‎แวบแรกที่ฉันพยายามจะหนีจากเขา
‎เขาคว้าคอฉันไว้
‎และบีบแรงมาก
‎และฉันกลัวมาก
‎ฉันรู้ว่า…
‎มีทางเดียวที่จะจบมัน
‎และ…
‎ฉันจะไม่สมัครใจให้มันจบลงด้วยการที่ฉันตาย
‎(ทุกปีในสหรัฐฯ มีมากกว่า 8,000 คน)
‎(ถูกตัดสินว่าผิดในข้อหาฆาตกรรม)
‎(ในจำนวนนี้น้อยกว่า 12 เปอร์เซ็นต์เป็นผู้หญิง)
‎ฉันแค่รู้ว่าฉันต้องทำ…
‎ฉันต้องสู้กลับ
‎(นี่คือเรื่องราวของ) ‎(นักโทษ หมายเลข 1335965)
‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ความรักของแม่)
‎(ทรัพย์สินเรือนจำของรัฐ) ‎(ห้ามบุกรุก)
‎(กรมราชทัณฑ์ รัฐมิสซูรี) ‎(เรือนจำ เมืองชิลลีโคเธ)
‎(ในปี 2017 เจมา โดนาฮิว) ‎(ยิงและฆ่าสามีของเธอ จาวอน โดนาฮิว)
‎(ในการพิจารณาไต่สวน) ‎(เธอไม่มีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา)
‎ฉันเห็นพ่อแม่ของฉันรักใคร่กันมากตลอด
‎ฉันจำได้ว่าพ่อของฉัน
‎จูบอรุณสวัสดิ์แม่ของฉันที่ห้องครัวและ…
‎ฉันเลยอยากได้แบบนั้นตลอดมา
‎ฉันชื่อเจมา โดนาฮิว
‎ฉันถูกตัดสินจำคุกสิบปีในกรมราชทัณฑ์
‎ฉันเกิดที่เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี
‎พ่อของฉันอยู่ในกองทัพ
‎ฉันเป็นลูกรักของครอบครัว
‎ทุกคนบอกว่าเป็นเด็กน้อยนิสัยเสีย
‎แต่ที่บ้านฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น
‎ฉันไม่เคยรอดจากการทำผิดอะไรก็ตาม
‎ฉันเกือบถูกลงโทษก่อนที่มันจะเกิดขึ้นด้วยซ้ำ
‎เราไม่มีเพื่อนเพราะเราย้ายบ้านทุกๆ ห้าปี
‎เราเลยรักกันมากและโอบอุ้มกันแบบครอบครัว
‎(ในปี 1990 ครอบครัวของเจมากลับมาสหรัฐฯ)
‎(ตอนแรกอยู่ที่รัฐมิสซิสซิปปี)
‎(ก่อนที่จะลงหลักปักฐานที่รัฐมิสซูรี)
‎ฉันเรียนที่บ้านตั้งแต่ประถมสองจนถึงประถมหก
‎จากนั้นแม่ของฉันก็ตัดสินใจ
‎สมัครพี่ชายและฉันเข้าเรียนที่โรงเรียนรัฐ
‎เด็กพวกนั้นล้ำหน้ากว่าฉันไปมาก
‎พวกเขารู้จักโลกรอบตัวมากกว่า
‎ในขณะที่ฉันรู้สึกว่าเราถูกเลี้ยงอยู่ในฟองสบู่
‎ปีสุดท้ายของฉันตอนมัธยมต้นมันยากมากจริงๆ
‎(เมื่อเจมาอายุ 13 ปี)
‎(เธอถูกล่วงละเมิดทางเพศ) ‎(โดยชายวัย 20 ปีกว่าๆ)
‎หลังจากการล่วงละเมิด
‎ฉันขอร้องไม่ให้แม่โทรแจ้งตำรวจ
‎เพียงเพราะฉันอยากจะทำเหมือนว่า
‎ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‎และแม่สัญญากับฉันว่าเธอจะไม่ทำโทร
‎แต่แม่ก็โทร
‎(ตำรวจ)
‎ฉันจำได้ว่าผู้รักษากฎหมายพยายามขัดขวางแม่
‎ในการฟ้องร้องดำเนินคดี
‎ซึ่งแน่นอนว่าแม่ของฉัน เธอเป็นแม่หมี
‎ดังนั้นเธอจึงปฏิเสธ เธอเดินหน้าเรื่องนี้ต่อ
‎(ในที่สุดผู้ทำร้ายเจมา) ‎(ถูกตัดสินว่าผิดและต้องโทษจำคุก 120 วัน)
‎(แต่รายละเอียดของการทำร้าย) ‎(ค่อยๆ ถูกเปิดเผยสู่สาธารณชน)
‎ฉันมีประสบการณ์ถูกรังแกมากมาย
‎ฉันต้องลาออกจากเขตการศึกษา
‎ฉันโทษแม่ของฉัน
‎ในหลายๆ เรื่องที่เกิดขึ้นตอนฉันเป็นวัยรุ่น
‎เธอกลายเป็นคนที่ปกป้องลูกมากๆ
‎จริงๆ ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้มีเพื่อน
‎แม่ฉันจะตรวจประวัติของทุกคน
‎ดังนั้นฉันเลยอยู่แต่บ้านบ่อย
‎(อายุ 16 ปีในช่วงมัธยมปีสุดท้ายของเธอ)
‎(เจมาตั้งครรภ์)
‎ทุกคนรอบตัวฉันบอกว่าฉันทำลายชีวิตตัวเอง
‎และในวันที่ฉันคลอดลูกชายของฉัน
‎ฉันมองตาของเขา
‎ฉันรู้
‎ไม่มีอะไรเลยที่ฉันจะไม่ทำ
‎เพื่อลูกๆ ของฉัน
‎(เมื่อลูกชายของเธอ เบนจามินอายุสามขวบ)
‎(เจมามีลูกสาวชื่อคาร์เมลลา)
‎ไม่มีอะไรในโลก
‎เหมือนตอนกลับบ้านจากการทำงานหนัก
‎และ…
‎เดินผ่านประตูบานนั้น
‎และลูกๆ ของคุณก็วิ่งมาหาคุณและโอบกอดคุณ
‎ฉันขอเวลาสักครู่
‎(ในปี 2007 เจมาเป็นโสด)
‎(และย้ายไปอยู่ที่เมืองวอร์เรนส์เบิร์ก) ‎(รัฐมิสซูรีกับลูกทั้งสองคนของเธอ)
‎(ในขณะที่เรียนที่วิทยาลัย)
‎(เธอพบกับจาวอน โดนาฮิว)
‎เพื่อนคนเดียวกันของเราแนะนำให้เรารู้จักกัน
‎จาวอนเคยติดคุก
‎เขาถูกปล่อยตัวจากคุก
‎แล้วเพื่อนคนเดียวกัน
‎ถามฉันว่า
‎ให้เขาใช้ที่อยู่ฉันเป็นแผนพำนักได้ไหม
‎และฉันตอบตกลง
‎ฉันจำได้ว่าแค่อยากรู้เรื่องวัยเด็กของเขา
‎เพราะมันต่างจากฉันมาก
‎เขาย้ายไปที่นั่นที่นี่บ่อย และ…
‎มันเป็นเรื่องใหม่สำหรับฉัน
‎และมันเกือบจะเป็นเรื่องที่น่าเศร้า
‎ก่อนหน้านี้เขาเคยติดคุก
‎ในข้อหาหาผลิตและจำหน่ายยาเสพติด
‎แต่ฉันเชื่อว่าเขาได้รับการบำบัด
‎และมันเปลี่ยนชีวิตของเขาแล้ว
‎ดังนั้น…
‎ตั้งแต่เริ่ม ฉันก็มี…
‎ความปรารถนาว่าฉันต้องการที่จะปกป้องเขา
‎เราไม่เคยคิดสานสัมพันธ์ว่าเราจะคบกัน
‎มันก็แค่เกิดขึ้น
‎ฉันกำลังจะไปเรียนต่อ
‎ที่มหาวิทยาลัยเซ็นทรัลมิสซูรี
‎และเขาจะอยู่บ้านกับเด็กๆ
‎และนั่นแสดงให้ฉันเห็น
‎ว่าเขาน่าไว้วางใจที่จะอยู่กับลูกๆ ของฉันได้
‎(ความสัมพันธ์ของพวกเขาเข้าเดือนที่สี่)
‎(ตำรวจมาที่บ้านของพวกเขาพร้อมกับหมายค้น)
‎เจ้าหน้าที่ ณ ตอนนั้นบอกกับฉันว่า
‎จาวอนเป็นพ่อค้าโคเคนชื่อดังในเทศมณฑลนั้น
‎ฉันตกใจ
‎เพราะฉันไม่เคยได้ยินหรือเห็นอะไรแบบนั้น
‎และนั่นก็เป็นเหมือนครั้งแรก
‎ของตัวอย่างที่ฉันเพิ่งคิดได้
‎ว่าอาจจะมีอะไรต่างๆ ที่ทำลับหลังฉัน
‎ซึ่งฉันไม่รู้เรื่องด้วยเลยจริงๆ
‎ฉันโกรธจาวอน
‎และฉันก็แบบ "คุณต้องไป อย่ามายุ่งกับเรา"
‎แล้วเขาก็จับที่คอฉัน
‎และก็บีบอย่างแรง
‎เหมือนกับทำให้ฉันสำลัก
‎ฉันจำได้ว่ามันถึงจุดที่
‎ฉันหายใจไม่ออกและฉันหวาดกลัว
‎และเขาบอกฉันว่า "คุณจะไม่มีวันทิ้งผมไป
‎ทางเดียวที่คุณจะทิ้งผมได้
‎คือถ้าผมฆ่าคุณ นังสารเลว"
‎ฉันจำได้ว่าพูดกับเขาว่า "ฉันรักคุณ
‎คุณทำแบบนี้กับฉันทำไม"
‎และเขาจะบอกฉันว่า
‎"ความกลัวอยู่ได้นานกว่าความรัก"
‎เหมือนเขาไม่อยากได้ยิน
‎ว่าฉันรักเขา
‎(เจมายังคงอยู่กับจาวอน)
‎(ในปี 2011 เธอตกลงแต่งงานกับเขา) ‎(และย้ายไปอยู่ที่รัฐเพนซิลวาเนีย)
‎ฉันจะบอกตัวเองว่าถ้าฉันช่วยเขาได้
‎หรือพาเขาออกไปจากวงการค้ายา
‎ชีวิตแต่งงานของเราจะดีขึ้น
‎แต่การทารุณกรรมกับจาวอน
‎ยังคงดำเนินต่อไปตลอดช่วงชีวิตแต่งงานของเรา
‎ฉันเรียนรู้ตั้งแต่แรกว่า
‎ยิ่งฉันต่อสู้น้อยเท่าไหร่ช่วงการบีบคอ
‎ฉันก็จะยิ่งสลบเร็วเท่านั้น
‎และนั่นทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น
‎ฉันเชื่อ…
‎ว่าจาวอนรักฉัน
‎แต่วิธีเดียวที่เขารู้ว่าจะแสดงออกยังไงให้ฉันเห็น
‎คือผ่านความรุนแรง
‎มันก็แค่…
‎ฝันร้าย
‎แต่ฉันคิดว่าในทำนองเดียวกัน นั่นคือสิ่งที่ทำให้
‎ช่วงเวลาที่ดีมันดีมากๆ
‎เพราะว่ามันห่างกันและเกิดขึ้นน้อยครั้ง
‎และเราทะนุถนอมช่วงเวลานั้น
‎(หลังจากแต่งงานได้ห้าปี)
‎(ในที่สุดเจมาก็ทิ้งจาวอน)
‎(เธอกับลูกของเธอ)
‎(ย้ายกลับไปที่บ้านพ่อแม่ของเธอในรัฐมิสซูรี)
‎(แต่จาวอนตามเธอไป)
‎(และโน้มน้าวให้เธอรักษาความสัมพันธ์)
‎ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่ามันแย่แค่ไหน
‎ดังนั้นฉันเลยพยายามเก็บมันไว้
‎และเอาใจเขา
‎แต่แล้วเขาก็ใกล้ชิดกับเพื่อนเก่ามากขึ้น
‎และเริ่มกลับมาใช้ยาเสพติดอีกครั้ง
‎และมันก็แย่ลง
‎เขา…ขังฉันไว้ในห้อง
‎ตีฉันด้วยเข็มขัด
‎ถือมีดกับไขควงจ่อคอฉัน
‎เพราะเขาจะล่วงละเมิดทางเพศฉัน
‎และเขาจะบอกฉันว่า
‎"ผมจะฆ่าทุกคน ผมไม่มีอะไรจะเสีย"
‎ฉันเชื่อเขา
‎ฉันรู้ว่าถึงจุดนี้
‎มันต้องมีอะไรเปลี่ยนแปลง
‎เพราะตอนนี้มันไม่เกี่ยวกับฉันอีกแล้ว
‎เขาไม่ได้แค่ทำร้ายฉัน
‎เขาขู่ว่าจะทำร้ายทุกคน
‎(ในเดือนมีนาคมปี 2017 แม่ของเจมาช่วยเธอ)
‎(ให้ได้รับคำสั่งห้ามจาวอนเข้าใกล้ชั่วคราว)
‎(คำสั่งห้ามจาวอนติดต่อการใดๆ) ‎(กับเจมาหรือครอบครัวของเธอ)
‎ซึ่งนำเรามาสู่วันศุกร์ประเสริฐ
‎ซึ่งเป็นวันที่ 14 เมษายน ปี 2017
‎ฉันจำได้ว่าฉันกังวลมาก
‎เพราะจะเป็นครั้งแรกตั้งแต่ได้รับคำสั่งคุ้มครอง
‎ว่าฉันจะอยู่คนเดียวในบ้าน
‎ฉันลงไปข้างล่าง…
‎ตอนที่ฉันเปิดประตูห้องนั่งเล่นสำหรับครอบครัว
‎จาวอนยืนอยู่ตรงนั้น
‎เขา…ปรี่เข้ามาหาฉัน
‎แล้วคว้าคอฉันไว้
‎เขาเริ่มลากฉันไปที่บันได
‎โดยลากที่คอของฉัน
‎สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกคือการได้รู้ว่ามีคนอื่น
‎กำลังกุมชีวิตคุณไว้ในมือของพวกเขา
‎เขาเริ่มตรวจดูตามหน้าต่างและประตู
‎เพื่อให้แน่ใจว่าทุกบานล็อคหมด
‎เขา…กลับลงไปข้างล่าง
‎แล้วหลังจากนั้น
‎ฉันได้ยินเขาเรียกชื่อฉัน
‎และ…
‎ฉันก็ลงไปข้างล่าง
‎และตอนที่ฉันเดินเข้าไปในห้องนอน
‎เขาถือปืนอยู่
‎แล้วเขาก็เหนี่ยวไก
‎ปืนมันติด มันไม่ยิงออกมา
‎เขาเลยโมโหที่ปืนมันยิงไม่ออก
‎และเขาใช้มันตีที่หัวฉัน
‎ตอนไหนก็แล้วแต่ที่เขาใช้มันตีฉัน
‎ปืนตกลงไปที่พื้น
‎ดังนั้นฉันเลยหยิบมันขึ้นมา
‎และฉันยังจำได้ว่า…
‎เล็งปืนไปที่เขาและ…
‎ฉันบอกเขาว่า "ออกไป แค่ออกไปซะ"
‎และเขาไม่อยากออกไป
‎ดังนั้นเขาเลยก้าวเข้ามาข้างหน้า
‎ตอนไหนก็แล้วแต่ที่เขาก้าวมาข้างหน้า
‎ฉันก็เหนี่ยวไก
‎ฉันยิงเขาแถวๆ ตรงนี้ที่ไหล่ซ้ายของเขา
‎แล้วเขาก็ตะโกน
‎ว่า "คุณยิงผม"
‎จากนั้นก็พุ่งเข้ามาหาฉันอีกครั้ง
‎คว้าข้อมือฉันไว้
‎มือฉันยกขึ้นแบบนี้
‎เขาจับข้อมือทั้งสองข้างของฉันไว้
‎และฉันก็เหนี่ยวไกอีกครั้ง
‎และเขาเหวี่ยงฉันไปรอบๆ
‎และกระแทกฉันลงกับพื้น
‎และในจังหวะนั้น ฉันเหนี่ยวไกอีกครั้ง
‎ตอนที่เขาล้มลงมาบนตัวฉัน
‎ในขณะที่เราล้มลงไปบนพื้น
‎เขาพูดว่า…
‎"ช่างแม่ง เราจะตายไปด้วยกัน นังสารเลว"
‎และ…
‎เขาก็พาดหัวของเขามาที่ข้างๆ หัวของฉัน
‎แล้วเขาก็จับข้างหลัง…
‎ที่จับตรงท้ายปืน
‎แล้วก็เล็งมาทางหูข้างซ้ายของเขา
‎และฉันก็แค่เอานิ้วไปพันรอบเพื่อควบคุมที่จับ
‎และเหนี่ยวไก
‎และ…
‎ฉันจำได้แค่นัดสุดท้ายนั้น
‎แค่รู้สึกถึงน้ำหนักของเขาบนตัวฉัน
‎ทุกอย่างมืดไปหมด
‎ฉันไม่รู้เลยว่าฉันหลับตาอยู่
‎ฉันคิดว่ามันมืดเพราะฉันตายไปแล้ว
‎ฉันคิดว่ามัน…
‎จากนั้น
‎พอฉันรู้ตัวฉันก็คลานออกมาจากข้างใต้ตัวเขา
‎แบบว่า "โอเคมันจบแล้ว ฉันยังไม่ตาย"
‎แม่ของฉันกลับมาจากที่ทำงาน…
‎แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
‎มันขึ้นมาว่าเทศมณฑลจอห์นสันในหมายเลขผู้โทร
‎ฉันไม่มีความทรงจำว่าโทรหา 911
‎แต่ฉันจำได้ว่าฉันโทรหา 911
‎แล้วฉันก็ยื่นโทรศัพท์ให้เธอ
‎แล้วฉันก็ส่ายหัวว่าไม่
‎ฉันก็แบบ "ขอร้องล่ะ"
‎ฉันแค่รู้สึกว่า
‎ณ ตอนนั้น
‎การตัดสินใจที่ดีที่สุดของฉัน ‎ในการปกป้องครอบครัวและลูกๆ
‎คือการไม่…
‎บอกให้ใครรู้
‎แม่ของฉันรับโทรศัพท์
‎และเธอบอกว่ามันเป็นความผิดพลาด
‎เราไม่ได้ตั้งใจจะโทรไป
‎จากนั้นเจ้าหน้าที่บอกกับเธอว่า
‎"อย่างไรก็ตามเราจะส่งคนไปที่นั่น"
‎ดังนั้นฉันเลยออกไปนั่งข้างนอก
‎และรอตำรวจ
‎ฉันจำได้ว่าแม่เดินออกมาข้างนอกที่…
‎บันไดด้านหน้า
‎แล้วก็แต่ที่ไหล่ของฉัน ลูบฉันแล้วพูดว่า
‎"เข้ามาข้างในเถอะเจม ไม่มีใครมาหรอก"
‎(เจ็ดวันหลังการยิง)
‎(เจมาถูกจับและถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมจาวอน)
‎(คอฟฟี่เฮาส์) ‎(เวลาทำการวันหยุด)
‎ฉันชื่อมาร์กาเร็ต เฮฟเฟอร์นัน
‎และฉันเป็นแม่ของเจมา โดนาฮิว
‎เจมาเป็นลูกคนสุดท้อง
‎ในบรรดาลูกๆ ทั้งสามคนของฉัน
‎ฉันจำได้ว่าเธอเป็นเด็กทารกนั่งบนตักฉัน
‎และฉันบอกว่า "เธอจะไม่มีวันแก่เกินไป"
‎เธอเรียนเก่งมากที่โรงเรียน
‎ทุกอย่างกำลังไปในทิศทางที่ถูกต้อง
‎จนกระทั่งเธอถูกล่วงละเมิดทางเพศตอนอายุ 13
‎โดยผู้ชายอายุ 21 ปี
‎(หนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เจมา) ‎(ถูกล่วงละเมิดทางเพศในปี 1998)
‎(ผู้ทำร้ายเธอไม่ถูกต้องข้อหา)
‎ฉันได้รับข้ออ้างว่าพวกเขาหาตัวเขาไม่เจอ
‎ฉันประหลาดใจมาก
‎(มาร์กาเร็ตตัดสินใจดำเนินด้วยตัวเอง)
‎ดังนั้นฉันเลยบอกให้ลูกชายไปที่โรงเรียน
‎คนแรกที่บอกฉันได้ว่าเขาอยู่ไหน…
‎ฉันจะให้เงินพวกเขาหนึ่งร้อยดอลลาร์
‎และภายใน 15 นาทีโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
‎และมีคนบอกฉันว่าเขาอยู่ที่ไหน
‎แล้วฉันก็ออกไป
‎และก็นั่งในรถ
‎และรอให้เขาออกมาที่รถของเขา
‎และตามเขาไป
‎เขาเริ่มเข้ามาหาฉัน
‎และสบถใส่ฉัน
‎มันเหมือนสวิตช์ที่ตัวฉันมันปิดลง
‎ฉันขับตรงดิ่งไปที่เขา
‎ฉันกำลังจะชนเขา
‎แล้วมีคนหนึ่งกระโดดออกมาจากพุ่มไม้
‎ฉันเสียสามัญสำนึกไป คุณจะพูดแบบนั้นก็ได้
‎แผนกนายอำเภอมาที่บ้านของฉัน
‎(นายอำเภอ)
‎พวกเขาพูดว่า
‎บางทีถ้าฉันไม่ฟ้องร้องเขา
‎เขาก็จะไม่ฟ้องร้องฉัน
‎ฉันบอกไปว่าฉันจะไม่ถอนฟ้อง
‎เจมาโกรธฉันมาก
‎ที่ติดต่อตำรวจ
‎เธอรู้สึกว่าฉันหักหลังเธอ
‎และ…ความสัมพันธ์ของเรานั้น
‎ถูกทำลายตลอดช่วงวัยรุ่นของเธอ
‎เพราะเหตุการณ์นั้น
‎คุณอยากปกป้องลูกคุณ
‎และคุณอยากรับมือกับสถานการณ์ได้
‎และฉันก็ทำอะไรไม่ได้
‎(ตลอดชีวิตการแต่งงานของเธอกับจาวอน)
‎(เจมาปิดบังการทารุณของเขาจากแม่ของเธอ)
‎(แต่ในปี 2014 มาร์กาเร็ตเผชิญหน้ากับจาวอน)
‎(ด้วยความแคลงใจว่าเขาทารุณกรรมเจมา)
‎ฉันถามเขา
‎แล้วฉันพูดว่า "คุณตบตีลูกสาวฉันใช่ไหม"
‎เขาไม่ตอบฉัน
‎และฉันบอกเขาว่า ‎"คุณตอบมาแล้วด้วยการไม่พูดอะไรเลย"
‎ฉันพูดว่า ‎"สัญญากับฉันว่าคุณจะไม่แตะต้องเธออีก"
‎และเขาก็ไม่ยอมพูดสักคำ
‎ฉันโกรธที่เขาทำร้ายลูกสาวฉันซ้ำๆ
‎โดยเฉพาะตอนที่ฉันขอเขา
‎"ได้โปรดอย่าทำ"
‎เธอเป็นผู้รอดชีวิตจากความรุนแรงในครอบครัว
‎มันเป็นการป้องกันตัว
‎ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไร ‎จนกว่าพวกเขาจะอยู่ในสถานการณ์
‎และ…
‎และมันก็จบไปแล้ว
‎(ทั้งเจมาและมาร์กาเร็ต) ‎(ไม่เคยแจ้งการตายของจาวอน)
‎(ตำรวจเพิ่งออกตามหาจาวอนหกวันต่อมา)
‎(ตามเบาะแสนิรนาม)
‎(เทศมณฑลจอห์นสัน) ‎(สำนักงานนายอำเภอและคุก)
‎ผมชื่อแอรอน บราวน์เป็นพันตำรวจตรีที่นี่ ‎เทศมณฑลจอห์นสัน มิสซูรี สำนักงานนายอำเภอ
‎ผมได้รับโทรศัพท์จากแหล่งข่าว
‎พวกเขาแจ้งว่าจาวอน โดนาฮิว
‎แท้จริงแล้วถูกยิงตายโดยเจมาภรรยาของเขา…
‎และในระหว่างกระบวนการนั้น
‎ร่างถูกนำไปที่ฟาร์มและฝังไว้ที่ฟาร์ม
‎("ฟาร์ม" เป็นจุดค้ายาเสพติดที่เป็นที่รู้จัก)
‎(ห่างไม่ถึง 20 ไมล์) ‎(จากที่มาร์กาเร็ตและเจมาอาศัยอยู่)
‎เราออกไปที่บ้าน…ฟาร์ม
‎แต่เทศมณฑลจอห์นสันเป็นเขตชนบท
‎มันเป็นพื้นที่วัวเล็มหญ้า พื้นที่ฟาร์ม
‎ดังนั้นแค่ขับรถไปตามถนนเฉยๆ
‎คุณจะมองไม่เห็นอะไรมาก มีแค่บ้าน
‎เราต้องใช้เฮลิคอปเตอร์ ‎หรือเครื่องบินขึ้นไปเพื่อตรวจดูที่ดิน
‎(การบินอยู่เหนือฟาร์ม) ‎(เผยให้เห็นจำนวนหลุมที่เพิ่งถูกขุดใหม่)
‎ณ จุดนี้มันเป็นที่เกิดเหตุ
‎เราจึงเริ่มกั้นเทป
‎เราเริ่มขอความร่วมมือ ‎สัมภาษณ์ทุกคนที่อยู่ในที่ดินนั้น
‎หรืออยู่ในบ้าน
‎ระหว่างที่คุยกับคนหนึ่งในฟาร์ม
‎พวกเขาแจ้งว่า ‎พวกเขารู้ว่าจาวอนถูกฝังอยู่ที่ไหนในที่ดิน
‎พวกเขานำทางเราไปหาจาวอน
‎เราขุดร่างขึ้นมา
‎ถูกห่อด้วยผ้าใบสีขาวที่มีเชือกพันอยู่รอบๆ
‎(เทศมณฑลจอห์นสัน) ‎(สำนักงานนายอำเภอและคุก)
‎(ระหว่างการสัมภาษณ์ของตำรวจ)
‎(พันตำรวจตรีบราวน์ได้รับชื่อของคนที่ฝังจาวอน)
‎เราต้องตามหาบุคคลเหล่านั้น
‎และทำการสัมภาษณ์พวกเขาทันที
‎และหนึ่งในนั้นคือแม่ของเจมา
‎(วันที่ 22 เมษายน ปี 2017) ‎(มาร์กาเร็ตถูกสอบสวนโดยตำรวจ)
‎(ปิดมันซะ)
‎(ปิดมันซะแล้วฉันจะคุยกับคุณ)
‎(มาร์กาเร็ตบอกตำรวจว่าเกิดอะไรขึ้น)
‎(เมื่อเธอมาถึงบ้านในวันยิงปืน)
‎ฉันบอกพวกเขาว่า
‎ฉันเห็นเจมายืนอยู่ข้างนอก
‎งุนงง
‎เธอพูดว่า "จาวอนอยู่ในบ้าน"
‎ฉันพูดว่า "เราต้องโทรหาตำรวจ"
‎"ไม่นะ เขาตายแล้วค่ะ"
‎ฉันพูดว่า "ลูกแน่ใจนะว่าเขาตายแล้ว"
‎เธอบอกว่า "เขาตายแล้ว"
‎เธอโทรหา 911 แล้ววางสาย
‎911 โทรกลับมา
‎เธอปาโทรศัพท์ใส่ฉัน เธอส่ายหัวปฏิเสธ
‎ไปมาแต่ไม่พูดอะไรเลย
‎และฉันบอกพวกเขาว่า "ฉันขออภัยที่รบกวนคุณ
‎ฉันโทรผิด"
‎และเขาบอกว่า ‎"อย่างไรก็ตาม เรายังคงต้องส่งคนออกไป"
‎แล้วฉันก็พูดว่า "ฉันเข้าใจ"
‎ฉันจำได้ว่าฉันพูดกับเธอ
‎"เมื่อตำรวจมาถึง…เจมา
‎ได้โปรดให้แม่บอกพวกเขาว่าแม่เป็นคนทำ"
‎"แม่ได้ใช้ชีวิตของแม่แล้ว
‎ลูกยังมีเด็กๆ ที่ต้องเลี้ยง"
‎เธอพูดว่า "ไม่ค่ะแม่ หนูจะไม่ทำ"
‎แต่มันเป็นสิ่งที่ฉันอยากทำ
‎ฉันทำให้เจมาผิดหวังตอนเธออายุ 13
‎และฉันรู้สึกว่า
‎ฉันทำแบบนั้นกับเธออีกไม่ได้
‎ฉันจำได้ว่าความสัมพันธ์ของเรา
‎ถูกลบล้างในชั่วข้ามคืน
‎ฉันไม่อยากผ่านเรื่องราวแบบนั้นอีก
‎(มาร์กาเร็ตและเจมา) ‎(อยู่ข้างนอกรอให้ตำรวจมาถึง)
‎เราน่าจะอยู่ที่นั่น ‎ประมาณ 45 นาทีแต่พวกเขาไม่มา
‎และฉันบอกตัวเองว่านี่อาจเป็นสิ่งที่ควรจะเป็น
‎ตอนที่ตำรวจไม่มาที่บ้าน นั่นคือจุดเปลี่ยนแปลง
‎เราจะจัดการกับปัญหาด้วยตัวเอง
‎ฉันคิดว่า "โอเคเราทำได้
‎เราสามารถรอดตัวไปได้"
‎(เพื่อนของเจมา) ‎(ตกลงช่วยมาร์กาเร็ตฝังร่างที่ฟาร์ม)
‎เราวางร่างของจาวอน
‎ไว้ในบริเวณที่เขาขุด
‎เขาพูดว่า ‎"ผมไม่อยากให้คุณรู้ว่าผมจะฝังเขาไว้ที่ไหน
‎ผมขุดหลุมอื่นไว้อีกสองหลุม"
‎และฉันก็คิดว่า "ดีแล้วที่ฉันไม่รู้"
‎(เจมาไม่ได้ด้วยอยู่ตอนที่ฝัง)
‎ฉันภาวนาให้เจมาเข้มแข็งพอ
‎ที่จะปิดปากเธอ
‎และไม่บอกเรื่องนี้กับใคร
‎ไม่อย่างนั้นเราก็ต้องไปที่หลุมศพตัวเอง
‎รู้ว่าเราทำอะไรลงไป
‎(หลังจากที่มาร์กาเร็ตยอมรับสารภาพ)
‎(เธอถูกตั้งข้อหาทิ้งศพ)
‎(เธอถูกศาลตัดสินจำคุกห้าปีโดยรอลงอาญา)
‎(และจำคุก 30 วัน)
‎(วันเดียวกันเจมายืนยันการยิง)
‎(และถูกตั้งข้อหาฆาตกรรม)
‎(เจมาไม่มีความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา)
‎(แก้ต่างด้วยภาวะถูกคู่สมรสทารุณกรรม)
‎(เมืองแคนซัสซิตี รัฐมิสซูรี)
‎(สถานียูเนี่ยน)
‎(หน้ากากอนามัย)
‎ฉันชื่อดร.ลิซ่า วิทเชอร์
‎และฉันเป็นคนที่รัฐแต่งตั้ง…
‎ให้เป็นผู้ตรวจสอบทางนิติเวชในคดีของเจมา
‎(ดร.วิทเชอร์ได้รับมอบหมายให้ประเมินเจมา)
‎(ตรวจสอบประวัติการถูกทารุณกรรมโดยจาวอน)
‎เมื่อเรามองไปที่ภาวะถูกคู่สมรสทารุณกรรม
‎เรากำลังมองหาวัฏจักรความรุนแรง
‎(หมายจับ) ‎(โดนาฮิว, จาวอน)
‎ส่วนที่หนึ่งคือช่วงสร้างความตึงเครียด
‎ดังนั้นเมื่อคุณเริ่มเห็นผู้กระทำผิดด้านทารุณกรรม…
‎ถูกกระตุ้นโดยคุณหรือสิ่งแวดล้อมรอบตัวพวกเขา
‎ระยะที่สองคือระยะรุนแรงหรือขั้นวิกฤต
‎นั่นคือตอนที่ความรุนแรงเกิดขึ้น
‎หลังจากนั้นคือช่วงดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์
‎เมื่อผู้กระทำทารุณสัญญา
‎ว่าจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก
‎แล้ววัฏจักรก็เริ่มต้นอีกครั้ง
‎มีอยู่เหตุการณ์หนึ่ง
‎เราอยู่ในห้องที่โมเต็ล
‎แล้วจาวอนข่มขืนฉัน ร่วมเพศทางทวารหนักฉัน
‎หลังจากนั้นเขาโทรหาเพื่อน
‎แล้วก็หัวเราะและพูดตลกกัน
‎พูดว่า…
‎"เธอต้องใช้เวลานานแค่ไหนที่จะหยุด
‎เลือดไหล"
‎จากทวารหนักของฉัน และ…
‎อะไรก็ตามที่จะทำให้ฉันอับอายหรือลดเกียรติฉัน
‎การโทรและโอ้อวดว่าทำร้ายผู้หญิง…
‎มันเป็นการโทรแบบกวนๆ เพื่อให้คนมาขัดขวาง
‎หรือมันเป็นความต่ำทรามอย่างแท้จริง
‎มันมีใครสักคนจริงๆ ที่เชื่อว่าพวกเขา
‎ทำในสิ่งที่ถูกต้อง
‎และเอาสิ่งที่เป็นของพวกเขาไป
‎ฉันแปลกใจที่เจมาอยู่ได้นานตราบเท่าที่เธอทำได้
‎และเธอยังมีชีวิตอยู่ถึงตอนจบของเรื่องนี้
‎ถ้าวันนั้นเขาไม่มาที่บ้าน
‎ฉันไม่คิดว่าเขาจะเลิกตามเธอหรอก
‎เธอตรงตามปัจจัยทุกอย่าง
‎ที่เรามองหา
‎และในวิจัยพบว่ามันเชื่อมโยงกับผู้หญิงที่กลายเป็น
‎คู่สมรสที่ถูกทารุณกรรม
‎(การพิจารณาไต่สวนเจมา) ‎(เริ่มในวันที่ 13 พฤศจิกายน ปี 2018)
‎(เมืองวอร์เรนส์เบิร์ก รัฐมิสซูรี)
‎จากความรู้ของผม
‎การป้องกันตัวเองจากคู่สมรสทารุณกรรม
‎ยังไม่ประสบความสำเร็จในรัฐมิสซูรี
‎มันมีมาสักพักแล้ว ‎แต่เป็นการแก้ต่างที่ไม่เคยประสบความสำเร็จ
‎โอเค เร็วเข้า
‎แต่มันไม่ใช่คำถามใช่หรือไม่ที่…
‎เธอทุกข์ทรมานจากการถูกคู่สมรสทารุณกรรม
‎มันใช่หรือไม่ที่เธอใช้กำลังถึงตาย
‎ให้เหตุผลว่าอยู่ภายใต้สถานการณ์
‎(ศาลเทศมณฑลจอห์นสัน)
‎การตบหน้าไม่ได้เป็นเหตุผลที่ต้องยิงใครตาย
‎ผมชื่อร็อบ รัสเซลล์
‎และผมเป็นอัยการยื่นฟ้องคุณเจมา โดนาฮิว…
‎ในการฆาตกรรมจาวอน โดนาฮิว
‎ในขณะที่เราล้มลงไปบนพื้น เขาพูดว่า
‎"ช่างแม่ง เราจะตายไปด้วยกัน นังสารเลว"
‎และเขาก็พาดหัวของเขามาที่ข้างๆ หัวของฉัน
‎และเขาจับตรงท้ายปืน
‎แล้วก็เล็งมาทางหูข้างซ้ายของเขา
‎และฉันก็แค่เอานิ้วไปพันรอบ
‎และเหนี่ยวไก
‎ฉันจำได้แค่นัดสุดท้ายนั้น แค่…
‎รู้สึกถึงน้ำหนักของเขาบนตัวฉัน
‎นะ
‎เรื่องราวของเธอไม่ตรงกันกับ
‎อาการบาดเจ็บของคุณโดนาฮิว
‎มีกระสุนสี่นัดในตัวเขา
‎หนึ่งนัดอยู่ที่ไหล่
‎หนึ่งนัดทะลุไปที่กรามของเขา
‎หนึ่งนัดอยู่ที่ด้านหลังของศีรษะเขา…
‎และอีกหนึ่งนัดอยู่ใต้คางของเขา เสยขึ้นตรงๆ
‎นัดที่ด้านหลังของศีรษะน่าจะเป็นนัดที่ทำให้ถึงตาย
‎นัดที่อยู่ใต้คางเป็นนัดที่ทำให้เสียชีวิต
‎กรามเขาคง…หักไปแล้ว
‎ในแบบที่เขาไม่สามารถพูดกับเธอได้
‎และบอกเธอว่าเขารักเธอ
‎ในช่วงเวลาของโรมิโอกับจูเลียต
‎ที่ว่าพวกเขากำลังจะตายไปด้วยกัน
‎มันไม่ได้เกิดขึ้น
‎เพราะเขาพูดไม่ได้
‎ผมไม่คิดว่าคณะลูกขุนจะ…
‎เชื่อว่าเธอทำเพื่อป้องกันตัว
‎แน่นอนว่าเมื่อมีคนพยายาม…
‎ซ่อนหลักฐานการฆาตกรรม
‎และแน่นอนซ่อนศพไว้
‎มักจะทำให้คุณรู้สึก
‎ว่าคนที่ทำแบบนั้นมีความรู้สึกผิด
‎(หลังการพิจารณาหลักฐานสามวัน)
‎(คณะลูกขุนหารือกันเพื่อการตัดสินใจ)
‎ถ้าคณะลูกขุนยอมรับข้อโต้แย้ง ‎เรื่องการสู้เพื่อป้องกันตัวจากคุณโดนาฮิว
‎เธอก็จะถูกตัดสินว่าไม่มีความผิดเลย
‎แต่พวกเขากลับตัดสินว่า ‎เธอมีความผิดฐานฆ่าคนตาย
‎(ในวันที่ 29 มกราคม ปี 2019)
‎(เจมา โดนาฮิวถูกศาลตัดสินจำคุกสิบปี)
‎(เมืองแคนซัสซิตี รัฐมิสซูรี)
‎ฉันคิดว่าการตัดสินใจ ‎ที่เกิดขึ้นหลังจากที่จาวอนถูกฆ่า
‎ทำให้เธอติดคุก
‎ความแน่วแน่ในการฝังร่าง
‎ทำให้ลูกขุนหลายคนรู้สึกจุกอยู่ที่คอจริงๆ
‎(ตลาดประวัติศาสตร์ของเมือง) ‎(เมืองแคนซัสซิตี)
‎แน่นอนว่าแม่ของเธอ ‎สามารถที่จะทำสิ่งที่แตกต่างได้
‎ฉันไม่รู้ว่าใน…ความคิดของแม่เธอ
‎ว่านั่นเป็นทางเลือกจริงๆ
‎แต่การซ่อนร่างของจาวอน
‎ทำให้มันเลวร้ายมากขึ้นสำหรับเจมา
‎ฉันโทษแม่ของฉัน
‎ในหลายๆ เรื่องที่เกิดขึ้นตอนฉันเป็นวัยรุ่น
‎จริงๆ ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้มีเพื่อน
‎แม่ฉันจะตรวจประวัติของทุกคน
‎ดังนั้นฉันเลยอยู่แต่บ้านบ่อย
‎รู้ไหมว่าการเป็นคนที่ถูกสังคมรังเกียจ
‎ตั้งแต่อายุยังน้อยเพราะถูกล่วงละเมิดทางเพศ
‎เธอทำอะไรกับมันไม่ได้เลย
‎จากนั้นการ…
‎การไม่ยอมให้มีความสัมพันธ์ทางสังคมทุกรูปแบบ
‎หลักๆ แล้วสิ่งที่แม่เธอทำคือจับเธอเป็นตัวประกัน
‎ขังเธอไว้ในที่ปลอดภัย
‎ซึ่งมันมากเกินไป
‎มันมากเกินไปจน…พูดตามตรงว่า
‎ทำร้ายจิตใจ
‎การไม่ยอมให้ลูกออกจากบ้านเลย
‎การไม่ยอมให้เธอเข้าสังคมตามวิธีปกติทั่วไป
‎แน่นอนว่าสร้างให้รู้สึกว่าหมดหนทางการเรียนรู้
‎ฉันไม่คิดว่ามันมีเจตนาร้ายอะไรเลย
‎ฉันแค่ไม่เชื่อว่า ‎พวกเขาจะเคยมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน
‎(ในขณะที่อยู่ในขั้นตอนพิจารณาคดี)
‎(เจมายื่นขอคำสั่งห้ามแม่ของเธอเข้าใกล้)
‎เจมาบรรยายว่าแม่ของเธอเป็น…
‎"นังปีศาจมารร้าย
‎จอมควบคุมและอาฆาตแค้น
‎ถ้าเธอมีโอกาสเธอจะฆ่าฉัน ฉันมั่นใจแบบนั้น
‎เธอจะฝังฉันเหมือนที่ทำกับสามีฉัน"
‎เป็นไปได้มากตรงบรรทัดที่ว่า
‎"เธอจะฝังฉันเหมือนที่ทำกับสามีฉัน"
‎คือการรับรู้ของเจมาว่า…
‎"ฉันถลำลึกมาไกลขนาดนี้เพราะมีเธอเกี่ยวข้อง"
‎ระหว่างการพิจารณาคดี
‎ฉันมีความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดกับพ่อแม่ของฉัน
‎ฉันดื่ม
‎ฉันเสพยาเสพติด
‎มาถึงวันนี้ฉันคิดว่าแม่ของฉันจะฆ่าฉัน
‎หรือฝังฉันไว้ในทุ่งอีกไหม
‎ไม่ค่ะ
‎พวกเรามาไกลมากแล้ว
‎มันไม่ใช่ความสัมพันธ์เดียวกันด้วยซ้ำ
‎พวกเราไม่ใช่คนเดิมด้วยซ้ำ
‎ฉันพัฒนามาไกลมาก
‎และเธอก็พัฒนามาไกลมาก
‎ฉันเปลี่ยนไปในฐานะพ่อแม่
‎ตระหนักได้ว่า…
‎วิธีการที่ฉันเป็นแม่เฮลิคอปเตอร์
‎บินคุมลูกที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วนั้นเป็นสิ่งที่ผิด
‎มันคือชีวิตของพวกเขา ‎ทางเลือกของพวกเขา การตัดสินใจของพวกเขา
‎และผลลัพธ์ที่ตามมาของพวกเขา
‎ใจหนึ่งของฉันจะคอยควบคุมและแก้ปัญหาอยู่เสมอ
‎ทำไมต้องเอาปัญหามาใส่ตัวเอง ‎มากขึ้นทั้งๆ ที่ฉันเองก็มีปัญหาอยู่แล้ว
‎มันก็แค่…
‎มันไม่ใช่ปัญหาของฉันเลย
‎ฉันไม่ต้องแก้มันก็ได้
‎แน่นอนว่าฉันจะทำอะไรที่ต่างออกไป
‎ฉันโทษที่ตำรวจไม่มา
‎แต่สุดท้ายแล้วฉันเป็นคนบอกพวกเขาเองว่า
‎"คุณไม่ต้องมาหรอก
‎มันเป็นความผิดพลาด"
‎ฉันเป็นคนเริ่มมัน
‎ฉันเริ่มต้นด้วยการโกหก
‎และเมื่อวันนั้นมาถึง วันที่ฉันต้องรับรู้มัน
‎ฉันได้เรียนรู้อะไรมากมาย
‎เรื่อง…ความรับผิดชอบ
‎และความสำคัญของมัน
‎เพื่อให้คนได้เรียนรู้จากความผิดพลาด
‎ฉันเห็นพัฒนาการในตัวเจมา
‎ตั้งแต่เธอถูกจำคุก
‎ฉันเห็นเธอดีใจเวลาฉันไปเยี่ยมเธอ
‎และกอดกันแน่นๆ เสมอ
‎จูบที่แก้ม
‎นั่นลูกสาวของฉัน นั่นคือลูกที่ฉันมี
‎(สี่เดือนหลังจากการสัมภาษณ์ครั้งแรกของเธอ)
‎(เจมาตกลงที่จะตอบคำถามเพิ่มเติม)
‎(ทรัพย์สินเรือนจำของรัฐ) ‎(ห้ามบุกรุก)
‎ตอนที่ฉันมาถึงเรียนจำครั้งแรกนั้น
‎ชีวิตมีแต่ความโกลาหล
‎แต่พอฉันเริ่มใช้ประโยชน์จากโปรแกรมต่างๆ
‎ฉันลงเรียนวิชาพลังของสตรี
‎ฉันเห็นชีวิตในคุกของฉันในมุมมองที่ต่างออกไป
‎มันไม่ได้เป็นการถูกประณามมากมาย
‎มากเท่ากับการบำบัดฟื้นฟู
‎อีกอย่าง…ในนี้
‎ฉันเรียนรู้เรื่องความรับผิดชอบ
‎เพราะความจริงที่ว่าฉันยังทำในสิ่งที่ฉันทำ
‎นัดที่ด้านหลังของศีรษะน่าจะเป็นนัดที่ทำให้ถึงตาย
‎นัดที่อยู่ใต้คางเป็นนัดที่ทำให้เสียชีวิต
‎เขาคงไม่สามารถ
‎พูดกับเธอได้และบอกเธอว่าเขารักเธอ
‎ในช่วงเวลาของโรมิโอกับจูเลียต
‎ที่ว่าพวกเขากำลังจะตายไปด้วยกัน
‎มันไม่ได้เกิดขึ้น
‎มันไม่มีช่วงเวลาโรมิโอกับจูเลียต
‎ตอนที่จาวอนพูดว่า "คุณรักผมไหม"
‎เขาพูดว่า
‎"เราจะตายไปด้วยกัน นังสารเลว ‎จนกว่าความตายจะพรากเราไป"
‎นั่นคือคำพูดของเขา
‎ในตอนที่เขาเหวี่ยงฉันไปทั่ว ‎และกระแทกฉันลงกับพื้น
‎มันเป็นสถานการณ์ที่ยากมากที่จะตัดสินใจ
‎ชีวิตของใครสำคัญกว่า
‎หรือคุณจะใช้โอกาสต่อสู้เพื่อชีวิตคุณเอง
‎ฉันเกลียดความจริง
‎ที่ฉันต้องตื่นขึ้นมาทุกวัน
‎และรู้ว่าฉันคร่าชีวิตใครบางคน
‎และยิ่งไปกว่านั้น
‎มันคือชีวิตของคนที่ฉันรัก
‎ฉันจำได้ว่าฉันพูดกับเธอ
‎"เมื่อตำรวจมาถึง…เจมา
‎ได้โปรดให้แม่บอกพวกเขาว่าแม่เป็นคนทำ"
‎เธอพูดว่า "ไม่ค่ะแม่
‎หนูจะไม่ทำ"
‎ฉันชื่นชม
‎สิ่งที่แม่ของฉันเสี่ยงที่จะ…
‎ช่วยฉันและพยายามช่วยชีวิตฉัน
‎เธอทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง
‎และบอกตามตรง
‎ฉันก็คงทำเพื่อลูกๆ ของฉันเหมือนกัน
‎ฉันหมายถึงว่าไม่ใช่ทำแบบนั้นแต่…
‎เราทำสิ่งที่เราต้องทำ ‎เพื่อปกป้องและรักษาชีวิตของลูกๆ
‎(เจมา โดนาฮิว) ‎(จะมีสิทธิ์ได้รับทัณฑ์บนในปี 2024)
‎เวลาในชีวิตของเราใกล้จะจบลงแล้วและ…
‎ฉันเห็นวันที่ดีอยู่ข้างหน้าเรา
‎(คำบรรยายโดย ฐานัดดา แจ็คสัน)