SERIAL NETFLIX
Nie chcę być męczącą pasażerką z tylnego siedzenia,
ale wiesz, dokąd jedziesz? Kręcimy się w kółko.
W przeplatany dwunastościan.
Najtrudniejszy wzór do ścigania.
A kto was ściga? Poza Clevem, którego dom wrzuciliście do oceanu?
W wielkim skrócie: około dziewięć lat temu
Julius i ja zauważyliśmy, że stres odciska na nas piętno.
Ręka przeznaczenia sięgnęła do nas z podziemnego świata
i zaprowadziła nas na pustynię,
gdzie objawiła nam Dzień Płomieni.
Większy skrót: supercyborga zaprogramowano,
by kochał planetę i nienawidził nas.
Widzieliśmy, jak zgniótł ją dom. Jak Złą Czarownicę z Zachodu.
Nie… umarła?
Doprecyzuję.
To niemożliwy do powstrzymania cyborg. Zapomniałam.
Wszyscy przez to przechodziliśmy.
Odnowa zakończona.
Dołączono wodne ulepszenia.
Ostatni rezonator jest zrekalibrowany i gotowy.
Doskonale.
Operacja Zjeżdżalnia jest gotowa.
Jeju!
Potrzebny nam plan. Nie możemy tak jeździć.
No nie wiem, nie pali aż tak dużo.
Staję się fanem vanów.
Mówiłam. Frostee, odkryłeś coś w tej posiadłości?
Wygląda na to, że Nisa umieściła rezonatory
w całej Południowej Kalifornii.
Cisco!
Wybacz, ciasno tu.
Muszę wyciągnąć nogi, bo tyłek mi zaśnie.
Chyba już po ptakach.
Nie, to Julius. W samochodzie pada jak mucha.
Nie śpię!
Skupmy się. Nie bez powodu Nisa nie uruchomiła rezonatorów.
Racja. Brakuje jej czegoś jeszcze.
A może kogoś. Czy czegoś?
Albo jakiegoś miejsca.
Patrzcie!
Rezonatory są wzdłuż linii, która kończy się na Channel Islands.
Uskok jest tam dużo głębszy.
Gdy umieści je tak głęboko,
reakcja łańcuchowa wywoła trzęsienie ziemi!
Musimy ją powstrzymać, zanim to zrobi.
Wyspy to wielki obszar. Nie wiemy, gdzie uderzy.
Wiemy.
Tu jest platforma wiertnicza, którą wbija się w dno oceanu.
Tamtędy dotrze do uskoku.
Wspaniale! Palindrom, na Channel Islands!
Czekaj!
Echo, zawsze mówisz, że dobry agent
się nie spieszy i jest rozważny, ale…
- Tony… - Daj dokończyć.
Zrozumiałem, że czasem trzeba ufać przeczuciu.
A ono mówi mi, że to jedyna szansa, by zatrzymać Nisę.
Wiem, że czasem jadę za szybko
i myślę za wolno.
I skaczę na główkę, nim spojrzę. A czasem w ogóle nie patrzę.
- Wchodzę w to. - Dobrze. Kończyły mi się argumenty.
Jeśli skaczesz, to w końcu lepiej spójrz.
Nie możemy pokonać Nisy sami.
To prawda.
Sprała nam tyłek za każdym razem, gdy ją widzieliśmy.
Jeśli wezwie posiłki, to koniec.
Nie mogę wezwać pomocy z agencji.
Nie potrzebujemy jej. Jesteśmy w L.A.
To prawda.
Jeśli Nisa przyprowadzi armię, my będziemy mieć własną.
Potrzebujemy kogoś, kto rozumie naszego wroga lepiej niż my.
Hej, Matsuo! Dawno nie gadaliśmy. Kumasz?
Przyda się typ mięśniaka.
Ktoś, kto robi i nie zadaje pytań.
Hej, Nacho i Rollie!
Pomożecie nam wklepać paru osobom?
- Pewnie! - Pewnie!
I przyda się ktoś nieprzewidywalny,
kto dorówna w tym Nisie.
Faktor X.
Wybaczcie, ale pracuję na pełen etat.
Nie mogę się tak zabawiać, kiedy chcę.
Muszę być odpowiedzialny.
Och! Tacos!
Jedź!
Ekipę już mamy. Teraz odzyskajmy sprzęt.
Zostawcie to mnie.
Dobra robota, Echo!
Dobra, szykujcie się!
Och! Mama tęskniła.
W drogę.
No dalej!
Z życiem.
Wciąż nie wychwytuję Nisy ani rezonatora.
Wy coś widzicie?
Na niebie czysto.
Pod wodą pusto.
Więc możemy już jechać do domu?
Nie! To misja. Trwa dłużej niż pięć minut.
Chyba fajnie mieć moją ukochaną, SS Szał Fal,
jako najbardziej czadową szpiegowską flotę.
Ale gdy Layla poprosiła mnie o pomoc,
nie mogłem odmówić, bo jestem morskim dżentelmenem.
Ostatnio nie pomogłeś.
Kazałeś nam okraść twoich przeciwników w podziemnym wyścigu.
Chwileczkę! To wy ukradliście nam listę?
Dłuższą chwileczkę! Ukradziono nam listę?
Tony, jak mogłeś? Myślałam, że się przyjaźnimy.
No wiesz. Szpiegowskie życie jest bardzo szybkie.
Weź zrozum, kto jest przyjacielem, a kto wrogiem.
Nisa jest wrogiem, więc koniec pogaduszek.
Skupcie się na zadaniu!
Ma rację.
Nisa musi wejść na szczyt platformy i wrzucić tam rezonator.
To nasza ostatnia szansa.
Tylko my możemy ją powstrzymać przed zatopieniem L.A.
Na pewno jest w drodze.
Musimy być gotowi.
Czy ktoś… coś je?
Wybaczcie! Zgłodniałem.
Można było wziąć przekąskę?
Gary nie ma nic dobrego oprócz pikantnej gumy.
Wypluj!
Moja guma!
Sześćdziesiąt cztery puszki Yoki Sześćdziesiąt cztery
Weź jedną Podaj Gary'emu
Sześćdziesiąt trzy puszki Yoki
Nie martw się, Tony.
Zostały jeszcze 63 puszki. Na pewno jakąś dostaniesz.
Mam gdzieś Yokę!
Nisa?
Nie widzę.
Żadnych cyfrowych sygnałów.
Minęło kilka godzin, a jej wciąż nie ma.
Pamiętasz czasy, kiedy dobrym znakiem było to, że nie pojawia się
zły cyborg?
Piękne czasy.
Nie żartuję!
Myślałem, że w końcu jesteśmy o krok przed Nisą, ale może się myliłem?
Może nie ma żadnych kroków?
I utknęliśmy za nią na takim ruchomym chodniku na lotnisku.
I zawsze będziemy patrzeć na jej plecy!
Uspokój się.
Nisa się pojawi. A wtedy ją pokonamy.
Całe to czekanie na oceanie przypomina mi scenę
z filmu Holorekin 4: Ukwiał hen w głębinie.
Chwilę przed przypłynięciem Holorekina, który zjada ludzi.
Nie wierzę, że jesteś fanem Holorekina.
To totalna kopia filmu
Przygody Digidelfina i Ostrygowców.
To nie kopia, jeśli przebija oryginał.
Dzięki, Jun!
No weź, Holorekin to holograficzny rekin.
Ostrygowcy to nawet nie są ostrygi. To małże!
Nie będę teraz z wami o tym rozmawiał!
Choć fajnie jest pogadać twarzą w twarz.
Napijmy się za to.
Nacho?
Na ziemi pusto.
Gdzie ona jest?
Gdzieś. Poddanie się nie jest w jej kodzie.
Gdy zacząłem pracować z Clevem Kelsem, sądziliśmy,
że wykorzystamy technologię SI i cybernetykę
do stworzenia nadczłowieka.
Ale stworzyliśmy abominację.
Co się stało?
Gdy komputer patrzy na pole walki, nie widzi ludzi.
Tylko jedynki i zera. Sukces i porażkę.
Komputer nie nauczy się tego, co człowiek wie od chwili narodzin:
wartości życia.
Wiem to, bo ta technologia…
jest we mnie.
Co? Kto ją tam wsadził?
To jest genialne! Ma takie ramię-armatę, które…
A potem…
O tak.
Pokaż.
Nie! Nigdy go nie użyję.
Jego siła odbiera mi człowieczeństwo.
Co?
Kontrolowałeś je. Może kiedyś to powtórzysz.
I to chyba teraz!
To armia Nisy! Frostee, szukaj rezonatora.
- Przy nim będzie Nisa. - Przyjąłem!
Ruszamy!
Na miejsca!
Uważaj!
Nigdzie!
Nie możemy wpuścić Nisy na szczyt tej platformy!
Pewnie!
Uważaj no!
I patrz na to!
Hej!
Widziałeś, Toretto?
Chciałbyś jeździć tak dobrze wagonikiem, jak ja agentuję.
Serio?
Tak!
Matsuo!
Ramię!
Nie mogę.
Juhu!
Oto nasz faktor X.
Uważaj!
Nie wiedzą, kiedy odpuścić.
Czyli Nisa się zbliża.
Frostee, Jun, macie coś?
Tak! Zamontowaliśmy dronom współpracujące przekaźniki.
Będą się komunikować przez wi-fi i wzmocnimy ochronę.
Chodziło jej o Nisę.
Wybacz.
Nie, wciąż nic.
To może zły moment, ale…
będzie mi brakowało tego, że nie rozumiem ani słowa.
Spokojnie, nieważne, ile czasu minie, i tak mnie nie zrozumiesz.
Obiecujesz?
- Potrzebuję wsparcia! - Jesteśmy!
W zasadzie pomogli.
Nie dostaniesz się do wiertła.
No nie!
Odebraliśmy sygnał z rezonatora.
Ma go ten gość. Zajmę się nim.
Chociaż może nie. Nie jestem pewien, czy wygrywam.
Sygnał zbliża się do platformy. Musi być na łodzi.
Jesteś pewien? Nic nie widzę.
Według odczytu, jest pani na nim.
Nisa w wodzie. Nadciąga!
Gotowi? Zaraz wypłynie na powierzchnię.
Albo nie.
Znów przeskanowałem wyspę i coś pominęliśmy.
Istnieje mały tunel prowadzący do dna tego wiertła.
Chciała odwrócić naszą uwagę.
Nie planowała wejść na górę. Pędzi do źródła!
I ma rezonator!
Musimy przechwycić urządzenie i rozwalić je na kawałki!
Ja się nimi zajmę. Leć!
Ej, przyda mi się tu wsparcie.
Pomogę ci.
Co to było?
Nisa wystrzeliła pocisk. Zrobił dziurę w wiertle.
Jeśli wsadzi tam rezonator, to koniec.
- Widzi pani, co się tam dzieje? - Nie przez wodę.
- Layla, Echo, zgłoście się. - Mam rezonator!
Musimy tylko…
- Muszę pomóc! - Nie. Zostań na miejscu!
Tylko ty stoisz Nisie na drodze do wiertła.
Nie martw się. Ja im pomogę.
A masz, Niso!
Nie wejdziesz tu!
Nie poddajesz się?
Dobra. Ale daj mi chwilę.
Usiądziesz w pierwszym rzędzie przy upadku Babilonu.
Nie skończyłem.
Nie widzisz?
Ja ratuję ludzkość! Wy stanowicie największe zagrożenie.
Nisa jest przy wiertle. Wrzuci rezonator.
Ktoś jest blisko?
Nie!
Matsuo może ją dorwać.
Nie, nie mogę.
Wiem, że się boisz,
ale możesz uratować miliony istnień.
- Rozumiem, że potrzebujesz czasu… - Matsuo, teraz!
- Tak! - Ładnie!
Co się dzieje?
Eksplozja zapaliła gaz w rurach.
Platforma wybuchnie!
Uciekajcie!
Toretto?
Tony!
Jesteś cały?
Nic…
mi nie jest.
- Gdzie Nisa? - Chodźcie tu!
Niech ktoś ją skuje!
Nie wierzę.
To koniec.
Tak!
Brawo, agentko.
- Nie zrobiłabym tego bez rodziny. - I… co teraz?
Teraz idziemy do domu.
Napisy: Marta Przepiórkowska