NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
POZIOM BEZPIECZEŃSTWA 5
Dobra. Zobaczmy, co się stanie, jeśli zwiększę produkcję protonów o 0,68%.
Williamie?
Niko Breckinridge nie ma na tym statku.
Gdybym zwiększył produkcję o 0,1%…
BRAK MATERII EGZOTYCZNEJ
Brak?
Chwila! Co wy wyrabiacie?
To kieruje materię egzotyczną
z układu grawitacyjnego do akceleratora cząstek.
Coś nie tak?
Pewnie, że nie tak.
Napęd nadświetlny nie działa bez materii egzotycznej.
Wycofujemy napęd nadświetlny Salvare.
Komandor Breckinridge jeszcze żyje!
To wyrok śmierci.
Prezydent się nie zgadza albo go to nie obchodzi.
To jemu podlegam.
Wracajcie do pracy.
Williamie.
Jestem tu.
Musisz mnie tylko znaleźć.
Nieprawda.
To usterka w mojej matrycy optycznej.
Zmieniasz Salvare w żaglówkę?
W nic go nie zmieniam.
Wymieniam jeden z żagli. Załapię stopa na Ziemię.
Jeśli masz lepszy pomysł, to śmiało…
Polinezyjczycy zasiedlili Pacyfik jedynie z pomocą canoe.
Ale mieli wiatr.
A my mamy lasery. W zasadzie fotony.
A jeśli wystrzelimy ich wystarczająco dużo,
wrócimy na planetę kolonii.
Z dala od naszych ostatnich współrzędnych.
Siedzimy tu od tygodnia.
Gdyby Iara mogła otworzyć tunel, już by to zrobiła.
A jeśli zrobi to później?
Odbiorą nasz sygnał i podążą za nami.
- Trzeba zostać tam, gdzie się zatonęło. - Salvare nie zatonęło.
Mamy dwa wyjścia.
Albo czekamy na ratunek, który nie nadejdzie, albo ruszamy.
Przejmujemy kontrolę. Ratujemy siebie.
Na planecie kolonii są jakieś plaże?
Chyba zapomniałam spakować bikini.
Ubrania są przereklamowane.
Wezwij mnie, gdy będziesz gotowa to rozciągnąć.
Przyda mi się spacer.
TRASA: POWRÓT NA PLANETĘ KOLONII
To działa.
Działa. Ale wszystko po kolei.
Szacowany czas na dotarcie do kolonii z maksymalną prędkością?
10 dni, 6 godzin, 14 minut, 40 sekund.
Tlenu mamy aż nadto.
Ale jeśli ustawię idealny kąt żagla, mogłabym zaoszczędzić kilka dni.
Niko, przestań. Kiedy ostatnio jadłaś?
Zjem batonik.
Nie. Coś porządnego.
- Kiedy ostatnio miałaś przerwę? Spałaś? - Nic mi nie jest.
Naprawdę?
Chodź. Zróbmy sobie przerwę.
Zjedz coś prawdziwego. Ugotujmy coś.
Nie jestem głodna.
Za mną. Zaostrzymy ci apetyt.
Jeszcze raz!
Przybij.
Jeśli strącisz, to wygrasz.
Oszukiwałeś.
Dasz radę.
To nie pomaga.
Czad!
Najlepszy posiłek w życiu?
Zwykłe frytki w tawernie w Lizbonie.
Podane z przepysznym sosem pieprzowym.
Niko, były super.
Sprawdziłem.
Mamy sproszkowane ziemniaki, śmietanę,
pieprz i mnóstwo suszonej wołowiny.
Dobrze. Świetnie.
Gramy do trzech. Nie zamierzam gotować.
Nie. Wiesz co?
Oboje ugotujmy, bo umieram z głodu.
Nie. Dopiero się rozgrzewam.
Wiem, ale wygrywałem.
- Nie. - Dwa do zera. Chodź.
Próbuję zrobić frytki, a wychodzi mi tylko to.
Stek też niezbyt mi idzie.
Czymś takim karmiłam Nelly.
- Mój ulubiony pies we wszechświecie. - To nie moja wina, że gryzie.
To nie…
Wykrywasz awarię statku?
Nie. Strukturalna integralność 100%.
Kiedy przenieśliśmy się do Stanów, byliśmy na wycieczce w Waszyngtonie.
Smithsonian miało wystawę z wycofanym ISS.
Było tam okno ze stacji z wyłamanym kawałkiem.
Przez odrobinę złuszczonej farby. Tata zabrał mnie na tę samą wystawę.
To może być meteoryt.
To cię uspokoi.
- Wino? - Nie byle jakie wino. Kalifornijskie.
Z czasów, gdy jeszcze były tam uprawy.
Ale dobre.
Za żagle słoneczne.
I wina z Kalifornii.
Okazuje się, że dowodziłam
załogą pełną alkoholików.
Z różnymi upodobaniami.
To smakuje jak kwas akumulatorowy.
Jest okropne.
Co zrobisz, gdy wrócimy?
Już to ustaliliśmy.
Idę na kosmiczną plażę.
Nie, na Ziemię, a nie na planetę kolonii.
Nie myślałem o tym.
Serio?
Ani trochę?
Chciałbym wrócić do Zimbabwe.
Kiedy ostatnio tam byłeś?
Zanim się wyprowadzaliśmy.
Miałem wtedy 11 lat.
Nie.
Nasz dom był w Eastern Highlands niedaleko granicy z Mozambikiem.
Przypominał raj.
Na Ziemi.
Rodzice przenieśli nas do Ameryki, żeby zacząć nowe życie.
To oznaczało szkoły z internatem,
wstąpienie do wojska i zostanie żołnierzem.
Czy to lepsze życie?
Nie wiem.
Ja też nie.
Zastanawiałem się,
gdybym tam został,
gdyby pozwolono mi dalej iść tamtą ścieżką,
kim byłbym dzisiaj?
Idź się dowiedzieć.
Mówię poważnie.
Możesz przejść na emeryturę.
Ja też. Zasłużyliśmy na to.
Dowiedz się, jak wygląda ta wersja ciebie.
Co? Daj spokój.
Podaj mi chociaż jeden powód przeciwko.
Może otworzymy kolejną butelkę?
Może odpowiesz na pytanie?
- Niko. - Co?
Nie wrócimy na Ziemię.
Nawet nie wrócimy na planetę kolonii.
Ten żagiel ratunkowy,
który zrobiłaś gołymi rękami ze złomu?
Jedna zbłąkana wiązka, jedno rozdarcie, jedna magnetyczna burza i się rozpadnie.
Nie, Richardzie. Czy istnieje ryzyko? Tak.
Nieznane zmienne? Oczywiście. Ale lecimy.
Ale kiedy żagiel zawiedzie,
a zawiedzie, wrócimy do punktu wyjścia.
Będziemy patrzeć bezsilnie, jak nasze zapasy tlenu się kończą.
Nie łudź się, Niko.
Wiem, że chcesz ślepo wierzyć w swój plan,
ale tak naprawdę nie damy rady.
Powinieneś się przespać.
Będziemy się zmieniać.
Nie jestem zmęczony.
To ja pójdę.
Cześć.
Co? Nie ma świeżego soku pomarańczowego?
Chamstwo.
Prawie za nich umarłem z pięć razy.
Chamskie jest to, że nas zamknęli jak bandę przestępców.
Nie słyszałeś? Nie jesteśmy przestępcami.
To nowa procedura reintegracji USIC.
Jak ci się nie podoba, pogadaj z wielkimi żołnierzami
z jeszcze większą bronią.
Mógłbyś ich złamać na pół.
A myślałem, że jesteśmy bohaterami.
Jesteśmy najbardziej znani pod słońcem.
Nie mogą nas tu trzymać wiecznie. Ludzie zauważą.
Musimy przejść rozmowy.
Już sześć razy składałem oświadczenie.
Tak. Ile jeszcze chcą?
Mówmy im dalej to samo.
Prawdę.
Zayn?
Słucham?
- Dasz dziś sobie radę? - Tak. Oczywiście.
Wiecie co? Nie chce mi się jeść. Pójdę już. Przepraszam.
Da sobie radę?
Nie martw się.
Richard?
Przejrzeliśmy raporty Niko.
Większość jej decyzji była bardzo kompetentna.
Aż napotkali magnetar.
Javier Almanzar, programista.
Doznał śmierci mózgowej w wyniku niepotrzebnego zabiegu.
Niko była u Achajów, próbowała zawrzeć pokój.
Ale w raporcie z misji mało pisze o jego obrażeniach.
Nikt nie dostał nagany.
Ani Richard Ncube, ani doktor Petrossian…
Więc to przykrywka.
Nie wiemy. Nie są szczerzy.
- Co mam z tym zrobić? - Jesteś mężem ich dowódcy.
Mam nimi manipulować, używając żony?
Nie. Nie ma mowy.
Możemy pomówić na osobności?
Eriku. Rozumiem.
Chcesz być lojalny. Myślisz, że cię wykorzystujemy.
Bo to prawda.
Macie jakiś dowód, że ukrywają informacje?
Wiemy, że coś się stało przy magnetarze.
Nie uważam, żebyśmy mieli pełne informacje.
Nasza relacja z Achajami jest w powijakach.
Może legnąć w gruzach, jeśli załoga będzie coś ukrywać.
Mogę zdobyć te informacje inaczej, ale tego nie chcę.
WYWIAD Z KOMANDOR CAS ISAKOVIC
Dzień dobry, Cas.
- Eriku. - Przyszedłem przeprowadzić wywiad.
USIC ma kilka pytań, na które potrzebuje odpowiedzi.
- Oczywiście. - Tak.
Co chcesz wiedzieć?
Javier Almanzar.
Czemu doszło do śmierci mózgu? Co się stało?
To wina kolesia imieniem Sasha.
I jego achajskiego implantu.
Tego samego, który dr Petrossian umieściło w jego głowie.
I tak już było po nim.
Więc zaryzykowałom.
Jasne.
- I się udało. - Tak. Udało się.
Tymczasowo, dopóki nie napotkaliśmy gwiazdy neutronowej.
Rozwiń to.
W aktach doktor Petrossian jest napisane,
że układ odpornościowy Javiera chronił implant.
Cóż, chronił go…
Ale niszczył się szybciej, niż regenerował.
Dlaczego nie uciekliście od magnetara, żeby uratować mu życie?
Powinni byli uciec.
Ale byłyśmy z Niko na pierścieniu Achajów, więc zostali.
Richard zrobił, co mógł, w tych okolicznościach.
I lepiej było…
Usunąć implant Javiera z jego mózgu.
Dlaczego?
Bo stan się pogarszał.
Czemu się pogarszał?
Doktorze Petrossian, to ważne.
Nie udało nam się niczego ustalić, ale chciałom uniknąć dalszego rozpadu.
Mógł poczynić znaczne szkody.
Więc wyrwaliście mu go z mózgu,
powodując rozległe urazy, przez co Javier…
- Wymawia się Javier. - Javier.
Przez co Javier znów doznał śmierci mózgu.
Przepraszam, Cas, ale to nie ma sensu.
Zayn podjęło słuszną decyzję.
Coś się stało przy magnetarze.
- Mówię prawdę. - Nic z tego nie wynika.
- Mówię prawdę. - Javier doznał śmierci mózgu, bo Zayn…
Javier żyje.
Nie to co Sasha, Olivier…
Petra i Michelle…
August, Beauchamp.
Wszyscy zginęli przez Achajów.
Cas.
Proszę tylko, żebyś dokończyła misję Niko,
odpowiadając na kilka pytań.
Nie pozwól, by jej poświęcenie poszło na marne.
Wszyscy się poświęcaliśmy.
Czy mogę wyjść?
Cześć.
Może się prześpisz?
Dobrze. Ale…
wczoraj za dużo wypiłem i za dużo powiedziałem.
Nie. Spytałam, co myślisz, a ty mi powiedziałeś.
In vino veritas.
Nie chcę, żebyś się cenzurował.
Jak minęła noc?
Bez problemów. Spokojnie.
Myślałam, że coś poszło nie tak, bo byłeś koło mojej kwatery.
Nie byłem w pobliżu.
Widziałam cię pod drzwiami.
Mówię ci, że to nie ja.
Może ci się śniło.
Nie. Nie spałam.
Wypiłaś półtorej butelki wina.
Nie tylko ja wczoraj piłam.
Więc co? Lunatykowałem?
Nie wiem. Może.
To nie ma sensu.
Coś nie tak?
Nasza trasa wydłużyła się z 10 dni do 23.
Nie wystarczy nam tlenu.
Jak to? Żagiel jest cały.
Moje obliczenia były dobre.
To miałoby sens tylko gdyby…
moc lasera była zmniejszona.
Dobra. Wystarczy go podkręcić.
Nie mamy zasilania.
- Niko… - Nie mów: „A nie mówiłem”.
Nie mówię. Proszę.
Po prostu…
posłuchaj.
Wystarczy nam tlenu.
Jak?
Dla jednej osoby.
Nie.
To, że ta puszka wciąż się porusza, to twoja zasługa.
Niko, masz rodzinę. Córka cię potrzebuje.
Wystarczy, że otworzysz przede mną śluzę
i rozwiążesz wszystkie problemy.
Rusz się i pomóż mi pchać.
- Po co? - Łap ten koniec.
- Po co? - Przestań marnować tlen i mi pomóż!
Zaufaj mi.
Mam plan.
Po trzydziestce zamawia się ekipę do przeprowadzek,
a nie wykorzystuje kumpli za pizzę i piwo.
Oddałabym wszystko za pizzę i piwo.
Tak.
Powinno wystarczyć.
I nie mam siły, żeby po raz czwarty zapełniać hangar.
Otwórz właz.
Pozbyliśmy się klamotów.
Ile zajmie nam trasa?
16 dni, 1 godzinę, 21 minut, 32 sekundy.
Kurwa.
To za mało.
O dwa dni za mało.
- Możemy coś jeszcze wyrzucić? - Nie.
Już tylko ściany, podłogi i sufity.
Możemy zamknąć się w jednej części statku.
Nie. Zużylibyśmy przy tym zapasy tlenu.
Wyśpij się.
Richardzie, to rozkaz.
Albo co? Wsadzisz mnie do paki?
Każesz przejść się po desce?
Rozwalenie statku to ostateczność. Dobrze?
Prześpij się.
Zanim się obudzisz, wymyślę lepszy plan.
Leć.
Przepraszam za zwłokę.
Bywasz w Vegas?
Nie lubię hazardu.
Przepraszam. Co ja tu robię?
Lubię grać w pokera w Vegas.
Można nauczyć się, jak przejrzeć ludzi.
Każdego coś zdradza. Ciebie ręce.
Kiedy kłamiesz, gestykulujesz po wypowiedzi,
bo twój mózg za ciężko pracuje.
Zastanawiasz się, czy brzmisz wiarygodnie.
Odpowiedziałom na wszystkie pytania.
Powiedziałom wszystko.
Moja matka jest bardzo chora.
Chcę wyjść i być z nią.
To nie jest zwykła choroba.
Został jej dzień lub dwa.
POŁĄCZ
Co to jest?
- Groźba? - Wręcz przeciwnie.
To dar, bo Achajowie mogą ją uratować.
Zrobią to, jeśli powiesz, co ukrywacie.
Moglibyśmy zwiększyć albedo statku.
Richard?
Może powinnam zbadać obszar zbiórki.
Co się dzieje?
Coś jest na statku.
Niko.
Więc ty je przewróciłeś? Zmiażdżyłeś je dla zabawy?
Na statku coś jest. Musimy to znaleźć
i się tym zająć.
Niko…
Posłuchaj.
To Achaj.
To jeden z nich.
Cholera.
Chodźmy stąd.
Piony nie upadły same.
Sprawdziliśmy każdy centymetr Salvare.
- Czujniki milczą. - Achajowie są energią.
A raczej kawałkiem plastiku w kanale.
To nie były zwidy.
To normalne.
Tak żołnierz walczy o życie.
Nie zmyśliłam tego!
Może nie jesteś tego świadoma.
Może próbujesz mnie wykończyć, żebym się poddała jak tchórz!
Widziałam twoje tabletki.
Nie poddałem się.
Po prostu nie mam już siły walczyć.
- Richardzie… - Jestem zmęczony.
Już od dawna.
Nie mogę tak dłużej.
Coś jest na tym statku.
Pogrzeb te uczucia gdzieś głęboko.
Musisz pomóc mi walczyć.
Uwaga. Uszkodzenie żagla.
Pokaż.
Musimy walczyć.
Wyciągasz pochopne wnioski. To mogło być cokolwiek.
Na przykład?
Mikrometeoryt. Graty, które wyrzuciliśmy.
I przypadkiem trafiły w nasz napęd?
Proszę. Poczekaj.
Przemyśl to, zanim wyjdziesz bez planu.
Dekompresja. Autoryzacja, Niko Breckinridge, alfa-sześć-osiem-trzy.
Niko!
Dekompresja hangaru.
- Otwórz właz. - Niko!
Niko!
Atakuje mnie!
Coś mnie uderzyło. Nie mogę…
Niko! Nic tam nie ma.
Spójrz na mnie!
Richardzie!
Nie!
Odejdźcie! Nie! Richardzie!
Nie!
Wpuść mnie, zanim ktoś zobaczy.
- Co? Śledzą cię? - USIC, Seth.
- Sam już nie wiem. - Dobra.
Co ukrywacie na temat misji?
O misji Niko.
Wysłaliśmy wszystkie dane.
Nie. Mówiłaś, że jest coś więcej.
Coś ukrytego na Salvare.
Nie, Eriku. Nie mówiłam.
Przesłuchaliście nas i wypuściliście, więc nie wiem, o czym mówisz.
Rozmawialiśmy, gdy wróciłaś na Ziemię.
Tak. Mówiłam, jak bardzo Niko kocha ciebie i Janę.
I że żałuję, że tam została.
Powiedziałaś, że coś ukryłaś u Williama.
Pamiętasz?
- Przykro mi, że Niko tu nie ma. - Uratujemy ją?
Nie. Przepraszam, Eriku. Nie pamiętam.
Nasza bohaterka. Witamy na Ziemi, komandorze.
A co z magnetarem? Pamiętasz coś?
Tak. Napotkaliśmy magnetar…
Chwila. Czemu nie pamiętam?
Czekaj. Byliśmy w USIC.
Miałam rozmowę z Sethem i…
To Seth.
To implant.
Widziałem, jak wyciąga informacje z ludzkich mózgów.
Cokolwiek ukrywasz,
wymazał wszystkie wspomnienia.
A co by się stało, gdybym ekstrapolował
i użył siły magnetycznej o mocy 0,138 tesli?
Uwaga! Przeciążenie systemu.
A gdybym tak powyrywał dziury w całym pieprzonym statku?
Na litość boską.
Denerwujesz się, bo nie wszystko idzie zgodnie z planem?
Nie ma cię tu.
Nie ma cię tu, a to się nie dzieje!
Czego się tak boisz?
Że wariujesz?
Nie możesz.
Otwórz oczy.
Właśnie.
Nic ci nie jest.
Dlaczego cię widzę?
Jesteś daleko stąd.
Dystans jest względny.
Jestem po drugiej stronie galaktyki. Przynajmniej tak myślę.
W rzeczywistości jestem w tobie.
Ja też.
Żebyś mógł dalej nas odpychać…
Albo nas zintegrować.
Nasz kod jest w twoim kodzie.
Ten sam kod, który nas stworzył,
znów się zjednoczy.
Zgódź się.
Zgódź się, a wszystko sobie przypomnisz.
Wszystko.
Będziesz tym samym Williamem, co wcześniej.
William Gray Walter, jeden z ojców cybernetyki.
William. Idealnie. To ty.
Iara jest częścią ciebie.
Potrzebujemy mostu. Mogę być tym mostem.
Ponowna instalacja cię zabije.
Musisz odzyskać kontrolę.
Misja jest najważniejsza.
Proszę, Niko. Zrób to.
WILLIAM PONOWNIE ZINTEGROWANY
Niko.
Niko?
Niko.
Spokojnie.
- „Spokojnie”? Na pokładzie jest Achaj. - Nie ma.
Widziałam go w hangarze.
Nieprawda.
Nie wierzysz mi?
CIŚNIENIE ATMOSFERYCZNE
Na statku jest za wysokie ciśnienie.
Cierpimy przez narkozę azotową?
To wiele wyjaśnia.
Twoje poczucie paranoi.
Moje rozchwiane emocje i myśli samobójcze.
Gdy założyłaś kombinezon z dobrym ciśnieniem…
Azot z mojej krwi uciekł, powodując chorobę dekompresyjną.
Coś w tym stylu.
Dlaczego statek nie wykrył problemów z kontrolą środowiska?
Statek już ledwo ciągnie.
Ciśnienie powoli wraca do normy.
Będzie dobrze.
Dobrze?
Jesteśmy na odludziu.
Nie mamy napędu i zostało nam tlenu na dwa tygodnie.
Nie jest dobrze.
Nie.
Nie jest.
I jak ci głupi
wypiliśmy już najlepsze wino.
Coś przed tobą ukrywałam.
Spotkajmy się na obserwacyjnym. Pójdę się umyć.
To jest stare.
Z poprzedniego tysiąclecia.
Dali ci to wnieść?
Nie. Przemyciłam to na pokład.
Nie miałam serca, żeby wyrzucić to przez śluzę.
Za Ziemię.
Już nigdy ich nie zobaczę.
Myślałam, że mimo wszystko…
Nie wiem.
Mamy dość tabletek dla nas obojga.
Nie ma powodu do cierpienia.
Iść spać i się nie obudzić?
Wykryto obiekt.
To Achajowie.
Otwórz bocianie gniazdo.
To nie są Achajowie.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz