‎หลายครั้งผมสวดภาวนาให้คุณมัวร์
‎สวดให้ครอบครัวเขาด้วย
‎ผมเข้าใจแล้ว ว่าผมทำเรื่องที่เลวร้ายมาก
‎(ในปี 1976 สหรัฐฯ ได้นำ ‎โทษประหารชีวิตกลับมาใช้ใหม่)
‎(นักโทษกว่า 8,000 รายถูก ‎ตัดสินประหารชีวิตในข้อหาฆาตกรรม)
‎(นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร ‎หมายเลข 00631555)
‎ผมจมดิ่งในความรู้สึกผิดบาป
‎ชีวิตผมมันจบลงไปแล้ว
‎ผมแค่อยากตาย
‎แต่ก็มีคำถามแวบเข้ามาในหัวเสมอ
‎"ทำไมผมมาอยู่ที่นี่"
‎"ทำไมผมมาอยู่ที่นี่ ผมอยู่ไปทำไม"
‎"ผมอยู่ไปทำไม"
‎ผมชื่อโทบี ลินน์ วิลเลียมส์
‎ผมก่อคดีฆ่าคนด้วยเหตุฉกรรจ์ ‎และถูกตัดสินให้รับโทษประหารชีวิต
‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง
‎ผมเริ่มจากตรงนั้น
‎ผมแค่อยากต่อต้าน อยากสร้างความโกลาหล
‎ผมมองหน้าเขา เดี๋ยวก็รู้ว่าใครฆ่าใคร
‎ฉันตัดสินใจแล้ว
‎ฉันฆ่าเขา
‎ผมไม่เคยตั้งใจจะทำอย่างนั้นเลย
‎ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้น
‎ผมรู้ตัวว่าจะผมออกมาจากรถ ‎แล้วฆ่าสองคนนั้น
‎ตอนที่เขาคุกเข่าอยู่ตรงหน้า
‎สิ่งเดียวที่ผมจำได้คือ ผมเหนี่ยวไก
‎ผมฆ่าทั้งคู่
‎แทงพวกเขาจนตาย
‎(I AM A KILLER)
‎(SOMETHING HIDEOUS)
‎วันที่ 20 ธันวาคม 1984
‎(โทบี วิลเลียมส์ปล้น ลักพาตัว และยิง ‎จอห์นนีและเดบอราห์ มัวร์)
‎(แกรนบิวรี เท็กซัส)
‎ตอนเป็นเด็ก เราไม่ค่อยฉลาดนัก
‎แล้วเราก็ทำเรื่องที่ไม่ค่อยฉลาด
‎เราควรถูกตัดสินจากเรื่องพวกนั้น ‎ไปตลอดชีวิตมั้ย
‎หรือเราควรได้รับโอกาสเพื่อแสดงว่า
‎"นี่ เราเรียนรู้แล้วนะ เราโตขึ้นแล้ว"
‎36 ปี
‎เป็นระยะเวลาที่ไม่สมเหตุสมผลเลยนะ
‎เมื่อพูดถึงการลงโทษ หนักแค่ไหนถึงจะพอ
‎(บีโต ยูนิต เท็กซัส)
‎ผมใช้เวลาส่วนใหญ่ในชรีฟพอร์ต ลุยเซียนา
‎ผมว่าอะไรๆ น่าจะต่างออกไป
‎ถ้ามีแม่กับพ่อที่รักผมคอยเลี้ยงดู
‎ตอนอายุเจ็ดขวบ ผมรู้ความจริงว่า
‎ผู้หญิงที่ผมเรียกว่าแม่มาตลอด คือยายของผม
‎ตอนที่ผมอายุได้หกสัปดาห์
‎แม่ตัดสินใจยกผมให้ครอบครัว ‎ที่อยากรับอุปการะผม
‎ยายของผมเลยสวนกลับไปว่า
‎"ถ้าแกไม่อยากเลี้ยง ฉันเลี้ยงเอง ‎ฉันจะรับเลี้ยงลูกแกเอง"
‎พ่อผมเขา...
‎เหมือนไม่มีตัวตน
‎เขาติดคุกเพราะคดีฆาตกรรม
‎และเราไม่เคยรู้จักกัน
‎ตอนพ่อผมออกจากคุก เขามาที่ลุยเซียนา
‎ตอนนั้นผมดีใจนะ
‎ผมดีใจมากที่ได้เจอเขา
‎สุดท้ายพอผมย้ายไปอยู่กับเขา
‎ผมก็เริ่มมีปัญหากับลูกๆ ของพ่อ
‎พวกนั้นรุมผมตลอดเวลา
‎เกิดความรุนแรงระหว่างเราเป็นประจำ
‎พอผมอายุได้เก้าขวบ นั่นเป็นครั้งแรก
‎ที่ผมหนีออกจากบ้าน
‎ผมใช้ชีวิตอยู่ข้างถนน นอนข้างถนน
‎ก่ออาชญากรรมไปก็เพื่อเอาชีวิตรอด
‎ผมต้องขโมยและปล้น
‎เข้าไปขโมยของในร้านขายของ เพราะผมหิว
‎ผมเริ่มดื่มเหล้าและเสพยา เริ่มสูบกัญชา
‎ตอนอายุได้ 10 หรือ 11 ขวบ
‎พออายุ 15 ผมก็ก่อคดีลักทรัพย์โดยมีอาวุธ ‎พยายามฆ่า
‎ผมตระเวนปล้นที่ต่างๆ
‎เพราะตอนนั้นผมพยายามหาเงินสักก้อน
‎เพื่อมาซื้อเหล้าและซื้อกัญชาเพิ่ม
‎ผมได้รับโทษจำคุกตลอดชีวิตสำหรับเยาวชน
‎และต้องไปอยู่ที่สถานพินิจเด็กชายที่ลุยเซียนา
‎(โทบี วิลเลียมส์ได้รับการปล่อยตัว ‎จากสถานพินิจ)
‎(ก่อนวันเกิดครบรอบ 20 ปีได้ไม่นาน)
‎พอผมออกมาจากสถานพินิจ
‎รู้สึกเหมือนชีวิตผ่านไปเร็วมาก
‎เพราะฉะนั้นเพื่อให้ตามทัน
‎ผมเลยตั้งใจจะวางแผนปล้นอะไรสักอย่าง
‎อาชญากรรมอะไรก็ได้ที่ทำให้ผมมีเงิน
‎โดยแลกกับความทุกข์ของผู้อื่น
‎นั่นแหละคือทัศนคติของผมในตอนนั้น
‎จอห์นนี มัวร์คือคนที่ผมมีโอกาสได้ทำงานให้
‎เขากับพ่อเขาต้องรับผิดชอบ ‎เรื่องเปิดกิจการรถบ้าน
‎และพวกเขาอยากได้คนช่วย
‎และพวกเขายอมให้ผมทำงาน ‎อยู่ประมาณหนึ่งสัปดาห์
‎คืนหนึ่ง ผมได้ยินชายหนุ่มสองคนคุยกัน
‎ว่าพวกเขาถูกพ่อของคุณมัวร์ไล่ออก
‎และผมเห็นว่านั่นคือโอกาส
‎ที่จะปล้นบ้านคุณมัวร์
‎ผมเชื่อว่าตำรวจจะคิดว่าพวกเขาเป็นคนทำ
‎เพราะพวกเขามีแรงจูงใจในการก่อคดี
‎เพราะเพิ่งถูกคุณมัวร์ไล่ออก
‎แต่ปัญหาคือคุณมัวร์รู้จักผม
‎และทางออกก็คือผมต้องกำจัดคุณมัวร์
‎ผมรู้สึกว่าต้องฆ่าเขา เพื่อกันไม่ให้เขา
‎ไปชี้ตัวผมในห้องพิจารณาคดี
‎ผมรู้ว่าคุณมัวร์มีลูกเล็กๆ
‎เลยตัดสินใจว่าต้องมีคนคอยดูแล
‎เพื่อไม่ให้เด็กเป็นอันตราย
‎ระหว่างที่ผมกำลังไปที่บ้าน
‎ผมเห็นวิลมากับวิคตอเรียเดินมาทางผม
‎วิลมากับวิคตอเรียเป็นหญิงสาวสองคน ‎ที่อาศัยอยู่แถวนั้น
‎ผมบอกว่าเราน่าจะได้เงิน ‎อย่างน้อย 500,000 ดอลลาร์
‎จากการปล้นครั้งนี้
‎แล้วพวกเธอก็ยอมช่วย
‎เราเลยพากันไปที่บ้านของคุณมัวร์
‎ผมเคาะประตู
‎เขาเปิดออกมา และผมเอา .357 จ่อเขา
‎บังคับให้เขาเข้าไปในบ้าน
‎แล้วเขาก็เข้าไป
‎ตอนที่เราเข้าไปในห้องเขา ‎ภรรยากับลูกของเขานอนอยู่บนเตียง
‎ไม่ช้าเราก็เริ่มขนข้าวของในบ้าน ‎ขึ้นรถกระบะของเขา
‎พวกผู้หญิงคอยเฝ้าสองผัวเมียกับลูก
‎แล้วผมก็เอาปืนจี้เขา
‎บอกเขาว่าเราจะไปที่อื่นกัน
‎เราพากันขึ้นรถ แล้วขับมาที่เท็กซัส
‎เพื่อหลอกตำรวจ เพื่อชี้นำว่า
‎คนที่มาจากเท็กซัสเป็นคนก่อคดี
‎แทนที่จะเป็นคนจากลุยเซียนา
‎พอเราเข้าเขตเท็กซัส ‎ผมก็บอกให้คุณมัวร์กับคุณนายมัวร์
‎ลงจากรถ
‎ผมไม่ได้สนใจว่าตัวเองจะเป็นยังไง
‎และผมพยายามรวบรวมความกล้า
‎จากการที่ไม่ได้สนใจว่าตัวเองจะเป็นยังไง
‎เพื่อให้สามารถทำสิ่งนี้
‎ที่ผมไม่เคยทำมาก่อน
‎พอผมรวบรวมความกล้าได้มากพอ
‎ผมก็เล็งปืนแล้วเหนี่ยวไก
‎คุณนายมัวร์หันหลังให้ผม
‎กระสุนทะลุเธอไปโดนเขา
‎ทันทีที่ผมยิงทั้งสองคนเสร็จ
‎ผมอยากยิงคุณมัวร์ซ้ำเพื่อให้แน่ใจว่าเขาตายจริง
‎แต่วิคตอเรีย เธอเดินมาหาผม
‎และเธอบอกว่าเขาตายแน่
‎ทิ้งเขาไว้นี่แหละ
‎เราก็เลยขึ้นรถไปกับเด็ก
‎แล้วทิ้งพวกเขาไว้อย่างนั้น
‎(โทบี วิลเลียมส์ถูกจับ)
‎(สี่ชั่วโมงหลังจากยิงจอห์นนีและเดบอราห์ มัวร์)
‎(วิลเลียมส์ถูกตั้งข้อหาลักพาตัว ‎และฆ่าคนด้วยเหตุฉกรรจ์)
‎(เดอเบอร์รี เท็กซัส)
‎ช่วงเดือนพฤศจิกากับธันวา ‎แถวนี้อากาศหนาวทุกปี
‎ผมอยู่ที่นี่มา 40 กว่าปีแล้ว
‎ตรงนี้เป็นที่ดินของตระกูล
‎ผมก็เลยสร้างบ้านหลังเล็กๆ ไว้ที่นี่
‎ย้อนกลับไปช่วงต้นปี 80 ‎ผมนอนหลับอยู่บนเตียง
‎ไม่แน่ใจว่าเป็นเวลากี่โมงของวันใหม่
‎รู้แค่ว่ามันเลยเที่ยงคืนไปนานแล้ว
‎เราได้ยินเสียงเคาะประตู
‎และเสียงคนขอความช่วยเหลือ
‎ผมคิดว่า
‎มันมาปล้นผมแน่ๆ ‎นั่นคือแวบแรกที่คิด
‎น่ากลัวอยู่เหมือนกัน
‎เพราะแถวนี้ไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้มาก่อน
‎ตอนแรกเราแอบมองทางหน้าต่าง
‎เห็นเขายืนอยู่หน้าประตู หน้าบ้านนี่เลย
‎เขาบอกว่า "เมียผมถูกยิง ‎มันยิงผม แล้วก็ยิงเมียผม"
‎เขาเอาสองมือกุมตรงนี้
‎ผมไม่มีทางลืมเรื่องนั้นเด็ดขาด
‎มองเห็นรูกระสุนเลย
‎ผมไม่เห็นเลือด แต่คิดว่าเขาคงเลือดตกใน
‎เขาบอกว่า "ผมรู้ว่าใครทำ ผมรู้ว่าใครทำ"
‎"มันเอารถผมไป
‎จับตัวลูกผมไปด้วย"
‎ผมถามว่า "เมียคุณอยู่ไหน"
‎เขาตอบว่า "อยู่ตรงโน้น"
‎เราอยู่ห่างจากบ้านผมไปประมาณหนึ่งส่วนสี่ไมล์
‎ที่นี่คือจุดเกิดเหตุ ข้างถนนตรงนี้เลย
‎เขาโดดขึ้นท้ายรถกระบะ แล้วเราก็ขับมาตรงนี้
‎ตอนนั้นเองที่เราเห็นผู้หญิงคนนึงนอนอยู่
‎เธอนอนอยู่ตรงนี้
‎ใกล้ๆ ข้างถนนนี่แหละ
‎ขาเธออยู่ตรงนี้ หันหัวมาทางด้านนี้
‎แล้วเธอก็นอนนิ่งเลย ไม่ขยับ
‎ผมไม่เห็นเลือดมากเท่าไหร่
‎ผู้ชายคนนั้นลงจากรถ
‎เขามองภรรยาตัวเอง
‎ไม่รู้สิ เขาคงคิดว่าเธอจะไม่เป็นไรมั้ง
‎แล้วตอนนั้น ตำรวจก็มา
‎มีคนพาเขาขึ้นรถพยาบาล แล้วก็พาตัวเขาไป
‎ผมมารู้ทีหลังว่าเธอตายแล้ว
‎(ชรีฟพอร์ต ลุยเซียนา)
‎นี่รูปเด็บบี
‎เธอไม่ชอบใจหรอกที่ผมถ่ายรูปนี้
‎แต่เธอก็ปล่อยผ่านไป
‎นี่รูปเธอกับคัดเดิลส์
‎คัดเดิลส์เป็นชิวาว่าจิ๋ว
‎ตัวเล็กนิดเดียว
‎คัดเดิลส์กับเด็บบีนอนหลับ
‎มีรูปแนวนี้เยอะเลย
‎ผมชื่อจอห์นนี มัวร์
‎เด็บบีเป็นรักแรกของผม
‎เธอเป็นทั้งภรรยา
‎เพื่อน
‎ที่ปรึกษา
‎เหลือแค่...
‎อีก 19 วันก็จะครบรอบแต่งงานสามปี
‎ในคืนที่เธอตาย
‎ผมเจอเดบอราห์ที่โบสถ์
‎เพื่อนผมเป็นคนแนะนำให้ผมกับเด็บบีรู้จักกัน
‎แล้วเราก็ออกเดตกัน ‎หนึ่งหรือสองสัปดาห์หลังจากนั้น
‎ความรู้สึกดีๆ เกิดขึ้นจากตอนนั้น
‎เราเดตกันอยู่ปีกว่า หรือ 16 เดือน ‎ประมาณนั้นแหละ
‎ก่อนจะแต่งงานกัน
‎เราชอบทำกิจกรรมร่วมกัน
‎เข้ากันได้ดีเลย
‎ลูกชายเราเกิดในปี 1984
‎เห็นแล้วนึกถึงความทรงจำดีๆ
‎แทนที่จะเป็นเรื่องร้ายๆ ผมกลับนึกถึงแต่เรื่องดีๆ
‎ตอนนั้นเราก็ยังเป็นหนุ่มสาวกันอยู่นะ
‎ทุกอย่างไม่ได้ราบรื่นซะทีเดียว
‎แต่เราก็พยายามกัน
‎เธอรักลูกมาก
‎ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว
‎ต้องมาพร้อมเสื้อผ้าชุดใหม่เสมอ
‎เขาคือความสุขของเธอ
‎การดูแลเขาเป็นเหมือนชีวิตเธอ
‎เธอเป็นแม่ที่ดี
‎เธอเป็นเพื่อนที่ดี เป็นคนดี
‎ฟังดูธรรมดาใช่มั้ย แต่เธอพิเศษมาก
‎เด็บบีเสียชีวิตในวันที่ 20 ธันวาคม 1984
‎ผมใช้เวลา 12 ปี
‎กว่าจะถึงจุดที่พอทำใจได้
‎ตอนนี้ทำใจได้รึยังเหรอ
‎ยังไม่ 100% ไม่ ไม่มีทาง
‎ยังชวนให้นึกถึงเรื่องเลวร้ายอยู่
‎แต่ผมพูดถึงมันได้แล้ว
‎(เซนเตอร์ เท็กซัส)
‎มีคำกล่าวในพระคัมภีร์ว่า ‎"ชีวิตของท่านเป็นเช่นไร ท่านเป็นเหมือนหมอก"
‎"ซึ่งปรากฏอยู่เพียงชั่วครู่แล้วก็เลือนหาย"
‎(สำนักงานกฎหมาย จอห์น เอส วอล์คเกอร์)
‎ผมชื่อจอห์น เอส วอล์คเกอร์
‎ผมเป็นทนายความมาประมาณ 50 ปีแล้ว
‎ปี 1984 ผมเป็นอัยการในพาโนลาเคาน์ตี
‎ผมทำคดีมาทุกรูปแบบ
‎ฆ่า ข่มขืน ปล้น
‎ไม่ว่าคดีไหนก็ทำมาหมดแล้ว
‎หนึ่งในนั้นคือคดีระหว่างสหรัฐกับโทบี วิลเลียมส์
‎ลักพาตัวครอบครัวในกรีนวูด ‎แม่ตายสลด สามโจรถูกจับ
‎คดีนี้เป็นที่รู้กันทั่วไป
‎ถึงความโหดเหี้ยมของข้อเท็จจริงในคดี
‎โทบี วิลเลียมส์จี้หรือลักพาตัวเหยื่อ
‎แล้วพาพวกเขาไปที่ชานเมือง
‎ตามถนนสายเปลี่ยวเส้นนี้
‎แล้วสั่งให้พวกเขาถอดเสื้อผ้า
‎ทั้งที่อยู่กลางถนน ในหน้าหนาว
‎พวกเขาร้องไห้ เอามือห่อตัว
‎ท่ามกลางอากาศเย็นเฉียบ
‎อยู่ตรงกลางถนน
‎แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่า ‎อยากเห็นคนขาวสองคนมีเซ็กส์กัน
‎ปกติผมไม่พูดหยาบนะ
‎เขาพูดว่า "กูอยากเห็นคนขาวเอากัน"
‎(โทบี วิลเลียมส์ถูกพิพากษาว่า ‎มีความผิดฐานฆ่าด้วยเหตุฉกรรจ์)
‎(จากกรณีฆ่าเดบอราห์ มัวร์)
‎(เขาถูกตัดสินให้รับโทษประหารชีวิต ‎ในวันที่ 27 กันยายน 1985)
‎ผมคิดว่าเขาต้องได้รับโทษตามคำพิพากษา ‎จริงๆ นะ
‎ผมว่าเขาก็คงคิดเหมือนกัน
‎ผมจำได้ว่าคุณวิลเลียมส์พึมพำกับตัวเอง
‎"รีบมาจัดการให้จบๆ ซะทีเถอะ"
‎(วิลเลียมส์ถูกประหารด้วยการฉีดยา)
‎("ผมรู้ตัวว่าตายแน่")
‎("อยากตายอยู่ในห้องพิจารณาคดีนี่เลย")
‎ผมคิดว่าพฤติกรรมอุกฉกรรจ์ของคุณวิลเลียมส์
‎เป็นเรื่องที่สังคมยอมรับไม่ได้
‎(ชรีฟพอร์ต ลุยเซียนา)
‎มีคนมาเคาะประตู
‎แล้วผมก็เจอปืน .357 จ่อหัว
‎(ยินดีต้อนรับ)
‎มันลากยาวเป็นชั่วโมงเลย
‎โทบีบอกว่าเราจะไปขับรถเล่นกัน
‎เด็บบีกอดจอร์จไว้
‎ส่วนผมก็กอดเธอ
‎เราไม่มีโอกาสคุยกันเลย ได้แต่สบตากัน
‎ผมว่าแค่นั้นก็เข้าใจกันแล้ว
‎และเธอกลัวมาก
‎เธอกอดลูกเรา กอดจอร์จไว้แน่น
‎ลึกๆ ผมรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องดี
‎และเด็บบีก็รู้เหมือนกัน
‎ในใจผมไม่มีข้อสงสัยเลย
‎เรื่องนี้ต้องจบไม่สวยแน่
‎ตอนที่พวกผู้หญิงบอกให้เราส่งจอร์จให้
‎โทบีดูนิ่ง
‎และเยือกเย็นมาก เขารู้ตัวว่าทำอะไรอยู่
‎เราถอดเสื้อผ้าออกจริง แต่มันก็...
‎นั่นแหละ ก็แค่นั้น
‎ผมเหลือแค่กางเกงในตัวเดียว
‎เธอเหลือแค่บรากับกางเกงใน
‎ผมไม่ได้ยินเสียงปืนเลย
‎จนถึงวันนี้ ผมไม่ได้ยินเสียงปืนสักนัด
‎รู้ตัวอีกที ผมก็นอนกองบนพื้นแล้ว
‎ผมได้ยินเสียงเด็บบีหายใจรวยริน
‎พอหันไปมอง ผมก็...
‎ก็รู้ว่าเธอตายแล้ว
‎พอไปถึงโรงพยาบาล หมอตรวจร่างกายผม
‎แล้วก็สรุปว่าผมต้องเข้าผ่าตัดด่วน
‎ผมเป็นห่วงลูกมากกว่า
‎ผมไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
‎ผมจำได้ว่าอยู่ในห้องฉุกเฉิน
‎ออกจากห้องฉุกเฉิน มุ่งหน้าไปห้องผ่าตัด
‎แล้วก็มีคนบอกว่าพวกเขาได้รับโทรศัพท์
‎จากผู้หญิงที่เจอเด็กวางอยู่ตรงชานบ้าน
‎พวกเขาเจอลูกผมแล้ว
‎แล้วผมก็ได้เจอเขาก่อน...
‎ขอโทษครับ
‎ผมได้เจอเขาก่อนเข้ารับการผ่าตัด
‎ผมรู้สึกผิดที่ตัวเองรอด
‎แต่เธอไม่รอด
‎แต่อีกใจนึงก็รู้สึกนะ
‎ว่าผมดีใจที่เธอตายอย่างรวดเร็ว
‎เธอไม่ต้องทรมาน
‎ผมดีใจที่เธอไม่ต้องทรมาน
‎ไม่มีทางที่โทบี วิลเลียมส์จะชดใช้
‎ให้สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นได้
‎ไม่มีอะไรมาทดแทนชีวิตคนได้
‎คุณรู้สึกยังไงบ้างกับโทบี วิลเลียมส์ในตอนนี้
‎ผมไม่อยากพูดเรื่องโทบี วิลเลียมส์
‎เพราะคุณไม่อยากให้เขา ‎มีอิทธิพลต่อคุณอีกแล้วรึเปล่าครับ
‎ผมไม่อยากพูดเรื่องโทบี วิลเลียมส์
‎(พิธีศพ)
‎(ดัลลัส เท็กซัส)
‎(แบล็คแอนด์คลาร์ค ‎บริการจัดพิธีศพ)
‎เราตัดสินคนจากอดีตโดยอัตโนมัติไม่ได้
‎คนที่เป็นฆาตกรพวกนี้
‎ไม่ใช่คนที่พวกเขาเคยเป็นในเวลานั้น
‎ยังมีโอกาสที่พวกเขาจะกลับใจ
‎ผมชื่อโทมัส วัตเลย์
‎ผมรู้จักโทบี วิลเลียมส์มาสิบปีแล้ว
‎ผมเป็นหัวหน้าศาสนาจารย์ ‎ของเรือนจำจอร์จ บีโต ยูนิต
‎ในเทนเนสซีโคโลนี เท็กซัส
‎ตอนที่เขาอยู่ในคุก เขาเป็นอันธพาล
‎เขามีเรื่อง เล่นยาทุกอย่าง
‎เอ่อ...
‎ขโมยของ โกหก ฆ่าคน
‎เขาทำแต่เรื่องชั่วๆ
‎(ในปี 1992 ศาลอุทธรณ์พบว่า)
‎(หลักฐานที่ระบุว่าวิลเลียมส์บกพร่องทางจิต)
‎(ไม่ได้ถูกนำมาพิจารณาในคดีของเขา)
‎(โทษประหารของเขาถูกยกเลิก ‎และเขาได้รับโทษใหม่เป็นจำคุกตลอดชีวิต)
‎(แบล็คแอนด์คลาร์ค ‎บริการจัดพิธีศพ)
‎(ในการอุทธรณ์ของวิลเลียมส์)
‎(ทีมกฎหมายของเขาแจกแจงรายละเอียด)
‎(ถึงวัยเด็กที่หนักหนาสาหัสของเขา)
‎("เผชิญวิกฤตที่โรงเรียน")
‎("ความบกพร่องทางการเรียนรู้")
‎("รู้สึกโดดเดี่ยวและถูกปฏิเสธ")
‎("อารมณ์รุนแรงเป็นประจำ")
‎("เจ็บปวดทางอารมณ์")
‎("ไม่มีใครต้องการเขา")
‎("รู้สึกถูกปฏิเสธ")
‎("มีบาดแผลทางใจ")
‎("สติปัญญาต่ำ")
‎("ไฮเปอร์อย่างเห็นได้ชัด")
‎("สมาธิสั้น")
‎("ระดับ IQ 53 และ 69")
‎ตอนที่ผมพบโทบี
‎เขากำลังพยายามนิยามตัวเอง
‎ทำความเข้าใจตัวเองในคุก
‎ในชั้นเรียนตอนแรก
‎เขาแค่นั่งฟัง
‎เรื่องที่เราพูด
‎จากนั้นเขาก็เริ่มเล่า
‎เกี่ยวกับแผลใจที่เขาได้รับตอนยังเป็นเด็ก
‎แม่ผม ผมไม่รู้จักเธอ
‎ผมใช้ชีวิตที่ผ่านมาด้วยความรู้สึกแบบนั้น
‎ขนาดแม่ตัวเองยังไม่รัก ‎ชีวิตนี้ก็ไม่มีใครมารักแล้ว
‎ลึกๆ แล้วโทบีเจ็บปวด
‎(จงมอบภาระของท่านไว้กับพระเจ้า)
‎ฟังน้ำเสียงเขาก็รู้
‎เราอยากรู้จักแม่ตัวเองกันทั้งนั้น
‎เราอยากรู้จักพ่อตัวเอง
‎อยากรู้ว่าตัวเองเป็นใคร
‎ผมได้รับความรักมาตลอดนะ
‎แต่ถ้าไม่ได้รับความรัก ชีวิตต้องลำบากแน่
‎คุณจะไม่รู้สึกถึงความมีคุณค่า
‎ความเป็นตัวเอง
‎การได้รับความรักจะทำให้ ‎คุณค่าความเป็นคนพัฒนาขึ้น
‎ตอนผมอายุสิบขวบ
‎ผมเป็นเพื่อนกับเด็กคนนึง
‎ในชุมชน
‎เราจะเที่ยวไปเรื่อย ขี่จักรยาน
‎และบางครั้งก็ขโมยจักรยานด้วย
‎มีคนนึงในครอบครัวเขา
‎ไม่รู้ว่าเป็นพี่ชาย หรือลุงเขา ที่ผมเจอ
‎ซึ่งผมยกให้เขาเป็นตัวแทนของพ่อหรือพี่ชาย
‎อยู่มาวันนึง
‎เราออกไปตกกุ้งเครย์ฟิชที่คูระบายน้ำในดัลลัส
‎รู้ตัวอีกที เขาก็มองหน้าผม
‎อย่างหื่นกระหาย
‎แล้วในตอนนั้นเอง เขา...
‎เขาข่มขืนผม
‎ผมอยากร้องขอความช่วยเหลือ
‎อยากให้มีใครสักคนมาช่วยผม
‎แต่แล้วผมก็ตัดสินใจได้ว่าไม่อยากให้ใครมาช่วย
‎เพราะว่า
‎พอมาคิดดูแล้ว
‎คนที่มาช่วยผมอาจเยาะเย้ยผม
‎ผมก็เลยนอนเฉยๆ
‎ภาวนาให้มันจบลงเร็วๆ
‎สุดท้ายเขาก็ลุกขึ้น
‎ดึงกางเกงขึ้น
‎แล้วพูดว่า "อย่าไปบอกใครนะ"
‎ผมรู้ตัวว่าถึงเวลาลุกขึ้นได้แล้ว
‎ผมเลยลุกขึ้น ดึงกางเกงขึ้น
‎แล้วก็คลานขึ้นมาจากคูระบายน้ำ
‎ผมไม่เคยบอกใครเลย
‎เรื่องที่ผมออกมาจากตรงนั้น
‎แล้วกลับมาบ้านที่ผมกับยายอาศัยอยู่
‎ผมเอากางเกงในเปื้อนน้ำอสุจิไปทิ้ง
‎แล้วฝังเด็กดีคนนั้นไว้ในส่วนลึกของใจผม
‎"ผมไม่เคย...
‎"ผมไม่เคยบอกใครเลย"
‎ทำไมทั้งๆ ที่เจ็บปวด
‎แต่กลับบอกใครไม่ได้
‎ทำไม
‎เขาร้องขอความช่วยเหลือ
‎มาตลอดชีวิต
‎คงจะไม่สมเหตุสมผลถ้าสรุปว่า
‎นั่นเป็นต้นเหตุให้เขาก่อคดีฆาตกรรม
‎แต่เรารู้ว่ามีหลายเหตุการณ์ในชีวิตเขา
‎ที่มันหนักหนาขึ้นเรื่อยๆ ร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ
‎จนพาเขาไปสู่เส้นทางนั้น
‎(โทบี วิลเลียมส์ - วัยเด็ก)
‎โทบีควรได้รับความสงสาร
‎เขาก่อคดีที่โหดเหี้ยม
‎เราต้องไม่ลืมเรื่องนั้น
‎และถ้าเราทำผิด
‎เราก็ต้องได้รับโทษ
‎แต่ขณะเดียวกัน
‎เราต้องรู้จักให้อภัย
‎และภาวนาว่าสักวันโทบีจะเรียนรู้จากเรื่องนี้
‎และกลับตัวกลับใจ
‎นี่คือสิ่งที่ควรจะเป็น
‎(โทบี วิลเลียมส์มีสิทธิ์ได้รับทัณฑ์บน ‎ตั้งแต่เดือนธันวาคม 2004)
‎(แกรนบิวรี เท็กซัส)
‎ผมตกปลาบ่อยเท่าที่ทำได้
‎ตกที่หลังบ้าน
‎ตกบนเรือของผม
‎ไปตกที่ท่าเรือตกปลาแถวบ้าน
‎ตอนเป็นนักโทษ เราอยู่ในห้องขัง
‎ไม่มีโอกาสได้หาความสุขเล็กๆ ให้ชีวิตแบบนี้
‎และ 20 ปีที่ไม่ได้ทำอะไรแบบนี้มันเหมือน...
‎พลาดอะไรไปหลายอย่าง
‎โทบี วิลเลียมส์ ‎เป็นเพื่อนร่วมห้องขังคนแรกของผม
‎ระหว่างที่ผมติดคุก ‎ประมาณแปดสัปดาห์แรก
‎เราอยู่ในห้องขังเดียวกัน ‎วันละ 24 ชั่วโมง เจ็ดวันต่อสัปดาห์
‎ซึ่งก็ไม่ค่อยมีอะไรให้ทำ
‎นอกจากทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมห้องขัง
‎ที่มีอยู่คนเดียว
‎โทบีกับผมเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่นั้น
‎คนชอบคิดว่าโทบีเป็นปีศาจร้าย
‎คิดว่าถ้าเขาอยู่ใกล้ใคร
‎ก็จะพยายามวางแผนทำร้ายคนนั้น
‎พยายามฉวยโอกาส แย่งชิงทรัพย์สิน
‎หรือทำเรื่องชั่วๆ สารพัด
‎แต่โทบีไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย
‎ผมไม่รู้ว่า
‎มีวันไหน สัปดาห์ไหน หรือปีไหนบ้าง
‎ที่เขาไม่รู้สึกผิดบาป
‎กับความผิดที่เขาก่อขึ้น
‎อยู่ในแดนประหาร ในห้องขังคนเดียวทุกวัน
‎สุดท้ายเราจะฉุกคิดได้ว่ามีบางอย่างผิดไป
‎หนทางที่โทบีเลือกคือการพยายามกลับตัว
‎ซึ่งเขาทำได้
‎เขาเริ่มศึกษาหาความรู้
‎เริ่มฟังความคิดเห็นของคนอื่นในหลายๆ เรื่อง
‎เขาเป็นนักโทษชั้นดี
‎มีส่วนร่วมในทุกกิจกรรม
‎ถ้าคุณต้องการอะไร เขาพร้อมช่วย
‎เขาไม่ต้องการอะไร เขาพยายามเป็นผู้ให้
‎เพราะเขาเคยแย่งชิง
‎ตอนนี้โทบีแก่แล้ว
‎และผมคิดว่าตลอดระยะเวลาที่เขาถูกจำคุก
‎เพียงพอจะชดใช้ความผิดแล้ว
‎ผมเชื่ออย่างนั้น
‎เขาไม่ได้ทำอะไร
‎ที่อาจส่งผลให้เขาไม่ได้รับทัณฑ์บน
‎แล้วทำไมเขาไม่ได้รับทัณฑ์บนล่ะ
‎ถ้าคุณขังเขาไว้ในคุกตลอดไป ‎นั่นแหละคือโทษประหาร
‎ถึงจะไม่ได้มีการประหาร ‎แต่ก็เป็นโทษประหารอยู่ดี
‎ต้องหนักแค่ไหนล่ะถึงจะพอ
‎ชรีฟพอร์ต ลุยเซียนา
‎มุมมองชีวิตของผมเปลี่ยนไป
‎ผมมีความสุขกับสิ่งที่ทำ
‎แต่งงานครั้งที่สองมาเกือบ 13 ปีแล้ว
‎นี่ไง ตอนผมโดดลงทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
‎- อ๋อ สนุกดีเนอะ ‎- ใช่ หนาวด้วย
‎หนาว แต่เราก็ยังลงไป
‎ภรรยาผมชื่อเบลินดา
‎เธอผ่านเรื่องหนักหนามามากกว่าผม
‎เราพยายามหาความสุข
‎ทำกิจกรรม ท่องเที่ยวตามโอกาส
‎เพราะไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง
‎รู้มั้ย ผม...
‎ความคิดถึงไม่เคยหายไป
‎แต่ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ
‎เบลินดาเข้าใจว่าเด็บบีเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผม
‎และมันเริ่มต้นจากตรงนั้น
‎ผมคิดว่าคนที่... คนที่ได้รับโทษประหาร
‎สมควรได้รับสิทธิ์อุทธรณ์
‎ผมว่ามันก็ยุติธรรมดี
‎แต่ถ้าพวกเขาทำผิด
‎พวกเขาก็ต้องชดใช้
‎เพราะว่าคนที่... คนที่ตาย อย่างเด็บบี
‎พวกเขาไม่มีสิทธิ์ได้อุทธรณ์
‎ไม่มีสิทธิ์ได้รับโอกาสอีกครั้ง
‎ผมถูกพรากทุกอย่างไปในพริบตา
‎ผมโชคดีมากที่มี
‎น้องสาวกับแม่
‎คอยช่วยผมเลี้ยงจอร์จ
‎แต่เขาไม่ได้อยู่กับแม่
‎เธอไม่ได้...
‎เห็นเขาเดิน
‎ไปโรงเรียน เรียนจบ แต่งงาน
‎จนถึงวันนี้ผมก็ยังคิดว่า
‎เธอไม่มีโอกาสได้เห็น
‎ว่าเขาโตขึ้นมาเป็นยังไง
‎เขาไม่ได้เห็น
‎เธอไม่ได้เห็น เราไม่ได้เห็น
‎(ปัจจุบันจอร์จ มัวร์อายุ 35 ปี ‎และยังคงไปมาหาสู่กับพ่อของเขา)
‎(เขาปฏิเสธการมีส่วนร่วมในสารคดีนี้)
‎(หลังจากเว้นระยะ 90 วันตามกฎหมาย ‎กรมยุติธรรมทางอาญาแห่งรัฐเท็กซัส)
‎(ก็อนุญาตให้สัมภาษณ์โทบี วิลเลียมส์ ‎เป็นครั้งที่สอง)
‎ผมมักภาวนาว่าอยากตาย
‎ผมมักสวดอ้อนวอนต่อพระเจ้า ‎ขอให้พระองค์เอาชีวิตผมไป
‎ตอนนี้ไม่แล้ว
‎ขอบคุณพระเจ้า ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
‎ผมรับเชื่อพระเจ้า
‎และเห็นโลกในมุมที่ต่างออกไป
‎เพราะตอนนี้ผมเห็นคุณค่าของชีวิตแล้ว
‎เด็บบีเป็น‎...
‎ภรรยา
‎เพื่อน
‎ที่ปรึกษา
‎ไม่มีทางที่โทบี วิลเลียมส์จะชดใช้
‎ให้สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นได้
‎ไม่มีอะไรมาทดแทนชีวิตคนได้
‎ก่อนอื่นเลย ผมอยากขอให้คุณจอห์นนี ‎และครอบครัวยกโทษให้ผม
‎ที่เคยทำลายชีวิตของพวกเขา
‎เพราะผมไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น
‎ผมรู้ตัวและเข้าใจแล้ว
‎ว่าผมทำเรื่องที่เลวร้ายมาก
‎และถ้าผมย้อนกลับไปแก้ไขได้ ผมจะทำ
‎หลายครั้งผมสวดภาวนาให้คุณมัวร์
‎สวดให้ครอบครัวเขาด้วย
‎ผมคิดว่าต้องเป็นเรื่องยากมาก ‎กว่าที่เขาจะตั้งตัวได้
‎ผมจะพยายามชดใช้ความผิด
‎ผมเขียนหนังสือเล่มนึง
‎ชื่อว่า A Date With Death: Redemption
‎เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของผม
‎ผมอยากใช้หนังสือเล่มนี้เป็นจุดเริ่มต้น
‎เพื่อก่อตั้งองค์กรไม่แสวงหากำไร ‎ในนามของเด็บบี เกล มัวร์
‎โดยมีเป้าหมายเพื่อช่วยเหลือผู้คนที่ต้องทนทุกข์
‎เพราะอาชญากรรม อย่างที่ผมทำกับเธอ
‎โทบี วิลเลียมส์สั่งให้พวกเขาถอดเสื้อผ้า
‎ทั้งที่อยู่กลางถนน ในหน้าหนาว
‎เขาพูดว่า "กูอยากเห็นคนขาวเอากัน"
‎จริงรึเปล่าครับ
‎ไม่จริงครับ
‎แต่คุณสั่งให้ถอดเสื้อผ้า
‎ใช่ครับ
‎ทำไมคุณไม่บอกเราเรื่องนั้น
‎เอ่อ ผมลืมไป
‎แต่ผมไม่มีปัญหาเลยถ้าจะพูดเรื่องนั้น
‎เป้าหมายคืออยากให้พวกเขายืนเรียงกัน
‎ให้พวกเขายืนเรียงกัน นั่นคือเป้าหมาย
‎ให้พวกเขายืนเรียงกัน จะได้ยิงนัดเดียว
‎ผมอยากหนีไปให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้
‎โดยไม่ทำให้เรื่องที่เกิดขึ้นกลายเป็นจุดสนใจ
‎(โทบี วิลเลียมส์จำคุกมา 34 ปี ‎จากคดีฆาตกรรมเดบอราห์ มัวร์)
‎(นับจากปี 2004 ‎เขาถูกปฏิเสธทัณฑ์บนมาแล้วห้าครั้ง)
‎เป็นเรื่องน่าปวดใจ
‎ที่ต้องอยู่ในเรือนจำนี้ต่อไป
‎ผมเฝ้ารอว่าสักวันจะได้ออกไปจากที่นี่
‎คุณคิดว่าจอห์นนี มัวร์จะรู้สึกยังไง ‎ถ้าคุณถูกปล่อยตัว
‎ว้าว ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลย
‎ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลย
‎ไม่รู้เลยว่าจะตอบยังไง
‎เอ่อ
‎ผมมั่นใจว่าเขาต้องรู้สึกโกรธ
‎ถ้าผมถูกปล่อยตัวจากเรือนจำ
‎(คำบรรยายโดย ณัฏฐินี เจรจาศิลป์)