NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dzięki za ratunek. Teraz wiejemy.
Staram się.
- Tam jest! - Wiem!
Na budynkach są lasery.
Wiem!
Nigdzie, potrzebujemy wsparcia. Jest tam pani?
- Halo? - Uważaj!
Jutro mój kark da mi o sobie znać.
Tony!
To twój dawny pracownik? Czym go rozwścieczyłeś?
Ej, traktuję pracowników z szacunkiem.
Tak? A mnie okłamałeś i wykorzystałeś, by zapanować nad światem.
Tak, ale mówiłem „proszę” i „dziękuję”.
- Nie trafiasz. - Jadę na wstecznym.
Trzymajcie się. Może trochę szarpnąć.
Niezły skok, ale lądowanie trochę za twarde.
- Przestaniesz gadać? - Wyluzuj, to żart.
Uratowałeś mnie, ale wciąż mnie nie cierpisz?
Właśnie tak.
W więzieniu odkryłem, że taki wewnętrzny konflikt może cię zniszczyć.
Złapmy panią Nigdzie i spadajmy stąd.
Ale to powolne.
Musicie wciągnąć ten samochód. Szybko.
A co niby robimy? Układamy puzzle?
Oby nie bez nas!
Może skupcie się na ustabilizowaniu samolotu?
To trudniejsze niż myślisz. Celują w nas lasery.
Rusty! Co ty robisz?
Nie jesteś sobą!
Czasem człowieka budują jego wrogowie.
A jego siłą napędową jest niezrozumiała, obsesyjna pogoń.
Mów mi kapitan Ahab.
- O czym on mówi? - Nie pytaj!
Jest taka znana książka autorstwa Hermana Melville'a…
I się zaczyna.
…o kapitanie Ahabie.
Tony, jesteś moim wielorybem!
Co?
Brać go!
Jest. Zamknij właz.
To jest ta tajna broń Sudarikova?
Niezła jak na tajną broń.
Uważaj!
Na górę!
Co on robi?
Został zaprogramowany, by nas dorwać!
Mamy towarzystwo!
- Zbliżają się. - Świetnie.
- Niezła opcja! - Dzięki.
Atakowali nas goście na motocyklach i uznałem,
że na pewno się przyda.
Świetny marketing, ale może nas stąd zabierzesz?
Pewnie.
- Co to było? - Niby co?
Karaluch w aucie!
Stary dobry zygzak.
Typowy dla alianckich konwojów podczas II wojny światowej.
Dobry jest…
ale go przebijam.
Żartujecie sobie?
Facet chce nas zepchnąć z drogi,
a wy martwicie się o jakiegoś robaka?
Poczułem go! Jest na mnie! Zabierz go!
Nie jest na tobie! To tylko robak z nogami i antenami.
Skończ z opisami. Czuję go na plecach.
Dobra, więc go…
O nie! On lata!
Jakiś nowy robak?
Podpiął nas.
Anteną? Jak wielka może być?
Może to auto nie jest takie złe.
Jest jak kociak znaleziony w silniku.
Mówisz o Silniczku?
Tak, nie chciał nikogo skrzywdzić.
Tylko się bał i chciał,
by ktoś go uspokoił.
Co robisz?
Ćśś, załatwię to.
Denerwujesz się, maluszku?
To była trudna przejażdżka, co?
- Nie jesteś taki zły. - Cisco.
Cisco?
Cisco.
Zniszczyć.
To nie jest Silniczek!
Musimy to zniszczyć. Zrzucę na to IEM.
- Nie! - Cisco!
Rusz się!
Nie zadziałało!
Dobrze, to w końcu tajna broń Sudarikova!
Musimy ją zbadać, a nie poskromić.
Jak?
Nie wiem.
Hej, pomożecie?
Przestaniesz?
My tutaj myślimy!
Rusty nawija nas jak rybę!
A w aucie jest ciągle robak!
Moja sprawa jest ważniejsza od twojej.
- Czyżby? - Skup się na przecięciu liny.
Wiem, co zrobię.
Zniszczmy ciężarówkę Rusty'ego.
Co ty robisz?
Nie podoba mi się to.
Pomyśl, że jesteś klaunem na rodeo.
Fajne są, co?
Dzieci lubią klauny.
Ile myślisz, że mamy lat?
Nie mamy czasu na zgadywanie wieku.
Wszyscy gotowi?
Tak!
Dobrze, przynęto.
Wyglądaj apetycznie.
Jak coś – to nie jest dobra ksywa.
Auto się rozkojarzyło. Dawać gumę!
Guma na miejscu.
Naprowadź auto na gumę!
Próbuję! To nie takie proste.
Pospieszmy się. Kleistość nie jest wieczna.
Fu. Smak też nie.
Kto rządzi? Ja rządzę. O tak!
Mam cię!
Sprawdźmy, co napędza tę maszynę.
To było miękkie lądowanie.
Zapomniałem, jak fajnie z wami przebywać.
Nie jesteśmy bezpieczni. To wyspa wroga.
Musimy wrócić do drużyny.
- Nie ma zasięgu. - Jesteśmy sami.
Dokąd nas wieziesz?
Ta droga wygląda jak z horroru.
Przypomina mi dom.
Znajdźmy jakąś kryjówkę.
Zgubiliśmy Rusty'ego, ale nie odpuści.
Jest jak nieposkromiony, śmiercionośny robot skrzyżowany
ze słownikiem z wojny secesyjnej.
Mój koszmar.
- Co to za miejsce? - Przenocujemy tu.
A to mój koszmar.
Widzicie? Nawet nieźle.
Musisz ogarnąć tę robakofobię.
Ej, złożysz się?
Włączyłeś kodowany sygnał?
Tak, muszą nas tylko namierzyć i znaleźć.
Oby Sudarikov nie znalazł ich wcześniej.
Niemożliwe.
Jest taka możliwość. Nie lekceważmy Sudarikova.
Dorwał mnie i stworzył auto, które prowadzi jak ty.
- Jest lepszy, niż myślisz. - Co powiedziałeś?
- Że jest lepszy, niż myślisz. - O aucie.
Jeździ jak ty.
Można by pomyśleć, że to ty siedzisz za kółkiem.
- Po to byłeś mu potrzebny. - Co?
Sudarikov mnie porwał. Podłączył do maszyny
i kazał się ścigać w dziwnych symulacjach.
Teraz wiem, że kopiował moje umiejętności.
Użył ich, by stworzyć auto!
Oprogramowanie tego auta pochodzi od ciebie?
Stworzył złego mnie w formie auta!
To pokręcone. Ja bardziej bym się nadawała.
Ty jesteś za miękki.
Nie wierzę, że Sudarikov wykorzystuje moje zdolności.
Dobra! Nie ma co czekać, musimy go powstrzymać.
Wyciągnijmy informacje z Rusty'ego.
To brzmi jak plan Toretta: skok na główkę i na ślepo.
Jakiś lepszy pomysł?
- Zaczekamy na drużynę. - Co ty wiesz o drużynach?
Uspokój się. Shashi ma rację.
- Serio? Popierasz go? - A nie przyjaźnimy się?
Nikogo nie popieram. Wybieram lepszą opcję.
Popierasz! A mówimy o Shashim!
Powinniśmy robić dokładnie na opak.
Wiesz, że cię słyszę?
Jesteś nierozsądny.
Mam rzucić się na gościa, który stworzył broń z twojego…
mózgu?
A może Tony jest zazdrosny.
Shashi, nie.
Co? I tak jestem tym złym. Mogę być chociaż szczery.
Zazdrościsz, bo Layla ma w sercu miejsce dla mnie,
a ty czekasz w kolejce.
Milcz! Chce cię tylko wkurzyć.
Pewnie nie wie, że to niemożliwe.
Jestem wyjątkowo niewkurzalny. Nie żartuję.
Dobra, udało mu się.
Nic nie zrobił, a ja nie jestem zazdrosny.
To śmieszne, jeśli myślisz, że ma rację. Bo nie ma.
Zadowolony?
Udało się namierzyć Toretta?
Nie. Udało się z autem?
Nie.
Bo to nie jest maszyna. Próbuję wam to powiedzieć.
Żeby się czegoś dowiedzieć, musimy zajrzeć do cyfrowego mózgu.
Do mózgu? Brzmi wstrętnie.
Nie lubię mózgów.
Musimy przeprowadzić diagnostykę na oprogramowaniu.
Trzeba by było podłączyć auto,
a jeśli to zrobimy, spróbuje nas zabić.
Zabić!
Może istnieje sposób.
Dobrze.
Wszystkie bronie zostały wyłączone i nigdzie nie pojedzie.
Włączaj.
To dopiero wkurzone auto.
Co widzisz?
To dziwne. Coś jest nie tak z wbudowanym kodem.
- „Dziwne”? - Nie wiem, to może być anomalia.
Albo ukryty wirus. Wyłącz baterię, Cisco.
Robi się.
- Co jest? - Wyłączyłem auto.
Zdążyło przeskoczyć!
Sztuczna inteligencja opanowała samolot!
Poza bunkrem jest tyle samo robaków, co w bunkrze.
Serio? Siedzą na mnie?
Przestań się dąsać i wróć do środka.
- Nie dąsam się! - Pewnie.
Shashi chciał cię rozzłościć.
Tak już ma.
- Przecież nie ma racji. - Właśnie!
To szaleństwo. Ja zazdrosny o niego?
O tym mówię.
To nie tak, że mi się podobasz czy coś.
Dobra. Żeby się nie zrobiło niezręcznie.
No bo… Wiesz, nie?
I jest niezręcznie.
Nie chcę przeszkadzać.
Choć pewnie się cieszysz.
Kopałeś sobie grób, młody.
Nigdzie nie idziecie.
Wciąż masz mnie za tego złego?
Może jednak byłem trochę wkurzony.
W porządku?
Jeszcze tak!
Tędy.
- No weźcie. - Znajdźmy wyjście. Jakieś drzwi.
- Masz coś? - Nic tu nie ma.
Ani tu. A tam?
Zaraz! Plan budynku. Może znajdę wyjście.
Zaraz, nie jest do tego budynku.
Stary! SI steruje samolotem.
Otworzyła właz i wzbija się w górę.
Zabraknie nam tlenu.
- Musimy walczyć. - Z samolotem?
Maszyna do jogurtu na czwartej.
O nie. Ekspres do kawy. Dostaniemy z pluskacza.
Parzy!
Namierzyłem SI, ale nie mogę jej nadpisać.
Mogę zbudować firewall i ją uwięzić, ale to trochę zajmie.
Rób, co musisz. Osłonimy cię.
Czyli odkryliście istnienie tajnej fabryki Sudarikova.
Tajnej fabryki?
Ach, nie odkryliście.
No dobra, kurczę. Wiedziałem, że przez to paplanie kiedyś wpadnę.
Rusty, co kombinuje Sudarikov?
No…
Chcę wam powiedzieć.
To wspaniały wyczyn z punktu widzenia pomysłu, projektu i wykonania.
Ale wiecie już za dużo. Brać ich!
Pilnuj tych planów!
To się nie uda, panie Dhar.
Mogłem wybrać mniejszego.
Zabierzcie je!
Co wy macie z tymi karaluchami?
- O nie! - Ruchy!
Co jest?
Wsiadać!
Jak tu dotarłeś?
Zarekwirowałem wóz,
wyłączyłem klatkę Faradaya i złapałem zakodowany sygnał.
Wszystko to w pół dnia?
Jasne, bo…
jestem Palindrom.
Spadamy stąd?
- Zaraz, moje auto! - Robi się.
Dobra.
Znalazłem sposób, by uwięzić SI, ale każdorazowo na 30 sekund.
Oprogramowanie stale ewoluuje.
Pół minuty? Jak nam to pomoże?
Wystarczy, by wysadzić samolot i uciec!
- Znaczy uciec i wysadzić? - Tak, oby w tej kolejności.
Frostee ma rację. Inaczej tego nie powstrzymamy.
Uruchamiaj!
Odizolowałem SI, zegar tyka.
Nadpisuję systemy pociskowe. Teraz!
Za 20 sekund ten ptaszek wybuchnie!
O nie, zły przycisk. Za dziesięć sekund!
Za pięć!
Trzy, dwa, jeden!
Napisy: Marta Przepiórkowska