‎ผมยอมรับเป็นลูกบุตรธรรม
‎ผมมีห้องของตัวเอง
‎มีค่ายฤดูร้อนที่ได้ไปทุกปี
‎ตอนนั้นผมมีความสุขมาก สุดๆ เลย
‎ผมได้ใช้ชีวิต ทำในสิ่งที่ถูกที่ควร
‎สนุกอยู่ตลอดเวลา
‎แต่ทุกอย่างมีผลที่ตามมา
‎(ในปี 1976 สหรัฐฯ ได้นำ ‎โทษประหารชีวิตกลับมาใช้ใหม่)
‎(นักโทษกว่า 8,000 ราย ‎ถูกตัดสินประหารชีวิตในข้อหาฆาตกรรม)
‎(นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร ‎หมายเลข 990135)
‎ผมอยากให้โลกได้รับรู้ ‎ถึงความเจ็บปวดของผม
‎ผมไม่อยากอยู่แล้ว ‎อยากตายๆ ไป
‎ไม่เอาอีกแล้ว
‎(ผลงานซีรีส์ของ NETFLIX)
‎เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง
‎ผมเริ่มจากตรงนั้น
‎ผมแค่อยากต่อต้าน อยากสร้างความโกลาหล
‎ผมมองหน้าเขา เดี๋ยวก็รู้ว่าใครฆ่าใคร
‎ฉันตัดสินใจแล้ว
‎ฉันฆ่าเขา
‎ผมไม่เคยตั้งใจจะทำอย่างนั้นเลย
‎ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้น
‎ผมรู้ตัวว่าผมออกมาจากรถ ‎แล้วฆ่าสองคนนั้น
‎ตอนที่เขาคุกเข่าอยู่ตรงหน้า
‎สิ่งเดียวที่ผมจำได้คือ ผมเหนี่ยวไก
‎ผมฆ่าทั้งคู่
‎แทงพวกเขาจนตาย
‎(Overkill)
‎พนักงานเสิร์ฟจากสเต๊ก เอ็นเชค ‎โทรมาบอกฉันว่า
‎"พ่อของลูกคุณอยู่ที่นี่ ‎นั่งอยู่ที่โต๊ะของเรา
‎สูบบุหรีและดื่ม
‎มาเกือบกว่า 24 ชั่วโมงแล้ว"
‎ฉันรีบไปที่นั่นเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
‎และพยายามคุยกับเขา
‎แต่เขากลับมองฉันด้วยสายตาที่โหดร้ายที่สุด ‎ที่ฉันเคยเห็นมาในชีวิต
‎แล้วเขาก็พูดว่า ‎"ไปให้พ้นๆ เลย"
‎ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง ‎ได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้น
‎แล้วก็กลับไป
‎(สเต๊ก เอ็น เชค ไดรฟ์ ทรู)
‎(หลายชั่วโมงต่อมา เดวิด บาร์เน็ตต์ ‎แทงหลานที่รับเลี้ยงมาจนตาย)
‎(ไม่ปรากฏแรงจูงใจใดๆ)
‎(เรือนจำโปโตซี ‎วอชิงตันเคาน์ตี้ มิสซูรี)
‎(เรือนจำโปโตซี ‎ความปลอดภัยคือมาตรฐาน ไม่ใช่เป้าหมาย)
‎(เดวิด บาร์เน็ตต์)
‎พร้อมนะครับ
‎ผมชื่อเดวิด บาร์เน็ตต์
‎ผมถูกตั้งข้อหาฆ่าคนตายสองคน ‎โดยเจตนาไตรตรองไว้ก่อน
‎และได้รับโทษประหารชีวิต
‎ผมเกิดที่เซนต์หลุยส์ มิสซูรี
‎ผมจำสถานที่ที่ผมเคยอยู่ไม่ได้เลย
‎แต่กลิ่นและบรรยากาศของเซนต์หลุยส์ ‎เป็นอะไรที่คุณจะไม่มีวันลืม
‎ผมเกิดมาโดยที่แม่ไม่ต้องการ
‎สุดท้ายผมต้องไปอยู่ในความดูแล ‎ของโรเบิร์ต บิ๊กเกอร์สตาฟ
‎เพื่อนของแม่
‎เขาเป็นพวกขี้เหล้าเข้าออกคุกประจำ
‎วัยเด็กในช่วงแรกๆ ของผม ‎เต็มไปด้วยการถูกทำร้าย
‎ถูกทุบตี จมูกหัก
‎ผมได้ใส่แต่เสื้อผ้าเน่าๆ สกปรก
‎มีคราบต่างๆ นานา ‎ไม่ได้อาบน้ำเป็นวันๆ
‎บางครั้งผมต้องใช้ไม้แขวนเสื้อ ‎ไปขโมยอาหารจากเครื่องอัตโนมัติ
‎ผมคิดว่าตัวเองเป็นเหมือนสัตว์ที่ถูกสต๊าฟ ‎แล้ววางไว้บนชั้น
‎เวลาที่มีคนต้องการก็จะมาหยิบไป
‎นอกจากนั้น
‎ความทรงจำในวัยเด็กของผมคือ ‎ผมอยู่ตัวคนเดียว
‎ตอนนั้นผมน่าจะสี่หรือห้าขวบ
‎ที่กระทรวงการบริการด้านครอบครัว
‎รับรู้ถึงการมีอยู่ของผม
‎ผมยังจำผู้หญิงคนนั้นได้จนถึงวันนี้
‎แต่กลับจำหน้าตาของเธอไม่ได้
‎ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงได้เลือนลาง ‎แต่นั่นเป็นอ้อมกอดแห่งความรัก
‎ครั้งแรกที่ผมได้รับ
‎สิ่งเดียวที่ผมจำได้คือเธอพูดว่า ‎"ฉันจะพาเธอไปจากที่นี่"
‎ผมไม่รู้ว่าอยู่กับทางการนานขนาดไหน
‎ตอนที่อยู่ที่นั่น ‎ผมติดตุ๊กตาสัตว์นิ่มๆ
‎ไม่รู้ว่าทำไม
‎แต่ผมได้มันมา
‎(ศูนย์บริการด้านเด็กและครอบครัว ‎แคนซัสซิตี้)
‎ไม่รู้ยังไงทางศูนย์ติดต่อโรเบิร์ต
‎และบอกให้ผมทำตัวดีๆ
‎ตอนที่เขามาเยี่ยม
‎ตอนที่เขามา ‎เราอยู่ด้วยกันสองคนในห้อง
‎แล้วเขาก็อุ้มผมวิ่งหนีออกมา
‎ความทรงจำสุดท้ายที่มีที่นั่นคือ ‎ผมทำตุ๊กตาตัวนั้นตกบนทางเดิน
‎เขาซ่อนผมไว้ในท้ายรถของเขา ‎อยู่สองสัปดาห์
‎มันเหมือนกับมีพายุโถมเข้ามา ‎ทุกวันตลอดเวลา
‎ผมนอนตัวงออยู่ท้ายรถมืดๆ นั่น
‎ผมกลัวมาก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ไม่ได้อาบน้ำ ไม่ได้กินอะไรเลย
‎แต่หลังจากนั้นสองสัปดาห์ ‎ทางการก็เจอเรา
‎ในที่สุดเขาก็ถูกจับ ‎แล้วผมก็ไม่เคยเจอเขาอีก
‎(ตอนเดวิดหกขวบ ‎ครอบครัวรีมส์รับเขาไปเลี้ยง)
‎ผมหลงรักครอบครัวนั้นทันที ‎เพราะนั่นคือครอบครัว
‎ริต้าเป็นคนแรกที่ผมเรียกว่าแม่
‎คือเธอไม่ใช่แม่แท้ๆ ของผม ‎แต่ผมรู้สึกว่าถ้าผมมีแม่
‎เธอจะต้องดูแลผมแบบนี้
‎ทุกอย่างที่พวกเขาทำคือ ‎พยายามทำให้ผมดีขึ้น
‎ผมรักพวกเขา
‎แต่วันหนึ่งริต้ามีโอกาสได้ไปเรียนต่างประเทศ
‎พวกเขาบอกเรื่องนี้กับผม ‎ว่าผมไม่ได้ไปด้วย
‎พวกเขาเอาผมไปด้วยไม่ได้ ‎พวกเขาจะต้องไปจากที่นี่
‎สิ่งเดียวที่ผมคิดคือ ‎"ผมคงทำอะไรผิด"
‎ผมคิดว่าการถูกทำร้าย ‎ถูกตีมาทั้งชีวิต
‎ในช่วงห้าหกปีนี้
‎ได้หยุดลงแล้ว
‎แล้วมันก็แบบว่า
‎พวกเขาจะทิ้งผมไป ‎เพราะผมทำอะไรบางอย่างผิด
‎(หลังจากอยู่กับครอบครัวรีมส์หกเดือน)
‎(เดวิดกลับเข้าสู่ ‎ระบบของสถานสงเคราะห์อีกครั้ง)
‎(ขณะอายุแปดขวบ เขาได้ไปอยู่ที่ ‎บ้านของผู้ชายชื่อจอห์น บาร์เน็ตต์)
‎จอห์นเป็นครูสอนคอมพิวเตอร์
‎เขาไม่ใช่คนแบบทั่วๆ ไป
‎เขาฉลาดมาก
‎ผมไม่ทันคิด
‎เรื่องที่ว่าไม่มีผู้หญิงอยู่กับเขา
‎ไม่รู้ว่าเขาไม่ได้แต่งงาน ‎เขาเป็นโสด
‎เขาเหมือนเป็นพ่อและแม่ในคนคนเดียว
‎ผมไม่ขออะไรมากกว่านี้แล้ว
‎เขาเป็นคนที่มีเสน่ห์
‎เอาใจใส่ผู้คน
‎สิ่งหนึ่งที่ผมชอบคือ ‎เขาไม่แตะต้องตัวผม
‎เหมือนกับว่าเขารู้ว่า ‎"เด็กคนนี้ถูกทำร้ายมา
‎ฉันไม่อยากทำให้เขาตกใจ"
‎ตอนนั้นผมไม่รู้ แต่ตอนนี้รู้แล้ว
‎วันหนึ่งเขาพาผมออกไปกินข้าว ‎ให้ผมนั่งลง
‎แล้วพูดว่า "นายอยากเป็นลูกของฉันไหม"
‎ผมตอบว่า "ก็เป็นอยู่แล้ว"
‎และเขาบอกว่า ‎"อยากเป็นลูกบุตรธรรมไหม"
‎ตอนนั้นผมมีความสุขมาก สุดๆ เลย
‎แล้ว
‎ผมยอมรับการเป็นลูกบุตรธรรม
‎เราไปขึ้นศาล
‎เป็นความทรงจำที่มีความสุขที่สุด ‎ในวัยเด็กของผมเลยครับ
‎วันที่ผมได้เป็นลูกบุตรธรรม ‎ผมรู้ว่าจะได้มีผู้ปกครองอย่างถาวร
‎ผมรู้สึกว่าได้ย้ายไป ‎มีวิถึชีวิตที่ดีขึ้นกับจอห์น บาร์เน็ตต์
‎ในเว็บสเตอร์ โกรฟ์
‎เว็บสเตอร์เป็นเมืองระดับกลาง
‎ที่ไม่ใช่ถิ่นยากจนแบบที่ผมโตมา
‎บ้านดูดีมาก
‎ตัวเมืองก็สะอาด ‎บ้านก็มีสภาพที่น่าอยู่
‎หลังจากที่เป็นลูกบุตรธรรมได้สองสามเดือน
‎ผมเริ่มกังวลเกี่ยวกับตัวตนของจอห์น
‎ผมเริ่มโดนตีถ้าทำไม่ได้ตามที่เขาคาดหวัง
‎ซึ่งความคาดหวังของเขา ‎สูงกว่าเด็กในวัยเดียวกับผม
‎เขาบังคับให้ผมทำให้ได้ ‎ดีกว่าเด็กในวัยเดียวกัน
‎จอห์นจะทำร้ายร่างกาย
‎ทำให้เกิดร่องรอย เป็นแผล ‎รอยฟกซ้ำ รอยตี อะไรก็แล้วแต่
‎แต่หลังจากนั้นเขาก็จะมาปลอบ
‎เริ่มจากการโอบกอดอย่างแนบชิด
‎แล้วเริ่มจูบใบหู ‎ซึ่งผมรู้สึกว่าไม่ใช่แล้ว
‎แล้วมันก็เกิดบ่อยขึ้น ‎แบบประมาณสัปดาห์ละครั้งสองครั้ง
‎เป็นคืนเว้นคืน จนเป็นทุกคืน ‎"มานั่งตักของฉันสิ
‎มาให้กอดหน่อย"
‎แล้วผมก็รู้สึกได้ว่า
‎มีบางอย่างเกิดขึ้นกับร่างกายของเขา
‎ผมเพิ่งอายุแปดขวบ เก้าขวบ
‎ผมรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
‎เขาสัมผัสผมในแบบที่ไม่ควร
‎อวัยวะเพศ... ‎เขาจะแลบลิ้นเข้ามาในหูของผม
‎ผมเริ่มที่จะปล่อยเบลอ ‎ตอนที่นั่งบนตักของเขา
‎บางครั้งผมก็จำไม่ได้ว่าเขาทำอะไร
‎เพราะผมบอกตัวเองว่า ‎ถ้าไม่อยากรู้สึกก็ต้องทำให้ด้านชา
‎ผมไม่อยากอยู่แล้ว อยากตายๆ ไป
‎ไม่เอาอีกแล้ว
‎(หลังจากวันเกิดเก้าขวบของเดวิด ‎จอห์น บาร์เน็ตต์รับเด็กชายอีกสองคนมาอยู่ด้วย)
‎(คนเล็กสุดชื่อเอริค ‎เขาชื่นชมเดวิดทันที)
‎ผมชอบเอริคทันทีเลย
‎เขาเป็นเด็กน่ารัก
‎เขามักจะเขินอาย
‎ฟันกระต่ายสองซี่หน้า
‎ที่มันจะบิดๆ แล้วผมก็แบบ...
‎ผมรักเขาเลย เขาเป็นแหล่งความสุข
‎แล้วผมก็เริ่มเห็นว่าจอห์นเรียกตัวเอริคไป
‎แบบเดียวกับที่เกิดขึ้นกับผม
‎ผมรู้สึกไร้กำลัง
‎รู้สึกเหมือนตัวเองปล้นวัยเด็กของเขาไป
‎ผมโตสุด ผมควรปกป้องพวกเขา
‎แต่กลับทำไม่ได้
‎แต่ในขณะเดียวกัน ‎ผมก็ดีใจที่ไม่ใช่ผม
‎ผมรู้สึกแย่เพราะยอมให้เขาโดน
‎(พ่อแม่ของจอห์น บาร์เน็ตต์ ‎คลิฟฟอร์ดและลีโอนา)
‎(อาศัยอยู่บนถนนเดียวกันกับลูกชาย)
‎ทุกวันอาทิตย์ ‎เราจะมารวมตัวกันที่บ้านพ่อแม่ของเขา
‎แล้วก็จะกินอาหารเย็นด้วยกันทั้งครอบครัว
‎ผมรักลีโอนาทันทีที่ได้พบเธอ ‎เธอเป็นคนอบอุ่นและให้การต้อนรับดีมาก
‎เธอสอนผมทำอาหาร
‎เราไม่เคยบอกพวกเขา ‎เกี่ยวกับเรื่องที่จอห์นทำ
‎ผมกังวลกับปฏิกิริยาของคลิฟฟอร์ด ‎เพราะเขาค่อนข้างเข้มงวด
‎แล้วหลายครั้งที่คลิฟฟอร์ด
‎จะตบหัวเรา
‎เหมือนที่พ่อแม่จะทำกับลูก
‎ไม่แรงมากแต่ก็ทำให้ ‎ผมรู้สึกได้ถึงแหวนของเขา
‎เขาใส่แหวนรุ่นแบบเดียวกับที่จอห์นใส่
‎ทุกครั้งที่เขาตีผม ‎ผมจะรู้สึกเหมือน
‎โดนจอห์นตีที่หัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ‎ด้วยแหวนของเขา
‎ผมเลยเริ่มเห็นคลิฟฟอร์ดเป็นจอห์น ‎ผมมองข้ามไปไม่ได้
‎ตอนที่เห็นจอห์นก็นึกถึงคลิฟฟอร์ด ‎ตอนที่เห็นคลิฟฟอร์ดก็นึกถึงจอห์น
‎แต่ตอนที่เห็นลีโอนา ‎ผมจะแบบ "ผมขอกอดคุณได้ไหม"
‎เธอเป็นความรักเดียวในครอบครัว
‎(เดวิดอยู่กับจอห์น บาร์เน็ตต์จนอายุ 18)
‎(เขาย้ายออกหลังจากถกเถียงกัน)
‎ผมอยู่กับเพื่อนคนนั้นคนนี้บ้าง
‎ผมไม่บอกพวกเพื่อนว่าเกิดอะไรขึ้น
‎แต่คิดว่าพวกเขาน่าจะรู้
‎ผมยังทำงานอยู่แต่ก็นอนไม่เป็นที่
‎ลีโอนารู้เรื่องเข้า
‎เธอถามผมว่าเป็นยังไง ‎ผมก็ตอบไปว่า "สบายดี"
‎แล้วเธอบอกว่า "ไม่สิ ‎จริงๆ เป็นยังไง"
‎ผมอยากบอกเธอมาก ‎เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับจอห์น
‎ผมอยากมองหน้าเธอแล้วแบบ
‎"คุณไม่รู้เรื่องแผลฟกช้ำ ‎ไม่รู้ว่าเขาพยายาม
‎ง่ายๆ เลยเอาผม ‎ตอนผมเก้าขวบสิบขวบ
‎มาคร่อมตัวผม"
‎ผมอยากบอกเธอเรื่องพวกนั้นให้หมด
‎แต่ก็..
‎อะไรที่ผมพูดไม่ดีเกี่ยวกับจอห์น
‎เธอก็จะแก้ตัว ‎ในทางที่ปกป้องหรือสนับสนุนเขา
‎ผมเลยรู้สึกว่า ถ้าผมพูดอะไรรุนแรง ‎ก็จะถูกปฏิเสธทันที
‎(เช้าวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 1996)
‎(เดวิด บาร์เน็ตต์เข้าไปที่ ‎บ้านของปู่ย่าของเขา)
‎(รอให้พวกเขากลับมาจากโบสถ์)
‎ตอนพวกเขากลับมาถึงบ้าน ‎ผมหลับอยู่
‎พอเจอกัน เราก็เริ่มคุยเรื่องต่างๆ
‎สิ่งสุดท้ายที่ผมจำได้คือพูดกับเธอ
‎แล้วผม
‎ผมพยายามนึกทุกวัน ‎ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง
‎ว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นได้ยังไง
‎คำพูดอะไรที่ทำให้เกิดเรื่องที่เกิดขึ้น
‎เธอพูดถึงเรื่องที่เธอคุยกับจอห์น
‎ผมจำได้ว่าเห็นคลิฟฟอร์ด
‎คลิฟฟอร์ดพูดบางอย่างเกี่ยวกับจอห์น
‎และ...
‎ผมก็ไป... ไม่รู้ว่าไปไหน
‎ผมไปไหนสักที่
‎จนมารู้สึกตัวว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ก็ตอนที่ยืนมองกำแพง
‎แล้วมองลงไปเห็นคลิฟฟอร์ดอยู่ที่ซ้าย
‎ไม่มีเลือดบนมือของผม
‎ผมเลยไม่รู้ว่าเลือดทั้งหมดนั้นมาจากไหน
‎ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไร
‎ผมกลัวมาก ไม่รู้ว่าจะทำยังไง
‎ผมรู้สึกว่า "เวรแล้ว ฉันทำอะไรลงไป"
‎ผมมองไปรอบๆ ดูว่า ‎"มีคนอื่นอยู่ที่นี่ไหม"
‎แล้วก็เห็นลีโอน่า ผมเดินไป ‎แล้วเห็นลีโอนานอนอยู่บนพื้นทางเดิน
‎ผมกลัวมาก
‎ผมฆ่าพวกเขาทั้งสองคน
‎ผมแทงพวกเขาจนตาย
‎(เดวิด บาร์เน็ตต์สารภาพกับตำรวจ ‎ภายใน 24 ชั่วโมง)
‎(ว่าเขาฆ่าคนตายสองคน)
‎แผลบาดเจ็บบนร่างกายของพวกเขา ‎จากที่ผมเห็นในรายงาน
‎ก็มีซี่โครงหัก กรามหลุด
‎แผลแทงอีกหลายแห่ง ‎ด้วยมีดหลายเล่ม
‎ผมไม่รู้ว่ามันมาจากไหน ‎พวกเขาบอกว่ามีดมาจากห้องครัว
‎ผมจำไม่ได้ว่าไปหยิบมันมา
‎ผมฆ่าคนตายด้วยความรุนแรง ‎หรือไม่ก็ในขณะที่โมโหสุดขีด
‎ผมเสียสติไป
‎แล้วก็... ฆ่าคนบริสุทธิ์สองคน
‎(ในเดือนมิถุนายน 1997)
‎(เดวิด บาร์เน็ตต์ถูกดำเนินคดีในสองศาล ‎ข้อหาฆ่าคนโดยเจตนาไตร่ตรองไว้ก่อน)
‎(ศาลเขตเซนต์หลุยส์)
‎ที่นี่เป็นบ้านของเรา ‎อยู่ประมาณแปด เก้า สิบวัน
‎ผมนั่งตรงนี้
‎แถวกลางที่นั่งที่สองจากขวา
‎ความทรงจำไหลกลับมาเลย
‎ผมมองเห็นหน้าของเดวิดตลอดเวลา
‎หน้าของเดวิดไม่เคยหายไป
‎ผมชื่อแอนดี้ เดซีย์
‎ผมเคยเป็นหัวหน้าคณะลูกขุน ‎ในคดีเดวิด บาร์เน็ตต์ 1997
‎คุณต้องรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนอยู่แล้ว ‎เพราะความรุนแรงของข้อกล่าวหา
‎ที่มีต่อเดวิด บาร์เน็ตต์
‎ผมเชื่อว่าน่าจะมีการใช้มีดประมาณห้าเล่ม
‎บาดแผลถูกแทงไม่ต่ำกว่า 20 แผล
‎เป็นการทำร้ายที่รุนแรงมาก
‎ถึงขนาดที่ใบมีดหลุดออกจากด้ามจับ
‎มีดแทงลงไปลึกมาก
‎ลงไปถึงโครงสร้างของกระดูก
‎ทำให้เขาต้องกลับไปที่ครัว ‎เพื่อเอามีดมาอีกหลายเล่ม
‎ปู่และย่าของเขา
‎ต้องตายอย่างช้าๆ
‎ด้วยความเจ็บปวดและทรมาน
‎ทำให้เราทุกคนรู้สึกว่า
‎เป็นหน้าที่ของพวกเรา ‎ที่จะต้องผดุงความยุติธรรม
‎(ห้องตัดสินของคณะลูกขุน 417)
‎ในการตัดสินประหารชีวิต
‎เราต้องลงมติเห็นด้วยอย่างเป็นเอกฉันท์ ‎ในบรรดาลูกขุนทุกคน
‎ผมจำได้ว่าลุกขึ้นจากโต๊ะ ‎และเดินไปที่หน้าต่าง
‎เกือบจะต้องกลั้นน้ำตาไว้
‎แล้วพูดว่า "เราทั้ง 12 คน ‎ต้องตัดสินแล้ว
‎11 ได้ลงมติแล้ว ผมลงมติไปหรือยังนะ"
‎ผมรู้สึกมั่นใจจริงๆ หรือไม่
‎ที่จะบอกว่าผู้ชายคนนี้ ‎ไม่สมควรมีชีวิตอยู่ต่อไป
‎และในที่สุดผมก็มั่นใจ
‎(ในวันที่ 21 มีนาคม 1997 คณะลูกขุน ‎เสนอให้เดวิด บาร์เน็ตต์ถูกประหารชีวิต)
‎(ซาแวนนาห์ จอร์เจีย)
‎"สุขสันต์วันเกิด
‎แด่ แม่ที่รักของผม จากเดวิด ลูกของคุณ"
‎เขาวาดดอกไม้มาเยอะเลย ‎แต่บางทีก็เป็นรูปอื่น
‎เขาไม่เคยลืมวันเกิดของฉัน ‎วันแม่ หรือคริสต์มาส
‎ฉันต้องบอกว่าฉันมีลูกแท้ๆ อยู่สองคน ‎แต่พวกเขากลับลืม
‎เดวิดไม่ลืม
‎เขาน่ารักและเอาใจใส่คนอื่น
‎เขาเรียกฉันว่าแม่
‎สำหรับเขาฉันใกล้เคียงกับแม่ที่สุด
‎ฉันชื่อริต้า รีมส์
‎เดวิด บาร์เน็ตต์เป็นลูกเลี้ยงของเรา
‎ตอนที่เขาอายุหกขวบครึ่ง ‎จนถึงวันเกิดปีที่เจ็ดของเขา
‎เขารู้สึกวิเศษมาก ‎ที่ได้ส่วนหนึ่งของครอบครัว
‎เขาชอบมาก
‎เขาไม่มีความรุนแรง
‎เขาเป็นเด็กดี
‎ฉันคิดว่าเขาน่าจะพัฒนาและเติบโตได้ดี
‎ในสภาพครอบครัวที่มั่นคง ‎ในครอบครัวที่มีความอบอุ่น
‎แต่อีกด้านหนึ่ง ‎บางครั้งเขาก็ดูมีปัญหา
‎คุณจะดูออก
‎ถ้าอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่ถูกต้อง ‎เขาจะต้องทำผิดพลาด
‎(ตอนที่ริต้ารับงานที่ต่างประเทศ ‎เดวิดถูกส่งกลับเข้าระบบสังคมสงเคราะห์)
‎(ริต้าไม่ได้ข่าวเดวิดเลย 13 ปี)
‎(จนกระทั่งเธอได้รับการติดต่อ ‎เกี่ยวกับการฆาตกรรม)
‎ตอนที่ฉันรู้ว่าเดวิด...
‎ฆ่าคนสองคนตาย...
‎ฉันช็อคมาก ไม่คาดคิดมาก่อน
‎โดยเฉพาะตอนที่ได้รู้ว่า ‎พวกเขาเป็นคนที่ดี
‎พวกเขาไม่ได้ทำร้ายอะไรเขาเลย
‎(ริต้าติดตามทุกขั้นตอนของคดีของเดวิด)
‎ฉันเข้าไปดูการพิจารณาทุกชั้นของศาล
‎ทนายของเขาตอนนั้น ‎ไม่ได้ใช้ประโยชน์จากพื้นเพของเขาเลย
‎ในกรณีเกี่ยวกับการทำร้าย ‎และสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา
‎ตั้งแต่ที่เขาถูกรับเป็นลูกบุญธรรม ‎จนเขาเข้าคุก
‎ฉันถามเธอว่า
‎ทำไมเรื่องพวกนี้ ‎ถึงไม่ถูกนำมาใช้เพื่อช่วยเขา
‎เธอตอบฉันห้วนๆ แค่ว่า
‎"ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นผลดีกับเขา
‎น่าจะเป็นการทำร้ายเขามากกว่า"
‎เธอพูดกับฉันเท่านี้แล้วก็เดินไปเลย
‎(เซนต์หลุยส์ มิสซูรี)
‎เดวิดมีรายชื่อคนยาวเป็นหางว่าว
‎ที่เขาอยากให้มาเป็นพยานให้ที่ศาล
‎ทนายคนแรกของเขา ‎ไม่ได้ติดต่อใครสักคนในลิสต์นั้น
‎ไม่มีเลย
‎ผมชื่อเจสัน คิงดอน ‎เรากำลังเข้าสู่เว็บเตอร์ โกรฟ์
‎เพื่อไปดูสถานที่ที่ผมกับเดวิดเติบโต
‎เดวิดอยู่กับจอห์น บาร์เน็ตต์ ‎คนที่รับเขาเป็นลูกบุญธรรม
‎และเด็กผู้ชายอีกสองคนที่จอห์นรับมาด้วย
‎ตอนแรกดูเหมือนว่า ‎พวกเขาเป็นครอบครัวที่เจ๋งมาก
‎ที่มีพ่อเป็นเหมือนโค้ชฟุตบอล
‎เข้ากับเด็กได้ดีและรักกีฬา
‎แต่ไม่ใช่อย่างนั้น ‎พอรู้จักเดวิดได้หกเดือน
‎บางอย่างก็เริ่มเกิดขึ้น
‎พวกเขาจะขังตัวเองไว้ในห้อง
‎และซ่อนตัวจากจอห์น
‎พวกเขากลัวที่จะออกมานอกห้อง ‎และเข้าใกล้จอห์น
‎ถึงขั้นไม่กล้าออกจากห้อง
‎เพื่อไปฉี่ที่ห้องน้ำ
‎พวกเขาจะเปิดหน้าต่างและฉี่ออกหน้าต่าง
‎ปู่และย่าของเดวิดก็อยู่ในบ้านนั้น
‎ห่างกันแค่สองหลังเอง
‎เรารู้สึกสบายใจที่นั่น
‎เราจะไปที่นั่นกันหลังเลิกเรียน
‎พวกเขาจะเตรียมนมกับคุกกี้ไว้ให้
‎น่าแปลกมากที่บ้านหลังนี้ ‎น่ากลัวสุดๆ สำหรับเรา
‎แต่หลังนี้กลับน่าอยู่มาก
‎(ขณะที่เจสันและเดวิดอายุ 15 ‎พวกเขาเจอรูปโพราลอยด์)
‎(ในลิ้นชักที่ข้างเตียงของจอห์น)
‎รูปนั้น
‎เป็นรูปลำตัวมีส่วนของต้นขา
‎และขา มาจนเกือบถึงช่วงคอ
‎ของเด็กผู้ชายวัยแตกเนื้อหนุ่ม
‎วัยนี้คือวัยที่ยังไม่มีขนลับ
‎แล้วก็มีแขนของจอห์น ‎จับที่อวัยวะเพศของเด็ก
‎จอห์นเป็นคนที่มีขนแขนเยอะ
‎แล้วเขาจะมีแหวนวงหนึ่ง ‎ที่เขาใส่อยู่ประจำ
‎เป็นเหมือนแหวนรุ่น
‎แหวนและแขนนั้นอยู่ในรูปถ่าย
‎เรารู้ว่าคือจอห์น
‎เราคิดว่าเขาไม่น่าจะปฏิเสธรูปนี้ได้
‎หลักฐานแบบนี้ไม่น่ามีใครเถียงได้
‎ไม่น่ามีใครบอกว่ามันไม่จริง
‎เราดีใจกันมาก
‎เรื่องนี้จะได้จบลงสักที
‎จะต้องมีเรื่องสำคัญเกิดขึ้นแน่นอน
‎เราเดินไปที่สถานีตำรวจ
‎แล้วคิดว่า "บางทีรูปนี้ ‎น่าจะอธิบายให้เจ้าหน้าที่
‎ในสถานีตำรวจเว็บสเตอร์ โกรฟ์ได้
‎ว่าทำไมเราถึงไม่เชื่อฟัง ‎และโกรธมาก
‎แล้วก็ทำอะไรหลายอย่างที่เราทำ
‎บางทีเธอน่าจะเข้าใจ"
‎ทันทีที่เธอเห็นรูป ‎ผมบอกได้เลยว่าเธอกลัวมาก
‎เธอกลัวรูปนั้นยิ่งกว่าเราอีก
‎เธอ...
‎เลื่อนรูปนั้นกลับมาให้เดวิด ‎แบบเดียวกับที่เราเลื่อนให้เธอ
‎แล้วเธอก็บอกผมทันทีว่า ‎ให้ออกไปจากห้อง
‎(สถานที่ปลอดภัย)
‎ตอนที่เธอพูดกับเขาเสร็จ
‎เขาพุ่งตัวออกมาจากประตูตรงนั้น
‎ผมเห็นว่าเขาถือรูปไว้ในมือ
‎"นายจะเอารูปไปทำอะไร ‎ทำไมนายยังมีรูปนี้อยู่"
‎"พวกเขาจะไม่ทำอะไรให้เราเลย ‎พวกเขาไม่ช่วยเรา"
‎เขาผิดหวังมาก
‎นี่เป็นที่พึ่งสุดท้ายของเรา ‎เราไม่มีที่อื่นอีกแล้ว
‎ไม่มีใครที่เราจะเชื่อใจได้
‎ผมว่าเรื่องนี้ทำให้เดวิดเปลี่ยนไป
‎(ในปี 2017 ‎จอห์น บาร์เน็ตต์เสียชีวิตด้วยโรคชรา)
‎(โดยไม่โดนข้อหาล่วงละเมิดทางเพศ)
‎จอห์นเป็นเพื่อนที่ดี
‎เขาเป็นคนตลก
‎มีลูกเล่นและเป็นที่รักของคนรอบข้าง
‎เขาประสบความสำเร็จ ‎ด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ
‎มีตำแหน่งเป็นถึงผู้อำนวยการ
‎แต่ยอมทิ้งเงินเดือนก้อนโต
‎เขาสอนเด็กๆ ‎หลายคนที่ด้อยโอกาส
‎เรื่องการประมวลผลข้อมูล ‎ที่โรงเรียนมัธยมเทคโลโนยีเวสต์เคาน์ตี้
‎เขาเป็นคนขับรถโรงเรียนที่ดีมาก ‎เป็นที่รักของทุกคน
‎ดีถึงขนาดได้รับรางวัล ‎คนขับรถโรงเรียนดีเด่นแห่งปีหลายครั้ง
‎จอห์นยังเป็นคนฉลาดอีกด้วย
‎เขามีความชัดเจนในชีวิต ‎ว่าเขาอยากทำอะไร
‎และนั่นคือเรื่องของเด็ก
‎เขาเป็นทั้งพ่อเลี้ยงและพ่อบุญธรรมที่น่ารัก
‎ลูกๆ ของเขาได้มีโอกาสใช้ชีวิต ‎เติบโต และมีอนาคตที่ดี
‎ผมเฟรด ดอมกี้ ‎เป็นเพื่อนสนิทของจอห์น
‎ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้ ‎อ่านคำสรรเสริญในงานศพของจอห์น
‎และผมก็อยากให้พวกคุณได้รับรู้ว่า
‎จอห์น บาร์เน็ตต์เป็นคนอย่างไร
‎ผมไม่เคยไปขุดค้นว่า ‎ข้อกล่าวหาของเขามีอะไรบ้าง
‎แต่ผมพูดได้เลยว่าเขาเป็นคนดี
‎ผมไม่จำเป็นต้องรู้อะไรไปมากกว่านี้แล้ว
‎เพราะผมรู้ดี
‎ถ้ามีใครเห็นต่างไปจากนี้
‎พวกเขาจะรู้ดีไปกว่าผมได้ยังไง
‎ผมอยู่กับจอห์น 49 ปีเลยนะ
‎ผมไม่เข้าใจว่ามันจะเป็นไปได้ยังไง
‎ฉันไม่เคยเห็นเขาแตะต้องตัวเด็กผู้ชายหรืออะไร
‎ไม่เคยเห็นเขาทำอย่างนั้นกับพวกเขาเลย
‎ฉันเซซิล โชดรอสกี
‎ฉันอยู่ม.ปลาย เกรดสิบ ‎ที่เวสต์เคาน์ตี้เทค
‎จอห์น บาร์เน็ตต์เป็นครูสอนคอมของฉัน
‎เขาตัวสูงและนิสัยดี ‎ตาของเขาสีฟ้า
‎เขามีบางอย่างที่ทำให้ฉันอยากเจอเขาในทุกเช้า
‎และพูดคุยกับเขา ‎อยากให้เขายิ้มตอบฉัน
‎ซึ่งมันทำให้ฉันรู้สึกพิเศษ
‎ฉันอายุ 14
‎ถูกที่บ้านทุบตีบ่อยๆ
‎ทำให้ฉันได้มาอยู่ที่บ้านของบาร์เน็ตต์
‎ฉันไม่เคยเห็นเขาใช้ความรุนแรง ‎หรือทุบตีพวกเขา หรือละเมิดทางเพศ
‎แต่กับฉันมันต่างออกไป
‎เขาจะรอให้พวกผู้ชายเข้านอนก่อน
‎ฉันก็จะแบบนั่งบนโซฟาอะไรก็แล้วแต่
‎แล้วเขาก็จะเข้าหามาจับมาจูบฉัน
‎เอามือมาลูบคลำส่วนต่างๆ อะไรประมาณนั้น
‎ในหัวของฉัน ฉันคิดว่ามันไม่เป็นไร ‎เพราะฉันรักเขา
‎ฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
‎อาจจะบอกได้ว่า
‎เขาเป็นคนชอบเด็กหรือเคยเป็น ‎และเขาเป็นนักล่า
‎(ศรัทธาคือความเชื่อในสิ่งที่มองไม่เห็น)
‎(เซซิลอยู่ที่บ้านของจอห์น บาร์เน็ตต์หนึ่งฤดูร้อน)
‎(ในช่วงนั้นเองที่เธอได้ใกล้ชิดกับ ‎เดวิด ลูกบุญธรรมของเขา)
‎ฉันกับเดวิด เราเที่ยวเล่นด้วยกัน
‎แล้วก็มีไปเต้นกันร้องเพลง
‎ก็มีเรื่องรักๆ เข้ามา
‎มันเกิดขึ้นเอง
‎แล้วเรา...
‎เรื่องเซ็กส์ก็ด้วย
‎ฉันไม่ได้คุมกำเนิดหรืออะไรเลย
‎แล้ว...
‎พวกเขาบอกว่าฉันท้อง
‎จอห์น บาร์เน็ตต์สั่งให้ฉันไปทำแท้ง
‎เขาเสนอที่จะออกเงินให้
‎เขาโกรธที่ฉันคบกับลูกของเขา
‎ตอนนี้ฉันเข้าใจว่าเขาอาจจะหึง
‎เขาอาจจะไม่พอใจที่ ‎ฉันไม่ได้อยู่กับเขาแล้ว
‎(หลังจากที่เซซิลคลอดลูก ‎เธอกับเดวิดย้ายไปอยู่ด้วยกัน)
‎เดวิดภูมิใจในตัวเซธมาก
‎เขาอยากจะอุ้มลูก ‎อยากป้อนนมลูก
‎เราพยายามทำให้ทุกอย่างออกมาดี
‎แต่มันยังไม่ดีเท่าไหร่
‎เดวิดตื่นสาย
‎เขาสูบบุหรี่กับน้องของฉัน ‎และเล่นไพ่กับเพื่อน
‎ฉันต้องรีบนอนเพราะต้องไปเรียนแต่เช้า
‎เขาเลิกเรียนไปแล้ว
‎ฉันต้องจ่ายเงินจ้างคนที่เลี้ยงเซธ ‎เพราะเดวิดเลี้ยงลูกไม่ได้
‎ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไง
‎ฉันอยู่กับเขาต่อไปไม่ได้แล้ว
‎ฉันผลักไสเขาออกไป ฉันรู้ดี
‎ว่าทำให้เขาเสียใจ
‎เขาถูกผลักไสมาตลอดชีวิต
‎แล้วฉันก็ทำอย่างนั้นเหมือนกัน
‎(ชีวิตนำพาให้เราไปที่ที่ไม่คาดคิด ‎ความรักทำให้เรากลับมาบ้าน)
‎(ในปีนั้นเดวิดฆ่าปู่และย่าของเขา)
‎(และถูกตัดสินประหารชีวิต)
‎(หกปีหลังจากดำเนินคดี)
‎(ทนายเริ่มทบทวนโทษประหารของเขา)
‎(แคนซัส ซิตี้ มิสซูรี)
‎ฉันคิดว่าก่อนที่ลูกขุนจะบอกคนคนหนึ่งว่า
‎"เราจะขอให้รัฐมิสซูรีประหารคุณนะ"
‎เราน่าจะมาฟังเรื่องราวของเขา
‎ซึ่งฉันคิดว่ามันไม่มีอยู่ในการดำเนินคดี
‎ฉันชื่ออลิซาเบธ คาร์ไล
‎ฉันเป็นหนึ่งในทนายของเดวิด บาร์เน็ตต์ ‎ในคดีในชั้นสุดท้ายของเขา
‎(ทีมของอลิซาเบธ คาร์ไลค้นพบ)
‎(บันทึกที่ยังไม่เคยเปิดเผย ‎เกี่ยวกับวัยเด็กที่ถูกทำร้าย)
‎นี่เป็นรายงานเมื่อเดือนกันยายน 1992
‎ทางการได้นำตัวเด็กชายคนหนึ่ง ‎มาพูดคุยกับพนักงานสืบสวนที่เกลนเดล
‎พวกเขาคุยเกี่ยวกับการทำร้าย
‎หลายรูปแบบทั้งทางร่างกาย ‎และการล่วงละเมิดทางเพศที่ได้รับ
‎(มีเหตุให้สงสัยว่ามีการทำร้ายร่างกาย ‎และการล่วงละเมิดทางเพศ)
‎มีสัญญาณอันตรายและสัญญาณเตือน ‎ทั้งหลายนั้นไม่ได้รับการดูแล
‎ฉันคิดว่ามันน่าเศร้ามาก
‎แต่มันก็ทำให้เราโกรธมากเหมือนกัน
‎ฉันคิดว่าเขาถูกละเลยจากโรงเรียน
‎เขาถูกละเลยจากฝ่ายบริการด้านครอบครัว
‎เขาถูกละเลยจากตำรวจ
‎ทุกที่ที่เขาไปขอความช่วยเหลือ ‎เขาไม่ได้รับการตอบสนองใดๆ
‎(ในปี 2003 ทีมของคาร์ไล ‎อุทธรณ์โทษประหารชีวิตของเดวิด)
‎(พวกเขาโต้แย้งว่า ‎ฆาตกรรมไม่ได้เกิดขึ้นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน)
‎(เดวิด บาร์เน็ตต์ถูกจำคุกมาเป็นเวลา 22 ปี)
‎(ในขณะที่ศาลได้ตัดสิน)
‎(ลาร์สัน พาร์ค)
‎ผมคิดว่าตอนนั้นผมอยู่ที่ห้าง
‎กำลังซื้ออาหารในฟู้ดคอร์ต
‎แล้วจู่ๆ ก็มีข้อความมากมายเข้ามา
‎"เราทำได้ เราทำได้แล้ว ‎เดวิดไม่ต้องตายแล้ว"
‎ผมตะโกนออกมาดังมากในห้าง
‎คนหลายคนมองมาทางผม
‎คือผมดีใจแบบสุดๆ
‎เพราะผมรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้น ‎ไม่ได้รับความยุติธรรม
‎(ในวันที่ 15 มีนาคม 2019 ‎โทษของเดวิดลดมาเป็นจำคุกตลอดชีวิต)
‎(หลังจากที่ได้ลดโทษ ‎เขาได้กลับมาเป็นเพื่อนกับเจสันอีกครั้ง)
‎ตอนที่ผมไปเยี่ยมเขาแรกๆ ‎มันยากมาก
‎เดวิดจะร้องไห้อย่างหนัก
‎ผมคิดจริงๆ นะว่า
‎เดวิดไม่รู้ตัวว่า ‎ทำไมเขาถึงควบคุมตัวเองไม่ได้
‎(ถึงเดวิดจะจำไม่ได้ว่าตนได้ฆ่าคนตาย)
‎(เขาได้เปิดเผยเหตุผลที่ ‎เขาไปที่บ้านของปู่ย่าในวันนั้น)
‎วันนั้นเขาไม่ได้ไปเพื่อจะฆ่าพวกเขา
‎เดวิดไม่มีเจตนาร้ายต่อพวกเขาเลย
‎เขาแค่บอกว่า
‎"ฉันอยากให้เรื่องทุกอย่างจบลง
‎และอยากให้พวกเขารู้ว่าจอห์นทำอะไร"
‎เขาเลยไปบอกทุกอย่าง
‎เขาบอกว่าจอห์นทำอะไรกับเขาบ้าง
‎เขาบอกว่าจอห์นทำอะไรกับเอริค
‎แต่มันไม่เป็นไปอย่างที่เขาคิด
‎ไม่มีอ้อมกอดที่ปลอบประโลม
‎พวกเขาเสียใจ รู้สึกผิดหวัง ‎ไม่อยากฟังเรื่องนี้อีก
‎คุณคิดดูสิเขาต้องได้ยินสิ่งนั้น ‎จากคนสองคนที่เขาคิดว่ารักเขา
‎เขาไม่เหลือใครอีกแล้ว
‎แต่ความเจ็บช้ำ ความเกลียดชัง ‎และความโมโหทั้งหมดนั้น
‎ไม่ได้พุ่งตรงไปยังปู่และย่า ‎ไม่ใช่เลย
‎ทุกบาดแผลมุ่งไปที่จอห์น
‎นั่นเป็นจุดพีคที่สุดในชีวิตของเดวิด
‎การที่เขาสารภาพทุกอย่างกับพวกเขา
‎(เรือนจำโปโตซี)
‎ผมเชื่อว่า
‎ผมสมควรที่มาอยู่จุดนี้แล้ว
‎ผมสมควรแล้ว ‎ที่ต้องมาเผชิญกับสถานการณ์นี้
‎ผมโชคดีที่ได้มันมา
‎(สามเดือนหลังจากการสัมภาษณ์ครั้งแรก)
‎(เดวิด บาร์เน็ตต์ยอมตอบคำถามเพิ่มเติม)
‎ผมจำไม่ได้ทุกรายละเอียดว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ผมจำได้
‎ในช่วงเริ่มต้นและจำได้ว่า ‎สุดท้ายแล้วมันน่าหวาดกลัวขนาดไหน
‎มันเริ่มที่ผมกำลังคุยกับพวกเขา
‎อธิบายทุกอย่างให้ฟัง
‎"คืออย่างนี้นะ ผมกลับไปอยู่กับจอห์นไม่ได้"
‎ผมไม่ได้มีคำอะไร
‎ที่กล่าวหาจอห์นโดยตรง
‎"จอห์นทำอย่างนี้กับผม"
‎ผมไม่คิดว่าผมจะทำได้ในตอนนั้น
‎แต่วันนั้น ด้วยวิธีของผม
‎ผมมั่นใจ 100 เปอร์เซ็นต์เลยว่า ‎ได้พยายามบอกเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ไม่มีวันไหนเลยที่ผมไม่คิดถึงคลิฟฟอร์ดกับลีโอนา
‎พวกเขาอยู่ในใจผม
‎ลีโอนา ผมเชื่อว่าถ้าเธอมายืนอยู่ตรงหน้าผม
‎เธอจะกอดผม ‎แล้วบอกว่าเธอเข้าใจ
‎และให้อภัยผม
‎คลิฟฟอร์ดก็เช่นกัน
‎ผมไม่ได้เกลียดจอห์น
‎ตอนนั้นก็ไม่ได้เกลียด
‎ผมยังรักจอห์นสำหรับสิ่งที่เขาตั้งใจ
‎ผมให้อภัยเขา
‎เขาก็ีมีปัญหาของตัวเอง ‎มีเรื่องที่เขาข้ามผ่านไปไม่ได้
‎เขาถึงได้จำนนต่อความต้องการของตัวเอง ‎ไม่ว่าจะทางจิตใจ
‎ทางร่างกายหรือทางเพศ
‎เขาแค่ก้าวข้ามมันไปไม่ได้
‎ผมยังเคารพเขา
‎และขอบคุณที่เขาพยายามจะเป็นพ่อ
‎ถึงแม้ว่า
‎เขาจะมีปีศาจในตัวเอง
‎อาจจะพูดอย่างนี้ก็ได้
‎(หลังจากที่เขาได้ลดโทษ ‎และต้องเผชิญกับโทษจำคุกตลอดชีวิต)
‎(ตอนนี้เขากำลังอุทธรณ์ ‎เพื่อขอการปล่อยตัวโดยการคุมประพฤติ)
‎มีความคิดแปลกๆ อย่างหนึ่ง ‎ที่ผมไม่เคยยอมรับ
‎คือตอนที่ผมได้ลดโทษเป็นจำคุกตลอดชีวิต
‎ผมรู้สึกเหมือนพวกเขากำลังทรมานผม
‎เพราะผมต้องใช้ชีวิตที่เหลือ ‎แบบนี้ตลอดไป
‎(ทางตัน ที่ดินของเรือนจำรัฐ ห้ามบุกรุก)
‎แต่ไม่ใช่เพียงเท่านั้น
‎ยิ่งผมได้รับการช่วยเหลือ
‎ผมยิ่งอยากจะมีชีวิตอยู่
‎ในระหว่างนักโทษเราจะคุยกันว่า ‎"เออ เราทำพลาด
‎แต่เราก็ไม่ต่างจากคนอื่น
‎เราจะไม่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยความเสียใจ
‎แต่เราจะต้องอยู่กับมันให้ได้ ‎และก้าวไปข้างหน้า"
‎ผมเชื่อว่าผมจะได้ออกไป
‎อีกไม่กี่ปีข้างหน้า ‎ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลง
‎หวังว่าผมจะสามารถ ‎เป็นสมาชิกที่มีประโยชน์ต่อสังคม
‎(คำบรรยายโดย ณัฏฐินี เจรจาศิลป์)