Bliźniacza więź naprawdę istnieje.
Bliźnięta jednojajowe na początku stanowią jedność.
Potem się rozdzielają.
I stają się dwiema osobami.
Gdy ją to spotkało,
czułam, jakbym straciła drugą połówkę.
Moja druga połówka odeszła.
W AMERYKAŃSKICH WIĘZIENIACH
PONAD 135 000 SKAZANYCH ODSIADUJE WYROK ZA MORDERSTWO
JEDEN NA CZTERECH AMERYKAŃSKICH WIĘŹNIÓW
JAKO DZIECKO PRZEBYWAŁ W PLACÓWCE OPIEKUŃCZEJ
OTO HISTORIA SKAZANEGO NUMER 1113010
Świadomość, że nie masz nikogo, to okropne uczucie.
Nikt nie chce cię wziąć.
Ognisko domowe stworzyłby dla mnie ktoś,
kto by mnie kochał, troszczył się o mnie i…
dał mi poczucie bycia rodziną.
SERIAL NETFLIX
RODZINA JEST WAŻNA
DEPARTAMENT WIĘZIENNICTWA STANU MISSOURI
ZAKŁAD KARNY W JEFFERSON CITY STAN MISSOURI
Wszystko gra? Świetnie.
W 2010 ROKU ANTHONY STANDIFER ZASTRZELIŁ 69-LETNIĄ BEVERLY CROWL
Nazywam się Anthony Standifer.
Od 2010 roku odsiaduję wyrok
za morderstwo drugiego i rabunek pierwszego stopnia.
STANDIFER URODZIŁ SIĘ W 1985 ROKU W KANSAS CITY W STANIE MISSOURI
Moje dzieciństwo…
nie było zwyczajne.
Matka brała narkotyki,
odkąd pamiętam.
Ojciec, mimo że go znałem,
nigdy nie uznał mnie za swojego syna.
Od czasu do czasu go widywałem,
ale traktował mnie, jakbym był…
nikim.
Matka, mimo że brała,
była kochająca.
To z nią przeżyłem najpiękniejsze chwile.
Podróżowaliśmy do różnych stanów,
jeździliśmy nad jezioro łowić ryby.
Mam z nią miłe wspomnienia.
Ale…
pojawiała się i znikała. Była ze mną dzień lub dwa,
a potem nie widziałem jej przez kilka tygodni.
WE WCZESNYM DZIECIŃSTWIE STANDIFER POMIESZKIWAŁ U RÓŻNYCH KREWNYCH
W WIEKU 11 LAT TRAFIŁ DO PLACÓWKI OPIEKUŃCZEJ
Trafiłem do rodziny zastępczej,
bo mieszkałem z ciocią,
która w pewnym momencie miała mnie dość.
Wrzuciła moje rzeczy do worka na śmieci,
zabrała mnie do ośrodka pomocy społecznej
i oddała pod opiekę państwa.
To, co czuje dziecko…
gdy wyrzuca się je
z rodziny…
i gdy nikt go nie kocha…
To jeden z najgorszych okresów w moim życiu.
W WIEKU 13 LAT STANDIFER WRÓCIŁ POD OPIEKĘ MATKI
Wytrzeźwiała i przestała brać.
Ponownie wyszła za mąż i pomyślałem, że w końcu będziemy razem.
Że mamy szansę na bycie rodziną.
Ale gdy wróciłem do Kansas City,
zaczęły się kłopoty.
Jej mąż miał syna.
Skończył 16 lat
i związany był z gangami.
Miałem też brata.
Przyrodniego brata ze strony matki.
Też należał do gangu.
Stanowili dla mnie wzór do naśladowania.
Nie miałem wtedy żadnych wzorców do naśladowania i…
imponowało mi wiele rzeczy, które robili.
Jeśli dilowali, też chciałem dilować.
Jeśli okradali, też chciałem okradać.
PO UKOŃCZENIU 14 LAT STANDIFER TRAFIAŁ DO OŚRODKÓW DLA NIELETNICH
ZA PRZESTĘPSTWA POPEŁNIONE W GANGU
Trafiłem do Szkoły dla Chłopców im. McEwana.
To swego rodzaju poprawczak.
No i…
wezwano mnie kiedyś do sekretariatu.
Sekretarka podała mi telefon.
Dzwoniła moja matka.
Powiedziała mi…
że brata zamordowano…
tamtej nocy.
Tak.
Gdy wyszedłem…
No wiesz…
Gdy mój brat odszedł,
nie byłem już tą samą osobą.
Przyjąłem postawę…
w której nikt i nic mnie nie obchodziło.
No i…
taka postawa i nastawienie
pozwalały mi robić…
dosłownie wszystko, na co miałem ochotę bez względu na konsekwencje.
Wszystko mi zwisało.
W 2010 ROKU STANDIFER MIAŁ 25 LAT I MIESZKAŁ Z DZIEWCZYNĄ
Nie pracowałem.
Moja dziewczyna również nie, więc desperacko potrzebowaliśmy kasy.
Pewnej nocy wyszedłem,
gdy zadzwonił do mnie gość,
z którym wcześniej brałem udział w rabunkach.
Nazywał się Jay Nicks.
Zadzwonił i zapytał,
czy nie chciałbym obrabować pewnego dilera.
Spytałem, za ile.
Powiedział, że zgarniemy 80 patyków.
Dodał, że chłopaki miały ponad 20 kilogramów marihuany.
Zgodziłem się.
Gdy skończyliśmy rozmawiać,
zadzwoniłem do znajomego, DJ-a.
Wsiedliśmy do auta i ruszyliśmy
na spotkanie z Nicksem.
Nicks wręczył mi kartkę i wyjaśnił, że są na niej trzy adresy.
Opisał mi dom dilera
i powiedział, że gość jeździ pomarańczowym dodge magnumem
z 24-calowymi felgami.
Auto rzucało się w oczy.
Przytaknąłem, a on podał mi broń.
Jeździliśmy po okolicy.
Nie mogliśmy znaleźć adresów.
Ani pomarańczowego dodge magnuma.
Wyszedłem więc z auta i zacząłem przeczesywać okolicę z buta.
W końcu znalazłem dom dilera.
Zadzwoniłem do Nicksa i powiedziałem, że znalazłem dom,
ale nie widziałem przed nim dodge magnuma.
Spytałem, czy kolesie mają inny samochód.
A on opisał mi to samo auto,
które stało na podjeździe.
Podeszliśmy więc z DJ-em do drzwi
i w nie kopnęliśmy.
Gdy się otworzyły,
ujrzeliśmy salon pogrążony w ciemności.
Ale kogoś w nim dojrzałem.
DJ złapał tę osobę i powalił ją na ziemię.
Gdy zapaliłem światło,
zobaczyłem kobietę.
A że była starsza,
od razu wiedziałem, że to nie ten dom.
Wziąłem broń i stanąłem nad kobietą, która leżała na podłodze.
Kazałem DJ-owi przeszukać dom i stwierdziłem, że chyba się pomyliliśmy.
Niczego nie znalazł.
Więc…
pomyślałem,
że dopiero co wyszedłem z kicia.
Nie chciałem tam wracać.
Ona widziała moją twarz.
Postanowiłem więc…
ją zabić.
Stanąłem nad nią
i pociągnąłem za spust.
Jeden raz.
I…
Zastanawiam się,
dlaczego to zrobiłem.
I…
codziennie szukam jakiegoś sensownego wyjaśnienia.
KOBIETĄ, KTÓRĄ ZASTRZELIŁ STANDIFER,
BYŁA BEVERLY CROWL, EMERYTOWANA POLICJANTKA
POZOSTAWIŁA TRZYPOKOLENIOWĄ RODZINĘ
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Rozłożyć talerze?
Do panierowanych steków możemy użyć tego.
Jeszcze ciepłe, Sharon?
Ty przyniosłaś jedzenie.
Więc usiądź i się odpręż.
Zobaczmy.
- Wygląda nieźle. - Tak.
Byliśmy bardzo zżytą rodziną.
Wszystko robiliśmy razem.
Chcą mnie w pracy utuczyć.
Może i nie mieliśmy wszystkiego,
ale mieliśmy wszystko, co potrzebne.
Nie mogłabym prosić o więcej.
Chcesz trochę sałatki?
Chcesz trochę?
Nazywam się Dana Crowl.
Beverly była moją mamą.
Gdy dorastałam, moja rodzina składała się
głównie ze mnie, moich braci, siostry i mamy.
Rodzice byli rozwiedzeni i nie widywaliśmy ojca…
tak często, jak byśmy chcieli.
Ale mama bardzo nas wspierała. Wszystko dla nas robiła.
Była bardzo opiekuńcza i…
nie znam chyba nikogo, kto lubiłby się tak przytulać.
Zawsze trzymała nas za rękę. Gdy ktoś siedział obok niej, mówiła…
„skarbie”.
Ty też tak robisz.
Tak, to prawda.
Identyko.
Nigdy nie czuliśmy, że jesteśmy dla niej ciężarem.
To ważne, by dzieci czuły, że rodzice chcą je mieć przy sobie.
Wstąpiła do policji w 1976 roku
i pracowała w miejscowym komisariacie.
Była tam protokolantką.
Pomagała policjantom sporządzać raporty
i słyszała o wszystkich incydentach.
Dbała więc o to, by jej własne dzieci nie sprawiały żadnych kłopotów.
O całym zajściu dowiedziałam się w piątek 19 marca.
Szykowałam się do pracy. Była godzina 7.20.
WITAMY
Zadzwonił mój szwagier Steve.
Powiedział, że rozmawiał z ciocią Barbarą.
Prosiła go, by zajrzał do domu mamy, bo coś wydało jej się podejrzane.
Skręciłam w jej ulicę i zobaczyłam, że drzwi są otwarte.
Wsadziłam głowę.
Nawet nie wchodziłam do salonu.
Leżała na podłodze.
Cofnęłam się i zamknęłam drzwi.
Od razu zadzwoniłam na policję.
Przyjechali dosłownie dwie minuty później.
Odejście mamy miało kolosalny wpływ na naszą rodzinę.
Nawet nie potrafię tego opisać.
Mama jest moim przewodnikiem.
Codziennie się z nią witam, gdy przejeżdżam obok cmentarza.
Mówię jej „dzień dobry”.
Niechętnie używam tego słowa, ale to potwór.
On jest dla mnie potworem.
Mam nadzieję, że umrze za kratkami, nie ujrzawszy światła dziennego.
Nie wiem, czemu pociągnął za spust.
Może gdybym wiedziała, mogłabym to zrozumieć i mu wybaczyć.
Nigdy tego nie pojmę.
Dorastałam w zupełnie innym świecie.
On chyba w takim, w którym podobne rzeczy były na porządku dziennym.
W pewnym sensie współczuję mu, że wychował się w takim świecie, ale…
z drugiej strony człowiek nie musi być wytworem okoliczności.
Można dokonać innego wyboru.
A on tego nie zrobił.
Nie musiał…
żyć w taki sposób.
STANDIFERA ARESZTOWANO 12 DNI PO ZABÓJSTWIE
W MAJU 2011 ROKU UZNANO GO ZA WINNEGO MORDERSTWA
I SKAZANO NA 60 LAT WIĘZIENIA
Idziemy.
Przywitaj się.
Nazywam się Susan Thompson i jestem ciocią Standifera.
Chodź tu, Diamond.
Chodź, mała.
Przywitaj się.
Anthony dorastał na śródmieściu,
w środku dzielnicy.
To była nieciekawa okolica.
Ojciec Anthony’ego był bardzo kontrolujący.
A do tego wyjątkowo agresywny.
Poniżał Anthony’ego i jego mamę.
Powtarzał mu, że są nikim.
Chłopak doświadczył dużo przemocy słownej.
I miało to na niego ogromny wpływ.
Doświadczył w domu przemocy. Miał też styczność z narkotykami.
Jego ojciec się wyprowadził,
gdy mały Anthony miał trzy lub cztery lata.
Wtedy sytuacja tylko się pogorszyła.
Jego matka pozwoliła, by dom przejęli dealerzy.
Stał się ich miejscówką.
Była na ulicy, brała narkotyki. Raz tu, raz tam.
Włóczyła się. Nie można jej było namierzyć.
To nie była zdrowa sytuacja.
Moja mama wzięła Anthony’ego do siebie.
Trwało to jakiś miesiąc lub dwa,
ale potem wyjechała z miasta i zostawiła mi chłopca pod opieką.
Miałam już sześcioro własnych dzieci.
Syn miał porażenie mózgowe. Nie chodził ani nie mówił.
Nie byłam więc w stanie
poświęcić Anthony’emu należytej uwagi.
A chłopak wymagał dużo uwagi.
Dzieciak naprawdę wiele przeżył.
I nie chciałam, by udzieliło się to moim dzieciom.
JEJ
Tego dnia pomyślałam, że dłużej sobie z nim nie poradzę.
Poszłam więc do sądu, a dokładnie do wydziału nieletnich.
Powiedziałam, że opiekuję się siostrzeńcem,
że siostra jest narkomanką i poprosiłam, by wysłali jej nakaz sądowy.
Tak właśnie myślałam: że wyślą jej nakaz sądowy,
ściągną ją tu i zmuszą do odwyku.
Sądziłam, że uda mi się ponownie połączyć ją z synem.
Ale tak się nie stało. Nie zareagowała na pismo z sądu.
A mały Anthony trafił do rodziny zastępczej.
I…
był w niej molestowany.
Serce mi pęka na myśl o tym,
że po części sama się do tego przyczyniłam.
Gdybym nie oddała go pod opiekę państwa,
pewnie byłby dziś zupełnie innym człowiekiem,
bo to tylko bardziej zwichnęło mu psychikę.
Zaczął przestawać ze starszymi chuliganami i robić z nimi różne rzeczy.
Czuł wtedy przypływ adrenaliny.
Łatwo ulegał wpływom. Był łatwowierny.
Chciał gdzieś przynależeć.
Dzięki nim poczuł się kochany, nie jak w naszej rodzinie.
Więc doskonale rozumiem, czemu robił to, co robił.
U nas nigdy się tak nie czuł.
Odkąd dzieciak wylądował na ulicy,
uznano go za złego.
Odkąd wiedziano, kim jest jego ojciec, uznano go za złego.
Odkąd wiedziano, że jego matka bierze, uznano go za popaprańca.
I tak dalej. A my zastanawiamy się dlaczego.
„Jak ludzie mogą się tak zachowywać i robić takie rzeczy?”
No kurde…
Spójrzcie na to z szerszej perspektywy.
I zadajcie sobie pytanie, jak mu pomogliście.
Co zrobiliście?
Nic.
Nie chciałam mieć z nim nic wspólnego,
bo nie rozumiałam i byłam na niego wściekła.
Ale teraz siedzę tu przed wami i myślę,
że my wszyscy go zawiedliśmy.
Zawiedliśmy go.
Wszyscy razem.
Nie chodzi o tę czy tamtą osobę.
O jego ojca czy matkę…
Zawiedliśmy go jako wspólnota i rodzina.
Wiesz, co mam na myśli?
W WIEKU 13 LAT STANDIFER DOŁĄCZYŁ DO GANGU CRIPSÓW W KANSAS CITY
Gangi zapewniają komfort.
Dają ci rodzinę, której nie masz.
Zyskujesz braci.
Niektórzy są dla ciebie autorytetem.
Próbują ci wpoić, jak postępować właściwie.
Ale jesteśmy półgłówkami. Dlatego dołączyliśmy do gangu.
Nazywam się Valentino Barraza.
Znam Anthony’ego Standifera od 14. czy 15. roku życia.
Nadal jesteśmy przyjaciółmi.
I pewnie będziemy nimi do końca życia.
KOLEGA Z GANGU CRIPSÓW, VALENTINO BARRAZA,
ODSIADUJE WYROK 50 LAT ZA NIEPOWIĄZANE MORDERSTWO
Anthony, jako członek gangu…
Jeśli chodzi o usposobienie, był…
PRZYJACIEL ANTHONY’EGO
…naprawdę szalony.
Innymi słowy, zawsze był gotów
kogoś obrobić
czy podprowadzić auto.
Nigdy nie widziałem, żeby się czegoś bał.
Cokolwiek by to nie było.
Jeśli mieliśmy wejść do domu pełnego uzbrojonych ludzi,
pierwszy się tam pchał.
Był szalony.
Bardzo szalony.
Niestabilny.
Przykro mi z powodu tego, co się stało.
Moje kondolencje dla rodziny.
Ale gdy popełniasz przestępstwo, w którym włamujesz się do czyjegoś domu,
czasami nie chcesz zostawić tam…
żadnych dowodów…
czy świadków.
Gdy idziesz na wojnę,
ofiary są nie do uniknięcia.
Nieważne, czy napotkasz tam wroga
czy osoby postronne.
Ta zbrodnia znalazła się wysoko na liście, ponieważ była wyjątkowo ohydna.
Na tej kobiecie praktycznie dokonano egzekucji w jej własnym domu.
Nazywam się Michael Johann.
Jestem emerytowanym śledczym z wydziału policji w Missouri
i byłem głównym śledczym w sprawie zabójstwa Beverly Crowl.
Bycie tu po 11 latach wywołuje spore emocje.
Nie było powodu, by ją zabijać.
Czułem, że musimy dorwać zabójców,
bo jeśli w środku nocy można się włamać
i zabić bezbronną staruszkę, to kto będzie następny?
STANDIFERA ARESZTOWANO PO TYM, JAK WSYPAŁ GO CZŁONEK GANGU
No dobrze.
Chyba pamiętasz mnie i detektywa Kena Forrestera?
Mam na imię Mike. Powtórzę raz jeszcze…
1 KWIETNIA 2010 ROKU
Przedstawiłem ci twoje prawa.
Złożyłeś podpis. Pamiętasz je?
PRZESŁUCHANIE PROWADZIŁ MIKE JOHANN
Te prawa nadal obowiązują.
Proszę posłuchać. Chodzi o to, że…
Chodzi o to, że siedzisz po uszy w gównie.
Niby z jakiej paki? Ci goście mnie w coś wplątują…
Wiesz co?
Anthony oczywiście kłamał i wszystkiemu zaprzeczał.
- Gdzie te dowody? - Część z nich w twoim domu.
Nie będziemy omawiać tych dowodów.
Morderstwa?
Morderstwa? Nie sądzę.
Bo nikogo nie zamordowałem.
Zamordowałeś.
- Tak. - Dla was jestem winny.
Trudno go było przesłuchiwać.
Czemu miałbym zabić tę kobietę?
Powiedz, że cię tam wtedy nie było.
Gdzie?
Tam, gdzie zabito tę kobietę.
- Nie było cię tam? - Nie, nie było.
Gówno prawda.
Nie raz siedział za kratkami. Znał wszystkie myki.
Nie mogliśmy zastosować techniki emocjonalnej,
wzbudzając w nim współczucie dla ofiary.
Przedstawiliśmy mu więc fakty, które wskazywały na to…
że mogliśmy udowodnić mu zabójstwo Beverly Crowl.
- Nie zajmujemy się… - No dobra.
Jak mogę was przekonać, że daję wam słowo honoru?
Co mam zrobić? Przysięgam, że nie ściemniam.
Zadajesz pytania.
Później podczas przesłuchania poprosił o widzenie z dziewczyną.
Powiedzieliśmy, że możemy to załatwić.
Wszystko nam wyznała i potwierdziła jego udział w morderstwie.
Było to naszą kartą przetargową.
W zamian za widzenie zażądaliśmy informacji.
Musiał powiedzieć nam coś o morderstwie Beverly Crowl,
jeśli chciał zobaczyć się z dziewczyną.
Wtedy stracił chyba czujność
i zaczął zdradzać nam szczegóły morderstwa, które popełnił.
Kto przeszukiwał dom?
Ja.
Dobra. A potem?
Zorientowałem się, że to nie ten dom.
Nie miałem wątpliwości.
I ją zastrzeliłeś?
Tak czy nie?
- Tak czy nie? - Tak.
Jeśli chodzi o moje zdanie na temat Anthony’ego Standifera,
to uważam go za bezwzględnego i psychopatycznego zabójcę.
Dokonał egzekucji na Beverly.
A po zabójstwie
wrócił do samochodu i rzekomo powiedział do wspólników:
„Następna do kolekcji”.
Istnieje duże prawdopodobieństwo, że już kiedyś zabił.
Gdy osiągamy pewien wiek,
co sprawia nam radość?
HAMBURGERY U HAYESA
Patrzenie na siostrzeńców i bratanków,
na nasze wnuki i dzieci śmiejące się ze swoimi dziećmi.
A także na dzieci ich dzieci.
To największa radość na świecie.
A gdy mój bratanek zamordował tę kobietę,
pozbawił ją tego.
Anthony chciał prowadzić taki styl życia.
A taki styl życia
wiąże się z takimi właśnie rzeczami.
Przemoc rodzi przemoc.
Proste jak drut.
To żadna filozofia.
Kilka lat po morderstwie brata
przez jednego z kumpli na haju
Anthony wchodzi do czyjegoś domu,
nie znajduje tam dilera, tylko jakąś staruszkę i morduje ją.
Morderstwa prowadzą do morderstw.
Tak samo jak ten styl życia.
KANAPKA ZE STEKIEM HOT DOG Z SEREM
Beznadzieja, rozpacz…
brak grupy lub organizacji, która powiedziałaby:
„W naszych szeregach jest dla ciebie miejsce.
Możesz awansować w hierarchii”.
W gangu im jesteś bardziej agresywny, tym szybciej awansujesz.
Nie ma nic fajnego w strzelaniu do ludzi, mordowaniu ich
czy straszeniu dzieci.
Bycie członkiem gangu to nie bycie kierowcą autobusu.
To nie jest bezpieczne zajęcie.
Nagrywają filmiki, w których to jeszcze gloryfikują.
„Mam brykę i będę dilerem.
Mam też dziwki.
I chodzę na balangi”.
Jasne.
Będziesz miał to wszystko.
Spoko.
Życzę powodzenia.
ZAKAZ WNOSZENIA UKRYTEJ BRONI
Kocham bratanka.
Po dzień dzisiejszy.
Będę go kochał bez względu na wszystko.
Nie obchodzi mnie jego szalony ojciec.
Nie obchodzi mnie jego szalona matka czy inni szaleńcy w jego życiu.
Kocham go.
Zawsze będę go kochał.
Ale to, co zrobił, było ohydne i niewybaczalne.
Kropka.
WITAMY W INDEPENDENCE
Jego wybór miał wpływ nie tylko na Beverly,
ale i na jej rodzinę,
na niego samego
i jego własną rodzinę,
przyjaciół.
To efekt domina, który będzie trwał w nieskończoność.
Nazywam się Barbara Lou Draper.
Beverly Sue Crowl była moją siostrą bliźniaczką.
Byłam od niej starsza o dziesięć minut.
Gdy dorastałyśmy,
byłyśmy praktycznie nierozłączne.
Zawsze widziano nas razem.
Ludzie nie potrafili nas odróżnić.
Kilka razy, gdy byłyśmy starsze i randkowałyśmy,
zamieniłyśmy się.
Na chłopaków.
Miałyśmy ubaw.
Byłyśmy zwykłymi dzieciakami.
Trzymałyśmy się razem. Nigdy nie wyjechałyśmy z tego miasta.
Mieszkałam tu od kilku lat,
gdy po drugiej stronie ulicy wystawiono dom na sprzedaż i…
siostra go kupiła.
I się wprowadziła.
Gdy wyglądałam przez okno,
widziałam, jak się krząta po podwórku.
Rozmawiałyśmy codziennie.
Wpadała do mnie albo zapraszała na kolację.
„Tylko się pospiesz”, mawiała.
Tak też było i tamtego wieczoru.
Byłam u niej. Zaprosiła mnie na kolację.
Zjadłyśmy i oglądałyśmy telewizję.
Na kuchennym blacie leżały dwa banany.
Nigdy ich nie zapomnę. Były ciemne.
Rano miała upiec chleb bananowy.
Odprowadziła mnie wzrokiem do domu.
Pomachałyśmy sobie przy drzwiach. Nie widziałam jej nigdy więcej.
Na temat człowieka, który to zrobił, mam niezbyt dobrą opinię.
Nie myślę o nim dobrze.
Wiem, że jest człowiekiem, jak my wszyscy,
ale to go wcale nie tłumaczy.
Mógł dokonać innego wyboru.
Wartości i moralność, jakie nam wpojono,
przekazywane są z pokolenia na pokolenie.
Tak być powinno.
Bo przecież…
rodzice są starsi,
mądrzejsi,
więcej przeżyli.
Dzieci powinny ich słuchać.
Wtedy lepiej na tym wychodzą.
To kwestia wychowania.
Wychowania.
Narkotyki odbiły się na moim życiu.
Były formą ucieczki.
Po prostu.
Ucieczki od rzeczywistości pełnej chaosu i presji.
Sami jesteśmy za to odpowiedzialni.
Nazywam się Cassandra Jenny Reed i jestem matką Anthony’ego.
Miałam świetne relacje z Anthonym.
Zawsze się rozśmieszaliśmy.
Gdy nie mogłam wstać z łóżka, Anthony w wieku pięciu lat
przynosił mi śniadanie do łóżka.
Stawał na krześle, przysuwał je do kuchenki
i smażył mi jajecznicę.
Wychodził na dwór i zrywał żółte stokrotki.
A potem kładł mi je na tacy.
Tak bardzo się o mnie troszczył.
Mówił: „Mamo, będzie dobrze, tylko musisz jeść”.
Mówię ci.
Był dla mnie cudowny.
Straciłam dużo czasu z Anthonym.
Bo…
musiałam stąd uciec.
I…
nie mogłam zabrać go ze sobą.
Szczerze ci powiem,
że gdybym go wtedy nie porzuciła,
gdybym nie zostawiła go z moją rodziną…
Bo powtarzali, że jest zły.
Ja nigdy go tak nie nazwałam.
No wiesz.
Myślę, że to ma z tym duży związek.
Skończyłam. Dalej nie dam rady.
Nie żywię urazy do mojej rodziny
za ich błędy wychowawcze.
Chyba…
po prostu nie potrafili inaczej.
TRZY MIESIĄCE PO PIERWSZYM WYWIADZIE
ANTHONY STANDIFER ZGODZIŁ SIĘ ODPOWIEDZIEĆ NA WIĘCEJ PYTAŃ
Nie chcę zwalać wszystkiego na wychowanie.
To z pewnością istotny czynnik, ale muszę wziąć za to odpowiedzialność.
Bo gdy popełniłem tę zbrodnię, miałem 25 lat.
Potrafiłem więc odróżnić dobro od zła. Wiedziałem, że to złe.
Miałem wybór i postanowiłem wybrać zło.
Jak mógłbym odebrać komuś życie…
dosłownie bez żadnego powodu i tego nie żałować?
Już sama myśl,
że zabiłem kogoś tylko dlatego, że zobaczył moją twarz,
jest niedorzeczna.
I…
nie mogę zrozumieć,
co mi, do cholery, strzeliło wtedy do głowy.
Podjęcie takiej decyzji…
jest po prostu obrzydliwe.
Szczerze przepraszam…
Chciałbym cofnąć się w przeszłość i postąpić inaczej.
W 2055 R. STANDIFER BĘDZIE MÓGŁ WNIEŚĆ O ZWOLNIENIE WARUNKOWE
BĘDZIE MIAŁ WTEDY 70 LAT
Jeśli chodzi o moje zdanie na temat Anthony’ego Standifera,
to uważam go za bezwzględnego i psychopatycznego zabójcę.
Dokonał egzekucji na Beverly.
A po zabójstwie
wrócił do samochodu i rzekomo powiedział do wspólników:
„Następna do kolekcji”.
Istnieje duże prawdopodobieństwo, że już kiedyś zabił.
Nigdy wcześniej nikogo nie zabiłem.
Gdyby tak było, skazano by mnie za inne morderstwo.
Myślę, że to tylko sposób na odmalowanie pewnego obrazu
i zaszufladkowanie mnie.
Wszyscy policjanci zaangażowani w tę sprawę
znali ofiarę, bo z nią pracowali.
Mówili, że była dla nich jak matka.
Dlatego tym śledczym targają tak silne uczucia.
Nie zmienię ich opinii, ale mogę zmienić swoje zachowanie
poprzez bycie…
dobrą osobą, że tak powiem.
Ale skoro jestem tutaj, jak się przekonacie…
że stałem się dobrym człowiekiem?
Że się zmieniłem?
Mogę tu siedzieć i tak twierdzić, ale…
nie przekonacie się o tym, póki nie wyjdę na wolność.
Dopiero wtedy będę produktywnym członkiem społeczeństwa.
Każdego dnia muszę postępować właściwie i…
wiedzieć, że to wystarczy.
W TYM SEZONIE…
Tutaj żyję i egzystuję.
Machnąłem mu nożem nad ramieniem
i dźgnąłem w szyję.
Byłem przerażony. Odebrałem komuś życie.
Najstraszniejsza jest świadomość,
że twoje życie znajduje się w czyichś rękach.
Moja twarz trzyma się dzięki metalowym płytkom.
Jestem niebezpiecznym człowiekiem.
Nie powiedziałem, że ich zabiłem, tylko że przeze mnie zginęli.
Jestem, kim jestem...
Mordercą.
Napisy: Monika Bartz