‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เสียดายหัวไหมล่ะ
‪อย่าเอาท่อนไม้ตอกตะปูขึ้นสนิม ‪มาเข้าใกล้ฉันอีก
‪นักฆ่าซอมบี้ เบาเสียงหน่อย ‪ฉันใช้สมาธิอยู่
‪เข้าเป้า
‪- ฉันละเมอกินกระดาษอีกแล้วเหรอ ‪- นี่ ทุกคน
‪เราใกล้ถึงจุดปล่อยตัวแล้ว ‪มาทบทวนภารกิจจับตัวคลีฟ เคลโซ่
‪เราจะเดินทางไปเมืองที่อยู่ ‪รอบนอกซาฮารา
‪พบกับเจ้าหน้าที่ที่นั่น เตรียมของ ‪ไปเอารถและออกเดินทาง
‪เราจะต้องเดินทางในทะเลทราย ‪ที่ทรหดหลายไมล์
‪มีรายงานสภาพอากาศแปรปรวน ‪และเรดาร์อ่านค่า…
‪จนท.เอ็คโคเรียกห้องนักบิน ดิ่งเลย
‪พอได้
‪พร้อมจะฟังหรือยัง
‪เมื่อกี้เราตกหลุมอากาศใช่ไหม
‪ฉันเกือบอ้วกคุกกี้ออกมาหมด
‪มีคุกกี้บนเครื่องด้วยเหรอ
‪ใช่ แต่ไม่อร่อยหรอก
‪มันไม่ใช่คุกกี้ เจ้างั่ง
‪นี่มันเสบียงของเรา ‪พวกนายจริงจังกับภารกิจบ้างไหม
‪จริงจังสิ แต่เราเข้าใจทุกอย่าง ‪ตั้งแต่ห้าครั้งแรกแล้ว
‪เราอยากช่วยมิสโนแวร์กับแกรี่กลับมา
‪นั่นไม่ใช่ภารกิจ
‪คลีฟ เคลโซ่ ราฟาเอลาและหมอนี่ ‪มัตสึโอะ โมริ
‪เป็นซามูไรจักรกล ‪กำลังหลบหนีในทะเลทราย
‪ภารกิจของเราคือจับพวกเขา
‪เราจะทิ้งมิสโนแวร์กับแกรี่ไว้เหรอ
‪- ยังอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ ‪- อะไรนะ
‪พวกเขาไม่เป็นไรหรอก ‪เพราะถูกฝึกมารับมือกับทุกสถานการณ์
‪และพวกเขารู้ดี ‪องค์กรเราไม่มีภารกิจช่วยเหลือ
‪เย็นชาจัง
‪ใช่ เอ็คโค เธอเปลี่ยนไป
‪มิสโนแวร์เป็นครูสอนฉัน
‪เธอสอนว่าภารกิจต้องมาก่อนทุกสิ่ง ‪และฉันก็จะทำแบบนั้น
‪เดี๋ยว เราจะไปถึงจุดจบนั่นเหรอ
‪ถ้าเธอหมายถึงเมืองชื่อนีฮายา ก็ใช่
‪ชาวบ้านเรียกที่นั่นว่าจุดจบ ‪ไม่ใช่แค่เพราะเป็นสถานีรถไฟสุดท้าย
‪แต่ที่นั่นยังเต็มไปด้วยมาเฟีย ‪และพวกนอกกฎหมาย อันตรายมาก
‪- แต่ฟาลาเฟลเขาเด็ดสุดๆ ‪- แล้วมันจะมีปัญหาไหม
‪เท่าที่ฉันคิด เราได้เปรียบ
‪พวกเธอได้ข้อมูลวงใน ‪และเรารู้ว่าต้องหลีกเลี่ยงใคร
‪ว่าแต่เธอจะลงจอดที่ไหน
‪ฉันจำได้ว่ามันไม่มีสนามบิน
‪- เย้ ‪- เย้
‪ฉันชอบผ้าพันคอนี้มาก ‪เอาไปใส่ที่แอลเอสาวต้องกรี๊ดแน่
‪มันน่าจะให้ลุคที่ลึกลับ น่าค้นหา ‪ลุคที่เป็นสากล
‪แถมมันยังช่วยปกป้องแดดแผดเผา
‪กับลมที่หอบเม็ดทราย ‪มาบาดผิวนายจนหลุด
‪เหมือนเม็ดทรายที่ขูดสีรถยนต์
‪แถมสียังเข้ากับสีตาฉันด้วย
‪เราต้องรีบหาสาย ‪ที่จะพาเราไปเซฟเฮาส์
‪- เค แล้วสายหน้าตาเป็นยังไง ‪- เห็นเดี๋ยวก็รู้เอง
‪อย่าก่อเรื่องล่ะ ห้ามพูดกับใคร ‪แล้วก็อย่าจ้องใคร
‪แค่… อย่า
‪ฉันว่าคนนั้นมองเราอยู่ล่ะ
‪เพราะเรามองเขาหรือเปล่า
‪- เราไม่ควรจะมองใคร ‪- เขาไม่ใช่คนทั่วไป
‪- นั่นแหละสายของเรา ‪- ไปตามเอ็คโคไหม
‪ไม่ นี่แหละดีแล้ว ‪ฉันจะได้ใช้ทักษะการแสดง
‪ปลอมเป็นคน… คนที่หิวโหย
‪- เลือกบทให้เข้ากับคนเล่นสินะ ‪- ฉันแสดงได้เกิดแน่
‪สวัสดีครับ
‪พอจะมีเมนูพิเศษแนะนำบ้างไหม
‪เก็ตใช่ปะ
‪ใช่ เพราะพวกเราหิวมาก
‪เรามีคอมโบฟาลาเฟล ‪พวกนายพูดถึงเจ้านี่ใช่ไหม
‪อะไรประมาณนั้นแหละ
‪ถ้าคุณเก็ตที่เราจะสื่อ
‪ได้เลย เดี๋ยวจัดให้
‪รู้ไหม ความลับอยู่ที่ซอสล่ะ
‪เห็นไหม
‪- รู้เรื่อง ‪- แจ่ม
‪- ต้องอยู่ในนี้สักลูกนึง ‪- อันนี้ไม่ใช่
‪มีเนื้อเยอะจัง ‪มันอยู่ในเนื้อหรือเปล่า
‪ทำอะไรน่ะ ทำไมถึงลบหลู่ ‪ฟาลาเฟลของฉันแบบนี้
‪เรากำลังหาความลับในซอส
‪อ๋อ ซอสสูตรลับ ท่าทางเราจะเข้าใจผิด
‪ออกไปให้พ้น
‪- กฎห้าวินาที ‪- ออกไปซะ
‪- พวกนายเป็นอะไรไหม ‪- สบาย
‪แต่เราคงไม่ได้กลับเข้าไปอีก
‪บอกแล้วไงว่าอย่าจ้องคนอื่น
‪- เธอไปไหนมา ‪- ทำตัวเงียบๆ
‪อย่างน้อยมีเราคนหนึ่ง ‪ทำหน้าที่ตัวเอง
‪ฉันเจอสายแล้ว
‪เธอรู้ได้ยังไง
‪ดูจากหมากบนกระดาน ‪จูเลียสกับฉันยังแข่งกันไม่จบ
‪มันยังอยู่ตำแหน่งเดิม ‪แบบที่เราทิ้งไว้
‪เล่นด้วยได้ไหม
‪เชิญนั่ง
‪มีรางวัลให้กับคนที่เจาะ ‪ป้อมปราการฉันได้
‪สไตล์การเล่นของเธอแปลกตา
‪ฝึกมาจากไหน
‪ที่ที่ไม่มีอยู่
‪รุกฆาต
‪ฉันอยากได้เตียงคิงไซส์
‪เดี๋ยวฉันโทรบอกรูมเซอร์วิส ‪เอามาให้ละกัน
‪ให้เอาขนมมาด้วยนะ
‪อันนี้กุญแจอะไร
‪เอาไว้เปิดตู้คอนเทนเนอร์ที่ใส่รถเรา
‪ฉันจะถือไว้เอง
‪พรุ่งนี้พอได้เสบียงกับรถ ‪เราก็จะออกล่าคลีฟในซาฮารา
‪ก็ดีนะ ยิ่งออกจากที่นี่ ‪เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี
‪ไม่ไปนอนพักผ่อนเหรอ
‪เธอโอเคไหม
‪ไม่เชิง เรากำลังจะเข้าสู่ซาฮารา
‪หนึ่งในพื้นที่ที่โหดที่สุดในโลก
‪ขาดน้ำนานเกิน เราตาย ‪เจอพายุทรายหรือหลงทาง เราตาย
‪ถ้าเราเป็นลมแดด กินกระบองเพชร ‪ผิดประเภท เลือกอูฐแย่ ตายๆๆ
‪อูฐแย่นี่ดูยังไงนะ
‪ฟันร้าว พังผืดนิ้วเท้าฉีก ‪ขี้หงุดหงิด
‪ฉันรู้ว่าเธอแบกรับภาระ ‪ของภารกิจนี้อยู่ แต่…
‪นายไม่เข้าใจ
‪มิสโนแวร์ จนท.ที่เก่งที่สุดในโลก ‪ยังรับมือไม่ได้
‪ถ้าเธอทำไม่ได้ แล้วฉันจะเหลือเหรอ
‪พวกเราต่างหาก พวกเราก็อยู่ด้วยนะ
‪ยิ่งทำให้กังวลเข้าไปใหญ่ ‪ถ้ามีอะไรผิดพลาด
‪เธอรู้จักเราน้อยไปหรือเปล่า ‪เราจะทำพลาดแน่ๆ
‪แบบเข้ารกเข้าพง
‪แต่เราก็มีกันและกัน ‪และฉันก็พร้อมที่จะเสี่ยง
‪จำไว้ว่าเธอไม่ได้อยู่ลำพัง ‪เราจะคอยช่วยเธอเอง
‪ทุกคน หยิบเสบียง ‪และเตรียมไปสถานีรถไฟ
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย เธอกลับมาแล้ว
‪ให้ตายสิ มีอะไรให้ช่วยไหม
‪เลย์ลา เกรย์ ‪ซานโดคัลคงจะดีใจที่ได้เจอเธอ
‪ฝากสวัสดีเขาด้วยแล้วกัน ‪เพราะฉันกำลังจะไปแล้ว
‪ไม่
‪เธอห้ามไปไหนทั้งนั้น
‪ใครตามล่าเธออีก
‪บอกแล้วไงว่าก็แค่เพื่อนเก่า
‪มีเพื่อนเก่าคนไหนชอบเธอบ้าง
‪น้อยนิด
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก ‪เสบียงพร้อมและรถไฟก็มาแล้ว
‪รีบเอารถและไปกันเถอะ
‪หรือรถไฟจะผิดขบวน
‪ไง ซานโดคัล ไม่เจอกันนาน
‪เลย์ลา เกรย์
‪ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าเธอกลับมา ‪จะเป็นยังไง
‪ดูท่าจุดจบจะเป็นปลายทางของเธอ
‪- นายทำอะไรกับรถเรา ‪- รถนายเหรอ
‪ไม่ มันเป็นรถฉันแล้ว
‪โทษที ฉันไม่รู้จักนาย
‪พวกนายอาจจะนิสัยดี ‪แต่ยายนี่ต้องชดใช้
‪แต่ตอนนี้พวกนายมีเอี่ยวด้วยแล้ว
‪เขาพูดเรื่องอะไร
‪นี่เป็นเรื่องราวของมิตรภาพ ‪และการหักหลัง
‪รักและเกลียด
‪นักซิ่งที่ไร้เดียงสา ‪และอาชญากรจอมโฉด
‪เราแข่งด้วยกัน เราแพ้ ‪ฉันออก โอเคไหม
‪เธอตลบหลังฉัน เธอพนันเพื่อนร่วมทีม
‪นายไม่น่ารับท้าแต่แรก เราสู้ไม่ได้ ‪ไม่เชื่อก็ถามฮอร์นไวเปอร์คนอื่นๆ
‪อะไร พวกแกเข้าข้างเธอเหรอ
‪เอาละ ไม่ต้องเล่าแล้ว
‪นายไว้ใจเลย์ลา นายถูกหลอก ‪เป็นเพราะตัวนายเอง
‪แต่ฉันให้นายเอารถไปไม่ได้
‪มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเธอแล้ว
‪ฉันอยากได้รถและอยากแก้แค้น
‪- ไปกัน เอาพวกมันไปด้วย ‪- เดี๋ยว เราช่วยพวกนายได้
‪ยังไง
‪ฉันรู้ว่าพวกนายมีแข่งรถ ‪และพนันเงินไว้เยอะ
‪ฉันกับเพื่อนจะแข่งให้นายเอง
‪นายก็รู้ว่าฉันเก่งและโทนี่ ‪เป็นคนเดียวที่เกือบชนะฉันได้
‪- ฉันเคยชนะเธอแล้ว ‪- หลอกตัวเองต่อไปเถอะ
‪วันนี้จะมีแข่งรถบักกี้ทะเลทรายพอดี
‪แต่โอมาร์กับฉันจะเป็นคนแข่งเอง ‪ขอบใจมาก
‪โอมาร์ ฉันคงไม่ให้เขาขับรถหรอก
‪ฉันไม่ได้ขับชนอูฐเลยนับแต่คราวนั้น
‪ก็ได้ สองสามครั้ง ‪แต่ฉันขับเก่งขึ้นเยอะแล้ว
‪เถอะน่า ซานโดคัล โทนี่กับฉัน ‪ชนะให้นายได้
‪นายจะได้ปลดหนี้หรืออาจได้เงินเพิ่ม
‪ขอแค่ถ้าเราชนะ เราขอรถคืน
‪เธอแข่งได้ แต่ฉันไม่คืนรถให้
‪ฉันบอกแล้วว่ามันเป็นของฉัน ‪จบนะ เข้าใจไหม
‪แต่ถ้าเธอสองคนชนะ
‪ฉันจะปล่อยตัวเพื่อนเธอ
‪ฟังดูดีใช่ไหมล่ะ
‪(ค่ายทหารเซาท์วู้ด เนวาดา)
‪มีรถจอดอยู่บนถนนสายเก่า
‪มีอะไรหรือเปล่าครับ
‪ตามสบาย คุณทหาร ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪ถ้าเธอไม่ลากเราเข้ามาเกี่ยว ‪เราคงไปครึ่งซาฮาราแล้ว
‪ฉันไม่ผิดสักหน่อย
‪ปัญหาตามเธอมาทุกที
‪อย่าทะเลาะกันดีกว่าน่า
‪เราถูกมัดมืออยู่หลังรถตู้ ‪เรื่องใหญ่ตรงไหน
‪เราเคยเจอเรื่องหนักกว่านี้มาแล้ว ‪ใช่ไหมซิสโก้
‪หา
‪ใช่เลย
‪ถึงแล้ว
‪(กัลเปอร์)
‪เบาๆ ฉันไม่อยากให้นักซิ่งของฉัน ‪เป็นอะไรไป
‪เกรย์ อย่าทำอะไรบ้าๆ ล่ะ
‪ออกไปจากที่นี่ได้เมื่อไหร่ ‪เราต้องคุยกัน
‪โอเค พอแล้ว
‪ออกไปได้แล้ว ‪และซิ่งเหมือนชีวิตเป็นเดิมพัน
‪ซึ่งก็เป็นเรื่องจริงนี่นะ
‪ถ้าผมลงมือ พวกมันจะรู้ว่าเรามา
‪คิดมากน่ะ หนุ่มๆ ชอบตามฉัน ‪เป็นพรวนอยู่แล้ว
‪ผมไม่ชอบร่วมงานกับคุณเลย
‪(ดัดลีย์)
‪เกิดอะไรขึ้น
‪มีผู้บุกรุกครับ เรากำลังปิดล้อม ‪และส่งทหารไป
‪มีกี่คน
‪สองครับ พวกมันหมายตาอาคารที่ 32
‪ห้องนิรภัยเหรอ
‪ครับผม เป็นหญิงสาว ‪กับผู้ชายแขนจักรกล
‪ท่าทางเพื่อนเก่าร่วมรบ ‪จะส่งข้อความให้ฉัน
‪ท่าทางเราจะต้อง ‪ส่งข้อความเองบ้างแล้ว
‪ฉันอยากได้เงิน ‪ส่วนเธอก็อยากได้เพื่อนคืน
‪ดูเหมือนเราจะเป็นหุ้นส่วน ‪กันอีกครั้ง
‪หวังว่าครั้งนี้ ‪เธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง
‪เดี๋ยว เราต้องแข่งกี่รอบ
‪รอบเดียว
‪แต่ระยะทางไกล
‪(อุณหภูมิน้ำ แรงดันน้ำมันเครื่อง)
‪ฉันรักงานนี้จัง
‪- เหาะสวยนี่ โทเร็ตโต ‪- นั่นเหรอ ฉันแค่เอาตัวรอด
‪- ช่วยหน่อย ‪- รอแป๊บ
‪นายลงล่าง ฉันขึ้นบน
‪ให้ได้อย่างนี้สิ
‪(เซนต์)
‪หยุดก่อนๆ
‪เอาละนะ
‪สะดวกมือดีจัง
‪เข้าใจไหม มือน่ะ
‪ตลกจะตาย
‪ว้าว
‪นายมีแขนจักรกลยักษ์ ‪แต่อยากใช้ดาบเนี่ยนะ
‪นี่เป็นดาบยามาชิโระ โนะไดโจ ‪คุนิทสึกุ วากิซาชิ
‪ปลายด้ามดาบได้แรงบันดาลใจจาก ‪ตั๊กแตนตำข้าว
‪ที่ปกป้องพืชผลล้ำค่า ‪โดยตัดหัวจิ้งหรีดที่เป็นศัตรู
‪โคตรเจ๋งอะ
‪เหมือนเลเวลลดยังไงไม่รู้ ‪แต่ช่างเถอะ ฉันไม่แคร์
‪ฉันไม่ได้นั่งเครื่องบินมาครึ่งวัน ‪ทนสูดอากาศวนซ้ำ
‪จนหน้าแตกระแหง ‪เพื่อมาฟังนายพล่ามเรื่องดาบ
‪เราต้องรีบหาระบบนำทาง
‪ไอ้นี่น่ะเหรอ
‪หนุ่มๆ เรามีตัวร้ายแทรกซึมเข้ามา ‪สิ่งเดียวที่ทำได้คือ
‪พอมันเปิดห้องนิรภัยเมื่อไหร่ ‪ระเบิดมันให้กระจุย
‪เข้าไปเลย ลุยๆๆ
‪คิดถึงอะไรแบบนี้จัง
‪- ไปเร็ว ‪- กำลังสนุกเลย
‪ฉันจัดการเอง
‪ของฝากจากคลีฟ
‪ไม่ๆๆ
‪ลาขาด เจ้าทึ่ม
‪- ถนนหายไปไหน ‪- รถบักกี้ทะเลทรายไม่ต้องใช้ถนน
‪- โอเค หมอนั่นวิ่งเร็วเกินไปแล้ว ‪- ยังเร็วไม่พอต่างหาก
‪เราชนะแน่ โทนี่กับเลย์ลา ‪เราเก๋าที่สุด
‪โทษที เราจะไม่แข่งต่อ ‪ตามฉันมา รีบไปจากที่นี่
‪พูดอะไรของเธอ
‪- แผนไม่ใช่แบบนี้ ‪- เชื่อฉัน แผนเปลี่ยนแล้ว
‪ดูสิว่าใครนำอยู่ ซานโดคัลยังไงล่ะ
‪ไหนใครว่าฉันขี้แพ้ ไม่ใช่ครับ ‪แกนั่นแหละ
‪อะไรกัน ไม่ ‪รีบไล่ตามรถบักกี้เดี๋ยวนี้
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เบาๆ ฉันไม่อยากให้นักซิ่งของฉัน ‪เป็นอะไรไป
‪เกรย์ อย่าทำอะไรบ้าๆ ล่ะ
‪ออกไปจากที่นี่ได้เมื่อไหร่ ‪เราต้องคุยกัน
‪ได้เวลาหนีแล้ว
‪ไม่นะ เลย์ลา
‪เดี๋ยว พวกเธอวางแผนนี้ด้วยกันเหรอ
‪มีคนบอกว่าฉันควรจะไว้ใจทีม
‪โอเค งั้นทำไมไม่มีใครบอกฉันบ้าง
‪ไม่รู้สิ ฉันอยากเห็นนายเหวอไง ‪คุ้มมากเลย
‪ตกลงเธอแค่แกล้งทะเลาะกันเหรอ
‪ก็เกือบทั้งหมด แต่เธอก็ทำแผนเราพัง ‪จนเราไม่มีรถใช้จริงๆ
‪บอกแล้วไงว่าฉันไม่ผิด
‪ยังไงซานโดคัลก็จะยึดรถอยู่ดี
‪ต้องขอบใจเลย์ลา
‪เราถึงมีเสบียงจำกัด ‪และขับรถบักกี้โทรมๆ
‪ในพื้นที่ที่โหดที่สุดในโลก
‪- อย่าโทษฉันสิ ‪- เสียใจด้วย โทษไปแล้ว
‪ก็ได้ๆ ฉันไม่น่าถามเลย
‪แล้วเราจะไปไหนกันเหรอ
‪คำบรรยายโดย ‪สาลินี เชี่ยวไพบูลย์สกุล