Συχνά προσεύχομαι για τον κύριο Μουρ.
Και για την οικογένειά του.
Αναγνωρίζω ότι έκανα κάτι αποκρουστικό.
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΝΗΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΤΟ 1976
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ 8.000 ΑΤΟΜΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΑΝ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΓΙΑ ΦΟΝΟ
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΠΟΙΝΙΤΗ 00631555
Βούλιαζα σε μια θάλασσα αμαρτίας.
Για μένα, η ζωή είχε τελειώσει.
Ήθελα να τελειώσει.
Η ίδια ερώτηση ερχόταν στο μυαλό μου:
"Γιατί είμαι εδώ;"
"Γιατί είμαι εδώ; Γιατί υπάρχω;"
"Γιατί υπάρχω;"
Λέγομαι Τόμπι Λιν Γουίλιαμς.
Κατηγορήθηκα για ειδεχθή φόνο και καταδικάστηκα σε θάνατο.
ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Η ιστορία είναι αληθινή.
Έτσι ξεκίνησα.
Ήθελα να επαναστατήσω, να προκαλέσω χάος.
Τον κοίταξα. Θα δούμε ποιος θα σκοτώσει ποιον.
Έκανα την επιλογή.
Του στέρησα τη ζωή.
Είναι κάτι που ποτέ δεν σκόπευα να κάνω,
εύχομαι να μην το είχα κάνει.
Ήξερα ότι θα έβγαινα από το αμάξι και θα τους σκότωνα.
Μόλις γονάτισε μπροστά μου,
θυμάμαι μόνο να τραβάω τη σκανδάλη.
Τους είχα σκοτώσει και τους δύο.
Τους είχα μαχαιρώσει θανάσιμα.
ΚΑΤΙ ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΙΚΟ
ΣΤΙΣ 20 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1984,
Ο ΤΟΜΠΙ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ ΛΗΣΤΕΨΕ, ΑΠΗΓΑΓΕ ΚΑΙ ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΕ ΤΟΥΣ ΤΖΟΝΙ ΚΑΙ ΝΤΕΜΠΟΡΑ ΜΟΥΡ
ΓΚΡΑΝΜΠΕΡΙ, ΤΕΞΑΣ
Όταν είμαστε νέοι, δεν είμαστε πολύ έξυπνοι.
Δεν κάνουμε πολύ έξυπνα πράγματα.
Θα κρινόμαστε γι' αυτά για όλη μας τη ζωή;
Ή θα μας δοθεί η ευκαιρία να δείξουμε
ότι μάθαμε από αυτά, ότι ωριμάσαμε;
Τριάντα έξι χρόνια.
Πρόκειται για αδιανόητο χρονικό διάστημα.
Τι είναι αρκετό όσον αφορά την τιμωρία;
ΜΟΝΑΔΑ ΜΠΙΤΟ, ΤΕΞΑΣ
Περνούσα τον καιρό μου κυρίως στο Σρίβπορτ της Λουιζιάνα.
Νιώθω ότι τα πράγματα θα ήταν αλλιώς
αν με είχαν μεγαλώσει στοργικοί γονείς.
Όταν ήμουν επτά ετών, ανακάλυψα
ότι αυτή που φώναζα "μαμά" ήταν η γιαγιά μου.
Όταν ήμουν περίπου έξι εβδομάδων,
η μητέρα μου αποφάσισε να με δώσει σε μια οικογένεια για υιοθεσία.
Η απάντηση της γιαγιάς μου ήταν:
"Αν δεν τον θες, θα τον πάρω εγώ και θα τον μεγαλώσω".
Ο μπαμπάς μου ήταν...
Δεν υπήρχε.
Πήγε φυλακή για μια υπόθεση φόνου
και δεν ήρθαμε ποτέ κοντά.
Όταν αποφυλακίστηκε, ήρθε στη Λουιζιάνα
και... ενθουσιάστηκα.
Ήμουν πανευτυχής που τον είδα.
Τελικά, όταν πήγα να ζήσω μαζί του,
άρχισα να τσακώνομαι με τα ετεροθαλή αδέρφια μου,
μου την έλεγαν συνεχώς.
Πάντα υπήρχε βία μεταξύ μας.
Όταν ήμουν εννιά ετών, το έσκασα από το σπίτι πρώτη φορά.
Ζούσα και κοιμόμουν στον δρόμο.
Η εγκληματικότητά μου αφορούσε ουσιαστικά την επιβίωση.
Έπρεπε να ληστεύω και να κλέβω,
να μπαίνω σε μαγαζιά και να βουτάω πράγματα, επειδή πεινούσα.
Άρχισα το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, τη μαριχουάνα τουλάχιστον,
όταν ήμουν περίπου δέκα με 11.
Στα 15 μου, έμπλεξα σε ένοπλη ληστεία και απόπειρα δολοφονίας.
Λήστεψα ένα μέρος,
γιατί προσπαθούσα να βρω λεφτά
για να πάρω κι άλλο ποτό και μαριχουάνα.
Μου επιβλήθηκε η μέγιστη ποινή ανηλίκου
και μπήκα σε αναμορφωτήριο αρρένων στη Λουιζιάνα.
Ο ΤΟΜΠΙ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΜΟΡΦΩΤΗΡΙΟ
ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ 20ά ΤΟΥ ΓΕΝΕΘΛΙΑ
Όταν βγήκα από το αναμορφωτήριο,
ένιωθα ότι η ζωή με είχε προσπεράσει.
Για να προλάβω,
θα έπρεπε να βρω κάποιου είδους ληστεία,
κάποιου είδους έγκλημα που θα με ωφελούσε οικονομικά.
Εις βάρος κάποιου άλλου.
Αυτή ήταν η στάση μου εκείνη την περίοδο.
Είχα την ευκαιρία να δουλέψω για τον Τζόνι Μουρ.
Εκείνος κι ο μπαμπάς του είχαν ανοίξει μια επιχείρηση με οχήματα αναψυχής
και χρειάζονταν βοήθεια,
οπότε με άφησαν να δουλέψω για εκείνους για μία βδομάδα περίπου.
Ένα βράδυ, άκουσα δύο νεαρούς να λένε
ότι τους είχε απολύσει ο μπαμπάς του κυρίου Μουρ.
Το θεώρησα ευκαιρία
για να ληστέψω τον κύριο Μουρ.
Πίστευα ότι οι Αρχές θα θεωρούσαν εκείνους υπεύθυνους,
επειδή είχαν κίνητρο για να διαπράξουν το έγκλημα,
αφού τους είχε απολύσει ο κύριος Μουρ.
Το πρόβλημα ήταν ότι ο κύριος Μουρ με ήξερε
και η λύση σ' αυτό ήταν ο κύριος Μουρ να εξοντωθεί.
Ένιωσα ότι έπρεπε να τον σκοτώσω ώστε να αποφύγω
να με αναγνωρίσει στο δικαστήριο
Ήξερα ότι είχε ένα μωρό.
Οπότε, ήθελα να έχω κάποιον εκεί για να παρακολουθεί,
να φροντίσει να μην πάθει τίποτα το παιδί.
Καθώς πήγαινα προς το σπίτι,
είδα τη Βίλμα και τη Βικτόρια να περπατούν προς το μέρος μου.
Η Βίλμα κι η Βικτόρια ήταν δύο νεαρές που ζούσαν στη γειτονιά.
Τους είπα ότι θα βγάζαμε τουλάχιστον 500.000 δολάρια
από αυτήν τη ληστεία,
και δέχτηκαν να συμμετάσχουν.
Έτσι, πήγαμε στο σπίτι του κύριου Μουρ.
Χτύπησα την πόρτα.
Εκείνος βγήκε κι εγώ τον σημάδεψα με το όπλο
και του ζήτησα να ξαναμπεί στο σπίτι.
Οπότε, μπήκε πάλι μέσα.
Όταν πήγαμε στο δωμάτιό του, η γυναίκα κι ο γιος του ήταν στο κρεβάτι.
Τελικά, αρχίσαμε να φορτώνουμε πράγματα από το σπίτι του στο φορτηγό του.
Τα κορίτσια πρόσεχαν τους Μουρ και το μωρό.
Μετά, συνέχισα να τον σημαδεύω
και, βασικά, του είπα ότι θα πηγαίναμε κάπου.
Μπήκαμε όλοι στο αμάξι και ήρθαμε εδώ στο Τέξας
για να μπερδέψουμε τις Αρχές, να τους πείσουμε
ότι το έγκλημα το είχε διαπράξει κάποιος στο Τέξας
κι όχι κάποιος απ' τη Λουιζιάνα.
Όταν μπήκαμε στο Τέξας, ζήτησα από τον κύριο και την κυρία Μουρ
να βγουν από το αμάξι.
Δεν με ενδιέφερε η δική μου ζωή
και προσπαθούσα να βρω το κουράγιο
από το γεγονός ότι δεν μ' ενδιέφερε τίποτα
για να μπορέσω να κάνω κάτι τέτοιο
που δεν είχα ξανακάνει ποτέ.
Και μόλις μάζεψα το κουράγιο...
πήρα το όπλο και έριξα.
Η κα Μουρ ήταν γυρισμένη με την πλάτη.
Η σφαίρα τη διαπέρασε και χτύπησε εκείνον.
Αμέσως αφού τους είχα πυροβολήσει,
ήθελα να ρίξω και στον κο Μουρ για να βεβαιωθώ ότι ήταν νεκρός,
μα η Βικτόρια με πλησίασε
και μου είπε ότι θα πέθαινε
και να τον αφήσω.
Έτσι, μπήκαμε στο αμάξι με το μωρό.
Και άφησα τα πτώματα εκεί.
Ο ΤΟΜΠΙ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ ΣΥΝΕΛΗΦΘΗ
ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΩΡΕΣ ΑΦΟΤΟΥ ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΕ ΤΟΝ ΤΖΟΝΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΤΕΜΠΟΡΑ ΜΟΥΡ
Ο ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ ΚΑΤΗΓΟΡΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΑΠΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΕΙΔΕΧΘΗ ΦΟΝΟ
ΝΤΕ ΜΠΕΡΙ, ΤΕΞΑΣ
Νοέμβριο και Δεκέμβριο κάνει πάντα κρύο.
Ζω εδώ πάνω από 40 χρόνια.
Η γη είναι της οικογένειάς μου, οπότε έχτισα ένα σπιτάκι εδώ.
Ήταν αρχές της δεκαετίας του '80, ήμουν ξαπλωμένος και κοιμόμουν.
Δεν ξέρω τι ώρα ακριβώς ήταν,
αλλά σίγουρα ήταν πολύ μετά τα μεσάνυχτα.
Ακούσαμε χτύπημα στην πόρτα
και κάποιον να ζητάει βοήθεια.
Σκέφτηκα
ότι κάποιος ερχόταν να με ληστέψει.
Ήταν κάπως τρομακτικό,
γιατί εδώ πέρα δεν συμβαίνουν τέτοια.
Κοιτάξαμε απ' το παράθυρο
και κάποιος στεκόταν εκεί πέρα, στην εξώπορτα.
Είπε: "Πυροβόλησαν τη γυναίκα μου. Τη γυναίκα μου κι εμένα".
Είχε τα χέρια του έτσι.
Είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Φαινόταν η τρύπα.
Δεν υπήρχε αίμα, αλλά υποθέτω ότι αιμορραγούσε εσωτερικά.
Είπε: "Ξέρω ποιος το έκανε. Ξέρω ποιος ήταν.
Πήραν το αμάξι μου
και έχουν το μωρό μου".
Είπα: "Πού είναι η γυναίκα σου;"
Είπε: "Λίγο πιο πάνω".
Είμαστε περίπου 400 μέτρα από το σπίτι μου.
Εδώ συνέβησαν όλα, στην άκρη του δρόμου.
Μπήκε στην καρότσα του φορτηγού και ήρθαμε εδώ.
Και είδαμε τη γυναίκα στο έδαφος.
Εδώ βρισκόταν.
Εδώ στο πλάι.
Τα πόδια της εκεί, το κεφάλι της προς τα εδώ.
Ήταν ξαπλωμένη, χωρίς να κουνιέται.
Δεν είδα πολύ αίμα.
Εκείνος βγήκε απ' το φορτηγό.
Κοιτούσε τη γυναίκα του.
Φαντάζομαι ότι υπέθεσε πως κι εκείνη θα ήταν καλά.
Πλέον, είχε φτάσει η αστυνομία.
Τον έβαλαν στο ασθενοφόρο και τον πήραν.
Αργότερα έμαθα ότι εκείνη ήταν νεκρή.
ΣΡΙΒΠΟΡΤ, ΛΟΥΙΖΙΑΝΑ
Μια φωτογραφία της Ντέμπι.
Νομίζω ότι δεν είχε χαρεί πολύ που την τράβηξα.
Αλλά το ξεπέρασε.
Εκείνη και ο Καντλς.
Ο Καντλς ήταν μίνι τσιουάουα.
Μια σταλιά πλάσμα.
Ο Καντλς κι η Ντέμπι κοιμούνται.
Επαναλαμβανόμενο μοτίβο.
Λέγομαι Τζόνι Μουρ.
Η Ντέμπι ήταν η πρώτη μου αγάπη.
Ήταν η γυναίκα μου,
η φίλη μου,
αυτή που εμπιστευόμουν.
Ήμασταν...
παντρεμένοι τρία χρόνια παρά 19 μέρες
τη νύχτα που πέθανε.
Γνώρισα την Ντέμπορα στην...
εκκλησία.
Ένας φίλος μου μας σύστησε,
και...
βγήκαμε μετά από μία ή δύο βδομάδες.
Έτσι εξελίχθηκε ο έρωτάς μας.
Βγαίναμε περίπου έναν χρόνο, 16 μήνες, κάτι τέτοιο,
πριν παντρευτούμε.
Μας άρεσε να κάνουμε πράγματα μαζί.
Τα πηγαίναμε καλά.
Ο γιος μας γεννήθηκε το 1984.
Αυτές ξυπνούν όμορφες αναμνήσεις.
Αντί για τις άσχημες, αυτές ξυπνούν τις όμορφες.
Φυσικά, ήμασταν νεαρό ζευγάρι,
και δεν ήταν όλα ρόδινα,
αλλά τα καταφέρναμε.
Λάτρευε τον γιο μας.
Δεν τον άφηνε ποτέ να κυκλοφορήσει
χωρίς να φοράει ολοκαίνουργια ρούχα.
Ήταν το καμάρι της.
Αυτή ήταν η ζωή της, να τον φροντίζει.
Ήταν καλή μητέρα.
Ήταν καλή φίλη. Ήταν καλός άνθρωπος.
Δεν ακούγεται πολύ σπουδαίο, έτσι; Ήταν, όμως.
Η Ντέμπι πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 1984.
Χρειάστηκα 12 χρόνια για να...
για να το διαχειριστώ.
Αν το έχω ξεπεράσει;
Όχι απόλυτα. Δεν θα το ξεπεράσω ποτέ.
Ακόμα ξυπνάνε άσχημες αναμνήσεις,
αλλά τώρα μπορώ να το συζητήσω.
ΣΕΝΤΕΡ, ΤΕΞΑΣ
Ναι, στις Γραφές αναφέρεται: "Τι είναι η ζωή σας; Είναι ατμός.
Εμφανίζεται για λίγο και μετά εξαφανίζεται".
ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΖΟΝ Σ. ΓΟΥΟΚΕΡ
Ονομάζομαι Τζον Σ. Γουόκερ
και ασκώ το νομικό επάγγελμα εδώ κι 50 χρόνια.
Το 1984, ήμουν κατήγορος στην κομητεία Πανόλα.
Είχα κάθε είδους υποθέσεις.
Φόνους, βιασμούς, ληστείες. Τα αναλάμβανα όλα.
Μία εξ αυτών ήταν του Τόμπι Γουίλιαμς.
ΑΠΑΓΩΓΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΑΠ' ΤΟ ΓΚΡΙΝΓΟΥΝΤ, ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΜΗΤΕΡΑΣ, ΣΥΝΕΛΗΦΘΗ ΤΟ ΤΡΙΟ
Γενικά, ήταν ευρέως διαδεδομένη
η φρικιαστική φύση της υπόθεσης.
Βασικά, ο Τομ Γουίλιαμς είχε αρπάξει, ή μάλλον είχε απάγει τα θύματα.
Τους πήγε στην ύπαιθρο,
σε έναν ερημικό δρόμο.
Και στη συνέχεια, τους ζήτησε να γδυθούν.
Μες στη μέση του δρόμου, στο καταχείμωνο.
Έκλαιγαν και αγκαλιάζονταν...
στον παγωμένο αέρα...
μες στη μέση του δρόμου.
Μετά, αποφάσισε ότι ήθελε να δει δύο λευκούς να κάνουν σεξ.
Δεν χρησιμοποιώ τέτοιες εκφράσεις, μα...
Ουσιαστικά είπε: "Θέλω να δω λευκούς να πηδιούνται".
Ο ΤΟΜΠΙ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΕΙΔΕΧΘΗ ΦΟΝΟ
ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΝΤΕΜΠΟΡΑ ΜΟΥΡ
ΤΟΥ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ Η ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΟΙΝΗ ΣΤΙΣ 27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1985
Το περίμενα ότι αυτή θα ήταν η ετυμηγορία, ειλικρινά.
Νομίζω ότι κι εκείνος το περίμενε.
Θυμάμαι ότι ο κος Γουίλιαμς μονολόγησε χαμηλόφωνα.
"Θέλω απλώς να το κάνουν γρήγορα".
ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΜΕ ΕΝΕΣΗ
"ΞΕΡΩ ΟΤΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΕ"
"ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΑ ΕΔΩ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ"
Η αποτρόπαιη συμπεριφορά του κύριου Γουίλιαμς
είναι κάτι που δεν μπορεί να ανεχτεί η κοινωνία.
ΣΡΙΒΠΟΡΤ, ΛΟΥΙΖΙΑΝΑ
Χτυπάει η πόρτα
και βρίσκομαι μ' ένα όπλο κολλημένο στο πρόσωπό μου.
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ
Τράβηξε ώρες.
Ο Τόμπι είπε ότι θα παίρναμε τ' αμάξι.
Η Ντέμπι κρατούσε τον Τζορτζ.
Και... εγώ κρατούσα εκείνη.
Δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε, ανταλλάζαμε ματιές.
Αυτό είναι το πιο ακριβές. Και...
Εκείνη φοβόταν.
Και κρατούσε τον γιο μας, κρατούσε τον Τζορτζ σφιχτά.
Μέσα μου ήξερα ότι δεν θα κατέληγε καλά.
Και η Ντέμπι το ήξερε.
Δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία.
Δεν θα τελείωνε καλά.
Όταν τα κορίτσια απαίτησαν να τους δώσουμε τον Τζορτζ...
Ο Τόμπι ήταν χαλαρός...
και ψύχραιμος, ήξερε τι έκανε.
Πράγματι γδυθήκαμε, αλλά μόνο αυτό...
Αυτό ήταν όλο.
Είχα μείνει με το εσώρουχο.
Κι εκείνη με το σουτιέν και το σλιπ.
Δεν άκουσα τον πυροβολισμό.
Μέχρι σήμερα, δεν θυμάμαι να τον ακούω.
Ξαφνικά, βρέθηκα στο έδαφος.
Άκουσα την ανάσα της Ντέμπι να εξασθενεί.
Κοίταξα προς τα εκεί και...
Ήξερα ότι είχε φύγει.
Μόλις πήγα στο νοσοκομείο, με εξέτασε ο γιατρός
κι έκρινε ότι χρειάζομαι χειρουργείο επειγόντως.
Εγώ ανησυχούσα για τον γιο μου.
Δεν ήξερα πού βρισκόταν.
Θυμάμαι ότι ήμουν στην εντατική
και θα με μετέφεραν στο χειρουργείο.
Κάποιος είπε ότι είχαν λάβει μια κλήση
για μια κυρία που βρήκε ένα μωρό στην μπροστινή αυλή του σπιτιού της.
Είχαν ήδη βρει τον γιο μου
και μπόρεσα να τον δω προτού...
Με συγχωρείτε.
Τον είδα πριν μπω για επέμβαση.
Ναι, αισθάνομαι ενοχές που έζησα,
ενώ εκείνη όχι.
Όμως, αισθάνθηκα, επίσης,
χαρούμενος που πέθανε γρήγορα.
Δεν υπέφερε.
Χαίρομαι για αυτό, που δεν υπέφερε.
Δεν υπάρχει τρόπος να πληρώσει ο Τόμπι Γουίλιαμς...
για ό,τι έγινε εκείνο το βράδυ.
Δεν αντικαθίσταται η ζωή κάποιου.
Πώς νιώθετε σήμερα για τον Τόμπι Γουίλιαμς;
Δεν θέλω να μιλήσω για τον Τόμπι Γουίλιαμς.
Για να μην τον αφήσετε να σας επηρεάσει ποτέ ξανά;
Δεν θέλω να μιλήσω για τον Τόμπι Γουίλιαμς.
ΚΗΔΕΙΑ
ΝΤΑΛΑΣ, ΤΕΞΑΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΚΗΔΕΙΩΝ ΜΠΛΑΚ & ΚΛΑΡΚ
Δεν μπορείς αυτομάτως να κρίνεις τον κόσμο από το παρελθόν του.
Αυτοί οι δολοφόνοι δεν είναι τα άτομα που ήταν εκείνη τη στιγμή.
Υπάρχει η δυνατότητα της εξιλέωσης.
Ονομάζομαι Τόμας Γουάτλι.
Ξέρω τον Τόμπι Γουίλιαμς δέκα χρόνια.
Είμαι ιερέας στη Μονάδα Τζορτζ Μπίτο,
στο Τένεσι Κόλονι του Τέξας.
Όταν μπήκε στη φυλακή, ήταν αγροίκος.
Τσακωνόταν.
Έπαιρνε ναρκωτικά.
Έκλεψε, είπε ψέματα, σκότωσε.
Έκανε άσχημες πράξεις.
ΤΟ 1992, ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ
ΟΤΙ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΥΠΟΔΗΛΩΝΑΝ ΟΤΙ Ο ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ ΗΤΑΝ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΩΣ ΑΝΑΠΗΡΟΣ
ΕΙΧΑΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΕΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ
Η ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΙΝΗ ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ ΙΣΟΒΙΑ ΚΑΘΕΙΡΞΗ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΚΗΔΕΙΩΝ ΜΠΛΑΚ & ΚΛΑΡΚ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΦΕΣΗ ΤΟΥ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ,
Η ΝΟΜΙΚΗ ΤΟΥ ΟΜΑΔΑ ΠΕΡΙΕΓΡΑΨΕ ΛΕΠΤΟΜΕΡΩΣ
ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ
"ΣΟΒΑΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ"
"ΜΑΘΗΣΙΑΚΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ"
"ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗΣ ΚΙ ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ"
"ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΑΝΑΤΑΡΑΧΕΣ"
"ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΟΝΟΣ"
"ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΗΘΕΛΕ"
"ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ"
"ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΤΡΑΥΜΑ"
"ΧΑΜΗΛΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ"
"ΕΜΦΑΝΗΣ ΥΠΕΡΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ"
"ΕΛΛΕΙΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΟΧΗ"
"53 ΚΑΙ 69 ΣΕ ΤΕΣΤ IQ"
Όταν γνώρισα τον Τόμπι,
προσπαθούσε να προσδιορίσει τον εαυτό του,
να κατανοήσει ποιος ήταν μέσα στη φυλακή.
Αρχικά, στο μάθημα
απλώς απορροφούσε
αυτά που συζητούσαμε.
Και μετά, άρχισε να μοιράζεται...
τις τραυματικές εμπειρίες που είχε βιώσει νωρίς στη ζωή του.
Τη μητέρα μου...
δεν τη γνώρισα.
Βασικά, έκανα το ταξίδι της ζωής νιώθοντας κυρίως έτσι.
Αν δεν σε αγαπάει η μαμά σου, δεν θα σε αγαπήσει κανείς.
Ο Τόμπι υποφέρει εσωτερικά.
ΡΙΞΕ ΤΙΣ ΕΓΝΟΙΕΣ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΘΕΟ
Το ακούς στη φωνή του.
Όλοι θέλουμε να γνωρίσουμε τη μητέρα μας.
Να γνωρίσουμε τον πατέρα μας.
Θέλουμε να ξέρουμε ποιοι είμαστε.
Πάντα ένιωθα ότι μ' αγαπούν,
αλλά νομίζω ότι χωρίς αγάπη, η ζωή θα είναι δύσκολη.
Δεν νιώθεις ότι αξίζεις.
Δεν ξέρεις ποιος είσαι.
Όταν σε αγαπούν, αναπτύσσεται η αξία σου ως άτομο.
Όταν ήμουν δέκα ετών,
έκανα παρέα με έναν νεαρό
στην κοινότητα.
Τριγυρνούσαμε, κάναμε ποδήλατο,
πότε-πότε κλέβαμε και ποδήλατα.
Υπήρχε κάποιος στην οικογένειά του,
δεν ξέρω αν ήταν αδερφός ή θείος, τον οποίο είχα συναντήσει.
Επιθυμούσα να τον βλέπω ως πατρική φιγούρα ή ως μεγάλο αδερφό.
Έτσι,
είχαμε πάει σε μια τάφρο αποστράγγισης στο Ντάλας για ψάρεμα.
Ξαφνικά, με κοιτούσε από ψηλά,
με λαγνεία,
κι εκείνη τη στιγμή ακριβώς...
με βίασε.
Ήθελα να φωνάξω για βοήθεια,
ήθελα κάποιος να έρθει να με σώσει.
Αλλά αργότερα αποφάσισα ότι δεν ήθελα να έρθει κανείς να με σώσει,
γιατί,
όσο το σκεφτόμουν,
κάποιος θα μπορούσε να έρθει για να με σώσει και να με γελοιοποιήσει.
Έτσι, απλώς έμεινα εκεί ελπίζοντας ότι θα τελείωνε σύντομα.
Μετά, σηκώθηκε,
και ανέβασε το παντελόνι του.
Είπε: "Και μην το πεις σε κανέναν".
Θεώρησα ότι μπορούσα να σηκωθώ,
οπότε, ανέβασα το παντελόνι μου
και έφυγα από την τάφρο.
Ποτέ δεν είπα σε κανέναν...
πως από εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή
γύρισα στο σπίτι, όπου ζούσα με τη γιαγιά μου,
πέταξα το λερωμένο με σπέρμα εσώρουχο
και κλείδωσα το "καλό παιδί" στο μπουντρούμι της ψυχής μου.
"Ποτέ...
Ποτέ δεν είπα σε κανέναν".
Πώς γίνεται να έχεις πληγωθεί
και να μην το πεις σε κάποιον;
Πώς;
Εκλιπαρούσε για βοήθεια
όλη του τη ζωή.
Είναι δύσκολο να κάνεις αυτό το πνευματικό άλμα,
ότι δηλαδή αυτό τον οδήγησε να διαπράξει φόνο.
Μα ξέρουμε ότι υπάρχει μια σειρά γεγονότων στη ζωή του
και ότι τα πράγματα γίνονταν όλο και πιο δύσκολα
κι οδηγήθηκε σ' αυτό το μονοπάτι.
ΤΟΜΠΙ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ - ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ
Ο Τόμπι αξίζει συμπόνια.
Έκανε ένα φρικτό έγκλημα.
Δεν μπορούμε να το ξεχάσουμε.
Κι όταν κάνουμε κάτι λάθος,
τότε, ναι, τιμωρούμαστε.
Αλλά ταυτόχρονα
πρέπει να συγχωρούμε.
Και να προσευχηθούμε...
με τον καιρό ο Τόμπι να μάθει απ' αυτό
και να αλλάξει συμπεριφορά.
Αυτό είναι το ζητούμενο.
Ο ΤΟΜΠΙ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΓΙΑ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2004
ΓΚΡΑΝΜΠΕΡΙ, ΤΕΞΑΣ
Ψαρεύω όσο πιο συχνά μπορώ.
Ψαρεύω εδώ στην πίσω αυλή.
Ψαρεύω στη βάρκα μου.
Πηγαίνω τις τοπικές αλιευτικές προβλήτες.
Όταν είσαι φυλακισμένος, βρίσκεσαι...
σ' ένα κλουβί
και δεν απολαμβάνεις τις απλές, μικρές χαρές της ζωής.
Κι όταν δεν μπορείς να τις απολαύσεις επί 20 χρόνια...
έχεις χάσει πολλά.
Ο Τόμπι Γουίλιαμς ήταν ο πρώτος μου συγκρατούμενος
όταν φυλακίστηκα, τους πρώτους οκτώ μήνες.
Ήμασταν συνεχώς κλειδωμένοι στο κελί μας.
Δεν έχεις πολλά να κάνεις
παρά να μάθεις αυτούς που είναι μαζί σου,
ένα άτομο, δηλαδή.
Ο Τόμπι κι εγώ είμαστε φίλοι από τότε.
Ο κόσμος υποθέτει ότι ο Τόμπι είναι ένα λυσσασμένο τέρας.
Ότι αν ήταν ποτέ κοντά σε οποιονδήποτε,
θα προσπαθούσε να σχεδιάσει πώς θα τον βλάψει,
θα τον εκμεταλλευτεί, θα κλέψει την περιουσία του.
Πολλά διαφορετικά άσχημα πράγματα.
Ο Τόμπι δεν είναι έτσι.
Δεν νομίζω ότι...
ότι υπάρχει μέρα, βδομάδα, μήνας ή έτος
που να μην τον βαραίνει αυτή η ζημιά που προκάλεσε.
Στην πτέρυγα θανατοποινιτών, ολομόναχος σ' εκείνο το κελί,
βλέπεις ότι κάτι πήγε στραβά.
Ο Τόμπι επέλεξε να προσπαθήσει να διορθώσει τον εαυτό του,
κι αυτό έκανε.
Άρχισε να μορφώνεται.
Άρχισε να ακούει τη γνώμη άλλων για διάφορα.
Έχει υποδειγματικό μητρώο.
Συμμετέχει στα πάντα.
Αν χρειαστεί κάτι, είναι εκεί.
Δεν προσπαθεί να πάρει, αλλά να δώσει.
Λόγω αυτού που πήρε.
Ο Τόμπι έχει γεράσει.
Και νομίζω ότι με τον χρόνο που έχει περάσει εκεί μέσα
έχει πληρώσει για ό,τι έκανε.
Ειλικρινά.
Δεν έχει κάτι τίποτα
που τον εμποδίζει να πάρει αναστολή.
Οπότε, γιατί δεν την παίρνει;
Είναι θανατική ποινή να μείνει μέσα όλο το διάστημα.
Χωρίς θάνατο μεν, αλλά παραμένει θανατική ποινή.
Επομένως, τι είναι αρκετό;
ΣΡΙΒΠΟΡΤ, ΛΟΥΙΖΙΑΝΑ
Έχει αλλάξει η οπτική μου στη ζωή.
Είμαι χαρούμενος μ' ό,τι κάνω.
Είμαι παντρεμένος ξανά, εδώ και σχεδόν 13 χρόνια.
Ορίστε, όταν βούτηξα στη Μεσόγειο.
-Πλάκα είχε. -Ναι, ήταν παγωμένα.
Ήταν, αλλά μπήκαμε.
Η σύζυγός μου είναι η Μπελίντα.
Έχει περάσει πολλά, όπως κι εγώ.
Προσπαθούμε να περνάμε καλά,
να κάνουμε διάφορα, να ταξιδεύουμε όποτε μπορούμε.
Γιατί το αύριο δεν είναι εγγυημένο.
Καταλαβαίνεις.
Οπότε...
Δεν σταματάει ποτέ να σου λείπει.
Με τον καιρό νιώθεις καλύτερα.
Η Μπελίντα κατανοεί ότι η Ντέμπι είναι μέρος της ζωής μου,
και συνεχίζουμε από εκεί.
Πιστεύω ότι κάποιος που έχει λάβει τη θανατική ποινή
δικαιούται να κάνει έφεση.
Θεωρώ ότι είναι...
ότι είναι δίκαιο.
Μα... αν έχει διαπράξει το έγκλημα,
πρέπει να πληρώσει και το τίμημα.
Γιατί οι άνθρωποι που...
που έχουν πεθάνει, όπως η Ντέμπι,
δεν έχουν τη δυνατότητα έφεσης,
δεν μπορούν να έχουν...
μια δεύτερη ευκαιρία.
Τους τα στέρησαν όλα αυτά εν ριπή οφθαλμού.
Ήμουν ευλογημένος που είχα
την αδερφή μου και τη μητέρα μου
και με βοήθησαν με τον Τζορτζ.
Όμως στερήθηκε τη μητέρα του.
Κι εκείνη στερήθηκε...
το να τον δει να περπατάει.
Να πηγαίνει σχολείο, να αποφοιτεί, να παντρεύεται.
Ακόμα και σήμερα σκέφτομαι
ότι δεν κατάφερε να δει
πώς εξελίχθηκε η ζωή του.
Εκείνος τα στερήθηκε.
Εκείνη τα στερήθηκε. Όλοι τα στερηθήκαμε.
Ο ΤΖΟΡΤΖ ΜΟΥΡ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ 35 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ
ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΙ Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΠΗ 90 ΗΜΕΡΩΝ, ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΤΟΥ ΤΕΞΑΣ
ΕΝΕΚΡΙΝΕ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΜΠΙ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ
Συχνά προσευχόμουν να πεθάνω.
Προσευχόμουν στον Θεό να πάρει τη ζωή μου.
Αυτό έχει αλλάξει.
Δόξα τω Θεώ, αυτά έχουν αλλάξει.
Έχω δεχτεί τον Χριστό
και βλέπω τα πράγματα από άλλη οπτική,
επειδή τώρα σέβομαι τη ζωή.
Η Ντέμπι ήταν...
η γυναίκα μου,
η φίλη μου, αυτή που εμπιστευόμουν.
Δεν υπάρχει τρόπος να πληρώσει ο Τόμπι Γουίλιαμς...
για ό,τι έγινε εκείνο το βράδυ.
Δεν αντικαθίσταται η ζωή κάποιου.
Αρχικά, θα ζητούσα από τον κύριο Τζόνι
και την οικογένειά του να με συγχωρέσουν
που ανακατεύτηκα στη ζωή τους,
γιατί δεν είχα αυτό το δικαίωμα.
Συνειδητοποιώ και αναγνωρίζω
ότι... ότι έκανα κάτι αποκρουστικό,
κι αν μπορούσα να το πάρω πίσω, θα το έκανα.
Συχνά προσεύχομαι για τον κύριο Μουρ.
Και για την οικογένειά του.
Έχω σκεφτεί ότι θα πρέπει να του ήταν δύσκολο να ξαναφτιάξει τη ζωή του.
Θα προσπαθήσω να επανορθώσω.
Έχω γράψει ένα βιβλίο
με τίτλο Ραντεβού με τον Θάνατο: Εξιλέωση.
Μιλάει για τη μεταμόρφωσή μου.
Θα ήθελα με τα κέρδη από αυτό το βιβλίο
να φτιάξω μια μη κερδοσκοπική οργάνωση στο όνομα της Ντέμπι Γκέιλ Μουρ,
η οποία θα απευθύνεται σε άτομα που έχουν υπομείνει
εγκλήματα, όπως αυτό που διέπραξα εναντίον της.
Ο Τόμπι Γουίλιαμς τούς ζήτησε να γδυθούν.
Μες στη μέση του δρόμου, στο καταχείμωνο.
Ουσιαστικά είπε: "Θέλω να δω λευκούς να πηδιούνται".
Ισχύει αυτό;
Όχι, κύριε.
Όμως ήθελες να γδυθούν;
Μάλιστα.
Γιατί δεν μας το ανέφερες;
Μου διέφυγε.
Όμως δεν με πειράζει να το συζητήσω.
Ο σκοπός μου ήταν να τους ευθυγραμμίσω.
Να τους ευθυγραμμίσω, αυτό ήθελα.
Να τους ευθυγραμμίσω για έναν πυροβολισμό.
Ήθελα να μπορέσω να φύγω όσο το δυνατόν πιο γρήγορα,
χωρίς να τραβήξω την προσοχή σε ό,τι συνέβαινε.
Ο ΤΟΜΠΙ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ ΕΧΕΙ ΕΚΤΙΣΕΙ 34 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΝΟ ΤΗΣ ΝΤΕΜΠΟΡΑ ΜΟΥΡ
ΕΧΕΙ ΑΠΟΡΡΙΦΘΗ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΠΕΝΤΕ ΦΟΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟ 2004
Θα είναι θλιβερό
να πρέπει να παραμείνω στη φυλακή.
Ανυπομονώ να έρθει η μέρα που θα βγω από εδώ.
Πώς λες να νιώσει ο Τζόνι Μουρ αν αποφυλακιστείς;
Αυτό είναι κάτι που δεν έχω σκεφτεί ποτέ.
Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ.
Δεν ξέρω πώς να απαντήσω.
Πιστεύω ότι θα ένιωθε θυμό
αν αποφυλακιζόμουν.
Υποτιτλισμός: Μαριάννα Κοτζιά