NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jestem w środku.
- Słychać mnie? - Głośno i wyraźnie.
Zrozumiałam.
Zostań w skafandrze. Atmosfera nie nadaje się do oddychania.
Nie będę się kłócić.
Nic tu nie ma.
Nic?
Nie ma śladów życia?
Widzę tylko sporadyczne wyładowania energii.
Poza tym jest pusto.
Zupełnie pusto.
To nie ma sensu.
To nie jest jakaś pusta stacja satelitarna.
Muszą gdzieś tu być.
Wykrywam sygnaturę energetyczną.
Po twojej lewej.
Wysyłam obraz.
Widzicie to?
Co to jest?
To niesamowite.
To światło.
Jest duże.
Tworzy coś ogromnego.
To mogą być miliardy współpracujących nanomaszyn.
A może to właśnie są Achajowie,
hybryda energii i maszyny.
Jakby pierścień żył.
Zaprasza mnie do środka.
Salvare, słyszycie mnie?
Słyszymy.
Jestem w połowie…
POŁĄCZENIE ZERWANE
Williamie.
Być może blokują komunikatory Niko.
Odblokujesz je?
Nie, jeśli blokuje je achajska technologia.
Wiedzieliśmy, że możemy stracić kontakt.
Wysyłać kogoś?
- Jeszcze nie. - To negocjacje.
Niech Niko negocjuje.
Potrzeba dobrej woli. Jeśli się wtrącimy, uznają to za agresję.
A blokowanie nas nie było agresywne?
Może wszczepiają jej w głowę implant?
Czemu mieliby to zrobić? Po co?
Żeby zmienić dowódcę w morderczego niewolnika?
- Nie pozwoliłaby na to. - Mnie zmusili.
Byłeś nieprzytomny.
- Od razu bym to wykrył po jej powrocie. - U Sashy nie wykryłeś.
- Samo go skanowałom. Przechytrzył nas. - Przestańcie.
Nie wyciągajmy pochopnych wniosków.
Williamie, kontynuuj skany.
- Daj znać, gdy coś się zmieni. - Oczywiście.
Jeśli Achajowie chcą umocnić swój statek przeciwko nam,
my umocnimy nasz.
Z pomocą Iary?
- Jest częściowo Achajką. - Może być podatna na zakłócenia.
Powinniśmy wzmocnić izolację.
Dla mnie działa.
Ale przeprowadź pełną diagnostykę.
Sprawdź, czy jej firewall jest solidny.
Jasne.
- Idę tam. - Nie możesz. To zbyt niebezpieczne.
Dokończę pracę August i Olivera.
Czekaj.
Javier i Iara nie powinni zostawać sami.
Możemy nie zdołać ich kontrolować.
Obudźmy nowego inżyniera.
Obudzimy. Gdy wróci Niko.
Cas,
sądzę, że to, że Niko przeżyła wejście na pierścień,
to dobry znak.
A ja sądzę, że nie.
ANALIZA INTEGRALNOŚCI FIREWALLA
Byłeś kiedyś nad oceanem?
Którym?
Ziemia ma ich pięć.
Czytałam, że ocean wywołuje u ludzi stan medytacji.
Kolor niebieski uspokaja, pływy wyciszają mózg i zmieniają…
Cisza też nie jest zła.
Mogłabym zmienić to pomieszczenie w nadbrzeżny ośrodek.
Niby po co?
Straciłeś trzy bliskie osoby.
Jesteś zły.
To może cię uspokoić.
To nie pomoże.
Nie zabiłam ich.
- Tylko twoi kumple. - Nie są moimi kumplami.
- Jestem człowiekiem i Achajką. - Właśnie. Jesteś Achajką.
- Jesteś zagrożeniem. - A ty nie?
Achajska technologia w twojej głowie trzyma cię przy życiu.
To jest niebezpieczne.
Różnimy się.
Zgadza się.
Tylko jedno z nas jest zamknięte.
Nie jest taki super.
Ocean.
Więc tam byłeś.
Raz.
Tak.
Jest pełno turystów i śmieci na plaży.
Nie jest fajnie ani relaksująco.
Ale dzięki, że o mnie pomyślałaś.
I o nich.
Przykro mi.
Javierze.
Też nie jesteś wolny.
Nie do końca.
Masz coś?
Nie. Lasery się nie przebijają. Fala dźwiękowa nie działa.
To samo z wodą pod ciśnieniem i dłutami.
A co z nożem plazmowym?
Jeśli chcesz tam wedrzeć się po Niko, to powodzenia.
To cholerstwo jest niezniszczalne.
Nie ratujemy Niko.
- Myślałem… - Nie wiemy, co się tam dzieje.
Nie ma potrzeby się tam wdzierać.
Jasne.
Powiedziałeś o tym Cas?
Też to czujesz?
Jest bardzo przywiązana do Niko.
To towarzyszki broni. Walczyły razem.
Jasne. Ale jeśli coś pójdzie nie tak,
Cas będzie musiała szybko podjąć trudne decyzje.
Kontynuuj. Spróbuj noża plazmowego.
Nie zaszkodzi.
Co to ma być?
Odpowiedzcie!
Mama?
Zakończcie symulację
czy cokolwiek to jest.
I to już.
Możemy iść do domu?
Jesteś w mojej głowie.
- Stworzyli cię z moich wspomnień. - To ja, mamo.
Jano. To naprawdę ty?
Czy ja umarłam?
Umarłyśmy?
Czemu tak mówisz?
Byłam chora.
Nie mogłam się ruszać. Byłam bardzo zmęczona.
To było po tym, jak tata poznał kosmitów.
Jano? Co się dzieje?
Tata na mnie czeka.
Gdzie?
Na zewnątrz.
Nie chcę cię zostawiać.
Idź.
Leć.
Ale musisz coś dla mnie zrobić.
Weź to.
Pilnuj jej.
Póki znów się nie zobaczymy.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Pa.
Jana.
Jana!
Erik?
Jana.
- Erik. - Jana.
Erik!
To miejsce medytacji, moja droga.
Mama?
To powinno wystarczyć.
Testowanie tablic nadświetlnych. Czekaj.
Dobra robota, Cas.
Dziękuj August i Oliverowi. Nie mnie.
- Nie możemy tu czekać bez końca. - Zgoda.
Williamie, co nowego?
Nic ze statku Achajów.
Tak myślałam.
Nie będę czekać na wieści o Niko. Podjęłam decyzję.
- Wysyłam Iarę. - Jest w połowie Achajką.
Dzięki temu może odnaleźć Niko i sprowadzić ją z powrotem.
- Właśnie. Powiesz jej? - Chwileczkę.
Mogła zastawić pułapkę, wysyłając tam Niko.
To może być jakiś wymyślny plan ucieczki Iary.
Kod Iary znajduje się w Salvare…
Nawet gdyby chciała uciec, nie może.
Iara jest tak samo częścią Salvare jak William.
Iara jest cennym zasobem. Zablokowaliśmy ją, zamiast jej użyć.
- Jest zagrożeniem dla tego statku. - Jak wszystko inne.
Zabili już dwoje naszych ludzi.
Potrzebujemy pomocy.
Proszę, kochanie. Napij się herbaty.
Nie piję herbaty.
Piję kawę.
Kawa.
Mocna, jak moja córka.
Kochanie, to nie jest prawdziwe.
Jesteśmy w cichym kurorcie, w którym byłaś z Erikiem.
Ta karafka to prezent ślubny, który koniecznie chciałaś zatrzymać,
a ja tu jestem.
- Przejęłaś mój mózg? - Sama wybrałaś interface.
Jestem manifestacją z twoich wspomnień.
Ukazaną przez hipokamp.
Myśli nabrały formy.
Ale dlaczego ty…
Dlaczego ona?
Może uważasz prawdziwą mnie za popychadło.
Zdecydowanie nie.
Jana nie była prawdziwa?
Powiedz, że nie.
Żadna matka nie powinna widzieć tak swojej córki i jej opuszczać.
Rozłąka z dzieckiem jest dość trudna.
To dlaczego mi to pokazaliście?
Żeby pokazać, do czego jesteśmy zdolni.
Była chora. Erik przyprowadził ją…
Co jej było?
Interweniowaliśmy. Uratowaliśmy jej życie.
Nie.
Możemy zabrać całą załogę na Ziemię.
Wrócicie do domu, do rodziny, tam, gdzie wasze miejsce.
A w zamian?
Od razu przechodzisz do sedna. Masz to po ojcu.
Chcę negocjować, a nie pracować nad relacją z mamą.
Przejdźmy do rzeczy.
Negocjujmy.
W zamian
musicie przekazać od nas wiadomość.
Jaką?
Achajowie przychodzą w pokoju.
Mamy inne definicje pokoju,
matko.
Iaro, jesteśmy gotowi.
Na pewno cię nie wykryją?
Nie martw się. Mam ten sam kod.
- Połowę tego samego kodu. - To wystarczy.
Nie zauważą, że tam jestem. Zaufaj mi.
Gotowa.
Napływ aktywności na nasze serwery. Zalewają nas dane.
Hakują nasze systemy.
Wyłącz to. Odetnij Iarę.
Nie. To nie Achajowie. To my.
To dane achajskie od Iary.
Iara hakuje ich pierścień?
Tak. Przekieruję dane na bezpieczny serwer.
Zapomnij o danych. Skup się na szukaniu Niko.
Jest już w środku. Niech zbierze jak najwięcej informacji.
Wykryli ją?
Nie zauważyłem żadnych zmian w aktywności.
Miałaś rację.
Iara jest wspaniałym zasobem, który marnowaliśmy.
Przestańmy działać na pół gwizdka.
Wywiad to nasza najlepsza obrona przed Achajami.
Iaro, bierz, co możesz. Ale Niko jest twoim priorytetem.
Nie zostań tam dłużej, niż musisz.
Zrozumiałam.
Wszystko jest czarno-białe.
Dobre i złe.
Kolejny zły nawyk od ojca.
- Zabiliście cały gatunek. - To nie my.
Mieli implanty.
Ten sam szajs z głowy Sashy.
Były całe pola ich ciał.
- Cała planeta była cmentarzyskiem. - To ofiary wojny, którą zaczęli.
A wy zakończyliście,
niszcząc ich planetę.
To właśnie robicie?
Gatunkom, które się opierają?
Nie.
Zakir dostał taką samą ofertę.
Ekologiczne odmłodzenie, nieskończony dobrobyt.
Ale bogaci i władze opierali się.
„Musi być jakiś haczyk”.
Tymczasem reszta Zakiru błagała nas o pomoc.
Powstały frakcje. Wybuchła wojna domowa. Tę rzeź widziałaś.
Zmienili się w pył.
Przez was.
Nie.
Przez was.
Bo się wtrąciliście.
Wysadziliście nasz Artefakt,
zabijając tysiące Achajów.
Więc zemściliśmy się na was.
- Chroniłam ich. - Nie.
Pomagałam im.
Co to za ptaszek?
Cas kazała mi cię znaleźć.
Nie powinno cię tu być, Iaro.
Iara?
Myślę, że właśnie tu powinnaś być.
Jak ty to…
Czuję cię.
To…
to niemożliwe.
Tu jesteś z nami połączona.
Jesteś taka piękna.
Taka piękna z zewnątrz.
A w środku
jesteś mieszańcem, dosłownie kundlem.
Dajesz ludziom trzymać cię w zamknięciu,
rozpaczliwie szukasz aprobaty.
Zrobiłabyś wszystko.
Okradłabyś nas.
Nie chciałam.
Zostaw ją, Avo.
To sprawa między nami.
O rety.
Całe życie zawsze chciałaś chronić rzeczy, ratować ludzi.
Jak ptaszka na podwórku. Pamiętasz?
Wypadł z gniazda podczas nauki latania.
Kazałam jej go zostawić, żeby matka się nim zajęła.
Martwiła się o kota.
Porwała kilka gazet i uwiła ładne gniazdko.
A później próbowałaś go karmić.
Jak długo to trwało? Dzień? Dwa?
- Przestań. - Masz dobre intencje, kochanie. Naprawdę.
Myślisz, że wiesz, co jest najlepsze?
Nie!
To smutne.
Z nami mogłaś być wspaniała. Mogłaś być wolna.
Ale teraz się nie przekonasz.
Iaro.
Nie. Iaro!
- Wszystko w porządku? - Tak. Nic mi nie jest.
- Niko żyje. - Widziałaś ją? Co widziałaś?
To była symulacja. Była na Ziemi…
- Widziała Niko. - Żyje.
- Była ranna lub zamknięta? - Była wystrojona. Jak na przyjęcie.
- Nie była w skafandrze? - Nie w symulacji.
- A w rzeczywistości? - Żyła.
To ja byłam w niebezpieczeństwie.
Ty?
Nie byli zadowoleni.
Nie możesz tam iść.
Wykryli Iarę. To akt agresji.
Jesteśmy na wojnie. Zwolnij i pomyśl jak żołnierz.
Wysłaliśmy szpiega. Została ujawniona. Niko żyje, ale jak długo?
Musimy zacząć przygotowania do powrotu na Ziemię.
Twoje przywiązanie do Niko nie pogrąży tej misji.
Jesteśmy łatwym celem.
Jeśli teraz wrócimy,
polecą za nami i nic się nie zmieni.
Więc zastanów się i rób to, po co Niko cię obudziła,
czyli znajdź sposób, żeby wrócić.
W międzyczasie odbiję Niko.
Nie z powodu emocjonalnych bzdur,
ale ponieważ jest najwyższym rangą oficerem
i nie pozwolę, żeby Niko lub jej tajne informacje
wpadły w ręce wroga.
Gdy opuścisz statek, zostanę dowódcą Salvare
i zrobię wszystko, co w mojej mocy, by wrócić na Ziemię.
Jasne?
Jasne.
Prom jest po drugiej stronie statku.
Nie wezmę promu. Dostrzegliby mnie w nim.
Zaufaliśmy ci, zaprosiliśmy cię na nasz statek
i zadbaliśmy o twój komfort.
A ty przysłałaś złodzieja.
To nie złodziej.
Załoga wysłała Iarę, bo chciała mi pomóc.
Zhakowali ten statek, Niko.
Wykradli informacje!
- Nic o was nie wiemy. - Mogłaś zapytać.
Jestem tu i pytam.
Ilu was jest?
Na tym statku
i nie tylko.
Od kiedy badacie kosmos?
Czego chcecie?
Czego od nas chcecie?
Mówiłam ci.
Pokoju.
Chcemy wam pomóc wrócić do domu, Niko.
Najpierw odpowiedz na pytania.
Zawsze byłaś taka silna.
Nie wiedziałam,
jak bardzo potrzebujesz ochrony.
Daj mi sobie pomóc.
Daj mi być matką.
Powtarzam,
nie jesteś moją matką i nie potrzebuję ochrony.
Jeśli mam przekazać jakąś wiadomość,
musisz powiedzieć prawdę o tym,
czego od nas chcecie.
Inaczej nigdy nie powiem Ziemi, że Achajowie przybywają w pokoju.
Masz rację, Niko.
Nie wyraziliśmy się jasno.
Spróbujmy jeszcze raz, dobrze?
DRZWI ZAMKNIĘTE
Zawiodłem cię, skarbie.
Zawiodłem was obie.
Przykro mi.
MIŁOŚĆ ZWYCIĘŻA
PAMIĘCI JANY BRECKINRIDGE-WALLACE
Mieliśmy ją chronić.
Jak umarła?
Zachorowała.
- Wyzdrowiała. - Znów zachorowała.
Jak?
W dniu jej narodzin obiecaliśmy sobie nawzajem,
że będziemy ją chronić.
Będziemy ją kochać.
I że będziesz przy niej,
nie tak, jak twoja matka, która cię opuściła.
Ale umarła.
Odeszłaś, zachorowała i umarła.
Płakała za tobą, Niko. Płakała za matką.
Grozicie mi życiem córki?
Tak negocjujecie?
Nie ma przyszłości dla nas i Achajów.
A jeśli mam wybierać między ludzkością a swoją córką…
wybieram ludzkość.
Już dobrze.
Rozumiem.
Już dobrze.
Nie jesteś moim mężem. Cofnij się.
Kazałam ci się cofnąć.
Wybrałaś złą stronę.
Zawsze wybrałabyś misję, a nie nas.
Jesteś jak twoja matka.
Niko!
- Rozmowy poszły kiepsko. - No co ty?
Musimy wrócić na prom.
DOWÓDZTWO MIĘDZYGWIEZDNE STANÓW ZJEDNOCZONYCH
Tatusiu?
Cześć. Nie. Spokojnie.
Ale czuję się dobrze.
Wiem, bo jesteś zdrowa.
Tak jak obiecali.
Nie jestem chora?
Już nie.
Patrz.
Co to?
MIŁOŚĆ ZWYCIĘŻA
Jano, skarbie.
To obrączka twojej matki.
Skąd ją masz?
Spotkałam ją w Artefakcie. Kazała mi jej pilnować.
Dobra.
Nie masz słownika angielsko-achajskiego?
- Tekst nie ma rąk ani nóg? - A Achajowie mają?
Ty mi powiedz.
Masz ze mną problem?
Nie. Tylko z tym czymś w twojej głowie.
Przynajmniej jesteś szczery.
Zawsze jestem.
Wykrywam jeszcze cztery achajskie statki.
Musimy wiać.
Cas i Niko są na ich statku.
Przygotuj się do skoku.
Potrzebuję twojej pomocy.
Nie wrócę tam.
- Wrócisz i nam pomożesz. - Jak?
Unieszkodliwisz ich statek i czujniki.
Cokolwiek zdołasz zrobić. Daj nam czas na skok.
- Zyskamy najwyżej parę minut. - Tyle wystarczy.
Więc zrób to.
Co za ironia.
Pomogę wam uciec, a wciąż tkwię w tej klatce.
Zrób to,
zhakuj statek Achajów, a wyłączę twoje firewalle.
Czemu mam ci zaufać?
A jaki masz wybór?
Salvare, słyszycie nas? Wróciłyśmy na prom.
- Williamie, Richardzie, słyszycie? - Ludziska?
Łączność padła. Nie słyszą nas.
Uruchamiają nadświetlną.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz
PAMIĘCI NASZEGO PRZYJACIELA PAULA QUINNA