Evlatlık olmayı kabul ettim.
Kendi odam vardı.
Her yıl gittiğim bir yaz kampı vardı.
Çok mutluydum. Çok sevinmiştim.
Yaşayabiliyordum. Doğru yoldaydım.
Hep çok eğlendim.
Ama sonuçları oldu.
1976'DA ABD'DE İDAM CEZASININ YENİDEN YÜRÜRLÜĞE GİRMESİYLE
8000'DEN FAZLA İNSAN, CİNAYET SUÇUNDAN İDAM CEZASINA ÇARPTIRILDI
BU, 990135 NUMARALI MAHKUMUN HİKÂYESİ
Sanırım dünyanın acımı hissetmesini istedim.
Yaşamak istemedim. Sadece ölmek istedim.
Artık yeter.
NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Bu gerçek bir hikâye.
Böyle başlayayım.
Sadece isyan etmek, kaos yaratmak istedim.
Ona baktım. Kimin kimi öldürdüğünü göreceğiz.
Kararı ben verdim.
Onun canını aldım.
Bu asla niyetimin olmadığı, keşke hiç yapmasaydım
dediğim bir şey.
Arabadan inip, o iki adamı öldüreceğimi biliyordum.
O önümde diz çökerken
hatırladığım şey tetiği çekmem.
İkisini de öldürdüm.
Onları bıçakladım.
AŞIRI ŞİDDET
Steak 'n Shake'deki garsonlardan biri beni aradı,
"Oğlunuzun babası burada, 24 saatten fazla bir süredir
sadece sigara
ve içki içiyor." dedi.
Neler olduğunu anlamak için derhâl oraya gittim ve onunla
konuşmaya çalıştım.
Hayatımda görebileceğim en kötülük dolu bakışla bana baktı.
"Defol git." dedi.
Ne düşüneceğimi bilemedim, orada öylece durdum.
Sonra da gittim.
STEAK 'N SHAKE ARABAYA SERVİS
SAATLER SONRA DAVID BARNETT, MANEVİ BÜYÜKANNE VE BÜYÜKBABASINI BIÇAKLA ÖLDÜRDÜ
CİNAYET GEREKÇESİ HİÇBİR ZAMAN BELİRLENEMEDİ
POTOSI ISLAH MERKEZİ WASHINGTON COUNTY, MISSOURI
POTOSI ISLAH MERKEZİ GÜVENLİK BİR STANDARTTIR, HEDEF DEĞİL
Hazır mısınız?
Adım David Barnett.
İki adet birinci dereceden cinayetle suçlandım
ve ikisi için de idam aldım.
St. Louis City, Missouri'de doğdum.
Yaşadığım yerleri hiç hatırlamıyorum.
Ama St. Louis'in kokuları ve sesleri asla unutamayacağınız bir şey.
Doğduğumda, annem beni istememiş.
Annemin arkadaşı Robert Biggerstaff bana
bakmaya başladı.
Alkolikti. Hapse girip çıkıyordu.
Çocukluğumun ilk yıllarında istismar edildim,
dövüldüm ve burnum kırıldı.
Yıpranmış ve kirli kıyafetlerle geziyordum.
Kirliydim. Günlerce yıkanmazdım.
Bazen otomatlardan askıyla yiyecek çalmak zorunda kalıyordum.
Galiba rafta duran pelüş oyuncak gibiydim.
İstedikleri zaman raftan alırlardı.
Onun dışında
çocukluğumun tüm anılarında yalnızım.
Sanırım Aile Hizmetleri Departmanı
nihayet varlığımı fark ettiğinde
dört ya da beş yaşındaydım.
Ve o kadını bugün hâlâ hatırlıyorum
ama yüzünü hiç hatırlayamıyorum.
Zihnim bunu neden bastırdı bilmiyorum ama uzun süre sonra ilk defa
biri sevgiyle sarılmıştı.
Hatırladığım tek şey "Seni buradan kurtaracağım." demesi.
Aile Hizmetleri'nde ne kadar kaldım bilmiyorum.
Oradayken bir pelüş oyuncağa bağlandım.
Niye bilmiyorum.
Ama bağlandım.
ÇOCUKLAR VE AİLELER KANSAS CITY HİZMET MERKEZİ
Aile Hizmetleri, bir şekilde Robert ile iletişime geçti
ve Robert
ziyarete geldiğinde uslu durmamı istediler.
Ziyarette bizi odada yalnız bıraktılar
ve beni alıp, kaçtı.
Oraya dair son hatıram oyuncağımın koridorda kalmasıydı.
Birkaç hafta beni arabasının bagajında sakladı.
Duyduğum kadarıyla her gün fırtına vardı.
Karanlık bir bagaja tıkılmıştım.
Korkmuştum. Neler olduğunu bilmiyordum.
Yıkanmıyordum. Her gün beslenmiyordum.
Ama birkaç hafta sonra, Aile Hizmetleri bizi buldu.
Nihayet tutuklandı ve onu bir daha görmedim.
DAVID ALTI YAŞINDAYKEN, REAMES AİLESİ KORUYUCU AİLE GÖREVİNİ ÜSTLENDİ
O aileye hemen âşık oldum çünkü bir aileydi.
Rita, anne diyebileceğim ilk kişiydi.
Yani annem değildi ama bir annem olsaydı bana böyle
davranırdı diye düşündüm.
Yaptıkları her şey, daha iyi olmam içindi.
Onları severdim.
Sonra bir gün Rita'nın eline yurt dışında okuma fırsatı geçti.
Yanlarından ayrılmam gerektiğini
ve beni götüremeyeceklerini söylediler.
Aklımdaki tek şey, "Bir hata yaptım." oldu.
Hayatımın ilk beş veya altı yılı boyunca dayak yedim
ve istismar edildim.
Artık durmuştu.
Sonrasında
bir hata yaptığım için beni gönderiyorlar dedim.
REAMES AİLESİ İLE ALTI AYDAN SONRA
DAVID, KORUYUCU AİLE SİSTEMİNE GERİ DÖNDÜ
SEKİZ YAŞINDAYKEN JOHN BARNETT ADINDA BİR ADAMIN BAKIMI ALTINA GİRDİ
John bilgisayar öğretmeniydi.
Sıradan bir adam değildi.
Çok entelektüeldi.
Yanında bir kadın
olmaması beni şaşırtmadı bile.
Evli olmadığını bilmiyordum. Bekardı.
Hem annem hem babam gibiydi.
Bundan iyisini bulamazdım.
O hoş bir adamdı.
Çok ilgiliydi.
Hoşuma giden şey, bana dokunmamasıydı.
Sanki hissetmişti, "Bu çocuk zarar görmüş.
Onu uzaklaştırmak istemem."
O zaman bunu bilmiyordum. Şimdi anlıyorum.
Bir gün beni yemeğe çıkardı.
"Oğlum olmak ister misin?" dedi.
"Oğlunum." dedim.
Dedi ki "Seni evlatlık edinmemi ister misin?"
Çok mutluydum. Çok sevinmiştim.
Yani...
Evlatlık olmayı kabul ettim.
Mahkemeye gittik
ve çocukluğumun en mutlu hatıralarından biri o gün oldu.
Sonsuza kadar bir ebeveyn figürünün olacağını biliyordum.
Webster Groves'a taşındığımızda, hayatım daha iyi olacak
diye düşündüm.
Webster orta sınıf şehriydi.
Büyürken alışık olduğum yoksul yerlere benzemiyordu.
Evler güzeldi.
Şehrin kendisi temizdi ve evler daha iyi durumdaydı.
Evlat edinildikten birkaç ay sonra
John'ın gerçekte kim olduğu konusunda endişelenmeye başladım.
Beklentilerini karşılamadığımda beni dövüyordu,
ki beklentileri, yaşım için çok fazlaydı.
Beni yaş grubumun dışında performans göstermeye zorluyordu.
Fiziksel şiddet gösterirdi,
İz bırakırdı, derimi kaldırırdı, morluklar ve değnek izleri vardı.
Sonra rahatlatmak için
beni sarıp sarmalamaya ve kulaklarımı
öpmeye başladı ve bu bana doğru gelmiyordu.
Yavaş yavaş iki günde bir veya haftada bir veya iki keze çıktı.
İki günde birden, her geceye dönüştü. "Kucağıma otur.
Bana sarıl."
Ve vücudunda
bir şeyler olduğunu fark ettim.
Sadece sekiz, dokuz yaşındaydım.
Bir yanlış vardı.
Bana uygunsuz bir şekilde dokundu.
Genital bölgeme. Dilini kulağıma sokardı.
Kucağına oturunca neredeyse bilincimi kaybetmeye başladım.
Bazen ne yaptığını hatırlamazdım
çünkü hissetmek istemiyorsam uyuşmalıyım diyordum.
Yaşamak istemedim. Sadece ölmek istedim.
Yeter artık.
DAVID'İN DOKUZUNCU YAŞ GÜNÜNDEN SONRA JOHN BARNETT İKİ ERKEK ÇOCUĞU EVLAT EDİNDİ
EN KÜÇÜĞÜ ERIC, ANINDA DAVID'İ ÖRNEK ALMAYA BAŞLADI
Eric'i hemen sevdim.
Çok tatlıydı.
Öndeki
tavşan dişleri konusunda çok hassastı.
Biraz çarpıktı.
Onu seviyordum. Neşe kaynağıydı.
Ama sonra John'ın bana yaptığı gibi Eric'i de
cezalandırdığını gördüm.
Savunmasız hissettim.
Çocukluğunu çalıyormuş gibi hissettim.
En büyük bendim, onları korumam gerekiyordu.
Ama yapamadım.
Ama en azından ben değildim.
Ona yapmasına izin verdiğim için kötü hissettim.
JOHN'IN ANNE VE BABASI LEONA VE CLIFFORD
OĞULLARIYLA AYNI SOKAKTA YAŞIYORDU
İki haftada bir pazar günleri ailesi ile
akşam yemeği yerdik.
Leona'yı tanışır tanışmaz sevdim. Çok sıcak ve samimiydi.
Yemek yapmayı öğretti.
Onlara John ile olanlar hakkında hiçbir şey söylemedik.
Clifford'ın tepkisinden korkuyordum çünkü sert biriydi.
Clifford birkaç...
Elinin tersiyle vurdu,
bir ebeveynin çocuğuna yaptığı gibi.
Sert değil ama bana hep o yüzükle vururdu.
John'ın taktığı dönem yüzüğünden takardı.
Her vurduğunda, sanki John yüzükle
tekrar tekrar kafamın arkasına vuruyor gibiydi.
Clifford'ı John olarak görmeye başladım ve bunu aşamadım.
John ve Clifford artık aynı kişi gibiydi.
Ama Leona'yı görünce "Sana sarılabilir miyim?" derdim.
Ailedeki tek sevgi dolu kişiydi.
DAVID, 18 YAŞINA KADAR JOHN BARNETT İLE YAŞADI
BİR TARTIŞMADAN SONRA EVDEN TAŞINDI
Arkadaşlarımda kalıyordum ve onlara
tam olarak ne olduğunu söylemiyordum
ama bence biliyorlardı.
Hâlâ bir işim vardı ama orada burada kalıyordum.
Leona anladı
ve bana nasıl olduğumu sordu, "İyiyim." dedim.
"Gerçekten nasılsın?" dedi.
John ile yaşananları o kadar çok anlatmak istedim ki.
Ona bakıp "İstismardan,
ben dokuz, on yaşındayken beni sikmeye
çalışmasından, üzerime yatmasından haberin yok."
demek istedim.
Her şeyi anlatmak istedim.
Ve ben de...
John hakkında olumsuz bir şey söylediğimde
hemen onu destekler veya korumacı olmaya başlardı.
O yüzden çok sert bastırırsam hemen reddedileceğimi düşündüm.
4 ŞUBAT 1996 SABAHI
DAVID BARNETT, BÜYÜKANNE VE BÜYÜKBABASININ EVİNE GİRDİ
KİLİSEDEN DÖNMELERİNİ BEKLEDİ
Eve geldiklerinde uyuyordum.
Kendime geldiğimde konuşmaya başladık.
Hatırladığım son şey, onunla konuşmamdı.
Ve ben...
Olaydan beri her gün ne olduğunu hatırlamaya çalıştım.
Olaylar nasıl gelişti,
ne denildi de beni tetikledi?
John ile ettiği bir muhabbetten bahsediyordu.
Clifford'ı gördüm.
John hakkında bir şey dedi.
Ve...
Kafam nereye gitti bilmiyorum.
Bir yere gitti.
Neler olduğunu anladığımda,
duvara bakıyordum.
Aşağı baktığımda, Clifford solumdaydı.
Ama ellerimde kan yoktu.
O yüzden kanın nereden geldiğini bilmiyordum.
Ve ne olduğunu...
Korkmuştum. Ne yapacağımı bilemedim.
Kendime "Ne yaptın lan?" dedim.
Başka biri var mı diye etrafa bakındım.
Leona'nın koridorda yattığını gördüm.
Korkuyordum.
İkisini de öldürdüm.
Onları bıçakladım.
24 SAAT İÇİNDE DAVID BARNETT, HER İKİ CİNAYETİ DE KENDİSİNİN
İŞLEDİĞİNİ POLİSE İTİRAF ETTİ
Raporları gördüğümde, vücutlarındaki hasar...
Kırık kaburgalar, yerinden çıkmış çeneler,
birden fazla bıçakla düzinelerce bıçak darbesi.
Nereden geldi bilmiyorum. Mutfaktan dediler.
Hatırlamıyorum.
Aşırı şiddet veya manik öfke durumuna girdim.
Bilincimi kaybettim.
Ve iki masum insanı öldürdüm.
MART 1997'DE
DAVID BARNETT, İKİ ADET BİRİNCİ DERECEDEN CİNAYET SUÇUYLA DURUŞMAYA ÇIKTI
ST. LOUIS BÖLGE ADLİYELERİ
Burası sekiz, dokuz, on gün boyunca evimdi.
Burada oturuyordum.
Orta sıra, sağdan ikinci koltuk.
Bir sürü anıyı aklıma getiriyor.
David'in yüzünü hep görüyorum.
JÜRİ SÖZCÜSÜ
David'in yüzü gözümün önünden gitmiyor.
Adım Andy Dazey.
David Barnett'in 1997'deki davasında jüri sözcüsüydüm.
David Barnett aleyhinde yapılan suçlamaların ciddiyeti
insanı korkutuyordu.
Sanırım beş bıçak kullanılmıştı,
bıçak yaraları 20'den fazlaydı.
Bu saldırı o kadar şiddetliydi ki
bıçakların sapı kopmuştu.
Bıçakları o kadar derine sokmuştu ki kemiklere
saplandıktan sonra
mutfağa geri dönüp birden fazla bıçak alması gerekmişti.
Büyükannesi ve büyükbabası
çok şiddetli, yavaş, acılı
ve zalim bir şekilde öldü.
Bu, doğru şeyi yapmak için
hepimizin göz önünde bulundurduğu şeydi.
JÜRİ KARAR ODASI 417
İdam cezası vermek için
tüm jüri üyeleri arasında oy birliği olması gerekir.
Masadan kalkıp, pencereye doğru yürüdüğümü ve gözyaşlarımı
tuttuğumu hatırlıyorum.
"12 kişinin karar vermesi lazım.
11'i zaten verdi. Peki ya ben?
Bu adam yaşamamalı diyebileceğim
noktaya geldim mi?" diye düşündüm.
Sonunda verdim.
21 MART 1997'DE JÜRİ, DAVID BARNETT'İN İDAM CEZASINA ÇARPTIRILMASINI ÖNERDİ
"Doğum günün kutlu olsun,
sevgili anneme, oğlun David."
Çiçek çok çiziyor ama bazen başka şeyler yapıyor.
Hiçbir doğum gününü, anneler gününü, Noel'i unutmaz.
İki biyolojik çocuğum var, onlar unutur.
David unutmaz.
Çok tatlı ve düşünceli.
Bana anne diyor.
Anneye en yakın kişiyim.
Adım Rita Reams.
David Barnett'e altı buçuk
ile yedi yaşı arasında koruyucu ailelik yaptık.
Sadece ailenin bir parçası olması harikaydı.
Çok mutluydu.
Şiddet dolu değildi.
İyi bir çocuktu.
Bence istikrarlı ve sevgi dolu
bir aile ortamında gelişip, iyileşmeye devam ederdi.
Öte yandan, bazı yönlerden zorluyordu.
Yanlış ortamda
iyi olmayacağını görebilirdiniz.
RITA, YURT DIŞINDAKİ İŞİ KABUL ETTİĞİNDE DAVID, SOSYAL HİZMETLER'E GERİ GÖNDERİLDİ
RITA, 13 YIL BOYUNCA DAVID'DEN HABER ALMADI
TA Kİ CİNAYETLERLE İLGİLİ ONUNLA İLETİŞİME GEÇİLENE KADAR
İki kişiyi öldürdüğünü...
...öğrendiğimde...
Şoke oldum. Bunu beklemiyordum.
Özellikle de iyi insanlar olduğunu öğrenince.
Ona zarar vermemişlerdi.
RITA, DAVID'İN DAVASININ HER ADIMINI İZLEDİ
Ceza aşamasında tüm davalara katıldım.
Avukatı, geçmişine dair hiçbir şeyi kullanmadı.
Evlat edinildiği zamandan hapse girene kadar
yaşadığı istismar ve başına gelenler.
Neden bunların hiçbirinin
David'e yardım etmek için kullanılmadığını sordum.
Bana verdiği tek cevap, ki kısa bir cevaptı
"Faydası olmaz.
Faydasından çok zararı olur." oldu.
Bana tek dediği buydu ve yürümeye devam etti. Evet.
David, duruşmada tanık
olmasını istediği kişilerin uzun bir listesini vermişti.
İlk kamu avukatı, o listedeki tek bir kişiyle bile görüşmedi.
Bir tane bile.
Ben Jason Kingdon ve Webster Groves'a gidiyoruz.
David'in nerede büyüdüğünü göreceğiz.
David, onu evlat edinen John Barnett ve John'ın evlat edindiği
diğer iki çocukla yaşıyordu.
İlk başta çok güzel bir aileleri var gibi görünüyordu.
Babaları futbol koçuydu,
çocuklarla ve sporla çok ilgiliydi.
David ile tanıştıktan altı ay sonra
bazı şeyler olmaya başladı.
Kendilerini odaya kilitleyip,
John'dan saklanırlardı.
John'ın yanında olmaktan o kadar korkuyorlardı ki
işeyecekleri zaman
odadan çıkıp tuvalete gitmiyorlardı.
Pencereyi açıp, oradan işerlerdi.
David'in büyükannesi ve büyükbabası o evde yaşıyordu.
Sadece iki ev ötede.
Orası bize göre daha rahattı.
Okuldan sonra oraya giderdik,
bize süt ve kurabiye verirlerdi.
Bu evin bizim için bu kadar korkutucu olması
ve şu evin çok hoş olması çılgınca.
15 YAŞINDAYKEN JASON VE DAVID JOHN BARNETT'İN KOMODİN ÇEKMECESİNDE
BİR POLAROID FOTOĞRAF BULDULAR
Fotoğrafta
bir gövde vardı, kalçanın ve bacakların bir kısmı görünüyordu
ve neredeyse boynuna kadardı.
Henüz ergenliğe girmemiş, genç bir çocuk.
Kasık kılları yoktu yani.
Fotoğrafta John, çocuğun penisini tutuyordu.
John'ın kolları
çok kıllıydı ve hep taktığı bir yüzük vardı,
dönem yüzüğü gibi.
Fotoğrafta o yüzük ve kol vardı.
Gördüğümüz John'dı.
Bu fotoğrafın reddedilemez bir kanıt olduğunu, kimsenin
bir şey diyemeyeceğini düşündük.
Kimse bunun gerçek olmadığını söyleyemezdi.
Çok mutluyduk.
Bu işin sonu gelecekti.
Muhteşem bir şey olmak üzereydi.
Bu karakola yürüyerek geldik
ve "Webster Groves Polis Departmanı'ndaki dedektife
durumu anlatırsak
neden bu kadar asi ve kızgın olduğumuzu
açıklarsak belki
bizi anlar." diye düşündük.
O fotoğrafı gördüğü an çok korktuğunu anladım.
Bizden daha çok korkmuştu.
Fotoğrafı
David'e aynı şekilde iade etti
ve bana derhâl odadan çıkmamı söyledi.
GÜVENLİ YER
Onunla konuştuktan sonra
David bu kapıdan koşarak çıktı.
Fotoğraf elindeydi.
"Ne yapıyorsun? Fotoğraf neden hâlâ sende?" dedim.
"Bir şey yapmayacaklar. Yardım etmeyecekler."
Yıkılmıştı.
Gidebileceğimiz en yetkili kişiler, onlardı.
Güvenecek başka kimse yoktu.
O gün, David'i değiştirdi.
2017'DE JOHN BARNETT, DOĞAL NEDENLERLE ÖLDÜ
HİÇBİR ZAMAN CİNSEL İSTİSMAR İLE SUÇLANMADI
John iyi bir arkadaştı.
Komikti,
hazırcevaptı ve onunla zaman geçirmek harikaydı.
Bilişim teknolojisinde başarılıydı,
direktör pozisyonundaydı
ama yüklü maaşından vazgeçti,
West County Teknik Lisesi'nde çoğu dezavantajlı
olan çocuklara veri işleme dersleri verdi.
Çok iyi ve çok sevilen bir servis şoförüydü.
Yılın En iyi Servis Şoförü ödülü alacak kadar iyi.
John bilgeydi de.
Hayatını neye adaması gerektiğini anlayacak kadar bilgeydi
ve o da çocuklardı.
Sevgi dolu bir koruyucu baba oldu, evlat edindi
ve çocuklarının yaşamak, büyümek ve başarılı olmak için bir fırsatı oldu.
Ben Fred Domke ve John Barnett'in en iyi arkadaşıydım.
John'ın cenazesinde bir methiye düzme şansım oldu.
John Barnett'in nasıl biri olduğuna dair fikir edinmeniz için
sizinle paylaşmak istedim.
İddiaların ne olduğunu hiç araştırmadım
ama genel olarak harika biri olduğunu söyleyebilirim.
Ve ötesini bilmeme gerek yok.
Zaten biliyorum.
Yani biri, onda başka bir şey görüyorsa...
John ile 49 yıl geçirdiğim için
onu benden daha iyi tanımaları
nasıl mümkün olabilir bilmiyorum.
Çocuklara dokunduğunu hiç görmedim.
Onlara bunu yaptığını hiç görmedim.
Ben Secil Schodroski.
West County Lisesi'nde onuncu sınıftaydım.
John Barnett bilgisayar öğretmenimdi.
Uzundu. İyi biriydi. Gözleri maviydi.
Onda özel bir şey vardı, her sabah onu görmek
ve onunla iletişim kurup, bana gülümsemesini
isterdim, bana kendimi özel hissettirirdi.
14 yaşındaydım.
Evde çok dayak yiyordum.
Bu nedenle Barnett'in evine geldim.
Onlara vurduğunu veya cinsel istismar uyguladığını görmedim.
Ama benim için farklıydı.
Çocukların uyumasını beklerdi.
Kanepede falan yatardım,
aşağı gelip bana sürtünür, beni öper
ve farklı yerlere dokunurdu.
Ve beynimde sorun olmadığını düşündüm çünkü onu seviyordum.
Sadece küçük bir kızdım.
Bana göre
o bir sübyancı ve bir sapıktı.
İNANÇ, GÖREMEDİĞİMİZ ŞEYLERE GÜVENMEKTİR
SECIL, JOHN BARNETT'İN EVİNDE BİR YAZ KALDI
BU SÜRE İÇİNDE EVLATLIK OĞLU DAVID İLE YAKINLAŞTI
David'le takılıyorduk,
birlikte dans edip şarkı söylüyorduk.
Aramızda bir şeyler doğuyordu.
Bir anda oluverdi.
Ve biz...
Seks yapıyorduk.
Doğum kontrol hapı kullanmıyordum.
Sonra...
Hamile olduğumu söylediler.
John Barnett kürtaj yaptırmamı istedi.
Parasını ödemeyi teklif etti.
Oğluyla birlikte olduğum için
kızgındı ve şimdi kıskandığını anlıyorum.
Muhtemelen artık onunla olmadığım için üzgündü.
SECIL DOĞUM YAPTIKTAN SONRA DAVID BARNETT İLE AYRI BİR EVE ÇIKTILAR
Seth ile çok gurur duyuyordu
ve onu kucağında tutmak, beslemek istiyordu, o yüzden
ilişkimizi yürütmeye çalıştık.
İşler pek iyi gitmedi.
Çok geç yatardı.
Kız kardeşimle, bazı arkadaşlarıyla esrar içer, kart oynardı ve...
Benim erken yatmam lazımdı. Sabahları derse giderdim.
O, okula gitmiyordu.
Seth'e bakması için bir kadına ücret ödüyordum çünkü David yapamıyordu.
Nasıl baş etmem gerektiğini bilemedim.
Artık onunla birlikte olamazdım.
Onu uzaklaştırdım. Yaptığımı biliyorum.
Eminim incinmiştir.
Hayatı boyunca herkes onu uzaklaştırdı.
Ben de aynısını yapmıştım.
HAYAT BİZİ BEKLENMEDİK YERLERE GÖTÜRÜR SEVGİ, BİZİ EVE GÖTÜRÜR
BİR YIL İÇİNDE DAVID, BÜYÜKANNE VE BÜYÜKBABASINI ÖLDÜRDÜ
VE İDAM CEZASINA ÇARPTIRILDI
DAVID'İN MAHKEMESİNDEN ALTI YIL SONRA
FEDERAL AVUKATLAR, İDAM CEZASINI GÖZDEN GEÇİRMEYE BAŞLADI
Bence jüri, bir insana "Missouri eyaletinden seni
öldürmesini isteyeceğiz." demeden önce
hikâyesi anlatılmalı.
Bence bu davada anlatılmadı.
Adım Elizabeth Carlyle
ve bu davanın son aşamalarında David Barnett'in avukatlarından biriydim.
ELIZABETH CARLYLE'IN EKİBİ, ÇOCUKLUĞUNDA GÖRDÜĞÜ
İSTİSMARA DAİR GÖRÜLMEMİŞ KAYITLARI ORTAYA ÇIKARDI
Bu, Eylül 1992'den bir rapor.
Çocuklar, bir dedektifle konuştuktan sonra Aile Hizmetleri devreye girdi.
Ve yaşadıkları farklı fiziksel ve cinsel
istismarlardan bahsettiler.
FİZİKSEL VE CİNSEL İSTİSMARDAN ŞÜPHELENMEK İÇİN NEDENLER VAR
Ele alınmamış bir sürü uyarı işaretleri var.
Yani tabii ki bu trajik
ama aynı zamanda bizi çok kızdırdı.
Gittiği okullar, onu hayal kırıklığına uğrattı.
Aile Hizmetleri hayal kırıklığına uğrattı.
Polis de aynı şekilde.
Yardım istediği her yer, onu reddetti.
2003'TE CARLYLE'IN EKİBİ, DAVID'İN İDAM CEZASINI TEMYİZE GÖNDERDİ
CİNAYETLERİN PLANLANMADIĞINI SAVUNDULAR
MAHKEME KARARA VARDIĞINDA, DAVID BARNETT
22 YILDIR HAPİSTEYDİ
Galiba alışveriş merkezinde
yemek katından yemek alıyordum
ve birden bir sürü mesaj gelmeye başladı.
"Başardık! İdam cezası kaldırıldı!"
Alışveriş merkezinde çok yüksek sesle bağırdım.
Bir sürü insan dönüp baktı ama...
İçim kıpır kıpırdı çünkü büyük
bir adaletsizliğin çözüldüğünü biliyordum.
15 MART 2019'DA DAVID'İN CEZASI ŞARTLI TAHLİYESİZ MÜEBBET HAPSE ÇEVRİLDİ
DAVID, YENİ HÜKMÜNDEN SONRA JASON İLE ARKADAŞLIĞINI TAZELEDİ
İlk ziyaretlerim epey zordu.
Ziyaretlerde gözyaşlarına boğuluyordu.
Dürüst olmak gerekirse
David kendini neden kontrol edemedi bilmiyor.
DAVID CİNAYETLERİ İŞLEDİĞİNİ HATIRLAMASA DA
O GÜN EVE NEDEN GİTTİĞİNİ AÇIKLADI
O gün oraya onları öldürmeye gitmedi.
David'in onlara karşı kötü hisleri yoktu.
Dedi ki
"Bu iş artık bitsin ve John'ın
ne yaptığını bilsinler istiyordum."
Onlara her şeyi anlattı.
John'ın ona yaptıklarını anlattı.
John'ın Eric'e yaptıklarını anlattı.
İşler, David'in düşündüğü gibi gitmedi.
Ona kollarını açmadılar.
İncinmiş ve bozulmuşlardı. Artık dinlemek istemiyorlardı.
Onu sevdiklerini düşünüyordu ama onlardan bu sözleri duyuyordu.
Başka kimsesi yoktu.
Ama tüm o vahşet, o nefret ve öfke
büyükanne ve büyükbabasına değildi. Öyle değildi.
Her bıçak darbesi John içindi.
Onlara bunu itiraf etmek, David'in
hayatının doruk noktasıydı. En önemli andı.
POTOSI ISLAH MERKEZİ
Burada olmayı
hak ettiğime inanıyorum.
Her gün içinde bulunduğum durumu hak ediyorum.
Bunun için mutluyum.
İLK GÖRÜŞMEDEN ÜÇ AY SONRA
DAVID BARNETT, İLAVE SORULARI YANITLAMAYI KABUL ETTİ
Olanları adım adım hatırlayamıyorum.
Başını...
...hatırlıyorum ve sonunun korkunç olduğunu hatırlıyorum.
Başta konuşuyorduk, onlara
açıklamaya çalışıyordum.
"Bakın, John ile yaşamaya devam edemem."
Doğrudan John'ı suçlayacak
şekilde konuşamadım.
"John bana bunu yaptı."
O zamanlar böyle becerilerim yoktu.
Ama o gün, kendimce
başıma gelenleri anlatmaya çalışıyordum.
Clifford ve Leona'yı düşünmediğim bir gün yok.
Kalbimdeler.
Eminim ki Leona yanımda olsaydı bana sarılır
ve anladığını ve affettiğini
söylerdi.
Clifford da.
John'dan nefret etmiyorum.
O zaman da etmiyordum.
Yapmaya çalıştığı şey için onu hâlâ seviyorum.
Onu affediyorum.
Kendi sorunları vardı, üstesinden gelemediği şeyler vardı.
Bu yüzden psikolojik, fiziksel veya cinsel arzularına
yenik düştü.
Onlarla başa çıkamadı.
Bu yüzden baba olmaya çalıştığı için
ona hâlâ saygı ve minnet duyuyorum.
Karanlık
taraflarına rağmen.
Böyle ifade edebilirim.
DAVID'İN CEZASI, ŞARTLI TAHLİYESİZ MÜEBBETE ÇEVRİLDİ
ŞİMDİ ŞARTLI TAHLİYE UMUDUYLA KARARI TEMYİZE GÖNDERDİ
Daha önce kimseye söylemediğim
garip bir şey var,
müebbet verdiklerinde eziyet ediyorlarmış gibi hissettim
çünkü hayatımın kalanını böyle yaşayacaktım.
ÇIKMAZ YOL EYALET HAPİSHANESİ - İZİNSİZ GİRİLMEZ
Ama durum öyle değil.
Destek aldıkça, yaşama
istediğim de artıyor.
Mahkumlar arasında bir bağ var. "Tamam, hata yaptık.
Kimseden farklı değiliz.
Pişmanlık içinde değil, onlarla
birlikte yaşayıp, önümüze bakacağız."
Bence çıkacağım.
Önümde sadece birkaç yıl var. Her şey değişecek.
Ve umarım toplumun verimli bir üyesi olabilirim.
Çevirmen: İrem Özarslan