SERIAL NETFLIX
Jestem na miejscu, ale widzę tylko śnieg i… parę?
O nie, chyba znów mam za ciepło w kombinezonie.
Zaraz.
Popatrzmy.
Pogorszyłem sprawę.
Jest jak w saunie! Na bagnie!
Na słońcu!
Przestań się bawić.
Skup się na znalezieniu głowic nuklearnych.
Nie bawię się. Nie ogarniam stroju.
Poza tym, jak w nim zrobić wie pani co?
Że niby co?
No jeśli mam na sobie kombinezon i muszę, wie pani…
Nie wiem.
Siku! A co, jeśli muszę siku?
Jest jak pianka wodna? Można popuścić?
Sikasz w piance?
Nie!
A tak brzmi.
Ktoś nadjeżdża. Wrócimy do tej rozmowy.
Masz coś do dodania?
Są jak bałwanki.
Złe bałwanki!
Jestem w odpowiednim miejscu. Pomóżcie mi!
Już płyniemy.
Ścigają nas!
Dobrze.
To był czad.
- Fajnie, że pomogliśmy. - Zbliżamy się.
Teraz!
No nie, dziurawią mi wóz.
Instalację gazową też? Wybuchnie?
Nie, ale zimno mi wlatuje. Muszę podkręcić grzanie.
A teraz ciągnięty stał się ciągnącym!
Nie rozumiem cię.
O nie, więcej złych, śnieżnych gości.
Tak!
Dobrzy, śnieżni goście!
I co, podoba wam się?
Chyba znaleźliśmy rakiety.
Tak! Tam są.
Pięć minut do wybuchu.
- Przyda się pomoc. - Jadę.
Zróbcie miejsce!
Dobra robota.
Teraz powstrzymaj broń nuklearną
przed zmieceniem połowy świata.
Kolejny dzień w biurze.
Użyjcie odcisku dłoni na kombinezonie, by otworzyć panel kontrolny.
Powinno pójść gładko.
Mnie idzie jak po grudzie.
Co jest?
Coś mi przecieka.
Co?
Pocę się, okej? Za gorąco mi w tym.
A dezodorant na dłoń?
Skończył się, próbowałem użyć zwykłego, ale to nie to samo.
Pewnie, za trzy minuty nastąpi koniec cywilizacji,
ale pogawędźmy o dezodorantach!
Ja się wkręciłem.
- Nie używam. - Milcz, Gary!
Udało się.
Teraz wpisz spersonalizowany 22-cyfrowy kod,
który mieliście zapamiętać.
O nie, zapomniałem go.
Całego?
Ostatniej cyfry. A może pomyliłem ją z pierwszą?
- Jak można zapomnieć pierwszej? - Nie wiem!
Czuję presję, a działam niedobrze pod presją.
Chyba nie działasz dobrze.
Świetnie! Jest ich więcej.
Pracuj z rakietą, wysyłam posiłki.
Tak jak ćwiczyliśmy.
Nie mogłem się oprzeć.
Proszę pana, przejmuję ten pojazd.
Ups, źle trafiłem.
Zaraz, mam! To trzy! Zapomniałem ulubionego numeru?
Masz ulubiony numer?
Nieważne. Pewnie, że masz.
- Zidentyfikuj linie sygnałowe. - To te czerwone laserki.
Przekierujcie detonator na decoy płyty głównej.
Włóż dysk w dziurkę.
By powstrzymać wybuch,
obejdźcie główny procesor, przecinając czerwony kabel.
Nie widzę go. Tylko niebieski i zielony.
- U mnie też. - I u mnie.
Postanówcie coś!
Nie wiem, jeden albo drugi, a macie pięć sekund.
Niebieski! Tnijcie.
Dobrze, że wiedziałam, co z kablem.
Co to?
Szósta rakieta! Dlaczego zawsze jest szósta?
Pani Nigdzie? Mamy problem.
Pracuję nad tym. Pod lodem jest stacja kontrolna.
Niech ktoś tam zejdzie.
Zajmę się tym.
Prawie jestem!
Mogę się włamać i przekierować rakietę albo…
Tak!
O tak! Udało się!
Chyba że jest jakaś siódma.
Co tam? Zadziałało?
Porozmawiajmy. Co się udało w tej misji?
Co nie, a co bardzo nie?
Nic, uratowaliśmy świat.
Ja tego tak nie widzę. Gary!
Tony bez kodu, Ciscowi pocą się ręce,
pani Nigdzie podała zły kolor.
Ciekawe. Czyli pani też nawaliła?
Ta sprawa z kablem?
To na pewno wina Juliusa.
Jest chyba daltonistą.
Serio?
Możemy tego teraz nie robić?
Od powrotu z Arktyki jakoś dziwnie się czuję.
Chyba naciągnąłem mięsień w karku.
Auć! O, właśnie ten.
Też się dziwnie czuję. Jestem niespokojny.
Oko mi się trzęsie.
- Nie mogę się skupić. - Mam dziwne sny.
W jednym twarz Gary'ego była na pluszowym misiu
siedzącym na półce.
Nie ruszał się, tylko mówił:
„Zagrajcie ze mną w łapki”.
I zagrałaś?
Nie, jesteś potwornym misiem.
- Co z nami? - Ja chyba wiem.
Szukałem już tych objawów w sieci. Cierpimy na stres.
Stres?
To cichy morderca! I znów atakuje moją szyję.
Uspokójcie się. Stres jest dobry.
To paliwo, dzięki któremu ogień agenta mocniej bucha.
Spocone pachy, palpitacje serca.
Czujesz, że żyjesz!
Jakieś pomysły, co ludzie Sudarikova robili na Arktyce?
Jego już nie ma, więc pracują dla kogoś innego, ale dla kogo?
I po co?
I kiedy znów zaatakują?
Mój szef chce odpowiedzi.
Kto nim w ogóle jest?
Czy szef ma szefa? Jak daleko to idzie?
To potrzebna informacja. Tobie jest niepotrzebna.
Ty musisz robić. To, co powiem ci ja.
Nie wie pani, kto jest pani szefem, co?
- Wiem wystarczająco. - Czyli nie.
Potrzebujemy chwili przerwy.
Znam moją drużynę. Zbuntują się pod wpływem nacisku.
To chyba dobry moment, by im powiedzieć.
Mieliśmy poczekać i zrobić to po spotkaniu.
A możemy teraz? Proszę. Ładnie proszę.
Dobra.
O czym tam szepczecie?
Mamy niespodziankę. Nie wracamy do L.A.
Kierujemy się do tajnej bazy w Europie Wschodniej
i będziemy tam świętować Dzień Płomieni.
Że co?
To wyjątkowe święto w agencji
Magiczny czas w roku
Gdy agenci się zjeżdżają
By świętować i…
- Się bawić? - Nie.
Wysadzać rzeczy!
Dobra, teraz serio. Co?
Jutro zbieramy broń przejętą od naszych wrogów
i kilka eksperymentalnych broni, które są niepraktyczne
lub zbyt niebezpieczne.
I wysadzimy je na pustyni! Totalny odjazd!
Pani się na to zgadza?
No pewnie! Kto nie kocha wysadzać rzeczy?
Chodźcie.
Zrobiliśmy dokument o Dniu Płomieni.
Julius, światło.
Wypędzałem kozy spośród arganii do zagrody,
gdy usłyszałem wybuch.
Niebo było w zielonym odcieniu, którego wcześniej nie widziałem,
a na wyspę spadało coś, co wyglądało jak płonące tostery.
Marshall Dean, Dziennik Pustynnej Farmy.
GARY I JULIUS PREZENTUJĄ
Marshall Dean zobaczył tamtej nocy pierwszą coroczną uroczystość,
którą nazwano Dniem Płomieni.
To zmieniło na zawsze postrzeganie świata, jeśli chodzi o płomienie, dni
i całe pojęcie usuwania niebezpiecznych odpadów.
Dzień Płomieni ustanowiono dziewięć lat temu,
ale by go zrozumieć, należy się cofnąć do samego stworzenia.
Jak długo to trwa?
Prawie sześć godzin.
Suń się! Przewinę.
Julius,
zapalony gwizdacz i kolekcjoner Pogów,
oraz Gary,
były klaun na rodeo i pszczelarz…
Gdzie dobre sceny?
Kule ognia, lasery, płonące pióra?
W najlepszych momentach Dnia Płomieni, na końcu.
Najpierw będzie o tradycji wymiany swetrów.
O dekorowaniu detonatora.
A tradycyjna piramida z sernika w wigilię Dnia Płomieni?
Mamy to.
Jacy byliśmy szczęśliwi.
I co? Nie możecie się doczekać?
Uwielbiam wysadzać rzeczy!
Wygląda to na niezły relaks. Już rozluźnia mi się kark.
Kocham imprezy z demolką,
ale zbieracie najniebezpieczniejszy sprzęt w jednym miejscu,
by pewnego dnia go wysadzić?
- Mało to kompetentne. - Racja.
Dziwi mnie przyzwolenie agencji.
Może i znasz swoją drużynę, ale ja znam tę agencję.
Ryzyko jest tego warte.
A to jedno z najbezpieczniejszych miejsc na świecie.
Pod stałym nadzorem uzbrojonych żołnierzy.
Nikt, podkreślam, nikt się tam nie dostanie.
O nie, a jednak.
Co się stało?
Próbujemy ocenić sytuację.
Gdy się zorientowaliśmy, było już za późno.
W jakim kierunku odjechali?
Na Wschód przez pustynię. Satelity ich nie znalazły.
- Znają ślad satelit. - Co?
Satelity poruszają się po torze,
więc jest kilka czarnych punktów, których nie widzą.
Złodzieje musieli o nich wiedzieć.
Gary! Mój komputer! Już!
Mapa pokazuje strefy bez widoczności.
Złodzieje są na tej drodze.
Na szczęście da się je odzyskać.
Myśl, że nie będzie Dnia Płomieni… mnie przytłacza.
Dobrze też, że ta szalona broń nie pójdzie w świat.
To też.
Jak dogonicie konwój?
Ma pewnie za 160 km przewagi.
Mamy swoje sposoby.
Zbliżamy się. Są 16 km od nas.
Dojeżdżamy.
Fajnie byłoby wiedzieć, z czym się mierzymy. Co ukradli?
Mam tu listę.
Mnóstwo dziwnych bomb. Zobaczmy…
Kichaniowiec, zmieniacz nastroju, pączek strachu…
Co? Broń z jedzenia?
Nie! Tak go nazywamy, bo był z dżemem,
ale jeśli się nim umażesz, sprawia, że wszystkiego się boisz.
Generator Śluzu. Sprawia, że ciało wytwarza zbyt dużo śluzu.
Brzmi jak z Voltrona,
ale jest prawdziwy.
Po co je robić?
By wygrywać wojny, dezorientować wrogów, nabierać kolegów.
Robicie bomby zmian nastroju?
Muszę się tyle nauczyć.
Przenośna wersja maszyny pogodowej Cleve'a Kelsa.
Jakiś robakowy gwizdek, maszyna na ból głowy…
Dręczący proszek?
To jest obłędne. Laserowe szkła kontaktowe.
Po prostu unikajcie wszystkich broni.
Są nieprzewidywalne, nietestowane,
a te działające nie powinny istnieć.
- Kumam. - Widzę ich.
Wiedzą o nas.
Hej! Dlaczego zostałem sam?
Niezła jazda, autko.
O nie.
Gdzie to jest?
Tak! Jestem genialny!
Też się spisałeś.
Echo, co mam robić?
Trzymaj się z tyłu. Załatwię to.
Nieźle, Echo!
Chyba nie uda nam się ich zatrzymać.
Wystarczy, że odczepimy przyczepy.
Layla ma rację. Tak zróbmy. Frostee, osłaniaj nas.
Pewnie, pomogę.
Luzik, guzik.
Już to robiliśmy.
Po co w ogóle się odzywam?
Już dobrze, nic mi nie jest.
Nic mi nie jest.
Nic mi nie jest!
O nie. Tony oberwał bombą zmian nastroju.
Nieprawda, niemożliwe.
Bomba nastroju! Dziwne.
Mówiłem, że ci pomogę.
Ups. Jesteś za ciężki!
O nie. Dżem. To bomba strachu!
Co jest? Wszystko z wami w porządku?
Cisco dostał bombą strachu,
ale ma odwrotny efekt.
Dwa do zera dla mnie.
Nic mnie nie zatrzyma!
Kim jesteś? Po co to robisz?
Przybyły posiłki.
Więc pozbędę się waszej dwójki.
Możemy zapomnieć o uratowaniu Dnia Płomieni.
Chyba trzeba będzie uratować świat.
Napisy: Marta Przepiórkowska