Leć!
- Dałeś czadu, pies-szef. - Latka lecą i kondycha też.
Latka lecą i kondycha też.
Wciąż dajesz radę, szefie.
Tak. Tak.
Zuch chłopak.
No już, chodźmy do domu.
Dalej, kolego. Rusz się.
No chodź.
Chodź, boczusiu. Chodź, boczusiu.
To nie boczuś. Ale może się skuszę.
Dzień dobry.
- Cześć, mamusiu. - Cześć.
Dzień dobry, Gloria.
- O której cię obudziła? - Nie patrzyłam na zegarek. Nie musiałam.
- Uwielbiamy bawić się z naszą wnusią. - Hana miała syna - Henry'ego.
To on wprowadził Glorię do naszego stada.
Od tych naleśników, będzie szersza niż wyższa.
Może tym razem rzuci mi jakiś kąsek.
Nie? Nic z tego.
Myślałem, że małe dzieci powinny być pulchniutkie.
Ethan, ciii.
Co z tym "ciii'? Ostatnio Hana ciągle tak robi.
- Kto to? - Tatuś.
Tatuś. Clarity ma chyba oczy po Henrym.
Henry odszedł i już nigdy nie wrócił. Hana długo płakała.
A ja długo lizałem ją po twarzy.
Przykro, że Henry nie może zobaczyć swojej ślicznej córci.
Ona upuszcza, ja zjadam, taką mamy umowę.
Pomarańczowy. Fioletowy.
Gloria lubiła kłaść jedzenie na twarzy.
Co za ohyda.
Halo?
Obleśny pies polizał mnie po twarzy.
Tak to jest, kiedy utkniesz na farmie.
C.J., dokąd lecisz?
Mamy się bawić tutaj!
Co tam w Chicago? Opowiedz mi wszystko. Idź sobie!
Chodzicie na imprezy?
Cześć, koniku.
Idę do ciebie.
Nie wchodź tam!
C.J., stój!
Boję się.
Mam cię!
Kiedy Ethan tak dyszy, wiem, że jest przerażony.
Wiesz, jak jest...
- Co ty wyrabiasz? - Oddzwonię do ciebie.
C.J. właśnie weszła do Linusa.
Chodź tu.
Mogło jej się coś stać, Gloria. Bailey ją uratował.
Chcesz powiedzieć, że głupi kundel ocalił moją córkę?
On się wabi Bailey.
Kiedy mówi moje imię, dostaję kręćka z radości!
Chodź do domu.
Dobrze się spisałeś, pies-szef.
Chodź.
Nie wiem, skąd Gloria wytrzasnęła to dziecko, ale to dobry nabytek.
C.J. jest mądra i ciekawska, musimy po prostu mieć ją na oku.
- Odwróciłam się raptem na dwie sekundy. - Raczej dwa lata.
C.J.
- No już, C.J. - Nie.
- Clarity. Clarity June. - Baba, baba.
- Jesteś tu z mamą. Powiedz "mama". - Baba, baba.
Dosyć.
Fuj, Clarity June, to nie jest śmieszne.
Właśnie, że jest.
Czemu nikt nie rozmaże jedzenia na moim pysku?
Po dniu pełnym wrażeń musiałem ochłonąć w tej dużej misce wody.
Dobrze się bawicie?
Dziadku! Co ty!
Pozwalacie Clarity kąpać się z tym brudnym psem?
Gloria chce się bawić.
Tylko się bawią.
Wynocha, psie.
- Daj spokój, oni tylko się bawią. - Jasne...
nie bój się, skarbie, mama jest z tobą.
Kto wypina, tego wina.
Dlatego tak nie lubię kundli.
No dobra, hop-siup, zmiana pup.
Gloria jest jeszcze bardzo młoda.
Kiedy Henry miał wypadek, była praktycznie dzieckiem.
Wiem, skarbie. Wiem.
Ale jest matką, powinna być bardziej odpowiedzialna.
Jest zagubiona. Musi wymyślić, jak utrzymać siebie i CJ.
Przecież dostała odszkodowanie.
To pieniądze na opłacenie studiów Clarity.
To ty wychowałaś dwoje dzieci, nie ja.
Więc, skoro ty się nie martwisz, nie będę już marudził.
- Martwiłabym się, gdyby ich tu nie było. - Tak.
Tak. Wyżej, to rozumiem.
Tak, tu na środku, teraz trochę w dół, w dół, o tak.
Wspierając Glorię, możemy we troje zapewnić małej prawdziwy dom.
Co to jest?
Co?
Ma tam guz.
I to duży.
Proszę, tylko nie tam. To boli.
- Pójdę z nim do weterynarza. - Tak.
Co się dzieje?
Hej, kolego.
Ethan zawsze wie, kiedy mam ochotę na przejażdżkę.
Hej, pies-szef.
Leż tu sobie spokojnie, tak, kolego?
Doktor Deb mówi, że musisz teraz dużo odpoczywać.
Jakoś sam wszystko ogarnę.
Miewałem gorsze i lepsze dni.
Dzisiaj był ten dobry.
W końcu zadzwonili do mnie z tej... linii żeglugowej.
Dziwna ta Gloria, w kółko nawija do swojej ręki.
Szukali piosenkarki do jednego ze swoich barów.
- Piesiu, piesiu, wypij. - No wiem...
Nie umiem pić powietrza.
- A jest coś dla mnie? - Masz, baba.
Dziękuję.
Masz rację, dla mnie to byłoby jak znalazł, prawda?
Wyśmienite.
- Wypij, baba. - Zaraz, to tam coś było?
Wybrali dziewczynę, która nie targa ze sobą dzieciaka.
Nieważne, może powinnam wrócić do Chicago.
Jeszcze?
Układanie tego dziecka do snu to jakiś koszmar.
Słuchaj, Gloria...
jeśli musisz iść do pracy, po prostu zostaw Clarity u nas.
Jestem złą matką, tak?
- Co? - Nie to miałam na myśli.
Chcecie odebrać mi córkę? Bo to wszystko, co mam?!
- Hana próbuje ci tylko pomóc. - Wiem, co tu jest grane.
Chcecie pieniędzy po Henrym. Czułam, że chodzi o forsę,
- żeby naprawić tę sypiącą się ruinę! - Nasza farma się nie sypie!
Ethan był zły. Od bardzo dawna nie słyszałem, żeby tak warczał.
Nie chodzi nam o pieniądze, tylko, żeby Clarity miała dom pełny miłości.
Ja jestem jej matką. I to ja decyduję, gdzie jest jej dom!
- Jak widać nie jestem tu mile widziana. - Zawsze jesteś mile widziana.
Żebyś mogła mi wytykać, co robię źle, na okrągło. Nie, dziękuję.
- Obejdzie się bez życiowych mądrości. - A C.J.? Pomyślałaś o jej potrzebach?
A ktoś kiedyś pomyślał o moich?!
Mamy problem w stadzie.
Jak znam życie, poszło o jedzenie.
Gloria, proszę, nie odchodź, pomówmy o tym, coś wymyślimy.
Proszę, jakoś to rozwiążemy.
Do ciebie nadal nie dociera. Ja jestem jej matką, nie ty.
Ethan, i co teraz?
Gloria.
Hana była taka smutna.
Zupełnie jak wtedy, kiedy odszedł od nas Henry.
Słuchaj, przyda ci się... trochę pieniędzy.
Nie, wielkie dzięki.
To dla C.J. Po prostu je weź...
I daj nam znać, gdzie wylądujecie.
Zrób chociaż tyle.
Pa pa, C.J!
Kocham cię!
Chciałem pogonić za autem dla Hany i Ethana, ale...
ale... brakowało mi sił...
Chciałem jeść, żeby ucieszyć Ethana,
ale całkiem straciłem apetyt.
Po odejściu C.J. w domu zrobiło się tak cicho.
Skontaktuje się z nami...
Prędzej czy później.
Kocham ten kawałek.
Ja też.
Niech nie leci na marne. Chodź tu.
Chodź.
Wiesz, jak poprawić mi humor.
Zresztą, co mi tam. Ledwo zipię, ale idę w tany.
Hej, no proszę. Baletów się staruszkowi zachciewa?
- O, Bailey. - Bailey, to ja!
Przykro mi, bez odbijanego.
Doktor Deb.
Znalazłem biedaka, jak tu leżał.
Bardzo go boli.
Chyba już pora.
Zrobiłeś dla niego co mogłeś, Ethan.
Dać wam chwilę?
Bailey.
Mój najlepszy kumplu.
Kawał życia za nami, prawda?
Tyle dla mnie zrobiłeś.
Wiesz, może następnym razem, gdy wrócisz...
Zaopiekuj C.J., dobrze?
Ona cię potrzebuje, jak kiedyś ja.
Możesz ją chronić.
Spraw, żeby była szczęśliwa, tak jak ja byłem dzięki tobie.
Nie rozumiałem wszystkich słów.
Ale dobrze wiedziałem, o co chodzi Ethanowi.
- Jesteś gotów, Ethan? - Tak.
Dobrze, mały, nie bój się. Zuch chłopak.
- Już nic cię nie będzie bolało. - Pamiętałem to z poprzedniego razu...
Małe ukłucie...
a potem cały ból zniknął.
Mój pies-szef. Tak, kumplu...
Żegnaj, przyjacielu.
Do zobaczenia w innym życiu.
Kocham cię, Bailey.
No i stało się.
Znów byłem na tej łączce i czułem się cudownie.
Ethan dał mi nowy cel.
Miałem chronić C.J.
i wiedziałem, że nie spocznę,
póki jej nie odnajdę.
I znowu byłem szczeniaczkiem!
Miałem mamę, braciszków i siostrzyczki.
Czemu zawsze jest siedem szczeniaczków i sześć cycusiów?
Nie martw się, suniu-mamuniu.
Znajdę fajny domek dla każdego z tych maluszków.
Niby wszystko to samo, ale jakby coś nieteges. Sprawdźmy.
Mam uszy, całkiem długie. Jest ogon. I pysio.
Ciekawe, czy mam...
tym razem jestem dziewczyną.
Fajnie było znów poszczeniakować.
Mogłem się bawić, psocić i dokazywać na okrągło.
Był tam taki emeryt, pan Churchill. Całkiem zabawny gość.
Niesforna z nich ferajna, co, panie Churchill?
Z dnia na dzień nasza wesoła wataha robiła się coraz mniejsza.
Aż został tylko mój ulubiony braciszek.
Wołali na mnie Molly. A na niego Rocky.
Psia kostka. Ten świat schodzi na koty.
Zabierają mi Rocky'ego.
Z kim teraz będę się wygłupiał?
Ta dziewczynka...
Jest w niej coś...
Pachnie jakoś znajomo.
tak coś jakby...
C.J.
I wtedy mnie olśniło! Mam opiekować się C.J.!
Nie może mi uciec!
Już pędzę, C.J.!
Nie zawiodę Ethana!
Psi patrol leci do CJ!
Robimy podkop, damy radę, nie bój nic.
No i klops!
- Cieszę, że Rocky tak ci przypasował. - Jesteśmy jak najlepsi kumple.
Lecę, pędzę, C.J.!
Pokićkało ich z tymi płotami?
C.J., to ja! Twój super-pies cię ochroni!
- Ale świrnięty piesełek! - Z CJ wyrósł wielgachny bobas.
Ten szczeniak jest szurnięty.
Wabi się Molly.
Są z Rockym jak papużki-nierozłączki.
Może twoi rodzice przygarną też tego świruska?
Załatwię to.
Muszę odpuścić, bo mogę wyjść nawet bez Rocky'ego.
Mniam... Sól...
mleko... O, hamburger.
A ty?
Rodzice pozwolą ci zaopiekować się pieskiem?
Moja mama uwielbia psy.
Poważnie?
To ja... już nic nie mówię.
Mam super pomysł.
Wezmę Molly do domu, a mama oszaleje na jej punkcie.
Sama do pani zadzwoni.
Cóż...
Ciii.
Znam to "cii" na pamięć. Hana tak robiła, tylko o co tu biega?
To ty, Clarity?
Cześć, mamo.
Ten głos. To była Gloria.
Czy ty... czy brałaś pudełko, w którym trzymam moje dema.
- Nie ruszałam go! - Bo poznałam,
pewnego producenta i on bardzo chce posłuchać mojej muzyki.
Idę robić lekcje!
Twój nowy dom.
Kapitan Molly skrzywdzić cię nie pozwoli.
Sierściuch!
Molly, nie!
Molly!
Nie, nie!
Nie!
Super! Ja też lubię bawić się w berka!
Nie gryź mi pracy domowej!
Nie, Molly!
Nie!
Gdzie jesteś, głuptasko!
Ale fajnie, w co teraz zagramy?
- Jesteś psią chuliganką, tyle ci powiem. - O, mam super łóżeczko!
- A ty gdzie śpisz? - No już, Molly.
Hilda mówiła, że jesteś dobrze ułożonym psem,
więc tymczasem położę ci tu ręcznik.
Jak cię przypili, to nie ma chwili.
Rany, Molly, nie!
C.J., musimy porozmawiać.
Przebieram się.
Halo? Czemu drzwi są zamknięte?
- Otwórz! - Chwilunia!
Nie znam tej zabawy. Ale co mi tam, spróbuję.
Co to za hałasy?
Na miłość boską, coś tu wybuchło?
Robiłam małe przemeblowanie.
- Co tu tak jedzie? Otwórz okno. - Masz super bluzkę. Nowa?
Podoba ci się? Mam dzisiaj randkę.
Znów wychodzisz!
A... uprzejmy jest?
Wiesz, C.J., jak każdy na początku.
Ogarniesz sobie dziś coś na kolację?
Znowu?
Tak.
Będziemy mieć pod górkę z tą naszą tajemnicą, Molly.
Gotowa?
Trzymaj się.
Działamy?
Co mam gadać?
Zadaj pytanie, no i ciągle oddzwaniaj.
Nie śmiej się. Teraz muszę wczuć się w rolę.
- Gdzie wcięło C.J.? - Życz mi szczęścia.
Hejka, C.J.
- Halo? - Halo, czy to Hilda?
Mówi Gloria Mitchell.
- Witam, czekałam na pani telefon. - Cudownie, cudownie.
Moja córka Clarity wróciła dziś z takim słodkim pieskiem.
Jesteśmy nim oczarowane.
Clarity, skarbie,
mówię Hildzie, jak bardzo kochamy Molly.
Może pani chwilkę poczekać?
W samą porę, Trent.
Halo, mówi Trent.
Ile karmy mam dawać Rocky'emu?
Pół miarki. Muszę kończyć.
Jak już mówiłam, z chęcią weźmiemy ją na stałe.
Mogę znowu przeprosić?
Tak trzymaj, Trent.
Ale pół miarki szklankowej, czy filiżankowej?
- Po prostu pół miarki. - Nie lepiej zważyć?
Rób jak uważasz.
Muszę kończyć.
Najmocniej przepraszam.
W tej chwili patrzę przez okno na nasze duże, trawiaste podwórko,
a Molly i Clarity tak pięknie tam się turlają.
O rany, mogę przeprosić?
Byłbym zapomniał, dałem Rocky'emu drugie imię.
- Jestem bardzo zajęta. - Rambo. Dobre? Rocky Rambo.
- Wymiata, co nie? - Mogę oddzwonić?
Tylko nie za późno, ponieważ jutro jest szkoła.
Piesek znalazł idealny dom i bardzo się cieszę, że pani odpowiada.
To już nie przedłużam i kłaniam się!
- No i? - Udało się!
Jeszcze nigdy tak nie nabroiłem!
Dziękuję, dziękuję!
Ma być głośno, to jedziemy!
Jestem złoczyńcą! No już, Rocky, piąteczka!
Kocham cię, mała.
Udało się!
W sumie miałem ochraniać CJ.,
ale skoro nic jej nie groziło, to nie zaszkodzi trochę poszaleć z Rockym.
Rocky pogryzł wszystkie kapcie.
Nigdy nie słyszałem tylu brzydkich słów po chińsku.
W nocy wychodziłam z nią dwa razy. A i tak nasikała do łóżka.
To szok, że w ogóle udało ci się schować przed mamą tę małą świruskę.
Możemy je razem szkolić!
Będziecie chodzić do szkoły dla szczeniaczków.
Molly, nie, Molly, do nogi!
Nie! Rocky! Zwolnij!
Siad. Siad.
Siad.
No to stój, dobry pies.
Nie, trzeba mówić rozkazująco. Patrz i się ucz. Leżeć. Leżeć.
Poczekam, aż wymyśli jakąś fajniejszą gierkę.
Widzisz?
Zuch dziewczyna.
Waruj. Zostań.
Nie, Rocky.
Łapa? Łapa. No już, mała.
A co to TA "łapa"?
- Może o to chodzi. - Dobry piesek. Brawo.
Tak, umowa stoi, umowa stoi.
Właśnie skończyłaś szkołę szczeniaków, na piątkę.
Dobry, dobry piesek, zuch.
Zostaniesz tu, kiedy będę w szkole. Bez szczekania, dobra?
Nie do końca ogarniam, co się dzieje...
Nie mogę się doczekać, aż pokażę to C.J.
To niby ma być żarełko?
Może gdybym nie miał na sobie bielizny.
Skąd tak cudnie zalatuje? No poezja, normalnie.
- Clarity, słyszałaś to? - To chyba z piwnicy.
Zajrzę tam.
Halo, tu jestem, C.J.!
Pamiętasz?
Oj, znowu to "cii". Co jest?
Tu nic nie ma, mamo, to chyba z domu obok.
- Po brzuszku proszę! - Muszę jej o tobie powiedzieć, Molly.
Mamo, muszę ci się do czegoś przyznać.
Jeśli zamówiłaś sobie pizzę na kolację nie zjadaj jej na raz.
Dobrze? Otyłym jest dużo trudniej w życiu.
A skoro chcesz być piosenkarką musisz wyglądać.
CJ jakby coś ugryzło, tylko gdzie była ta paszcza?
- Chciałaś coś powiedzieć? - O której wrócisz dziś do domu, mamo?
Nie za późno.
Mamusiu!
- Mamusiu, boję się! - Czekaj na obrońcę, CJ!
C.J. się bała.
I ja też miałem pietra.
Może, jeśli ją ochronię,
ona ochroni mnie.
Strasznie nie lubię, kiedy mama wraca tak późno.
Teraz mam ciebie.
I już nie muszę się niczego bać.
Wiem, że mnie obronisz.
Co tak huczy?
Mam strasznego stracha.
Puk, puk.
Dzień dobry, skarbie.
Dzień dobry.
Może byś wstała, bo przyrządziłam pycha śniadanie.
Co? W ogóle wiesz, jak to się robi?
Głuptasie, jasne że tak.
Awaria! Muszę na dwór!
Co... co to jest?
To jest...
Cześć. Jak leci, Clarity, jestem Paul.
Co to za koleżka?
Koleżanka. Ma na imię Molly.
Idziemy? Sytuacja robi się poważna!
Co za słodziak. Kocham psy.
My z mamą też.
Muszę wyprowadzić ją na spacer, ale wrócimy na śniadanie.
- To ja idę robić drineczki. - Super.
Mamy kłopocik, Molly. I to jaki...
Sprowadzasz psa bez mojej wiedzy.
Nie pozwalam ci na to, rozumiesz?
Gloria była zła. I jakoś tak mocno pachniała.
- Kotku, jeszcze jednego drinka? - O tak. Byłoby cudownie.
Zatrzymuję ją.
Może zabawa poprawi jej humor?
- Molly zostaje. - Jestem twoją matką. I ja tu rządzę.
I nie powinnaś zostawiać jedenastolatki samej w domu,
prawie każdej nocy, podczas strasznych burz z piorunami.
Na pewno nauczyciele chętnie posłuchają o mamusi, która tak robi.
Czy ty mi grozisz?
Byłam przerażona.
Molly mnie chroni.
Nie zabierzesz mi jej, mamo.
Zrozum! Jest moją przyjaciółką.
I zrobiłabym dla niej wszystko. Nawet nie zauważyłaś, że tu mieszka.
Musisz ją wykąpać.
Zostajesz ze mną.
Dobra dziewczynka, C.J.
Tak, trzeba cię wykąpać.
To moja bransoletka na szczęście,
mam tu dwie najulubieńsze rzeczy, ciebie i moją gitarę.
Dzięki, że pokazałaś mi to błyszczące coś, ale teraz wracam do drzemki.
Cały Trent,
zawsze punktualny.
Cały Rocky, zawsze punktualny.
Najpierw ja ciągnę patyk, potem ty, a potem znów moja kolej.
- Bawią się jak szczeniaki. - Tak. A lata lecą.
Odkładasz kasę na studia?
Molly i ja raczej nie załapiemy się na żadne studia.
W sumie to nie wiem, czy nie rzucę szkoły.
Gdybym powiedział starym, że chcę rzucić szkołę, to chyba by ześwirowali.
No tak...
Kiedy tylko się da, zrywam się stąd.
- Zamieszkam w Nowym Jorku. - A jak to zrobisz?
Należą mi się pieniądze z ubezpieczenia po tacie.
I wypłacą mi kasę po osiemnastce,
a wtedy przeniosę się do Nowego Jorku, nagram demo i...
spróbuję sił w branży muzycznej.
Jakoś nigdy nie wspominałaś o tacie.
CJ jakaś taka niewyraźna.
Waruj, Rocky, zaraz wracam.
Hej, Molly.
Chodź.
No wiesz,
umarł, zanim się urodziłam, więc...
w sumie to nic o nim nie wiem.
Gloria mówiła, że jego rodzice chcieli mi ukraść tę kasę, kiedy byłam dzieckiem.
Nie wiem. Może i jest ciągle wstawiona, ale
zrobiła dla mnie coś dobrego.
Czasem CJ ściskała mnie tak mocno, że ledwo zipałem. Uwielbiałem to.
Kupujesz coś, bo jeśli tak, muszę się streszczać.
Chyba tak.
Ale luzik, wcale mi się nie spieszy.
Nic nie mów!
Paczka precli i Sprite?
No tak, przejrzałeś mnie na wylot.
Shane.
CJ.
A to Molly.
Źle mi pachnie ten typek.
A ta co?
Chce mnie obsikać?
Spokój, Molly.
Sorka.
- Lubisz motocykle? - No, nawet.
- Spokój, Molly. - Chłopaku, ogarnij się z tą piłką.
Podnosisz i rzucasz.
Ja po nią śmigam i powtórka z rozrywki.
Nie, dzięki, piesku.
No ogon opada. Beznadziejny przypadek.
Bawimy się?
Przyniesiesz piłeczkę? Leć po nią!
Szybki niuszek pupy Rocky'ego i wiedziałem,
że u niego wszystko gra i buczy.
No już, chodźcie.
Cześć, Trent.
- Dzięki. - Masz.
To jest Shane.
O, cześć.
Cześć.
Obaj chcą być w stadzie CJ.
Co słychać, nie oddzwoniłaś.
Racja, sorki, byłam... trochę zajęta.
Kto to, twoja stara?
Dziwne, nic nie słyszałem, ale dałbym głowę, że na siebie warczą.
Zobacz.
Talent show. Za tydzień.
Mogłabyś wreszcie wystąpić przed publicznością.
- Na pewno dasz czadu. - Od lat mnie nie słyszałeś.
Wiem, ale musisz kiedyś wystąpić przed ludźmi.
- No i nagroda to 500 dolców. - Tak, zrób to, CJ.
Zapodasz kawałek między żonglerem i mimem.
To trochę słabe, Trent.
Ale dzięki.
Spadamy.
Widzimy się później?
A co z Rockym? Mieliśmy się razem potarzać.
Molly, chodź.
Miłośnikom niebanalnych smaków polecam te skarpetki.
Może zajedźmy do mojego kumpla. Będzie paru znajomych.
Powinnam wracać do domu, bo jutro mam szkołę.
Wyluzuj, CJ, nie bądź sztywniarą.
Nie pasowało mi to miejsce. I CJ też nie.
Mówiłeś, że będzie tu tylko paru znajomych.
Tak mówiłem?
- To nie mój klimat, odwieź mnie do domu. - Za chwilę. Wyluzuj. Łyknij browara.
- Psy przyjechały, spadamy! - Szybko!
Więcej psów? Zostajemy! Będzie się z kim poganiać!
Dlaczego wszyscy wychodzą? Zaraz rozkręcamy imprezę!
Zaraz, ale co będzie z moim psem?
Chwila, nie mogę tak zostawić mojego... Nie mogę zostawić mojego psa!
Czemu wsiadasz do tego świecącego auta? Obstawy się nie zostawia!
No i trafiłem do paki.
Tęskniłem za CJ.
Gdzie ona jest?
Hej, mała.
Muszę namierzyć CJ.
Nie czuję jej zapachu. Jedź dalej, szczeknę, jak ją wywęszę.
O, tam jest!
Stój! Mówiłem, stój!
CJ, wróciłem! Znalazłem cię!
Dziękuję.
Trent przegonił ze stada tamtego cwaniaka. Pewnie pokazał mu kły.
- Byłam taka głupia. - Zdarza się.
- Tobie to jakoś nigdy się nie zdarza. - Za bardzo pękam przed rodzicami.
I nie masz na głowie stu godzin prac społecznych.
I co, będziesz teraz zbierać śmieci gdzieś przy drodze?
Nie, sąd wysyła mnie do jakiegoś
ośrodka, gdzie szkolą psy, by wyczuwały raka.
Raka?
Wiem, trochę dziwna akcja, ale...
chociaż mogę brać ze sobą Molcię.
OŚRODEK BADAWCZY, ZAAWANSOWANE SZKOLENIE MEDYCZNE I TECHNOLOGIA
To pionierski program i jesteśmy dumni, bo mamy już niesamowite rezultaty.
Mówi pani, że psy wykrywają raka szybciej niż lekarze?
My widzimy świat. Psy go czują.
Ich zmysł węchu jest sto tysięcy razy bardziej czuły niż nasz.
Chcemy wytrenować psy,
by rozpoznawały różnice między próbkami rakowymi i zdrowymi.
Jeśli pies wyczuje raka wcześniej, to znacznie zwiększa szansę na wyleczenie.
Super, to ja będę szkoliła psy?
Ale jazda.
Doceniam entuzjazm. Ale najpierw...
CJ wyglądała jak kupka nieszczęścia.
Chodziliśmy tam codziennie. CJ była szczęśliwa, to i mnie się udzieliło.
Czemu on dostaje papu? Ja też chcę.
Dobra, jeśli Bode znów przytuli smaczka, a ja nic, to dostanę wścieklizny.
Dobry piesek.
Zuch chłopak.
Ten zapach.
Czy to dlatego Bode dostaje żarcie? Może gdybym...
Widziałaś?
Tak.
- Zuch dziewczyna. - Załapałem!
Otwierają bufet, gdy wyniuchasz ten zapach!
Nie miałabyś nic przeciwko szkoleniu Molly?
Świetnie, mała.
Cicho!
Znam ten zapach.
Cześć, Gloria.
Stęskniliśmy się.
Ethan i Hana! Nareszcie!
O, witam.
Któż to jest? Cześć.
Ethan! To ja, Bailey!
- Jestem teraz dziewczyną! - A to niespodzianka.
Pisaliśmy ci, że będziemy w okolicy i przy okazji wstąpimy do ciebie.
Serio? Cóż... musiałam przegapić.
Mój popisowy numer.
Sprzątaliśmy stodołę i znaleźliśmy rzeczy Henry'ego, i pomyśleliśmy...
Uznaliśmy, że ty i CJ chciałybyście to mieć.
Ja tu kółka kręcę!
- Mogliście mi to wysłać pocztą. - Ale chcieliśmy cię zobaczyć.
- I naszą kochaną wnuczkę. - Ale my nie chcemy oglądać was.
Ethan, to ja, Bailey!
Nie poznajesz mnie?
Czy to ty, pies-szef?
- No jasne, że to ja! - Spokój!
Chcemy tylko zobaczyć CJ.
Nie możecie się tu zjawiać tak bez pytania!
Nie traktujcie mnie jak dziecka. Nie będziecie... mi rozkazywać!
Chcemy zobaczyć naszą wnuczkę. Sprawdzić, jak się miewa.
- Powiem CJ, że tu jesteście! - Ona nie chce was widzieć.
Jest w domu?
Nie uwierzysz! Są tu Hana i Ethan.
I pachną po prostu obłędnie! Chodź! No już! Szybko, za mną!
- Więc darujcie sobie te podchody. - "Podchody"?
Jesteśmy rodziną.
Może zaczniemy od nowa? Proszę. Dajmy spokój z przeszłością.
Proszę!
- Nie pamiętasz Ethana i Hany? - I co się patrzysz?
Po tylu latach wciąż chcą mi ją odebrać?
Wpuść ich. To Ethan i Hana.
Zostawię to tutaj.
Wiem, że to ty, pies-szef.
Uwielbiam, gdy mnie nazywa.
Pilnuj CJ jak oka w głowie.
Nie odchodźcie! CJ tu jest!
No już, Molly, chodź.
Dobra robota, Molly.
- Podobno wymiatasz na szkoleniu. - Obiad, proszę.
Idź stąd w koty!
- Czego tu szukasz? - Nie odbierasz telefonów.
- Bo nie chcę z tobą gadać. - Wciąż masz żal o tę imprezkę?
- Stój, kiedy do ciebie mówię! - Puść mnie!
- Co robisz? - Nie bądź drętwa!
Ugryzł mnie!
- Poszedł! CJ cię nie lubi! - Załatwię tego durnego psa!
Cmoknij mnie pod ogonem!
Richard, czy to ty? Zabieraj stąd swoje graty!
A, to ty.
Richard mnie zostawił.
A Shane mnie zaatakował.
Gloria pachniała jakoś mocniej niż zwykle.
Zdaje się, że to nie jest dobry dzień dla nas i facetów.
Jasne.
Jesteś pijana.
Tak, chyba wolno mi się trochę rozluźnić,
gdy facet wystawia mnie do wiatru
i znika bez śladu z całą moją forsą!
Mówiłam, że napadł na mnie jakiś koleś, mamo.
Byłam przerażona. Nie obchodzi cię to?
A co zrobiłaś? Może go... jakoś zachęcałaś?
Sprowokowałaś go do tego?
Nie mogę uwierzyć, że to powiedziałaś.
Jesteś najgorszą matką na świecie.
Nie, moja była gorsza.
Zwijam się.
Mam tego dość.
- Zabieram pieniądze i wynoszę się. - Jakie pieniądze?
- Z odszkodowania za tatę. - Tej forsy już nie ma.
Co?
A myślisz, że skąd miałyśmy na dom?
No i auto.
Ale...
- te pieniądze były dla mnie. - Wydałam je na ciebie!
Nie mam nikogo, jak według ciebie miałam to...
- ogarnąć to sama. - Czekaj...
Więc wszystkie te...
wszystkie podróże, mamo, no i ta...
szafa pełna wypasionych ciuchów, te skrzynki wina...
to...
wszystko było za moje pieniądze.
Należy mi się coś od życia.
Mamo, te pieniądze były ostatnią rzeczą, jaka została mi po tacie.
Tylko dzięki nim mogłam w ogóle uwierzyć,
że gdzieś na świecie istniał ktoś, kto się o mnie troszczył.
- Chyba po prostu byłam głupia. - Nie możesz zabrać samochodu.
Dlaczego? Kupiony za moje.
Nie wiedziałem, że przejażdżka autem może być smutna.
Co?
Daj mi spokój!
Co on wyprawia?
Dlaczego to auto mnie popycha? Nic mu nie zrobiłem.
Przepraszam, Molly.
O, Boże.
Co...?
Auto dostało kota!
Auto w końcu się zmęczyło.
Nic ci nie jest, CJ?
Uwielbiam ten dźwięk.
Znaczy, że CJ jest przy mnie.
Ale wiem, że teraz ją opuszczam.
Nie chcę.
Ale nie mam wyboru.
Nie, Molly.
Wspominałem, jak bawiłem się z małą CJ na farmie.
Jak uratowałem ją przed Linusem-nerwusem.
Muszę odejść, ale nasza podróż jeszcze się nie skończyła.
No chodź.
CJ jest taka smutna.
I wciąż mnie potrzebuje.
CJ, gdziekolwiek jesteś, przyrzekam...
odnajdę cię.
Ale wcześniej ogarnę parę innych spraw.
Muszę się pobawić. Poćwiczyć zapasy.
Pogryźć parę pysków.
Poszczekać.
Powygłupiać z kocykiem. Poskubać parę uszu.
I, niestety wciąż muszę się kąpać.
Mój świat nadal kręcił się wokół CJ, ale nigdzie nie mogłem namierzyć jej zapachu.
Chodź, Hot Dog.
Teraz mieszkałem z Joe. Dobry kolega, nie powiem.
Jego dom był cały zrobiony z przekąsek.
Coś ci dam.
Smacznego, kolego.
Na te frykasy jestem łasy!
Zapomniałem o tych. Niebo w gębie, piekło w żołądku.
Nie mam dla ciebie loda.
Co powiesz na kabanosa?
O tak, po kabanosie cieszę się jak prosię!
Aż pewnego dnia usłyszałem coś, po czym zawirował mi świat...
Ten dźwięk.
- Czołem. - Cześć.
Czyżby?
Może jeden niuszek, tak dla pewności.
- Jak mija dzień? - Bardzo dobrze, dzięki.
- To będzie 4,50. - Ja cię warczę!
To moja CJ!
Znalazłem ją!
Hot Dog?
- Ten leń rzadko kiedy wstaje. - "Hot Dog". A skąd takie imię?
Jego ukochany przysmak.
Co tam, Hot Dog? Jak się masz?
Jestem gotowy, CJ. Dokąd idziemy?
- Chyba wyczuł kolegę? - Nie mam psa.
Choć miałam.
Wabiła się Molly.
Była najlepsza.
Już wie, że ja to ja! Stado znowu w komplecie.
Łapa. Aleś ty słodki.
Kiedyś...
uczyłam tego mojego psa.
- Nie wiedziałem, że tak potrafi. - Naprawdę?
Cóż, miło było cię poznać, Hot Dog.
Mogę jeszcze prosić kartę-zdrapkę?
- To dokąd się wybierasz? - Do Nowego Jorku.
Powiedz jej, że jestem pies na kabanosy!
Masz tam pracę, czy coś?
Piszę i śpiewam piosenki.
Znaczy, próbuję coś klecić. Więc...
Nie wierzę, pięćdziesiąt dolców.
No to gratuluję!
Nigdy w życiu nic nie wygrałam.
Przyniosłeś mi fart.
I szepnij jej o chrupkach w kształcie ślimaczków. Obłędne!
Dziękuję.
Dobra, na razie.
Powodzenia.
No to ja też będę się zwijał. Dzięki za wszystko, Joe. Na razie.
- Nie. Musisz tu zostać, Hot Dog. - Nie ma mowy, gdzie ty tam ja!
CJ, czekaj, co to ma być?
Nie możesz mnie zostawić! Obiecałem Ethanowi, że będę przy tobie!
Wracaj! Całe życie za tobą niuchałem.
Hot Dog!
Proszę, zabierz mnie ze sobą.
Nie! Nie mogę cię stracić! Nigdy się nie zatrzymam!
No chyba, że się zapowietrzę.
Wolniej, zwolnij...
Przepraszam, cztery łapy już nie niosą psa.
No co ty, Hot Dog.
Hot Dog!
Chodź tu!
No już!
Nigdy nie podwinę ogona!
Nigdy nie przestanę cię szukać!
Mijał dzień za dniem. I ani śladu CJ.
Nie wiem, dlaczego mnie zostawiła.
Czekałem na nią bez końca.
Robiłem się coraz starszy i słabszy.
I kiedy nastał czas, wiedziałem.
W tym wcieleniu już nie spotkam... mojej CJ.
Dobrze mi się żyło z Joe.
Ale ciągle zamartwiałem się, że CJ została bez psiej obstawy.
Wiedziałem, że nasza podróż się nie skończyła.
Wróciłem jako piesek-osesek. Ale nie dałem sobie w kaszę dmuchać!
Urodziłem się tyle razy, że wiem, jak chcę być najedzony, muszę zawarczeć o swoje.
Tym razem los poskąpił mi gabarytu. Zostałem psim mikrusem.
Rozmiar XX-kot.
Jeśli miałem znaleźć CJ, potrzebowałem nowej strategii.
No proszę, co za słodziak.
Sio, ja już mam przydział!
Właściwie szukamy starszego psa.
Mam idealnego kandydata.
Sorki. To nic osobistego.
Jaki milusi. Akurat zmieści mi się do torebki.
Żegnam ozięble.
Dobra robota, stary.
Ale łatwo jej nie ułożysz.
Zaraz...
chwilunia.
Znam ten dźwięk.
To możliwe?
Chyba tak!
To musi być...?!
Przykro mi, muszę odstawić cię do schroniska.
Trzeba to sprawdzić!
Wybacz, ale jak mus to mus...
Daruj, byłaś boska, dzięki za wikt i opierunek.
Oż ty w kostkę! Jaki wielgachny park!
Z drogi śledzie, bo was pies rozjedzie! Sorki!
Bycie knypkiem ma też swoje zalety.
Ależ to pachnie!
Może jeden liz. Nie, zapomnij! Tym razem nie dam jej zwiać!
Nic nie widzę!
Muszę wbić gdzieś wyżej.
Jest zguba!
Dzień dobry.
Nisko zawieszony, ale rozpędzony! Tym razem cię nie zgubię!
CJ! Moja CJ! Znalazłem cię!
Cześć, mały. Co ty tu robisz?
O nie, nie. Chodź tu, mały.
Jak to odczepić?
Twój psiochroniarz melduję się do służby!
Wciąż smakowita.
Skąd się tu wziąłeś?
Adoptuj mnie. Manhattańskie schronisko dla zwierząt
Cześć.
Chyba mam waszego uciekiniera.
Czy to Max?
Uroczy z ciebie piesek, zbiegu.
Jesteś chyba pierwszą, której nie próbował chapnąć.
Jakby cię wybrał.
Nic z tego, mieszkam z chłopakiem, a on już ma psa, no i...
nie mam miejsca dla następnego.
No to szkoda,
bo jutro Max ma być uśpiony.
Poważnie?
Staramy się odsyłać je do schronisk, w których nie usypiają, ale są pełne.
Tak jak my.
- Max zajmuje miejsce innego psiaka. - Nie możecie...
Z ratowaniem jest jak z rzeką. Musi płynąć dalej, bez zatorów.
Duke...
Siad!
Dobrze.
Siad, Max.
Tak. Siedź i nie fikaj, koleś! Dociera?
To jest Max. I odtąd będziecie najlepszymi kumplami.
Słuchaj starszych. Od teraz ja tu rządzę.
CJ zrobiła mi prywatny koncert.
Cześć. CJ, wróciłem.
Cześć, Duke.
Kim jest ten obcy człowiek i co robi w naszym domu?
Bądź grzeczny.
- Jak tam podróż? - Ej, zmiażdżycie mnie!
- Jak się masz? - Dobrze.
- Więc to ten twój nowy podopieczny? - Tak.
Wara od niej! To gatunek chroniony!
Ma się charakterek.
Daj mu odrobinę czasu. A Duke dostał kompana do zabawy.
I masz teraz dwóch jurorów na występach, prawda?
- Prawda. To dobra publiczność. - Szkoda, że psy nie kupują płyt.
Zagram dla ludzi, kiedy będę gotowa. Jasne?
Co dzień CJ wyprowadzała konkretną psią dywizję.
Wiedziały, kto tu dowodzi.
Ringo bawił się świetnie, było... podwójne siku.
- Super, dziękuje. Pa. - Dzięki, na razie.
Czuję znajomy zapaszek...
Max, to nie nasze piętro.
- Przepraszam. - Tędy!
Max, wracaj!
- Trent! - CJ?
Gdzie Rocky?
Co tu...
Bardzo dziwne. Mój pies wręcz mnie tu zaciągnął.
Sama nie wiem, jak to...
- Ty tu mieszkasz? - Tak, od niedawna.
- A co to za skrzat? - To Max.
- Uważaj, nie jest zbyt towarzyski. - Trent, mordko ty moja!
A gdzie Rocky?
Zdaje się, że mnie polubił.
Nie wierzę. Ty w Nowym Jorku?
Nigdy nie ciągnęło cię do dużego miasta.
Przez chwilę byłem w Londynie i kiedy trafiła się okazja tutaj,
pomyślałem: "Czemu nie spróbować?".
Nos podpowiadał, że Rocky odszedł. Biedny Trent.
Człowiek bez psa nie może być szczęśliwy.
Proszę... bardzo ładne miejsce.
- Nieźle ci się powodzi. - Obadam, jak u niego z prowiantem.
- Wybacz. - U mnie bez zmian, zasady to podstawa.
Zawsze imponowałaś mi tym, że miałaś je w nosie.
No wiesz, jaka matka taka córka.
A jak tam mama?
Nie wiem.
Nie gadałam z nią od lat.
- Jesteś już gwiazdą? - No... prawie. Nie ma lekko.
No i... wyprowadzam teraz te psy, żeby mieć do pierwszego.
- Więc... - No to mi ulżyło, bo...
pomyślałem, że będę mógł z tobą pogadać tylko o gatunkach psiej karmy.
CJ była szczęśliwa. I zaczęła się śmiać. Z Barrym tak nigdy nie ma.
Dobra, miło było, ale na mnie już pora.
Tak.
Za tydzień przyjeżdża moja dziewczyna.
Może zjecie z nami lunch?
Tak, pewnie, bardzo chętnie.
To stoi.
Po wyjściu od Trenta CJ wydawała się nieswoja.
Czułem, że chce, żeby Trent dołączył do stada. Byłem "za".
Co oznaczało...
że Barry musi spływać.
Wygryzę cię stąd, Barry!
Zbierałem amunicję przez cały dzień, a teraz cel, pal!
Tak!
Uprzedzam, jeśli typek się nie wyniesie, obudzi się we mnie pitbul!
Zrobiłem błąd, zgadzając się na tego kundla.
Dlaczego tak mówisz?
Zastanów się, CJ,
twoja kariera to porażka.
Dobra, dzięki, Barry. Wystarczy mi, że już sama się tym dołuję.
A może ty po prostu nie masz talentu.
Pięknie, wynoszę się stąd.
Dokąd pójdziesz? Nie masz gdzie mieszkać. Jesteś spłukana.
Może i tak, ale coś wykombinuję.
- Nie waż się ode mnie odchodzić! - Nie dotykaj mnie!
Chcesz... się... gryźć?
Dzięki.
Amanda wraca w przyszły wtorek.
Mówiła, że dla niej spoko.
Nie pozwalają tu na psy. Więc trzymaj go w ukryciu.
Dobra. Dzięki.
Wysiudałem Barry'ego, ale Trent nie dołączył do naszego stada.
Nic z tego nie kapuję.
Zostaliśmy sami z CJ i ciągle się przenosiliśmy.
Chodziliśmy na mnóstwo spacerów.
Co kilka dni spaliśmy w nowym miejscu.
Ale nigdy nie zaszliśmy do Trenta. Choć CJ wiedziała, gdzie go szukać.
Czuwałem przy CJ. Ale...
była jakaś przybita.
CJ, co z tobą? Nie czujesz Trenta?
Dziękuję.
- Może złap tamtą taksówkę. - Robi się.
- Max, cii. - W końcu załapałem.
"Cii" znaczy "szczekaj głośniej". Mówisz i masz, szefowo.
Tu jesteśmy! Przybywam do ciebie! Rozłóż ręce i łap szefa!
Łap mnie!
Znasz tego psa?
Odłóż zemstę psiego fryzjera i na rączki, proszę.
Cześć.
Witaj, CJ.
Wybacz.
To ta przyjaciółka, o której ci mówiłem.
Liesl, CJ. CJ, Liesl.
Cześć, miło poznać.
Nagrałem ci masę wiadomości i zero odzewu. Wszystko w porządku?
Tak, sorki.
Wszystko jest super. Naprawdę świetnie.
Właściwie to miałam... chciałam...
Byłam...
Wybaczcie.
Tu pachniało o niebo lepiej niż w miejscu, gdzie kimaliśmy ostatniej nocy.
- O rany, ale tu wypas. - Tak.
Możesz zostać tu, w pokoju gościnnym, dopóki nic nie znajdziesz.
Wybacz, nie chcę być dla ciebie ciężarem.
Wcale nim nie jesteś.
Ja tylko... potrzebuję trochę czasu, żeby stanąć na nogi.
Mogę cię poprosić na chwilę?
Niektórym w zadzie się poprzewracało.
- Zdaje się, że przeze mnie podpadłeś. - Nie szkodzi.
Liesl bywa trochę zazdrosna.
Możemy na chwilę usiąść?
Zmęczyłem się.
Tak, pewnie.
Wszystko gra?
Tak, tylko...
chyba za dużo pracuję.
Przepraszam.
Trent wspominał, że zawodowo wyprowadzasz pieski.
- Co ona ci najlepszego zrobiła? - Tak.
Tylko dorywczo.
- Tak naprawdę, kręci mnie muzyka. - Masz swój zespół?
Nie. Niestety. Tylko ja i moja gitara.
A gdzie grasz?
Na razie nie załapałam się na żaden koncert.
Jeszcze dopracowuję piosenki.
Chcę mieć już cały zestaw, zanim zacznę grać publicznie.
Czyli wyprowadzasz zawodowo, a muzyka to najwyżej hobby, prawda?
Liesl niczego nie obsikała, ale zdecydowanie zaznaczała swój teren.
Uwaga, głodny pies! Miseczkę proszę.
Dobra. Dobra.
Siad.
Dobry pies.
No łapy lizać! Chwilo trwaj.
Trochę wolniej, Max.
Zaraz pęknę.
Ciężki dzień...
Nie taki zły.
Muszę tylko się wyspać.
- Tak, to widać. - Serwus, mały koleżko.
Przed chwilą zaliczyłem najlepszą wyżerkę w życiu.
Czadowo, że Trent wrócił do naszej paczki.
Mogę powiedzieć coś, co ci się nie spodoba?
Pewnie.
Chyba blokuje cię trema.
Chwila. Ten zapach...
To...
Dobra. Może i mam stracha przed występami.
Ale... nie wiem, ten materiał chyba jeszcze nie jest gotowy.
No tak...
Pamiętam ten zapach z czasów, gdy byłem Molly.
Nigdy się nie przekonasz, jeśli nie spróbujesz?
Prawda?
Fajna sztuczka.
Wyczułem zapach! W nagrodę psina wcina!
Widzisz to?
Trent, od jak dawna jesteś...
taki wypruty.
"Wypruty"?
Właściwie...
odkąd przyjechałem z Londynu.
To pewnie przez zmianę strefy czasowej.
Może poszedłbyś do lekarza? Żeby upewnić się, że wszystko gra.
Zmieniasz temat, żeby nie gadać o śpiewaniu.
Naprawdę to przemyślę. A ty, idź proszę do lekarza.
Dobra.
Proszę państwa, ktoś mi tu wisi przekąskę.
Gloria, przestań do mnie wydzwaniać.
Proszę.
Przyszła Liesl. Możesz przyjść? Bo muszę wam coś powiedzieć.
Jasne.
I są pewni, że to jest rak?
To pewne.
I co powiedzieli? Jak to można leczyć?
Na całe szczęście, to wczesna faza.
Ale muszę przejść chemię.
Czyli wezmą cię do szpitala?
Nie znoszę szpitali, przerażają mnie, przecież wiesz.
To lepiej nie łap raka.
Ciebie to bawi?
To był tylko głupi żart.
Uważasz, że to jest pora na żarty?
Duszno mi... Muszę na powietrze.
Wyjdę z tego.
- Dzięki. - Co ci powiedziała?
Że nie widzi jej się rola pielęgniarki.
To już megasłabe.
Bardzo mi przykro.
Może to nawet lepiej.
Pewnie znajdzie kogoś zdrowszego i bogatszego.
Ale wiesz, że to pokonasz.
Prawda?
No muszę.
Tak myślę...
ale... w głowie mi się to nie mieści.
Ja cię na pewno nie zostawię.
Dzięki, CJ.
Wszystko będzie dobrze.
W sumie jakbym widział młodego Ethana i Hanę.
Teraz będzie lizanie po twarzy?
Muszę iść do szpitala.
Jak wrócę, pójdziemy na długi spacer, dobra?
Trenta gdzieś wcięło, a potem zaczęła znikać CJ.
Zostań.
Najpierw mówi "spacer", a potem sio?
Trent wrócił do domu i dużo spał. Był nawet większym śpiochem ode mnie.
Dziękuję.
A ja od tego swędzenia dostanę fisia.
To drapanie daje ci nieźle popalić, co nie?
Pora iść do weterynarza.
Dobra.
No i?
- Wyśmienita. - Naprawdę?
Nie, jest okropna.
Skoro tak zachęcasz...
O matko, obrzydlistwo...
Trent był ubrany, jakby szedł na spacer, a przecież nie wychodził. Bez sensu.
Przepraszam, Max.
Jak tylko noga ci wyzdrowieje, zdejmiemy to. Umowa stoi?
No nie wiem, Maksiu.
Na samą myśl, że wyjdę na scenę, serce wali mi jak szalone.
Nie wiem. Może się do tego nie nadaję.
Szkoda, że to łóżko nie jest z szyneczki.
I jak tu nie kochać życia.
Moja lekarka.
Dzień dobry, pani doktor.
Dobrze, ale co to oznacza?
Jasne.
Dziękuję.
Tak jest.
Co powiedziała?
Mówi, że mam...
mam dobre wyniki.
Wyzdrowiałem.
- Naprawdę? - Tak.
O mój Boże.
Nie wiem, z czego się cieszymy, ale w to mi graj!
Chodź do mnie.
Trent znów chodził z nami na spacery. Super, że już się nie ociągał!
Gloria wciąż do mnie pisze, wpadnie do Nowego Jorku.
Spotkasz się z nią?
Nie wiem.
Minęło sporo czasu.
No i Gloria potrafi mnie zawsze zdołować.
Po prostu nadal siedzi ci w głowie. Pogadaj z nią w realu, to zrozumiesz,
że jest zwykłym człowiekiem.
Tak, może masz rację.
Pomogłaś mi wyjść z raka. Dasz radę Glorii.
Teraz ty możesz liczyć na mnie.
No już, proszę się polizać.
Dawaj... jedna z drugim.
Jesteś prawdziwym przyjacielem.
Czy oni się w końcu... Czuję świeżą kupkę!
Dlaczego CJ tak się trzęsie.
Przecież nie jest zimno.
Cześć.
Proszę, siadaj.
- Przepraszam, musiałam wziąć go ze sobą. - Spokojnie, nic nie szkodzi.
Jesteś taka piękna.
Mieszkasz teraz z Trentem?
Jesteście razem?
Zawsze miał do ciebie słabość.
Nie, jesteśmy... tylko przyjaciółmi.
A jak twoje plany muzyczne?
Wciąż piszę piosenki, no i...
wiesz, chciałabym nagrać jakieś demo.
Domyślam się, że występ na żywo może napędzić strachu.
Tak. Nie wiem, czy w ogóle się do tego nadaję.
Do odważnych świat należy.
Co cię do mnie sprowadza?
Uprzedzam, nie jestem przy forsie.
Nie chcę od ciebie pieniędzy.
Wyczuwałem u Glorii coś zupełnie nowego. Nie złość. Smutek.
Max, ona nie znosi psów.
Mogę go wziąć na ręce?
Proszę.
Chcesz ze mną posiedzieć?
Co jak co, ale Glorii na stówkę przydałby się pies.
Potrzebowała miłości.
To chyba miło mieć kogoś, kto cię kocha tak...
bezwarunkowo, ty na pewno tego potrzebowałaś.
Zgadza się.
Wiesz, CJ, ja...
jestem trzeźwa od...
dziewięciu miesięcy i trzynastu dni.
I...
nie byłam dobrą matką.
I strasznie cię przepraszam, Clarity.
I...
jeśli mi pozwolisz...
chciałabym żebyśmy były znowu rodziną.
A ja chciałabym ci ufać, mamo.
Tylko nie wiem, czy mogę.
Za tydzień są urodziny twojego ojca, nie wiem, czy o tym pamiętasz?
A ty lada chwila będziesz miała tyle samo lat, co on...
kiedy umarł...
to takie pokręcone...
Mam tu...
dla ciebie, listy od niego...
Pisał do mnie, gdy byłam w ciąży...
z tobą.
Twoi dziadkowie mi je oddali, no i...
myślę, że powinny trafić do ciebie.
Byłam taka wściekła, kiedy on umarł. Taka...
przerażona i po prostu
zagubiona.
Ale...
rozumiem,
że najważniejsze, żebyś ty wiedziała, jaki on był.
A był naprawdę kimś...
- Dzięki, ale nie chcę tego czytać. - Naprawdę chcesz.
Tym razem możesz mi zaufać.
No i...
wiem, że to może potrwać...
ale mam nadzieję, że kiedyś jednak zdołasz mi wybaczyć.
Okazało się, że Gloria umie drapać za uchem.
Może będą z niej jeszcze ludzie.
Papier pachniał jak syn Hany.
Przypomniał mi o Ethanie, Hanie, i farmie.
Gloria, tęsknię za tobą.
Chyba dostanę tę pracę w Motoroli.
Widziałem mieszkanie blisko parku, które byłoby idealne dla dziecka.
Oboje się tego boimy, ale wszystko przemyślałem.
Jesteśmy młodzi i nie bardzo wiemy, w co się pakujemy.
Ale mamy siebie i razem sobie z tym poradzimy.
Możemy zatrzymać się u mamy i Ethana na farmie.
Ona na pewno pomoże nam we wszystkim.
Tak bardzo się cieszy, że zostanie babcią.
Nie mogę się doczekać, kiedy zobaczę naszą córeczkę.
Wychowamy ją na silną, odważną i pewną siebie kobietę.
Jestem tego pewny, skoro ma taką wspaniałą mamę.
Przed naszą rodziną jeszcze tyle cudownych chwil.
Nie do wiary, że słucham rady mojej mamy, ale...
jeśli nie spróbuję, to się nie dowiem, prawda, Max?
Prawda?
Czasem najlepsze, co można zrobić, to po prostu przy kimś być.
Nawet jeśli ten ktoś ugniata ci żebra, a od tego chce ci się siku.
Kiedy wiary w siebie wciąż brak
Choć historii tyle masz.
Boisz się przed ludźmi stać
i coś im z siebie dać.
Lecz dzięki komuś poczułam,
w swym sercu żar,
I pierwszy raz w życiu, na skok siłę mam.
Lecę bez lęku.
Nie wygrasz, nie próbując
I nawet jeśli upaść mam, poznam lotu smak.
Lecę bez lęku.
Nie wygrasz, nie próbując
I nawet jeśli upaść mam, poznam lotu smak.
Lecę bez lęku.
To było świetne!
Dałaś radę.
Jestem z ciebie taki dumny.
Nie czujesz się super?
Kamień...
spadł mi z serca.
Ten kawałek o farmie twoich dziadków na serio mnie rozwalił.
- Byłaś tam kiedyś? - Tylko jako berbeć, ale...
nie pamiętam. Choć czytając listy taty zaczęłam coś kojarzyć.
Chciałem jakoś odwdzięczyć się tobie i Maxowi.
I gdy cię słuchałem, nagle mnie olśniło.
Masz ochotę na wycieczkę?
Kocham wozy, ale czy ja coś zmalowałem, żeby mnie od razu wiązać?
Uwielbia jeździć autem.
Znam te zapachy!
Nie wierzę, że dałam ci się namówić.
Chyba spotkanie z dziadkami krzywdy ci nie zrobi. Pękasz?
Dobra.
Ciekawe, czy miejski pies odnajdzie się w tym miejscu?
Sprawdzimy to?
Czuję psikoniki!
Czuję Hanę! Czuję mojego Ethana!
Cześć.
Skąd się tu wziąłeś?
Ethan, to ja! Twój Bailey.
Ethan, co tam się dzieje? Co...
Witaj, słodziaczku.
Coś ty za jeden?
Cześć.
Zdaje się...
że jesteś moją
babcią Haną.
Tak.
CJ?
Cześć.
Boże, jakbym to wszystko znała.
Pewnie, że znasz.
To twój dom.
CJ? Ciut urosłaś.
Czy to... twój pies?
Tak, to jest... Max.
Tylko bądź ostrożny. Nie lubi obcych.
Jasne. Co za bestia.
Zrobiłem, co kazałeś, Ethan. Lekko nie było.
Zajęło mi to szmat czasu, ale dałem radę! Sprowadziłem CJ do domu!
Dzień dobry.
Witam.
Miło poznać.
Piękne zdjęcia.
Spójrz na to.
A wy jak długo już się znacie?
Przyjaźniliśmy się odkąd mieliśmy dziesięć lat.
- Więc, nie jesteście... - O nie.
Nie. To tylko... przyjaźń.
Wyglądam na taką szczęśliwą.
Dlaczego mama trzymała mnie od was z daleka?
Kiedy twój ojciec umarł, Gloria była bardzo młoda.
I chyba sądziła, że cały świat jest przeciwko niej.
Nie dostrzegała, że byliśmy po jej stronie. Prawda?
Pójdę po następne albumy ze zdjęciami.
Proszę. Weź Baileya.
On... wabi się Max.
A tak, jasne. Max.
Tak naprawdę wabi się Bailey.
Mam rację, pies-szef?
A nie mówiłem?
Tak się jaram, kiedy tak mówi.
Tylko jakim cudem mój wielki pies-szef mieści się w takim grzdylu?
Czyli mój pies tak naprawdę należy do ciebie?
Powiedzmy, że pożyczyłem go na stałe. Tobie.
Ethan miał psa Baileya, kiedy był dzieckiem.
No i zawsze mówił, że Bailey powrócił jako inny pies.
I sprawił, że zeszliśmy się po wielu latach rozłąki.
A teraz uważa, że Max to Bailey.
I że to Bailey sprowadził cię do nas.
Uważa, że całkiem zbzikowałem.
Tak jest...
- Ale w tym przypadku wiem, o czym mówię. - No, jasne.
Ty też mi nie wierzysz, co nie, CJ, przyznaj?
Nie wiesz o tym psie bardzo wielu rzeczy.
Mogę ci pokazać.
No chodź, Bailey.
Robi się.
Nie robiłem tego od bardzo dawna.
Kiedyś było mi ciut łatwiej.
No dobra...
Gotowy?
Zróbmy to. Jak za dawnych lat!
Dobra.
Raz...
dwa,
trzy.
Leć!
Kiedy ten dynks zdążył tak podrosnąć?
Piękna sztuczka, co nie?
Tylko... tylko teraz ta piłka... waży więcej niż cały Bailey.
- Sekundę, jak to... - Nie wiem,
jak to możliwe.
Kiedy Bailey umierał,
prosiłem go, by się tobą zaopiekował.
Żeby cię chronił.
I wierzę, że tak właśnie zrobił.
Dobrze mówię, pies szef?
Pewnie trudno ci w to uwierzyć, ale taka jest prawda.
Czekaj, CJ! Muszę śmigać, Ethan. Służba nie drużba!
Co się stało?
Nic.
Nic się nie stało.
Max był Molly, Trent.
- To dlatego wiedział, że jesteś chory. - Co?
Max był wcześniej Molly.
Zaś przed Molly był psem Ethana, Baileyem, a...
wcześniej tym całym Hot Dogiem,
który podał mi łapę i pomógł wygrać pięćdziesiąt dolców.
To Max nas połączył.
Znalazł mnie, a potem ciebie.
I to on uratował ci życie.
Żebyśmy mogli być razem.
No już, poliżcie się wreszcie po twarzach!
- Przecież to niemożliwe? - Wiem. Wiem, kompletnie niemożliwe.
Ale to chyba prawda.
Kocham cię, Trent.
I zawsze cię kochałam.
Ja kocham się w tobie całe życie.
No wreszcie!
Dziękuję ci, Max.
No i Molly.
I Bailey. I Hot Dog.
To wszystko ja.
Tak.
Spełniłem prośbę Ethana.
Troszczyłem się o CJ i zadbałem o to, by trafiła do porządnego stada.
Wygląda super.
Napisałam piosenkę na twoją cześć, Max.
Zawsze, kiedy CJ mówi moje imię, jestem w psim-niebie.
Mam za sobą wiele żyć. Bardzo różnych.
Czasem byłem duży. A czasem tyciusi.
O, jest mamusia.
Chodźmy do pieska.
Bywały lepsze i gorsze chwile.
Nawet Gloria wpadała od czasu do czasu. Podszkoliłem ją w zabawie.
Były też pożegnania.
Ethan był przy mnie tyle razy, kiedy odchodziłem.
Teraz...
ja musiałem być przy nim.
Poznałem tylu ludzi.
I za każdym razem pokazywałem im, jak bardzo ich kocham.
Jak się czuje?
Leży już tak cały dzień.
Jesteś super-gość, Max.
Najlepszy.
Co byśmy bez ciebie zrobili?
Jesteś najlepszy, Molly-Max.
Jesteś takim skarbem.
I tam, w ramionach mojej CJ,
czułem, że to się znowu dzieje.
Wiedziałem, że też muszę się pożegnać, ale wcale nie było mi smutno.
W dzień, czy w noc
Połączył nas los.
Będę z tobą tu.
Pomerdana historia, przyznacie?
Miałem na imię Bailey, i Molly,
i Hot Dog, i Max.
Dobra była ze mnie psina. Prawdziwy pies-szef.
Wiedziałem, że moim przeznaczeniem było kochanie ludzi.
I że w nagrodę trafiłem tutaj, by kochać ich już do końca świata.
Cześć, pies-szef. Chodź tu.
No chodź, no chodź, kumplu.
To jak, gotowy?
Startujesz? Leć!
Dajesz, pies-szef!
BYŁ SOBIE PIES 2