Często modlę się za pana Moore’a.
I za jego rodzinę.
Wiem, że zrobiłem coś odrażającego.
W 1976 R. W USA PRZYWRÓCONO KARĘ ŚMIERCI
OD TEGO CZASU PONAD 8000 OSÓB USŁYSZAŁO TAKI WYROK
OTO HISTORIA SKAZANEGO NUMER 00631555
Tonąłem w morzu grzechów.
Moje życie się skończyło.
Chciałem umrzeć.
W głowie kołatały mi się pytania.
„Dlaczego tu jestem?”
„Dlaczego tu jestem? Po co żyję?”
„Po co żyję?”
Nazywam się Toby Lynn Williams. Zostałam skazany na śmierć za morderstwo.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
To prawdziwa historia.
Tak to się zaczęło.
Chciałem być buntownikiem i wywołać chaos.
Spojrzałem na niego. I kto kogo zabije?
Dokonałam wyboru.
Odebrałam mu życie.
Nigdy nie zamierzałem
i żałuję tego.
Wiedziałem, że wysiądę z wozu i ich zamorduję.
Pamiętam tylko, że pociągnąłem za spust, gdy klęknął przede mną.
Zabiłem ich.
Zadźgałem na śmierć.
COŚ ODRAŻAJĄCEGO
20 GRUDNIA 1984 R.
TOBY WILLIAMS OKRADŁ, UPROWADZIŁ I ZASTRZELIŁ JOHNNY’EGO I DEBORAH MOORE’ÓW
GRANBURY, TEKSAS
Za młodu nie jesteśmy zbyt kumaci.
I czasami postępujemy głupio.
Czy to musi rzutować na resztę życia?
A może powinniśmy mieć szansę pokazać,
że czegoś się nauczyliśmy i dorośliśmy?
Trzydzieści sześć lat.
To niemiłosiernie długo.
Jak surowa powinna być kara?
ODDZIAŁ BETO, TEKSAS
Najczęściej przebywałem w Shreveport w Luizjanie.
Chyba byłoby inaczej,
gdybym miał kochających rodziców.
W wieku siedmiu lat odkryłem,
że pani, którą nazywałem mamą, była moją babcią.
Gdy miałem jakieś półtora miesiąca,
mama oddała mnie rodzinie, która chciała mnie zaadoptować.
Babcia zareagowała tak:
„Ja go wezmę, skoro ty nie chcesz. Wychowam go”.
Mojego taty...
Praktycznie nie było.
Wsadzili go za morderstwo
i nie poznaliśmy się.
Po wyjściu na wolność, tata wrócił do Luizjany.
Byłem... zadowolony.
Przeszczęśliwy, że go widzę.
Kiedy w końcu z nim zamieszkałem,
biłem się z przyrodnimi braćmi,
tata ciągle na mnie naskakiwał.
Między nami zawsze było niespokojnie.
Pierwszy raz uciekłem z domu,
gdy miałem 9 lat.
Mieszkałem i sypiałem na ulicy.
Łamałem prawo, żeby przeżyć.
Kradłem i rabowałem,
podkradałem rzeczy ze sklepów, bo byłem głodny.
Zacząłem pić, brałem narkotyki, paliłem marihuanę
w wieku 11 lat.
W wieku 15 lat skazano mnie za rozbój z użyciem broni i usiłowanie morderstwa.
Ukradłem coś,
bo musiałem skołować trochę kasy
na alkohol i marihuanę.
Dostałem dożywocie jako nastolatek.
Wysłano mnie do jednostki szkoleniowej dla chłopców w Luizjanie.
TOBY WILLIAMS WYSZEDŁ NA WOLNOŚĆ
TUŻ PRZED 20 URODZINAMI.
Po wyjściu stamtąd poczułem,
że życie mnie ominęło.
Aby to sobie odkuć,
musiałem wymyślić przestępstwo,
które opłacałoby się finansowo.
Kosztem kogoś innego.
Tak wtedy myślałem.
Miałem okazję pracować z Johnnym Moore’em.
On i jego tata otworzyli firmę z samochodami turystycznymi
i potrzebowali pomocnika.
Pozwolili mi pracować u nich przez tydzień.
Raz usłyszałem rozmowę dwóch chłopaków
o tym, jak tata pana Moore’a ich zwolnił.
Nadarzyła się okazja,
by okraść pana Moore’a.
Sądziłem, że policja oskarży tych dwóch,
bo mieli motyw, bo pan Moore
ich zwolnił.
Tyle tylko, że pan Moore mnie znał.
Dlatego musiał zostać wyeliminowany.
Musiałem go zabić,
żeby nie wskazał na mnie w sądzie.
Wiedziałem, że ma dziecko.
Dlatego chciałem, by ktoś pilnował
bezpieczeństwa dziecka pana Moore’a.
Gdy szedłem do jego domu,
Wilma i Victoria szły w moim kierunku.
To były dwie młode panie z sąsiedztwa.
Szacowałem, że zgarniemy pół miliona dolarów
z kradzieży.
One się zgodziły.
Poszliśmy do domu pana Moore’a.
Zapukałem do drzwi.
On wyszedł, a ja wyciągnąłem spluwę
i poprosiłem, żeby wszedł do środka.
Wszedł.
Poszedł do pokoju, gdzie na łóżku leżeli jego żona i syn.
Zaczęliśmy wynosić rzeczy z domu do samochodu pana Moore’a.
Dziewczyny pilnowały państwa Moore i dziecka.
Celowałem do pana Moore’a
i powiedziałem, że gdzieś pojedziemy.
Wsiedliśmy do auta i przyjechaliśmy do Teksasu,
żeby zmylić policjantów i przekonać ich,
że sprawca jest z Teksasu
a nie z Luizjany.
Gdy dotarliśmy do Teksasu, kazałem państwu Moore
wysiąść z samochodu.
Nie zależało mi na własnym życiu
i z tej obojętności
chciałem wyłuskać odwagę,
żeby zrobić coś,
czego wcześniej nie robiłem.
Kiedy zdobyłem się na odwagę...
wyciągnąłem broń i strzeliłem.
Pani Moore stała plecami do mnie,
kula przeleciała przez nią i trafiła pana Moore’a.
Zastrzeliłem ich i od razu chciałem
strzelić do pana Moore’a jeszcze raz, dla pewności.
Ale Victoria do mnie podeszła
i stwierdziła, że on i tak umrze,
żeby go zostawić.
Wsiedliśmy z dzieckiem do auta.
Zostawiłem tam ciała państwa Moore.
TOBY WILLIAMS ZOSTAŁ ARESZTOWANY
CZTERY GODZINY PO ZASTRZELENIU JOHNNY’EGO I DEBORAH MOORE’ÓW
WILLIAMSA OSKARŻONO O PORWANIE I MORDERSTWO
DE BERRY, TEKSAS
Listopad i grudzień są tu zimne.
Mieszkam tu ponad 40 lat.
To rodzinny grunt.
Zbudowałem sobie tu dom.
Był początek lat 80, spałem.
Nie pamiętam godziny,
ale było dawno po północy, na pewno.
Usłyszałem pukanie do drzwi
i wołanie o pomoc.
Pomyślałem,
że mnie okradną.
Było strasznie,
bo tu coś takiego nie miało miejsca.
Wyjrzeliśmy przez okno,
a on stał przy frontowych drzwiach.
„Zastrzelili moją żonę. Do mnie też strzelali”.
Trzymał ręce tak.
Nigdy tego nie zapomnę.
Było widać dziurę.
Nie było krwi, ale sądziłem, że krwawi wewnątrz.
Powiedział: „Wiem, kto strzelał. Wiem.
Zabrali mi wóz
i dziecko”.
Spytałem, o jego żonę.
Wskazał w kierunku drogi.
Mój dom jest niecałe dwa kilometry stąd.
To tu wszystko się wydarzyło, na poboczu.
Wskoczył do wozu i przyjechał tutaj.
Wtedy zauważyłem leżącą tu kobietę.
Leżała tutaj.
Trochę z boku.
Nogi miała tu, głowę tutaj,
leżała nieruchomo.
Nie zauważyłem krwi.
Facet wysiadł z wozu.
Patrzył na żonę.
Chyba myślał, że nic jej nie będzie.
Wtedy przyjechała policja.
Zabrali go karetką.
Dowiedziałem się, że ona nie żyje.
SHREVEPORT, LUIZJANA
To zdjęcie Debbie.
Chyba nie była zadowolona, że je zrobiłem.
Ale przeszło jej.
To ona i Cuddles.
Cuddles to chihuahua.
Maleństwo.
Cuddles i Debbie śpią.
To powtarzający się motyw.
Jestem Johnny Moore.
Debbie była moją pierwszą miłością.
Była moją żoną,
przyjaciółką,
powierniczką.
Zginęła...
na 19 dni przed naszą trzecią rocznicą ślubu.
Poznałem Deborah w kościele.
Wspólna znajoma nas spiknęła.
Umówiliśmy się tydzień albo dwa później
Tak zaczęło coś między nami kwitnąć.
Chodziliśmy ze sobą ponad rok, 16 miesięcy,
zanim się pobraliśmy.
Lubiliśmy razem spędzać czas.
Dogadywaliśmy się.
Syn urodził się w 1984.
Miło to wspominam.
Przypominają mi się dobre chwile, nie te złe.
Byliśmy młodą parą,
bywało różnie,
ale radziliśmy sobie.
Uwielbiała syna
i ciągle dostawał od niej
nowe ubrania.
Był jej oczkiem w głowie.
Jej życie toczyło się wokół niego.
Była dobrą matką.
Dobrą przyjaciółką. I dobrą osobą.
Niby nic takiego, prawda? A jednak.
Debbie zmarła 20 grudnia 1984 roku.
Dopiero do 12 latach potrafię...
sobie z tym poradzić.
Czy mi przeszło?
Nie. Nigdy nie przejdzie.
Nadal budzą się koszmary,
ale teraz mogę o tym rozmawiać.
CENTER, TEKSAS
Św. Jakub pisze: „Bo czymże jest życie wasze? Parą jesteście,
co się ukazuje na krótko, a potem znika”.
KANCELARIA PRAWNICZA
Nazywam się John S. Walker,
od 50 lat jestem prawnikiem.
W 1984 byłem prokuratorem w hrabstwie Panola.
Zajmowałem się różnymi sprawami. Morderstwami, gwałtami, rozbojami.
Cały zakres.
Jedną z nich była sprawa Toby’ego Williamsa.
RODZINA Z GREENWOOD UPROWADZONA, MATKA NIE ŻYJE, TROJE ZATRZYMANYCH
Zrobiło się głośno
na temat okropności tej sprawy.
Toby Williams porwał swoje ofiary.
Wywiózł je daleko poza miasto
na jakąś opuszczoną drogę.
I kazał im się rozebrać.
Na środku drogi, zimą.
Ofiary płakały i tuliły się do siebie...
Było zimno...
na środku drogi.
Chciał zobaczyć, jak biali uprawiają seks.
Nie używam takiego słownictwa, ale...
powiedział: „Chcę zobaczyć, jak biali się pieprzą”.
TOBY WILLIAMS ZOSTAŁ UZNANY WINNYM ZA ZAMORDOWANIE
DEBORAH MOORE
ZOSTAŁ SKAZANY NA ŚMIERĆ 27 WRZEŚNIA 1985 ROKU
Nie spodziewałem się innego wyroku.
On chyba też nie.
Pan Williams coś wyszeptał.
„Niech się z tym streszczają”.
WILLIAMS SKAZANY NA ŚMIERĆ
„To koniec mojego życia. Mogę umrzeć nawet na tej sali sądowej”.
Społeczeństwo nie może godzić się
na skandaliczne zachowanie pana Williamsa.
SHREVEPORT, LUIZJANA
Pukanie do drzwi
i ktoś celuje do mnie z pistoletu.
WITAMY
To się ciągnęło godzinami.
Toby powiedział, że się przejedziemy.
Debbie trzymała George’a.
A ja... trzymałem ją.
Nie mogliśmy mówić, tylko zerkaliśmy na siebie.
Inaczej tego nie opiszę.
Była przerażona.
Mocno trzymała syna, George’a.
Wiedziałem, że będzie kiepsko.
Debbie też to wiedziała.
Nie miałem co do tego wątpliwości.
Że to nie skończy się dobrze.
Dziewczyny zażądały od nas George’a...
Toby był spokojny...
i opanowany, wiedział, co robi.
Rozebraliśmy się, ale to...
Tylko tyle.
Miałem na sobie bieliznę.
Ona też, majtki i stanik.
Nie słyszałem strzału.
Nigdy go nie słyszałem.
Nagle leżałem na ziemi.
Słyszałem, jak oddech Debbie zanikał.
Spojrzałem na nią...
Wiedziałem, że nie żyje.
W szpitalu zbadał mnie lekarz,
musieli mnie natychmiast operować.
Bardziej martwiłem się o syna.
Nie wiedziałem, gdzie był.
Pamiętam, że byłem na pogotowiu,
że wywieźli mnie na salę operacyjną.
I że ktoś odebrał telefon od kobiety,
która na ganku znalazła dziecko.
Znaleźli mojego syna
i zobaczyłem go przed...
Przepraszam.
Zobaczyłem go przed operacją.
Obwiniałem się za to, że ja przeżyłem
a ona nie.
Ale cieszyłem się,
że szybko zmarła.
Że nie cierpiała.
Dobrze, że nie cierpiała.
Toby Williams nigdy się nie odkupi
za tamtą noc.
Życia nie można zastąpić.
Co pan myśli o Tobym Williamsie dziś?
Nie chcę o nim rozmawiać.
Nie chcę pan, żeby on znów miał na pana wpływ?
Nie chcę o nim rozmawiać.
POGRZEB
DALLAS, TEKSAS
DOM POGRZEBOWY BLACK I CLARK
Nie można od razu osądzać ludzi za ich przeszłość.
Mordercy
nie są tacy, jakimi byli wtedy.
Odkupienie win jest możliwe.
Jestem Thomas Wattley.
Znałem Toby’ego Williamsa dziesięć lat.
Byłem kapelanem w oddziale George’a Beto
w Tennesesee Colony w Teksasie.
Był zbirem, kiedy trafił za kratki.
Bił się. Brał narkotyki.
Kradł, łgał i zabijał.
Był złym typem.
W 1992 SĄD APELACYJNY UZNAŁ,
ŻE DOWODY ŚWIADCZĄCE O NIEDOROZWOJU UMYSŁOWYM WILLIAMSA
ZOSTAŁY WYKLUCZONE Z PROCESU
WYROK ŚMIERCI ZOSTAŁ ODDALONY, WILLIAMSA PONOWNIE SKAZANO NA DOŻYWOCIE
DOM POGRZEBOWY BLACK I CLARK
PODCZAS APELACJI
PRAWNICY WILLIAMSA SZCZEGÓŁOWO
OPISALI JEGO TRUDNE DZIECIŃSTWO
POWAŻNE PROBLEMY W SZKOLE
TRUDNOŚCI W UCZENIU SIĘ
POCZUCIE IZOLACJI I ODTRĄCENIA
NIEUSTANNE WYBUCHY GNIEWU
EMOCJONALNY BÓL
NIKT GO NIE CHCIAŁ
POCZUCIE ODTRĄCENIA
EMOCJONALNE URAZY
NISKA INTELIGENCJA
NADAKTYWNOŚĆ
ROZKOJARZENIE
WYNIKI TESTÓW IQ: 53 I 69
Poznałem Toby’ego,
gdy próbował określić, kim jest,
zrozumieć, że jest w więzieniu.
Na początku
przyswajał to,
o czym rozmawialiśmy.
Z czasem zaczął opowiadać
o cierpieniach z wczesnych etapów życia.
Nie znałem matki.
Zasadniczo czułem się tak całe życie.
Skoro matka cię nie kocha, nie pokocha cię nikt inny.
Toby cierpi wewnętrznie.
ZRZUĆ SWĄ TROSKĘ NA PANA
Słychać to w jego głosie.
Wszyscy pragniemy znać naszą matkę.
Ojca także.
Chcemy wiedzieć, kim jesteśmy.
Zawsze byłem kochany,
ale sądzę, że bez miłości życie jest trudne.
Człowiek nie ma poczucia wartości.
Nie wie, kim jest.
Miłość rozwija wartość każdego człowieka.
Gdy miałem 10 lat, zaprzyjaźniłem się z chłopakiem
z sąsiedztwa.
Spędzaliśmy razem czas, jeździliśmy na rowerach,
czasami je kradliśmy.
Natrafiłem na kogoś z jego rodziny,
brata albo wujka, nie pamiętam dokładnie.
Chciałem, by był dla mnie jak ojciec albo starszy brat.
Kiedyś
poszliśmy łowić raki w rowie melioracyjnym.
Nagle zorientowałem się, że patrzy mnie
pożądliwie.
Właśnie wtedy
mnie zgwałcił.
Chciałem krzyczeć o pomoc
Chciałem, żeby ktoś mnie uratował.
Ale później zdecydowałem, że jednak nie chcę być ratowany,
bo,
wydawało mi się,
że ktoś mógł mnie uratować i mnie wyśmiać.
Więc tam leżałem
i liczyłem na szybki koniec.
Później on wstał,
wciągnął spodnie.
Powiedział: „Tylko nie mów nikomu”.
Uznałem, że mogę wstać, więc wstałem i podciągnąłem spodnie.
I wyszedłem z rowu.
Nikt nie wie...
jak dotarłem stamtąd
na tył domu, w którym mieszkałem z babcią.
Jak wywaliłem poplamione spermą majtki.
Jak zamknąłem swą niewinność w czeluściach duszy.
„Nikt...”
„Nikt nie wie”.
Jak można tak cierpieć
i nikomu nie powiedzieć?
Jak?
Całe życie
wołał o pomoc.
Trudno jest zrozumieć,
że to właśnie dlatego zamordował.
Ale jego życie stawało się
coraz trudniejsze i coraz bardziej nieznośne,
aż obrał taką drogę.
TOBY WILLIAMS – DZIECIŃSTWO
Toby zasługuje na współczucie.
Postąpił okrutnie.
Należy o tym pamiętać.
Kiedy postępujemy źle,
jesteśmy karani.
Ale z drugiej strony
musimy przebaczać.
Musimy modlić się, żeby Toby wyciągnął z tego wnioski
i zmienił swoje życie.
O tym właśnie mowa.
OD GRUDNIA 2004 WILLIAMS MOŻE STARAĆ SIĘ O ZWOLNIENIE WARUNKOWE
GRANBURY, TEKSAS
Łowię tak często, jak mogę.
Tutaj, w ogródku.
Łowię z łódki.
Odwiedzam tutejsze przystanie.
W więzieniu czujesz się jak w klatce,
nie ma miejsca na drobne przyjemności.
A 20 lat bez takich przyjemności
to kawał czasu.
Toby Williams był moim pierwszym współwięźniem,
kiedy odsiadywałem wyrok, przez osiem miesięcy.
Byliśmy zamknięci razem na okrągło.
Nie bardzo jest co robić,
można jedynie poznać kolegę z celi,
jedną osobę.
Przyjaźnimy się z Tobym od tamtego czasu.
Ludzie sądzą, że Toby to dziki potwór.
I że jeśli byłby w czyimś towarzystwie,
knułby jak ich skrzywdzić,
jak ich wykorzystać, okraść ich.
Zasadniczo cokolwiek.
Ale Toby wcale taki nie jest.
Nie ma takiego...
dnia, tygodnia, miesiąca, roku,
żeby to go nie przytłaczało,
ta wyrządzona krzywda.
W celi śmierci, kiedy ciągle jesteś sam,
zdajesz sobie sprawę, że coś poszło nie tak.
Toby wybrał ścieżkę poprawy
i udało mu się.
Zaczął się uczyć.
Zaczął słuchać opinii innych ludzi na różne tematy.
Zachowuje się wzorowo.
Od niczego nie ucieka.
Jest zawsze skory do pomocy.
Nie próbuje brać, próbuje dawać.
Przez to, co odebrał.
Toby jest już stary.
Myślę, że siedzi za kratkami wystarczająco długo, by odpokutować
za swoje czyny.
Naprawdę.
Nie zrobił nic, co przekreśliłoby
jego szanse na zwolnienie warunkowe.
Dlaczego więc go nie dostał?
Dalsza odsiadka to wyrok śmierci.
Może nie dosłownie, ale to nadal wyrok śmierci.
Może już wystarczy?
SHREVEPORT, LUIZJANA
Inaczej patrzę na życie.
Jestem szczęśliwy.
Od 13 lat jestem ponownie żonaty.
Tutaj skaczę do Morza Śródziemnego.
- Było fajnie. - I zimno.
Fakt, ale i tak wskoczyliśmy.
Belinda to moja żona.
Mieliśmy podobne doświadczenia.
Staramy się czerpać radość z codzienności, spędzać wspólnie czas, podróżować.
Bo jutro to nic pewnego.
No ale...
Tęsknota nie przemija.
Z czasem jest lepiej.
Belinda rozumie, co znaczyła dla mnie Debbie
i jakoś sobie radzimy.
Nie wydaje mi się, żeby osoba skazana na śmierć
powinna mieć możliwość apelacji.
To jest trochę... nie fair.
Skoro ktoś złamał prawo,
musi ponieść karę.
Bo ofiary, osoby takie jak Debbie,
nie mogą się odwołać,
nie dostają drugiej szansy.
Dla nich wszystko kończy się w okamgnieniu.
Miałem sporo szczęścia,
że siostra i mama
pomogły mi z George’em.
Ale nie miał mamy.
Ona nie zobaczyła...
jak on zaczyna chodzić.
Jak idzie do szkoły, kończy ją, bierze ślub.
Do teraz myślę o tym,
że nie dane jej było zobaczyć,
jak ułożyło się jego życie.
Ominęło go to.
Ją też. Jak nas wszystkich.
GEORGE MOORE MA 35 LAT I JEST ZŻYTY Z OJCEM
ODMÓWIŁ WYSTĘPU PRZED KAMERĄ
PO 90 DNIACH OBOWIĄZKOWEJ PRZERWY TEKSAŃSKI DEPARTAMENT SPRAWIEDLIWOŚCI
ZEZWOLIŁ NA DRUGI WYWIAD Z TOBYM WILLIAMSEM
Często modliłem się o śmierć.
Prosiłem Boga, by zakończył moje życie.
Teraz jest inaczej.
Chwała Bogu, teraz jest inaczej.
Przyjąłem Chrystusa
i patrzę na życie z innej perspektywy,
bo teraz potrafię docenić życie.
Debbie była...
moją żoną,
przyjaciółką,
powierniczką.
Toby Williams nigdy się nie odkupi...
za tamtą noc.
Życia nie można zastąpić.
Prosiłbym pana Johnny’ego i jego rodzinę o wybaczenie tego,
że wtargnąłem w ich życie,
bo nie miałem do tego prawa.
Rozumiem,
że... zrobiłem coś odrażającego.
Gdybym mógł to zmienić, zmieniłbym.
Często modlę się za pana Moore’a.
I za jego rodzinę.
Myślałem o tym, że niełatwo było mu stanąć na nogi.
Spróbuję to naprawić.
Napisałem książkę:
Randka ze śmiercią: Odkupienie.
Opowiada o mojej przemianie.
Z zysków ze sprzedaży
chcę założyć organizację charytatywną im. Debbie Gail Moore,
której celem będzie opieka nad ofiarami
takimi jak ona.
Toby Williams kazał im się rozebrać.
Na środku drogi, zimą.
Powiedział: „Chcę zobaczyć, jak biali się pieprzą”.
Tak było?
Nie.
Ale mieli się rozebrać?
Tak.
Czemu o tym nam nie wspomniałeś?
Zapomniałem.
Ale mogę o tym porozmawiać.
Chciałem ich ustawić.
Mieli być w jednej linii.
Żebym mógł do nich strzelić.
Chciałem jak najszybciej uciec,
bez przyciągania niepotrzebnej uwagi.
TOBY WILLIAMS ODSIEDZIAŁ 34 LATA ZA ZAMORDOWANIE DEBORAH MOORE
OD 2004 ROKU PIĘCIOKROTNIE ODMÓWIONO MU ZWOLNIENIA WARUNKOWEGO
Dalsze życie w więzieniu będzie bolesne.
Czekam na dzień, w którym stąd wyjdę.
Jak zareagowałby Johnny Moore na twoje wyjście?
Nie myślałem o tym.
Wcale o tym nie pomyślałem.
Nie wiem, co powiedzieć.
Chyba byłby zły,
gdybym stąd wyszedł.
Napisy: Łukasz Białk