Mac. Co tu robisz?
Dawno nie widziałem cię na torze.
Tu spędzasz czas?
Tak.
Wyścigi uliczne?
Po co ci to, Cole?
To czysta głupota.
Jest niebezpieczne, nie wymaga żadnych umiejętności.
Połowa gości nie ma prawka.
- Jak mnie znalazłeś? - Bo…
zadzwoniłem.
Co?
Strasznie tu ryzykujesz. Nie sądzę, by to…
Chciał, bym przemówił ci do rozsądku. W weekend jest wyścig.
Duża kasa.
Danvers to faworyt, ale możesz go pokonać.
No i to kwalifikacje do Grand Prix Kolorado.
Nie ma szans, Mac.
- Wolę to. - Posłuchaj, młody.
Już ci to mówiłem.
Masz przyszłość w wyścigach.
Mogłyby opłacić ci studia i podróże.
Jeśli skończysz z tym, co tu wyrabiasz,
daj znać.
Kupujemy konia?
John Scott poprosił, bym go wzięła.
To mustang?
Ma zakażoną ranę, nie pozwala się zbliżać.
Ale jeśli nie pozwoli się leczyć,
nie wróci na wolność. Trzeba będzie go uśpić.
Nie możemy.
Pomożesz mi?
- Ja? - Tak, ty.
Masz podejście do koni. Jesteś moim zaklinaczem.
- Ale uważaj. - Jak zawsze.
Dobra.
Przepraszam za hałas. Na górze remontują bar.
Nie szkodzi.
Wspaniale obserwować, jak zmienia się to miejsce.
To wszystko, co tu zrobiłaś, wygląda niesamowicie.
Dzięki.
Podoba mi się w Silver Falls.
Nie spodziewałem się.
Też tak miałam.
Wybacz, że tak nagle zniknąłem.
Kiedy twoi rodzice…
Czułem się okropnie. Nie wiedziałem, co powiedzieć.
Rozumiem. Szczerze mówiąc, też był nie wiedziała.
- Fajnie, że ci się podoba. - Można polubić to miasteczko.
- Będę tęsknił. - Ale będziesz na otwarciu?
Tak nam pomogłeś. Musisz przyjść.
Jako twoja para?
Nie, wybacz.
Nie jestem… gotowa na nic takiego.
Jasne.
Rozumiem.
Możesz na mnie liczyć. Wystarczy, że dasz znać.
Dobrze.
Miło spędzało się z tobą czas.
Gdzie zawór?
Boże! Co się stało?
Rury są stare. Trzeba było je wymienić.
MOJE ŻYCIE Z WALTERAMI
Zatamowaliśmy wyciek.
Jadą z wiatrakami, bo to wysuszyć.
Ale trzeba wymienić płytki sufitowe, elektrykę i regipsy.
- Ile to potrwa? - Sześć tygodni, może miesiąc.
Do otwarcia został tydzień.
Przykro mi.
Co zrobisz?
Nie wiem.
Weźmiesz udział?
W wyścigu Maca.
Nie.
Zachowujesz się jak w trzeciej klasie.
Tylko zamiast wódy i lasek masz auto.
- O czym ty mówisz? - Zabijesz się, jeżdżąc tak.
Matkujesz mi?
Jasne.
Chcesz się tu ścigać? Spoko.
Ale beze mnie. I bez Myrtle.
Myrtle?
Tak. Tak ją nazwałem.
Zabierasz auto?
Kupiłem ją.
Byś mógł się ścigać.
- Ale nie tak. - Czekaj…
Jeśli chcesz wystartować w tym wyścigu od Maca,
proszę bardzo.
Ale nie tutaj.
Znajdę inne auto.
Gdzie?
I jeszcze jedno.
Wywalam cię.
Twój dom to ranczo.
Dość unikania Jackie.
To tekst od Kiley?
Powiedzmy.
Ale ma rację.
- Nie wiem… - Ale czy dam radę?
Co się stało?
- Pękła rura. - O nie!
W porządku?
Wszystkie dostawy trafią tutaj.
Naprawili rurę, wiatraki wszystko suszą, ale…
Co z otwarciem?
Nie ma szans.
Przykro mi, kochanie.
Cześć.
Wróciłeś?
Tak.
Wróciłeś?
Dylan mnie wywalił.
Czyli skończyłeś z durnymi wyścigami ulicznymi?
Nie.
Zabrał auto, więc podreperuję to.
Nie mówisz serio.
- To strasznie niebezpiecznie. - Wiesz co?
Słyszałem to już od Maca i Dylana.
Już mi starczy.
Jasne.
Wiesz…
Jackie ma się dużo lepiej.
Po waszym…
Jak się trzymasz?
W porządku.
Jasne.
Oczywiście, panie Duffy.
Tak, zgodzili się.
Czyli wszystko ustalone? Świetnie, dzięki.
- O co chodziło? - O tę trasę po Europie.
Wybrali mnie. Rodzice się zgodzili.
Nie cieszysz się? Przecież na to liczyłeś.
Cieszę się.
Po prostu to był dziwny rok.
Chcę zrobić coś nowego, by zrozumieć, kim jestem i czego chcę,
ale Will I Hayley wyjechali, a tata…
- Może to kiepski moment. - To świetny moment.
Musisz lecieć.
Rodzice pozwolili ci lecieć. Chcą, byś rozwijał pasję.
Tak, masz rację.
- Ale pamiętaj o lekach. - Boże, dobra.
POGADAMY O PROJEKCIE NA INFORMATYKĘ?
A co z tobą?
Miałem robić z Kiley projekt, ale ignoruje mnie.
A co zrobiłeś?
Nic.
Pocałowałem ją.
Co?
Czekałem, aż skumasz, że ci się podoba.
To znaczy?
Wszędzie włóczysz się z nią i Dylanem.
Dziw, że nic nie powiedział.
Prędzej to Dylan włóczy się ze mną i Kiley.
Jasne.
W każdym razie strasznie zawaliłem
i nie wiem, jak to naprawić.
LICEUM
Hej.
- Cześć. - Co tam?
OTWARCIE ODWOŁANE
Jak to? Nie możemy odwołać otwarcia!
Nie mam innego wyjścia. Zostało tyle do naprawy.
Przykro mi, ale to tylko impreza.
Wcale nie. Wszyscy na to czekają.
- Zaprosiłam Nico. - Zrozumie.
Dobra. To nie wszystko. Rodzice złożyli pozew o rozwód.
Grace…
Wiem. Liczyłam po prostu, że jednak do tego nie dojdzie.
Sama nie wiem. Wybacz. Liczyłam na coś miłego w tym tygodniu.
Rozumiem.
Wiem, że to zupełnie coś innego,
ale Cole wrócił do domu…
Boże. To musi być straszne.
Niepotrzebnie do niego wtedy napisałam.
Serio, nie szkodzi. Chciałaś pomóc.
Trudno go cały czas unikać,
ale wpadanie na siebie jest jeszcze gorsze.
Nie wiem, co się między nami zmieniło.
To mnie dobija.
Też potrzebuję czegoś dobrego.
No to…
No to… niech będzie.
Zobaczę, co da się zrobić.
NIE ZAPISUJ
Na razie, mailu!
Kiley!
Możemy pogadać? Proszę!
Możemy pogadać?
Proszę.
Dobrze.
O co chodzi?
Nadal robimy ten projekt gry?
Jasne, że tak.
W porządku. Ale…
nie odbierałaś telefonu ani nie odpisywałaś na wiadomości.
Kiley?
Chodzi o to, co się stało? Przepraszam.
Jesteś z Dylanem. Nie jestem taki.
Wiem, że z nim jestem. I też taka nie jestem.
Czuję się okropnie.
Jeśli to pomoże, to ja cię pocałowałem.
- To nie była twoja wina. - Ale nie przerwałam tego.
To nic nie znaczyło. Popełniliśmy głupi błąd.
Możemy o tym zapomnieć.
Nie?
- Prawda? - Tak.
Możemy.
- Widzimy się w klasie. - Dobra.
Erin!
Hej. Chodź do mnie.
- Ktoś tu ma dobry humor. - Przyjęli mnie!
- Na Carnegie Mellon! - To świetnie!
Wiem! Długo się nie odzywali.
Po Juilliardzie straciłem nadzieję.
Moje gratulacje! Pittsburgh niedaleko Nowego Jorku.
Możesz jeździć co weekend.
Jasne.
Ale to kawał drogi stąd.
Tak, ale na Julliardzie też bylibyśmy daleko od siebie.
Damy radę.
Jasne.
Ale rozmawialiśmy też o studiach na miejscu.
Wiem, ale to nie było twoje marzenie.
Studiuj w Pittsburghu.
Ty jesteś moim marzeniem.
Gdziekolwiek będziemy.
Chodź tu.
Próbuję cię uratować.
Dziękuję, Jackie. Szczegółowo jak zawsze.
Czyli skończymy remont w tym tygodniu?
Takie przyspieszenie kosztuje, a ubezpieczenie tego nie pokryje.
W piątek mamy otwarcie.
Wykorzystajmy pieniądze na organizację imprezy.
Nie!
Impreza jest najważniejsze. Otwarcie musi być udane.
Wszyscy muszą zobaczyć, jakie świetne to miejsce.
Musimy uczcić ten sukces.
Przykro mi.
Szybka naprawa będzie możliwa, jeśli odwołamy otwarcie.
- W porządku? - Tak.
Mogę znów się wynieść, jeśli to pomoże.
Wyobraź sobie, że nie chodzi o ciebie. Mam też inne problemy.
- Nie o to mi chodziło. - Mam to gdzieś.
Tak mi na tym zależało.
Tyle pracowałam na to otwarcie i wszystko zniszczone…
Nie zdążymy z naprawami.
To tylko impreza, ale Grace na nią liczyła.
I ja też.
Mogę coś zrobić?
Nie, pogodzę się z tym.
Jak zawsze.
Spokojnie.
Spokojnie. Zaufaj mi.
Żadnych gwałtownych ruchów.
Już próbowałem. Na próżno.
Dobrze.
Tak, możesz mi zaufać.
No chodź.
Właśnie.
Zajmiemy się tobą.
- Hej. - Cześć.
Rzadko sprowadzasz tu mustangi.
Wiem, ale spójrz tylko na niego.
Widziałem.
Ma do tego dryg.
Tak.
Był przybity od fiaska z rodeo. Pomyślałam, że to pomoże.
To nie ma nic wspólnego z wyjazdem Willa i Nathana?
Nie.
Nie?
- Może. - Właśnie.
Po prostu każdy musi mieć poczucie celu.
Nie chcę, by kolejny nasz syn wyjechał za nim z miasta.
Zgadzam się.
Idę zająć się naszym mustangiem.
Richard.
Cole. Co tu robisz?
- Chciałem pogadać. - O czym?
Coś z Jackie?
Nie do końca.
To znaczy? Zrobiłeś coś?
Nie.
Po prostu… posłuchałem cię.
Jasne? Nie jesteśmy już razem.
Teraz Jackie może mieć przyszłość…
na jaką zasługuje.
No wiesz. Taką, o której mówiłeś.
Kiedyś zrozumiesz, że to dobry wybór.
Być może.
Ale…
chciałbym coś zrobić.
Dla Jackie.
Pomóż mi.
Posłuchaj, Jacks. Wiem, że to dla ciebie ważne.
Ale za kilka lat przestrzeń wspólna
i całe to miasto będą tak odległym wspomnieniem,
że niemal o tym zapomnisz.
Jak to?
Pójdziesz na Princeton.
Potem cały świat stanie przed tobą otworem.
- No nie wiem. - Ale ja wiem.
Planuj ten wyjazd do Grecji.
Dobrze ci to zrobi. Wpadnę do ciebie z Londynu.
- Serio? - Jasne.
Dla ciebie zawsze.
- Jackie. - Cześć!
- Chodźmy. - Dokąd?
- Do przestrzeni wspólnej. - Nie mów, że sufit się zawalił.
To miejsce sprawia wrażenie przeklętego.
Chodź. Będzie szybciej, jeśli ci pokażę.
Co jest grane?
- Podobno potrzebujesz pomocy. - Kochani!
Dziękuję wam.
Dzięki rozbudowie rancza znam wszystkie firmy budowlane.
- Niektóre są mi dłużne. - Ciężko pracowałaś na tę imprezę.
Dzięki.
- To twoja sprawka? - Wszyscy pomogli.
- Każdemu zależy. - Dzięki.
- Danny! - Hej.
Przywitaj się.
Może lepiej nie.
Zrobiłeś coś dobrego.
Świetnie wyglądasz.
Ty też.
- To dla ciebie. - Dziękuję.
- Nie rozumiem. - Czego?
Według mamy to ty wezwałeś na pomoc Richarda.
To nic takiego.
Jackie napracowała się nad tym miejscem.
Chcesz ją odzyskać?
- To ostatnie, co zrobię. - To czemu tak na nią patrzysz?
Nie wiem, czemu z nią zerwałeś, ale wciąż ją kochasz,
a ona jedzie na imprezę z Eliotem.
Wolałaby być z tobą.
- Nie ma szans. - Dlaczego?
Czemu z nią zerwałeś?
Bo ciągnę ją w dół.
Co?
Według kogo?
Jej wujka.
- I Eliota. - Eliota?
Miała gorsze oceny.
Wagarowała. Odmówiła Grecji.
Eliot powiedział, że z gościem takim jak ja
nic nie osiągnie.
- Uwierzyłeś mu? - Ma rację.
Nie podoba mi się to, ale ma rację.
- Wiesz, jak ją zraniłeś? - Wiem.
Zmieniła moje życie. Zmieniła mnie.
Tyle razem przeszliśmy. Tyle dla mnie zrobiła.
A ja?
Nie mógłbym żyć z myślą, że zmarnowałem jej życie.
Całą jej przyszłość. Wszystko, na co pracowała.
Musiałem ją odrzucić.
Nie każdy jest bohaterem.
- Ja nie jestem. - Jasne.
Serio.
Pocałowałem Kiley.
Dobra.
Najwyższy czas.
Co?
Od zawsze jej się podobasz.
Może kiedyś tak było, ale teraz jest z Dylanem.
- Wiedziałem, a mimo to… - Mimo to?
Zachowałem się jak ty.
Więc to przerwałem.
Jest szczęśliwa z Dylanem.
Nie chce ze mną rozmawiać.
A co z tobą?
Co ze mną?
Możesz użalać się nad sobą, ale wiesz, jak wam razem było.
Wybór należy do ciebie, a nie Richarda czy Eliota.
- Albo powiedz jej prawdę… - Nie mogę.
Albo pozna kogoś innego.
Twój wybór.
- Żadnych wyścigów ulicznych? - Obiecuję.
Dziś są kwalifikacje.
Skąd ta zmiana zdania?
Czuję się gotowy.
No to jest twoja.
Dzięki.
NASZA PRZESTRZEŃ WSPÓLNA OTWARTA DLA KAŻDEGO
- Cześć! - Co słychać?
Buźka! Miłej zabawy.
- Hej. - Hej.
Gadałeś z nią?
Nie.
- Po prostu jej powiedz. - Co?
No wiesz.
Nie wiedziałem, czy będziesz.
Miałeś rację. To moje miejsce.
Cieszę się. To zawody eliminacyjne.
Dwaj ostatni kierowcy ścigają się o wygraną.
- Kumam. - Świetnie.
Masz szansę na krajową renomę.
Danvers walczy o to od lat. Chce sławy i pieniędzy.
- Ale możesz go pokonać. - Witamy Danversa Staceya!
Halo!
Posłuchajcie!
Cześć.
Witajcie w naszej nowej przestrzeni.
Chciałam stworzyć miejsce dla nas wszystkich,
byśmy mogli tu przyjść, gdy nie mamy, gdzie się podziać.
Gdzie nikt nie będzie nas oceniał ani zadawał pytań.
Gdzie każdy będzie mógł być sobą.
Przychodźcie tu, gdy będziecie chcieli,
i życzę wam fantastycznego wieczoru!
Świetnie!
Chcesz drinka?
Gratulacje. Świetne miejsce.
Dzięki. Fajnie, że wszyscy pomogli, byśmy zdążyli na otwarcie.
Wiesz, że to był Cole, nie?
Co?
Pogadał z Richardem, chciał zapłacić firmom,
namówił do pomocy ekipę z warsztatu.
Dobrze… Nic nie rozumiem.
Czemu to zrobił po tym wszystkim?
- Bo wciąż mu zależy. - Bronisz go?
To skomplikowane.
A wiesz, co jest jasne?
Jak bardzo mnie zranił.
Cokolwiek mu ciąży, nie chcę o tym słyszeć.
- To nie jego wina. - Jacks, kończy się cydr.
Jest w magazynku. Przyniosę.
TOR WYŚCIGOWY
Startuje dziś wielu świetnych kierowców.
Teraz czas na Cole’a.
Powodzenia!
Wyścigi zawsze budzą emocje, ale ten będzie wyjątkowy.
Dobry start Ryana Stone’a, ale Cole Walter jest tuż za nim.
Cole pierwszy! Co za pojedynek.
Ależ pojechał!
Cole Walter pewnie wygrywa!
Gerry Kenilworth i Bob Fisher. Długo wyczekiwany rewanż…
- Gratulacje. - Dzięki.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Dziewczyna nie wpadła?
Już nie mam dziewczyny.
Po dzisiejszej wygranej będziesz miała całą zgraję.
Pójdziemy świętować.
- Takiś pewny, że wygram? - Jasne, że tak.
Nie wiem, jak to zrobiłeś.
Dzięki.
- Auto spełnia wymogi? - Tak.
Po prostu świetnie jeździ.
Po tym wyścigu Cole’a Waltera czeka finał kategorii do 25 lat
z Danversem Staceyem.
Zaraz się przekonamy.
Tak.
Błagam!
Skop mu tyłek.
DZIĘKI ZA POMOC Z PRZESTRZENIĄ WSPÓLNĄ.
Alex.
Hej.
Wiem, że znacie się z Kiley od dawna.
Od przedszkola.
Wiem, że macie wspólne hobby.
Widzę, że ufa ci z babcią i nie tylko.
Jasne.
Słuchaj,
nie chcę być takim gościem…
ale Kiley potrzebuje nieco przestrzeni.
Rozumiesz?
Zrobisz to?
Jasne. Nie ma…
problemu.
Dobra.
Dzięki.
Koleżko!
- Hej! - Spisała się.
Fakt, dobre auto.
Nie musisz z nami siedzieć, czekając na kolejny wyścig.
Rozciągaj się,
czy co tam robią dragracingowcy w oczekiwaniu na wyścig.
Jest okej. Chociaż zajmuję czymś głowę.
Impreza jeszcze potrwa.
Jackie ucieszyłaby się, gdybyś wpadł po wyścigu.
Nie chce mnie tam.
Powinna być z kimś, kto ją rozumie.
I jej świat.
Jak ta miniaturka Richarda?
- Hej! - Wiesz co, Cole?
Studiowałam z takimi jak on.
Są czarujący i zgrywają panów świata,
ale często… nie ma w tym nic więcej.
Zrób, jak uważasz, ale myślę, że Jackie powinna sama zadecydować.
Eliot nie byłby dla niej lepszy?
W życiu!
Hej! Co się tak ukrywasz?
Wiedziałaś, że to Cole zorganizował pomoc?
Najpierw podle ze mną zrywa,
a potem porywa się na taki gest?
Po co? Po tym wszystkim?
Nie wiem.
Może czuł się winny lub chciał zrobić coś miłego.
Nie wiem.
I mam mu po prostu wybaczyć?
Wyznał mi miłość, a potem nagle zmienił zdanie.
Nawet jeśli chce pokazać, że mu zależy albo żałuje,
jutro pewnie i tak zmieni zdanie.
Napisałam do niego, ale nie odpowiedział.
Przestań martwić się o to, co myśli sobie Cole Walter.
Spójrz na to miejsce.
Jest niesamowite.
To twoja zasługa.
Rozerwij się trochę. Zasłużyłaś.
- Obiecaj. - Masz rację.
Dość zamartwiania się tym, co myśli, robi lub chce Cole.
Dziś będę się dobrze bawić.
Super. To chodźmy.
Wyjeżdżam na jakiś czas.
Lecę z zespołem do Europy.
- Chcę spróbować czegoś nowego. - Brzmi ekscytująco.
- Ale będziesz pisał? - No jasne.
Będę tęsknić.
Ja też.
Zatańczmy ostatni raz.
Z chęcią.
Dobra. Jedziesz za 15 minut.
Zaraz po weteranach i juniorach.
DZIĘKI ZA POMOC Z PRZESTRZENIĄ WSPÓLNĄ.
Wszystko gra?
Daj mi chwilkę.
Co?
Cole!
Dokąd on lezie?
- Hej. - Co jest?
W porządku?
Nie. Nie startuję.
Pojadę do Jackie.
Nie możesz poczekać do finału?
Dość już czekałem.
No dobrze.
- Hej. - Zrobimy sobie zdjęcie?
Jasne.
Super.
Dobrze mi z takim wąsem, co?
Do dzieła.
Co robimy?
Pierwsze.
Dobra.
Teraz drugie.
- Z jakiej okazji? - No nie wiem.
Will i Hayley wyjadą, Nathan też,
a Benny nie chce już bajek na dobranoc.
Myślałem, że tylko ja tak mam.
To wszystko do mnie dociera.
I chcę wznieść toast.
Za kolejny rozdział dla naszych dzieci.
I dla nas.
Eliot.
Nie mówiłam ci tego, ale cieszę się, że przyjechałeś.
Miło było cię widywać. Przypomniałeś mi o byłym życiu.
To nie musi być byłe życie.
Wciąż może być twoje. Czeka na ciebie.
Jezu.
- Czego chcesz? - Olałeś wyścig.
Zostałem bez kasy i awansu. Jesteś mi dłużny.
Odebrałeś mi tę wygraną.
Wybacz, mam sprawę.
Cole! Wracaj tu!
Boże!
- Co? - Pamiętasz ten kawałek?
Bal po siódmej klasie? Nie zapomniałbym.
No dobra. Musimy zatańczyć.
No nie wiem. Tańczę dalej na tym samym poziomie.
- Dasz radę. - Ośmieszę się.
- Wcale nie. - Tak!
Kiley.
- Popełniłem błąd. - Mówiłeś.
Błędem było co innego.
To, że nazwałem to błędem.
Wybacz. Zacznę od nowa.
Chciałem ci coś powiedzieć.
Ky, babcia prosi o dodatkowy koc.
Pójdziesz do niej?
Na razie, Alex.
Hej! Co ty odwalasz?
Przestań!
Jezu! Przestań!
Napisy: Krzysztof Zając