‎ฉันรู้ดีว่า
‎ร็อบบี้เป็นที่รักของผู้คนมากมาย
‎ฉันเองก็รักเขา เขาเป็นคนดี
‎(ในสหรัฐฯ มีนักโทษที่ถูกจำคุก)
‎(ในข้อหาฆาตกรรม ‎มากกว่า 8,000 คนต่อปี)
‎(โดยมีไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ ‎ที่เป็นผู้หญิง)
‎(นี่คือเรื่องราวของนักโทษ ‎หมายเลข 3018877)
‎มันไม่ยุติธรรมสำหรับร็อบบี้
‎เขาอายุแค่ 25
‎ยังมีอนาคตรอเขาอยู่อีกมาก
‎แต่ฉันเป็นคนเลือกเอง
‎ฉันฆ่าเขา
‎และฉันก็แก้ไขอะไรไม่ได้
‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง
‎ผมเริ่มจากตรงนั้น
‎ผมแค่อยากต่อต้าน อยากสร้างความโกลาหล
‎ผมมองหน้าเขา
‎เดี๋ยวก็รู้ว่าใครฆ่าใคร
‎ฉันตัดสินใจแล้ว
‎ฉันฆ่าเขา
‎ผมไม่เคยตั้งใจ
‎จะทำอย่างนั้นเลย
‎ถ้าย้อนกลับไปได้ ผมจะไม่ทำ
‎ผมรู้ตัวว่าจะผมออกมาจากรถ ‎แล้วฆ่าสองคนนั้น
‎ตอนที่เขาคุกเข่าอยู่ตรงหน้า
‎สิ่งเดียวที่ผมจำได้คือ ผมเหนี่ยวไก
‎ผมฆ่าทั้งคู่
‎ผมแทงพวกเขาจนตาย
‎(ในกำมือเธอ)
‎(เมืองบิลลิงส์ รัฐมอนแทนา)
‎(ทัณฑสถานหญิง รัฐมอนแทนา)
‎- ตายจริง ‎- ไม่ดีขึ้นเลย
‎ใส่ยากใส่เย็นอะไรแบบนี้
‎ใช่ค่ะ แปลกจริงๆ
‎(ลินด์ซีย์ ฮาวเกน ‎ฆ่าแฟนหนุ่ม ร็อบบี้ มาสท์ ในปี 2015)
‎ฉันชื่อลินด์ซีย์ ฮาวเกน
‎ฉันเกิดในพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน
‎ชอบเข้าโบสถ์
‎ชอบศึกษาไบเบิล แล้วก็ชอบร้องเพลง
‎สมัยม.ปลาย ฉันเริ่มทำตัวแหกคอก
‎เริ่มทำสิ่ง ‎ที่ก่อนหน้านั้นคงไม่มีทางทำ
‎เริ่มสูบกัญชา ‎เริ่มสุงสิงกับเพื่อนกลุ่มใหม่
‎(พอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน ‎โอลด์ ทาวน์)
‎พออายุได้ 15 ปี
‎ฉันก็เริ่มหนีออกจากบ้าน
‎ใช้ชีวิตช่วงที่เหลือในพอร์ตแลนด์ ‎ตามข้างถนน
‎มั่วสุมอยู่กับแก๊งเด็กเกเร
‎แล้วก็กระโดดข้ามขั้น
‎จากที่ลองกัญชาแค่สองสามหน
‎มาเล่นยาบ้า แบบฉีดเข้าเส้น
‎จากนั้นก็ขยับไปเป็น
‎เฮโรอีน และรู้ว่า ‎ตัวเองติดยาเข้าให้แล้ว
‎ตอนนั้นน่าจะอายุสัก 16
‎วันหนึ่ง ฉันตัดสินใจ ‎ไปตรวจการตั้งครรภ์
‎ปรากฏว่าฉันตั้งท้องได้สามเดือน
‎ทั้งที่เพิ่งย่างเข้า 17 ปี
‎ฉันเปลี่ยนตัวเองทันที
‎ฉันเลิกเล่นยา
‎เพราะอยากเป็นแม่คน
‎อยากเป็นแม่ที่ดี ‎อยากดูแลลูกชายให้ดีๆ
‎(ลินด์ซีย์ ฮาวเกน ‎กลับไปหาครอบครัวในปี 2003)
‎(เธอเลิกเสพยา และเข้าทำงาน ‎ในกองกำลังรักษาดินแดน)
‎(ลูกชายของลินด์ซีย์อยู่กับแม่ของเธอ ‎ระหว่างที่เธอปฏิบัติหน้าที่ในกองทัพ)
‎ฉันชอบการฝึกพื้นฐาน ชอบชุดทหาร
‎ชอบเวลาตัวเองวิดพื้น ‎ได้มากกว่าผู้ชาย
‎เป็นช่วงเวลาหนึ่ง ‎ที่ฉันมีความสุขที่สุดก็ว่าได้
‎ปลายปี 2013 ‎ฉันได้รู้จักผู้ชายคนหนึ่ง
‎เขาทำงานในค่ายเหมือนกัน
‎เมื่อไหร่ที่วิสกี้เข้าปาก
‎เขาจะทำนิสัยแย่ๆ กับฉันทันที
‎เขาจะอาละวาดกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง
‎หรือแม้กระทั่งเรื่องที่ไม่จริง ‎เรื่องที่เขามโนขึ้นเอง
‎เขาไม่ชอบงานที่ฉันทำ
‎เพราะในค่ายมีผู้ชายหล่อๆ ‎อยู่เต็มไปหมด
‎ฉันพยายามบอกว่า ‎ฉันทำงานนี้มานานจนไม่รู้สึกรู้สาแล้ว
‎ผู้ชายพวกนี้ไม่มีผลกับฉัน ‎ฉันไม่ได้สังเกตพวกเขาด้วยซ้ำ
‎แต่เขาก็ยังโวยวายไม่เลิก
‎เขาจะทุบตีฉันตอนที่ฉันกำลังขับรถ
‎เพื่อให้ฉันยอมพูด ‎ในสิ่งที่เขาอยากได้ยิน
‎เขาแค่อยากให้ฉันพูด ‎ว่าฉันนอกใจเขา
‎มีหลายครั้งที่เขาทุ่มฉันลงกับพื้น
‎พ่นเศษอาหารในปากใส่ฉัน
‎เทเบียร์ราดหัวฉัน
‎ข่มขืนฉัน
‎ด้วยวิธีต่างๆ นานา
‎เรียกฉันด้วยคำสกปรก ‎คำที่ฉันไม่มีวันพูดซ้ำ
‎แล้วมันก็แย่ลงเรื่อยๆ
‎มีครั้งหนึ่งที่เขา...
‎ถุยน้ำลายใส่ฉัน
‎ตอนฉันอยู่ในห้องน้ำ
‎ฉันเลยลุกขึ้น
‎เขาขวางทางออกไว้
‎ฉันเลยยกแขนจะฟาดเขา ‎แต่เขาคว้ามือฉันไว้
‎แล้วจับมืออีกข้าง บีบขย้ำอย่างแรง
‎ฉันกรีดร้อง
‎จนเขาเริ่มทำเสียงกรีดร้องล้อเลียน
‎ฉันเลยหยุดร้อง จ้องเข้าไปในตาเขา
‎รู้สึกได้ถึงมือที่หัก
‎จากนั้น...
‎เขาก็ล็อคคอฉัน
‎ฉันบอกว่า "ถ้าจะทำจริงๆ ‎ได้โปรดทำให้ฉันตายๆ ไป
‎ฉันไม่อยากตื่นมาเจอ ‎เรื่องนี้อีกแล้ว"
‎เขาเลยล็อคคอฉันแน่น
‎หันหน้าฉันไปทางกระจก ‎แล้วพูดว่า "ดูหน้าตัวเองตอนตาย"
‎แล้วทุกอย่างก็ดับมืด
‎(มิถุนายน 2015 แฟนของลินด์ซีย์ ‎ถูกจำคุกในข้อหาทำร้ายร่างกายเธอ)
‎(ลินด์ซีย์ลาออกจาก ‎กองกำลังรักษาดินแดนในปีเดียวกัน)
‎พอกลับไปอยู่บ้าน ‎ฉันก็มีแต่หมาให้คุยด้วย
‎ฉันกินเหล้าเยอะมาก
‎ตื่นขึ้นมาก็คว้าขวดเหล้า
‎กินๆๆ จนถึงเวลานอน
‎พอตื่นลืมตาก็คว้ามากินอีก
‎เหมือนคนเป็นบ้า
‎(ลินด์ซีย์เจอร็อบบี้ มาสท์ครั้งแรก ‎ในงานปาร์ตี้ เดือนสิงหาคม ปี 2015)
‎ตอนเจอร็อบบี้ ฉันเพิ่งหลุด ‎จากความสัมพันธ์แย่ๆ
‎เขาก็เพิ่งพ้นช่วงบำบัดเหล้า ‎ไปเมื่อเดือนมิถุนายน
‎ตอนนั้นฉันยังไม่รู้หรอก
‎ฉันรู้แค่ว่า มีผู้ชายคนหนึ่ง
‎นั่งยิ้มกว้างสว่างสดใส ‎อยู่บนกองกระป๋องเบียร์เปล่า
‎เปลือยท่อนบน ทำผมทรงเดรดล็อค
‎กับใบหน้า...
‎ที่ไร้กังวลใดๆ
‎เขานั่งเอนกาย เอาแขนท้าวไว้
‎แล้วทักว่า "สวัสดี" จากนั้น...
‎ความรู้สึกระหว่างเรา ‎ก็เหมือนสปาร์คขึ้นทันที
‎ร็อบบี้ชอบชีวิตแบบที่เขาเรียกว่า ‎ไลฟ์สไตล์ของนักเดินทาง
‎แต่เขาไปไกลกว่า ‎ชีวิตแบบนักเดินทางทั่วไป
‎เขาจะกระโดดขึ้นขบวนรถสินค้า
‎ตะลอนไปเรื่อยๆ ตามที่รถไฟนำทางไป
‎โบกรถ อะไรก็ตามแต่
‎ขอแค่ให้ได้เดินทาง ‎ไม่เคยอยู่ที่เดียวได้นาน
‎ฉันบอกว่า "นายอยู่กับฉันก็ได้
‎นายไม่ต้องทำอะไร ‎แค่อยู่บ้านตอนที่ฉันกลับมา"
‎เขาบอกว่า "ฉันอยู่ที่เดียว ‎นานๆ ไม่ได้ ฉันต้องไป"
‎ฉันเลยบอกว่า "งั้นฉันจะไปกับนาย"
‎ระหว่างขับรถตะลอน ‎ฉันชอบร้องเพลงให้เขาฟัง
‎หลายครั้งเขาจะหันมาบอกว่า ‎"ฉันรักเธอนะ"
‎ฉันชอบเขามาก
‎เขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด
‎มีหลายครั้งที่ฉันคิดว่า
‎เขาจะทำตัวแย่ๆ ใส่ฉัน โทษฉัน ‎หรือมองฉันเป็นคนไม่ดี
‎แต่เขาไม่เคยเลย
‎และฉันก็ซาบซึ้งมาก
‎ฉันชอบมันมาก
‎แต่มีครั้งหนึ่ง ตอนที่เรากำลังขับรถ
‎น่าจะเป็นแถวๆ มอนแทนา
‎ฉันกำลังดูวิว ชื่นชมความงาม
‎แบบ "ให้ตายสิ ‎สวยจริงๆ ดูวิวรอบๆ สิ"
‎เขาหันมามองฉัน จับมือฉัน ‎แล้วพูดว่า
‎"ฉันก็อยากมีความสุขไปกับเธอ
‎แต่ไม่เลย
‎เธอคงไม่ใช่"
‎คำๆ นั้นมันบีบหัวใจฉัน
‎เขาชอบพูดว่า ‎อยากรู้ว่าโลกหน้ามันเป็นยังไง
‎เขารู้สึกทรมาน
‎เขามักจะพูดหรือทำท่าทาง
‎เหมือนกำลังนึกภาพตัวเองยิงตัวตาย
‎ชอบบอกว่าเขาอยากตาย ‎บอกว่าเขาเหนื่อย
‎ฉันพยายามจะดึงเขากลับมา
‎"ร็อบบี้ นายควรค่าที่จะมีชีวิต ‎มีอะไรรอนายอยู่อีกเยอะ"
‎ฉันโทษตัวเอง
‎ฉันคงไม่ดีพอ ‎ให้เขาอยู่ด้วยแล้วมีความสุข
‎อยู่มาวันนึง เขามองมาที่ฉัน ‎พูดเหมือนเดิมว่า "ลินด์ซีย์ ฉันเหนื่อย
‎ฉันไม่อยากทนอีกแล้ว
‎อยากตายไปให้พ้นๆ"
‎ฉันเลยบอกว่า...
‎"ฉันรู้วิธีที่ไม่เจ็บปวด
‎นายจะสลบไปเฉยๆ ‎แล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย"
‎เขามองมาด้วยแววตาเป็นประกาย
‎ถามว่า "เธอจะช่วยฉันใช่มั้ย"
‎ฉันบอกว่า "ร็อบบี้ ฉันรักนาย ‎ฉันทำให้นายได้ทุกอย่าง"
‎เขาตอบว่า "โอเค"
‎ฉันรู้สึกช็อค เจ็บปวด ‎ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
‎เขาเลยบอกว่า "ไม่แล้วๆ"
‎เขาไม่ชอบเห็นฉันเศร้า ‎ไม่อยากให้ฉันร้องไห้
‎เขากอดฉันไว้แล้วบอกว่า
‎"ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ‎อย่าร้องสิ ไม่ต้องร้องนะ"
‎เขากอดฉันไว้ แล้วเราก็หลับไป
‎เช้าวันต่อมา ฉันตื่นขึ้นมาแล้วพูดว่า
‎"ขอโทษที่เมื่อคืนฉันทำให้นายไม่ได้
‎ฉันไม่คิดว่านายจะพร้อมขนาดนั้น"
‎เขาตอบว่า...
‎"ฉันไม่ควรหวัง ‎ให้เธอช่วยอะไรแบบนั้น"
‎เป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกเจ็บ
‎ฉันคิดว่าเขาจะบอกว่า
‎"ไม่หรอก เราก็แค่เมา ‎ฉันแค่พลั้งปากไป" หรือ
‎"ดีนะที่เธอไม่ทำ ฉันรู้สึกดีขึ้นแล้ว" ‎หรืออะไรก็ได้
‎แต่เขากลับบอกว่า
‎"ฉันไม่ควรหวังให้เธอช่วย"
‎เหมือนฉันทำให้เขาผิดหวังอีกครั้ง
‎(เมืองบิลลิงส์ รัฐมอนแทนา)
‎(วอลมาร์ท)
‎พอไปถึงบิลลิงส์ ‎เรานั่งพักที่ลานจอดรถหน้าวอลมาร์ท
‎นั่งจิบไวน์ กินลมชมพระอาทิตย์
‎พอกลับไปที่รถ
‎เขาก็ทำท่าเหมือนเก่า
‎เหมือนกำลังนึกภาพยิงตัวตาย
‎มันทำให้ฉัน...
‎รู้สึกว่าตัวเองทำให้เขาผิดหวังอีกแล้ว
‎ฉันคิดว่าวันนี้เรามีความสุข
‎แต่เขากลับมานั่งคิดอยากตายอีกแล้ว
‎ฉันถามว่า ‎"นายต้องการแบบนั้นจริงๆ เหรอ"
‎เขาตอบว่า "ใช่"
‎ฉันถามว่า "แน่ใจนะ"
‎เขาตอบว่า "ใช่"
‎ฉันบอกว่า "ก็ได้"
‎ฉันขึ้นไปนั่งบนคอนโซลกลาง ‎บอกเขาว่า "มานี่สิ"
‎เขาเข้ามาหาฉัน
‎ฉันเลย...
‎เอาแขนล็อคคอเขา
‎จากนั้นเขาก็ก้มหัวลง
‎ตอนแรก ฉันคิดว่าตัวเองคงทำไม่ได้
‎พอเริ่มบิด ‎ฉันก็พอรู้ได้ว่ามันไม่ยากเกินไป
‎ฉันก็เลย...
‎วางแขนอีกข้างบนหลังศีรษะของเขา
‎แล้วบิดจนเขาหมดสติไป
‎แล้วเขาก็...
‎สะบัดตัว
‎ฉันคิดว่าเขาอาจจะฟื้น
‎เขาอาจจะบอกให้ฉันพอแล้ว
‎แต่เขาก็นิ่งไป หยุดสะบัดตัว
‎ฉันรู้ว่าฉันต้องออกไป
‎ฉันเลยคาดเข็มขัดให้เขา
‎ฉันจะขับออกจากลานจอดรถ
‎แต่กลับพบว่า ‎ฉันไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
‎แล้วฉัน...
‎ก็หันไปหา...
‎หันไปหาร็อบบี้ ‎เพราะเขารู้เสมอว่าต้องไปทางไหน
‎ฉันพูดว่า "ที่รัก ฉันต้องไปทางไหน"
‎แต่เขาดูเหมือนกำลังหลับ
‎แล้วฉันก็เริ่ม
‎คิดหาวิธีทำให้เขาฟื้น
‎ฉันหยุดรถ ‎แล้วขับข้ามถนนไปที่ลานจอดรถ
‎ถอดเข็มขัดให้เขา ‎วางเขาลงบนคอนโซลกลาง
‎จากนั้นก็เริ่มปั๊มหัวใจ
‎ฉันพยายามผายปอด แล้วก็ได้ยิน...
‎เสียงเหมือนลมหายใจ
‎เหมือนมันจะได้ผล ‎ฉันเลยร้องเรียก "ร็อบบี้ ฟื้นเถอะ"
‎จากนั้นก็มีเสียงเคาะกระจก
‎ใครคนหนึ่งพูดว่า "ขอโทษนะครับ"
‎แล้วก็มีตำรวจยืนอยู่
‎ฉันเลยบอกเขาว่า "ฉันฆ่าเขา
‎ได้โปรดช่วยเขาที"
‎(เมืองเคลียร์วอเตอร์ รัฐฟลอริดา)
‎เป็นช่วงเวลาที่ดีมาก
‎ร็อบบี้อยู่นี่ไง
‎ฉันชื่อโดริ กรีสัน
‎ฉันเกิดและโต ‎ในเมืองแทมปา รัฐฟลอริดา
‎ชอบรูปนี้จัง
‎ร็อบบี้เป็นลูกชายของฉัน
‎(แม่คือสุดยอดหญิงเก่ง)
‎ฉันเจอสามีคนแรก บ็อบ มาสท์...
‎(โดริ กรีสัน ‎แม่ของร็อบบี้)
‎...ตอนฉันอายุ 24
‎เรามีลูกชายคนแรกชื่อเบนจามิน
‎จากนั้นก็มีลูกชายคนที่สอง ‎คือร็อบบี้ ในปี 1990
‎ร็อบบี้เป็นเด็กร่าเริง
‎เข้ากับคนอื่นง่าย
‎ฉันรักเขามาก ‎ประดุจดังแก้วตาดวงใจ
‎ผมชื่อจีน ผมเข้ามาเป็น...
‎(จีน กรีสัน ‎พ่อบุญธรรมของร็อบบี้)
‎...ส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้ ‎เมื่อเดือนพฤษภาคม 1996
‎ผมได้เป็น...
‎ได้ดูแลร็อบบี้ในฐานะพ่อบุญธรรม...
‎ประมาณ 12 ปี ‎ก่อนที่เขาจะออกจากบ้าน
‎นับเป็นช่วงเวลา 12 ปีที่ดีมาก
‎(เมื่ออายุได้ 18 ปี ร็อบบี้ก็ก้าว ‎ออกจากบ้านในเคลียร์วอเตอร์)
‎ฉันไม่รู้ว่าจะได้เจอเขาอีกเมื่อไหร่ ‎ไม่รู้ว่าเขาจะไปไหน
‎เรายืนอยู่บนถนนตอนรู้ข่าว ‎ฉันเป็นลมล้มพับ...
‎ในอ้อมแขนจีน เพราะฉันไม่รู้ว่า ‎เขาจะไปไหน จะไปทำอะไร
‎เวลาผ่านไปหนึ่งปีกับอีก 24 วัน
‎กว่าเราจะได้ยินข่าวจากเขา
‎เขาไม่ค่อยติดต่อกลับมา
‎เพราะเขารู้ว่าวิถีชีวิตที่เขาเลือก
‎จะทำให้เราเจ็บปวด
‎โดยเฉพาะถ้าเขาโทรมาตอนกำลังเมา
‎เราจะจับได้ทันที ‎เขารู้ว่ามันจะทำให้เราเศร้า
‎มีหลายเรื่องที่เราไม่รู้เลย
‎(ตลอดช่วงหกปีต่อมา โดริกับจีน ‎แทบไม่ได้ติดต่อกับร็อบบี้)
‎(พวกเขาเจอร็อบบี้ครั้งสุดท้าย ‎ในเดือนธันวาคม ปี 2014)
‎เขาเข้าบำบัดอาการติดเหล้า ‎ในเดือนพฤษภา
‎พอได้คุยกับเจ้าหน้าที่ที่ดูแล
‎ทุกคนบอกเป็นเสียงเดียวว่าเขาทำได้ดี
‎เราคิดว่าเขาคงจะติดต่อมา ‎หลังจากบำบัดเสร็จ
‎แต่เขาไม่เคยติดต่อมาเลย
‎ได้ข่าวอีกทีก็สี่เดือนต่อมา ‎ตอนที่เขาเสียแล้ว
‎วันนั้นเป็นวันที่ 17 กันยายน
‎พอฉันรับโทรศัพท์
‎ปลายสายก็บอกว่าร็อบบี้ตายแล้ว ‎ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
‎ฉันช็อค ไม่อยากจะเชื่อ ‎นี่มันเรื่องอะไรกัน
‎ฉันร้องตะโกนไม่หยุด
‎ร้องเรียกหาร็อบบี้ "ร็อบบี้ กลับมาเถอะ"
‎ราวกับเขาจะได้ยินแล้วกลับมา ‎เอาแต่ตะโกน "ร็อบบี้ กลับมา"
‎พอรู้ว่าเขาถูกฆ่า ฉันก็โกรธ
‎ใครจะฆ่า...
‎ร็อบบี้ได้ลงคอ
‎เขาเป็นเด็กน่ารัก เป็นคนนิสัยดี
‎เป็นคนที่กำลังทุกข์ ‎พอคิดว่าคนๆ นั้นอาจจะฆ่าร็อบบี้
‎เพราะคิดว่าร็อบบี้ไร้ค่า ‎ฉันเกลียดมัน
‎(สาวถูกจำคุกเพราะฆ่าคนตาย)
‎พออ่านข่าวว่าฆาตกรเป็นผู้หญิง
‎เป็นแฟนของเขาเอง ฉันก็แบบ...
‎"ไม่จริง ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ‎เธอฆ่าร็อบบี้ทำไม"
‎(เมืองบิลลิงส์ รัฐมอนแทนา)
‎(ตำรวจเมืองบิลลิงส์)
‎ในบิลลิงส์ ไม่ค่อยจะมีเหตุ
‎ผู้หญิงก่ออาชญากรรมที่น่ากลัว
‎(ตำรวจและศาลเมือง)
‎ไม่เพียงเท่านั้น ‎ผู้ก่อเหตุยังลงมือฆ่า
‎โดยใช้แค่มือเปล่า
‎ผมชื่อสตีฟ ฮัลลัม
‎ทำงานในกรมตำรวจบิลลิงส์
‎รัฐมอนแทนา มาประมาณ 14 ปี
‎ทันทีที่ลินด์ซีย์ก้าวเข้ามา ‎ในห้องสอบปากคำ
‎ผมก็พอจะนึกภาพออก ‎ว่าร็อบบี้ถูกฆ่าได้ยังไง
‎เราแค่ต้องสืบหา ‎สาเหตุและลำดับเหตุการณ์
‎เขาเริ่มขอให้คุณช่วยฆ่าเขาเมื่อไหร่
‎น่าจะสัปดาห์ที่แล้ว
‎ทำไมจู่ๆ เขาถึงพูดแบบนั้น
‎เราดื่มไวน์กันจนเมา ‎แล้วเขาก็พูดขึ้นมาว่า...
‎"ฉันไม่มีความสุขที่นี่ ฉันอยากตาย ‎อยากไปซะให้พ้นๆ"
‎ฉันบอกว่า "นายก็เห็นนี่...
‎ฉันเป็นสาวร่างใหญ่ แรงเยอะ
‎ฉันช่วยนายได้ นายจะไม่เจ็บปวด
‎ฉันสัญญา
‎ถ้านายต้องการจริงๆ
‎ฉันจะทำให้ เพราะฉันรักนาย"
‎หายากมากๆ
‎ผมไม่เคยได้ยินกรณีที่
‎ผู้ตายขอให้อีกฝ่ายฆ่าแบบนี้
‎ผมทำงานนี้มานาน ‎ถ้าใครสักคนอยากจบชีวิตตัวเอง
‎มันมีวิธีการตั้งมาก
‎ลองย้อนกลับไปเมื่อเช้า
‎พวกคุณคุยกันเรื่องอะไร
‎ระหว่างที่นั่งชิวบนพื้นลานจอดรถ ‎หน้าวอลมาร์ท หลังรถทาโฮ
‎ไม่มีอะไรมาก ‎เราแค่คุยกันว่าจะไปหาเหล้าเพิ่ม
‎- งั้นเหรอ แค่เมาท์ไปเรื่อย ‎- ใช่ค่ะ
‎แค่นั่งเพลินๆ คุยกันว่า...
‎จากคำให้การของลินด์ซีย์จนถึงตอนนี้
‎เขาสองคนนั่งเมา คุยกันถึงเรื่องดีๆ
‎แต่สองนาทีต่อมา พอกลับเข้าไปในรถ
‎จู่ๆ เรื่องก็พลิก
‎ร็อบบี้บอกเธอว่าเขาไม่มีความสุข
‎เขาอยากตาย อยากให้เธอช่วยฆ่าเขา
‎ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย
‎ลองทำให้ดูหน่อยสิ
‎ฉันเอามือรัดคอเขาแบบนี้
‎อาฮะ
‎จนเขาเริ่มตะเกียดตะกายนิดหน่อย
‎จากนั้นก็สลบไป ฉันก็แบบ "โอเค"
‎พอเขาหมดสติไป
‎ฉันไปที่ด้านหน้าเขา กดจมูกกับปาก
‎- เพื่อปิดปากเขา ‎- โอเค
‎มีฟองออกมาจากปากเขานิดหน่อย
‎ฉันคิดว่าเขาตายแล้ว ‎เลยปล่อยตัวเขา
‎แล้วเขาก็ตะเกียดตะกายอีก
‎ฉันแบบ "ร็อบบี้ ‎นายต้องการแบบนี้จริงๆ เหรอ
‎ฉันไม่อยากทำแล้ว"
‎แต่เขาก็คว้าแขนฉันกลับมา
‎ฉันเลยบอกว่า "ก็ได้ งั้นฉัน..."
‎ตอนนี้โกหกแน่ๆ
‎ถ้าคุณตั้งใจฟังวิดีโอดีๆ ‎เธอบอกว่าเขาคว้ามือเธอ
‎มาปิดปากเขา
‎ถ้าคุณหมดสติไป
‎คุณไม่มีทางคว้ามือใคร
‎มาปิดปากคุณได้แน่
‎ไม่มีทางเป็นไปได้
‎ทุกสิ่งที่เธอกระทำกับเขา ‎เป็นการตัดสินใจของเธอเองล้วนๆ
‎คุณคิดจะทำยังไงกับศพของร็อบบี้
‎ฉันเครียดกับเรื่องนั้นอยู่นาน
‎ที่จริงก็เครียด ‎กับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น
‎แต่ฉันคิดๆ ไว้ว่า
‎จะเอาศพเขาไปทิ้ง ‎ในที่ที่ค่อนข้างร้างผู้คน...
‎หลังจากปลิดชีวิตร็อบบี้
‎เธอตั้งใจจะหาสถานที่ ‎เพื่อฝังศพของเขา
‎จากคำให้การของเธอ ‎เรื่องนี้ก็เป็นปัญหากับเธอพอสมควร
‎จากนั้นเธอจะกลับไปวอชิงตัน
‎ทำเหมือนไม่เคยรู้จักร็อบบี้
‎เห็นได้ชัดว่าเธอรักร็อบบี้มากแค่ไหน
‎เธอไม่ได้รักร็อบบี้
‎ถ้าเธอรักร็อบบี้ ‎เธอไม่มีทางทำแบบนั้น
‎ถึงเขาจะอ้อนวอนให้ช่วย
‎แต่คุณทำแบบนั้นทำไม
‎เรามาถึงจุดที่การสอบถามธรรมดาๆ
‎เริ่มเปลี่ยนเป็นการสอบสวน
‎แล้วผมก็ทั้งอึ้งทั้งช็อค ‎กับคำตอบที่ออกมาจากปากเธอ
‎ลินด์ซีย์ เอาตรงๆ เลยนะ
‎ผมทำงานนี้มานาน
‎ผมเชื่อเหตุการณ์ที่คุณเล่า
‎เชื่อว่าพวกคุณกำลังเที่ยว
‎แต่ผมไม่เชื่อว่าเขาไม่มีความสุข ‎ไม่เชื่อว่าเขาขอให้คุณฆ่า
‎ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง
‎แต่อันที่จริง...
‎ฉันก็อยากลองฆ่าใครสักคน ‎ด้วยมือเปล่า
‎ค่อยฟังดูมีเหตุผลหน่อย
‎ตอนนั้นผมทั้งช็อคทั้งอึ้ง
‎ไม่เคยมีใครพูดแบบนั้นกับผม ‎ในห้องสอบสวน
‎งั้นคุณก็แค่อยากรู้ ‎ว่าการฆ่าคนด้วยมือเปล่า
‎มันรู้สึกยังไง
‎- ก็ไม่เชิง ‎- โอเค
‎- เขาขอให้ทำด้วย ‎- ไม่เอาสิ เลือกสักอย่างสิจ้ะ
‎- คุณทำให้ฉันดูเป็นคนเลว ‎- ผมเปล่า
‎- ฉันไม่ได้เลว ‎- ผมบอกว่าคุณเลวเหรอ
‎- เปล่า ‎- ผมใส่กุญแจมือรึเปล่า
‎- เปล่า ‎- ผมพาพวกมาด้วยห้าคน
‎เพราะกลัวคุณจนฉี่ราดรึเปล่า
‎คุณควรจะกลัวนะ ล้อเล่น
‎- เปล่า ‎- เข้าใจที่ผมพูดมั้ย
‎- ฉันรู้ ‎- โอเค คุณเพิ่งบอกว่า
‎คุณแค่อยากรู้ว่า
‎การฆ่าคนด้วยมือเปล่ามันรู้สึกยังไง
‎ทำไมถึงคิดแบบนั้น
‎เป็นเพราะเหตุการณ์ในอดีตรึเปล่า
‎คู่หมั้นคนล่าสุดของฉัน
‎เขาหักมือฉันแบบนี้
‎แล้วเขาก็...
‎รัดคอฉันเหมือนที่ฉันทำกับร็อบบี้
‎ฉันตื่นขึ้นมาบนพื้น ‎รู้สึกเหมือนเพิ่งจมน้ำ
‎แต่ฉันเปล่า ‎ฉันรู้ว่าเขาอุดจมูกฉัน
‎ฉันคงอยากเอาคืนกับใครสักคน
‎แต่ไม่ใช่กับคนดีๆ แบบร็อบบี้
‎เขาขอให้ฉันทำเอง ฉันก็เลย...
‎คงจะเห็นโอกาสล่ะมั้ง
‎โอเค
‎"ฉันเห็นโอกาส"
‎เคลียร์ทุกข้อสงสัย
‎ช่างเป็นโอกาสเหมาะ เขาไม่สู้กลับ
‎เราอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่มีใครรู้จักเรา
‎ฉันพร้อมและยินดี มาลุยกัน
‎ฉันอยากฆ่าใครสักคนอยู่พอดี
‎เธอพูดเอง คุณจะโต้แย้ง
‎สิ่งที่ลินด์ซีย์พูดจากปากตัวเอง ‎ในวิดีโอนี้ไม่ได้
‎ลินด์ซีย์พยายามวาดภาพตัวเอง ‎ในแบบที่โหดร้าย
‎น้อยกว่าตัวตนจริงๆ
‎เธอคือฆาตกร ‎ที่สังหารเหยื่อโดยเจตนา
‎(ลินด์ซีย์ ฮาวเกนถูกตัดสินว่ามีความผิด ‎และต้องโทษจำคุก 60 ปี)
‎(เมืองเคลียร์วอเตอร์ รัฐฟลอริดา)
‎ไหนดูซิ
‎มีนัดโทรตอนหนึ่งทุ่ม
‎- ซึ่งจะเป็นสามทุ่ม ‎- หนึ่งทุ่มเหรอ
‎- ใช่ มันขึ้นว่าหนึ่งทุ่ม ‎- โอเค
‎เป็นสามทุ่มตามเวลาบ้านเรา
‎- อ๋อใช่ เราจะคุยสองคน ‎- ใช่ จะโทรสองสายรวด
‎โดริกับผมช่วยงานในคุก
‎มาราวๆ 14 ปีแล้ว ‎คนส่วนใหญ่ที่เราเจอ
‎มักไม่โหดร้ายเหมือนก่อนที่ ‎พวกเขาจะติดคุก
‎เราเลยเห็นใจ
‎คนที่ต้องสูญเสียอิสรภาพ ‎เพราะความโง่เขลาชั่วขณะ
‎เพราะการตัดสินใจผิดๆ
‎เงียบดีกว่า เธอน่าจะใกล้มาแล้ว
‎- ว่าไง ‎- สวัสดีค่ะ
‎สวัสดี ทำดีนะเนี่ย
‎- เธอออกมา... ‎- โอเค
‎เธอออกมาเร็วเหรอ
‎เปล่าค่ะ เราออกมาพร้อมกัน ‎แต่มีคนใช้โทรศัพท์อยู่
‎- ฉันเลยต้องไปเดินรอ ‎- ดีมาก
‎- เธอไม่ได้พลาดอะไรใช่มั้ย ‎- เปล่าค่ะ
‎ฉันจะแจ้งว่าเธอมาช้า 50 วินาที
‎- ตายจริง ‎- เธอต้องปรับตัวแล้วล่ะ
‎เธอทำดีแล้ว ฉันรู้
‎อันที่จริง
‎เมื่อวันศุกร์ ระหว่างที่โดริ ‎กำลังพยายามเปิดคอม
‎ฉันมาช้าไปประมาณ 30 วินาที
‎- เหรอ ไม่รู้นะเนี่ย ‎- ยอมรับแล้วใช่มั้ย
‎ค่ะ
‎ไหนเล่ามาสิ
‎- เสาร์-อาทิตย์เป็นไงบ้าง ‎- สนุกมากค่ะ
‎เพิ่งเข้าวงเป็นคนล่าสุด ‎ตื่นเต้นสุดๆ เลยค่ะ
‎ฉันให้อภัยลินด์ซีย์
‎- เพราะฉันรู้ว่าพระเจ้าให้อภัยฉัน ‎- เราไปทำงานอาสา
‎แล้วถามว่าเราร้องเพลงด้วยกันได้มั้ย
‎การยึดติดกับความแค้น
‎จะทำให้ใจเราขุ่นมัว ‎มันจะทำลายตัวเราเอง
‎ร้องเพลงให้ฟังหน่อยสิ
‎ได้ไหมจ้ะ
‎- ได้สิคะ ‎- ไม่ได้ฟังตั้งนานแล้ว
‎♪ หลายครั้งหลายครา ♪
‎♪ ฉันรู้สึกละอาย ♪
‎♪ เมื่อความผิดพลั้งมาร้องเรียกฉันอีกหน ♪
‎♪ ถ้าตั้งใจฟัง ♪
‎♪ คุณจะได้ยินเหมือนกัน ♪
‎♪ คุณได้รับการให้อภัย ♪
‎♪ คุณยังมีใจที่สมบูรณ์ ♪
‎♪ ไร้ซึ่งความผิดใด ♪
‎อาเมน
‎(โบสถ์ชุมชนซันโคสท์)
‎ขอบคุณลินด์ซีย์ เพราะจับใจมาก
‎ลาตรงนี้เลยแล้วกัน
‎เรารักเธอ บาย
‎โทรมาได้ทุกเมื่อนะ บาย
‎สิ่งสำคัญคือ ‎เราจะต้องส่งสารออกไป
‎เรื่องการให้อภัย ‎ทั้งการเป็นผู้ให้และผู้รับ
‎(สิบเดือนหลังจากลูกชายถูกฆาตกรรม)
‎(โดริกับจีนเขียนจดหมาย ‎เพื่อให้อภัยแก่ลินด์ซีย์)
‎(เหตุใดจึงควรให้อภัย)
‎ตอนแรก ‎ผมคิดว่าเราให้อภัยเธอได้จริงๆ
‎ผมคิดว่าสิ่งที่เราไม่มี ‎และสิ่งที่พวกคุณเห็นตอนนี้
‎คือเราไม่มีความรักให้แก่ลินด์ซีย์
‎เราจะรักเธอได้ยังไง ‎อย่างที่ผมเขียนในจดหมายฉบับแรก
‎ผมมักจะขึ้นต้นจดหมายด้วย ‎"ถึงลินด์ซีย์ที่รัก"
‎แต่ผมคงรักลินด์ซีย์ไม่ลง
‎เพราะสิ่งที่เธอทำ
‎แต่ไม่นานหลังจาก ‎ส่งจดหมายกลับไปกลับมา
‎ผมก็สามารถกล่าวคำว่า ‎"ถึงลินด์ซีย์ที่รัก"
‎ผมไม่คิดว่าจะมาไกลขนาดนี้
‎ผมรู้สึกว่า เอาล่ะ
‎คนๆ นี้เสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำ
‎และเธอก็กำลังรับโทษในคุก
‎แต่เราก็ยังเขียนจดหมายหากัน ‎จนถึงตอนนี้
‎(วันที่สิบ มิถุนายน 2017)
‎(โดริและจีนเดินทาง ‎ไปเยี่ยมลินด์ซีย์ที่มอนแทนา)
‎ผมอยากให้ทุกคนเห็น ‎ตอนโดริเจอกับลินด์ซีย์
‎เราอยู่ในห้องเยี่ยม ‎เจ้าหน้าที่เคลียร์พื้นที่ให้เราโดยเฉพาะ
‎ตอนลินด์ซีย์เดินมา เราได้ยินเสียงฝีเท้า ‎ดังมาจากโถงทางเดิน
‎พอประตูเปิดออก
‎เธอก็เดินเข้าไปหาโดริ ‎โดริก็เดินเข้าไปหาเธอ
‎แล้วลินด์ซีย์ก็พูดว่า
‎"ฉันขอโทษ"
‎โดริบอกว่า
‎"ฉันให้อภัยเธอ ลินด์ซีย์ ‎ฉันรักเธอนะ"
‎แล้วทั้งสองก็กอดกัน
‎- ฉันขอโทษ ‎- ลินด์ซีย์ ฉันรักเธอ
‎เป็นภาพที่ซาบซึ้งมาก
‎โดริถึงได้รู้ว่า ‎ตัวเองให้อภัยลินด์ซีย์จริงๆ
‎ความรักของเธอเป็นของจริง
‎ฉันต้องบอกว่า ‎ลินด์ซีย์ทำให้ฉันอิ่มเอมใจ
‎รวมถึงการตอบสนองของเธอ
‎คนที่พรากชีวิตลูกชายของฉัน
‎การที่เธอเอ่ยคำว่า "ฉันขอโทษ"
‎และโอบรับการให้อภัย
‎เธอเป็นตัวอย่างของการที่ฉัน ‎ควรเจริญรอยตามพระเยซู
‎ผู้ซึ่งให้อภัยแก่ฉัน
‎(เมืองบิลลิงส์ รัฐมอนแทนา)
‎(ตำรวจและศาลประจำเมือง)
‎อันนี้ไง...
‎(นักสืบสตีฟ ฮัลลัมตามสืบเหตุการณ์ ‎ที่นำไปสู่คดีฆาตกรรมร็อบบี้)
‎(ก่อนเดินทางถึงบิลลิงส์)
‎(ร็อบบี้และลินด์ซีย์ ‎ได้เจอกับเพื่อนของร็อบบี้)
‎คุณอยู่กับร็อบบี้ มาสท์และลินด์ซีย์
‎ช่วงบ่ายวันศุกร์ในเมืองมิสซูลา
‎(บันทึกของตำรวจ)
‎เธอเป็นผู้หญิงแรงๆ
‎ทั้งสองคนดื่มเหล้ามาแน่ๆ
‎เธอดูหลงเขามาก
‎แบบ "ฉันรักร็อบบี้
‎ฉันแคร์เขา ฉันชอบเขามาก"
‎แต่พวกเขาเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน
‎(ลินด์ซีย์ ฮาวเกนเจอร็อบบี้ ‎ในวันที่ 20 สิงหาคม 2015)
‎(และฆ่าเขาในวันที่ 15 สิงหาคม)
‎(ทั้งสองคนรู้จักกันได้เพียง 26 วัน)
‎คุณรู้จักคนๆ หนึ่งแค่สี่สัปดาห์
‎แล้วจู่ๆ คุณก็พูดขึ้นว่า ‎"ฉันมีอะไรจะขอ
‎เรารู้จักกันมาสี่สัปดาห์แล้ว ‎เธอก็ดูเป็นคนดี
‎พอดีฉันอยากตาย ‎เธอช่วยฆ่าฉันหน่อยสิ"
‎ไม่มีทาง ‎ไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย
‎เขาเอาแต่พูดถึงแฟนเก่าชื่อเคท ‎ซึ่งเป็นเพื่อนของเรา
‎ลินด์ซีย์ดูจะหัวเสียพอสมควร
‎พวกเขาคบกันอยู่หลายปี
‎มีความผูกพันที่ตัดไม่ขาด ‎ถึงจะต้องห่างกัน
‎เพราะแบบนั้น เขาเลยคิดถึงเคท
‎มันก็เห็นได้ชัด ‎เพราะเขาเอาแต่พูดถึงเธอ
‎แล้วลินด์ซีย์ก็ดูจะหงุดหงิด ‎กับเรื่องนี้
‎คิดว่าทำไมร็อบบี้ถึงคบกับลินด์ซีย์
‎ไม่รู้สิ เพราะเธอมีรถมั้ง
‎พวกเขาบอกว่าจะไปทาง ‎ตะวันออกเฉียงเหนือ
‎ฉันรู้ว่าเคทก็อยู่ที่นั่น
‎เขาอาจจะมีเหตุผลแอบแฝง ‎แล้วเธอดันจับได้
‎ความอิจฉาลึกๆ ในใจ เพราะรู้ว่า...
‎เธอรักร็อบบี้มากกว่าที่เขารักเธอ
‎เขาอาจไม่รักเธอเลยด้วยซ้ำ
‎อาจจะแค่หลอกใช้ ‎เพื่อกลับไปหาคนรักเก่าที่ชื่อเคท
‎ซึ่งน่าจะเป็นน้ำมันที่ไปราดเชื้อไฟ
‎แล้วลางร้ายก็มาบรรจบ ‎ที่ลานจอดรถหน้าวอลมาร์ท
‎ในเมืองบิลลิงส์ รัฐมอนแทนา
‎(พ่อ แม่เลี้ยง พี่ชาย น้องสาว ‎และเพื่อนๆ ของร็อบบี้ มาสท์)
‎(ปฏิเสธที่จะเข้าร่วมการถ่ายทำนี้)
‎(หลายคนไม่เห็นด้วยกับการ ‎มอบกระบอกเสียงให้ฆาตกรที่ฆ่าร็อบบี้)
‎(บางคนเชื่อว่าโดริกับจีน ‎ใช้การตายของร็อบบี้เป็นเครื่องมือ)
‎(เพื่อหาประโยชน์เข้าตัว)
‎เวลามีใครมาบอกว่า
‎"ฉันไม่มีทางยกโทษ ‎ให้คนที่ฆ่าลูกของฉันแน่"
‎ฉันรู้สึกว่าเขากำลังด่า ‎ว่าฉันหักหลังลูก
‎ฉันเข้าใจคนที่ทำใจยกโทษไม่ได้
‎หรือคนที่ไม่ยอมยกโทษให้ลินด์ซีย์
‎เราเชื่อมั่นเป็นอย่างยิ่งว่า
‎ร็อบบี้ต้องอยากให้เรา
‎ให้อภัยลินด์ซีย์
‎ผมรู้ว่าบางคนอาจจะยังแคลงใจ
‎ว่าลินด์ซีย์พูดจริงรึเปล่า
‎ผมยอมเชื่อในสิ่งที่ลินด์ซีย์พูด
‎พูดง่ายๆ ก็คือ ถึงเธอจะฆ่าเขา ‎โดยเจตนาเพราะความอาฆาต
‎ผมก็ยังเชื่อว่าหน้าที่ของเรา ‎คือการให้อภัย
‎เธอควรพาเขาไปโรงพยาบาล
‎เขาควรได้รับ ‎การช่วยเหลืออย่างถูกต้อง
‎ฉันรู้ จีนรู้ ลินด์ซีย์ก็รู้
‎เธอเป็นคนบอกกับเราเอง
‎ฉันไม่ได้หาข้ออ้าง ‎ให้กับการกระทำของเธอ
‎ฉันแค่รู้ว่า
‎การไถ่บาปเป็นเรื่องจริง
‎(อันตราย ‎อย่าให้อาหารหรือรบกวน)
‎เราเชื่อว่าพัฒนาการในตัวตน
‎รวมถึงชีวิตของลินด์ซีย์ในปัจจุบัน
‎ช่วยเติมแต่งความหมาย ‎ให้กับชีวิตของร็อบบี้
‎หรืออาจจะพูดได้ว่า ‎เธอทำให้การตายของเขามีความหมาย
‎(ห้ามผ่าน)
‎พอได้ยินเรื่องนี้ หลายคนคิดว่า ‎การที่โดริมาเป็นเพื่อนกับฉัน
‎เป็นการทำลายความทรงจำเกี่ยวกับลูกชาย
‎หรือดูหมิ่นความทรงจำเกี่ยวกับเขา
‎ฉันเข้าใจที่มาที่ไป
‎ฉันรู้ว่าเรื่องนี้ยากจะเข้าใจ
‎แต่ฉันก็อดคิดไม่ได้ ‎ว่าร็อบบี้น่าจะต้องการแบบนี้
‎(นักโทษในมอนแทนา)
‎(มีสิทธิ์ได้รับทัณฑ์บน ‎เมื่อชดใช้โทษครบหนึ่งในสี่)
‎(โดยคณะกรรมการจะพิจารณา ‎ข้อมูลสนับสนุนจากครอบครัวเหยื่อประกอบด้วย)
‎(ลินด์ซีย์ ฮาวเกนจึงอาจ ‎ได้รับการปล่อยตัวในปี 2030)
‎บางคนอาจคิดว่าฉันกำลังหาประโยชน์ ‎เพื่อให้ได้รับทัณฑ์บน
‎แต่ฉันไม่สนใจเรื่องนั้นสักนิด
‎ถ้าถามว่าฉันอยากออกไปมั้ย ‎ต้องอยากอยู่แล้ว
‎แต่ฉันเชื่อว่าพระเจ้ามีเหตุผล ‎ที่ให้ฉันอยู่ที่นี่
‎และถ้าพระองค์
‎ต้องการให้ฉันอยู่ที่นี้ครบ 60 ปี ‎ฉันก็จะอยู่
‎(ห้ามผ่าน)
‎(ผู้ฝ่าฝืนจะถูกดำเนินคดี)
‎ฉันไม่รู้ว่าร็อบบี้รู้สึกกับฉัน ‎มากเท่าที่...
‎ฉันรู้สึกกับเขาไหม
‎ฉันรู้จักเขาแค่แป๊ปเดียว
‎เราคุยกันเยอะ สนิทกันมาก
‎แต่ฉันก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ
‎ว่าแม่เขาเป็นคนยังไง ‎ไม่รู้ว่าเขามีพ่อเลี้ยง
‎ตอนเพิ่งคบกับร็อบบี้ใหม่ๆ
‎เขาเคยพูดเรื่อง
‎ไปทำไร่บีทรูท แล้วก็กลับไปหาเคท
‎ตอนแวะเจอเพื่อนของร็อบบี้ที่มิสซูลา
‎ไม่กี่วันก่อนที่เขาจะถูกฆ่า
‎ทุกคนก็พูดถึงเคทอย่างรักใคร่
‎มันทำให้ฉันรู้สึกอิจฉา
‎ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บ รู้สึกไร้ค่า
‎และ...
‎ฉันกับร็อบบี้ก็ทะเลาะกันเรื่องนี้
‎เราคุยกันเรื่องนี้จริง ‎เราทะเลาะกันจริง
‎ฉันเลยไม่แปลกใจถ้าใครจะคิดว่า
‎เขาจะยังกลับไปหาเคท
‎เพราะนั่นอาจเป็นครั้งสุดท้าย ‎ที่มีใครได้ยินข่าวเขา
‎แต่เขาบอกว่าเขาอยากอยู่กับฉัน
‎และฉันก็เชื่อเขา
‎และยังคงเชื่อว่าเขาพูดจริง
‎ให้ฟังเลยใช่มั้ยคะ
‎ผมเชื่อเหตุการณ์ที่คุณเล่า
‎เชื่อว่าพวกคุณกำลังเที่ยว
‎แต่ผมไม่เชื่อว่าเขาไม่มีความสุข ‎ไม่เชื่อว่าเขาขอให้คุณฆ่า
‎ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง
‎แต่อันที่จริง...
‎ฉันก็อยากลองฆ่าใครสักคน ‎ด้วยมือเปล่า
‎ค่อยฟังดูมีเหตุผลหน่อย
‎ไม่ได้ยินคลิปนี้มานานแล้ว ‎ฉันก็ช็อคนะ
‎รู้สึกกระดาก
‎ละอายใจ
‎ฉันขอโทษที่พูดอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง
‎มันน่าตกใจ
‎ฉันบอกว่าแค่อยากรู้ ‎ว่าการฆ่าคนด้วยมือเปล่ามันรู้สึกยังไง
‎เพราะ...
‎ฉันโดนหาว่าโกหกอีกแล้ว
‎ในความสัมพันธ์ก่อนจะมาเจอร็อบบี้
‎ฉันซื่อสัตย์เสมอ ‎แต่กลับโดนหาว่าโกหกซ้ำๆ
‎ฉันค้นพบว่านี่เป็นวิธีที่ง่ายที่สุด
‎เพื่อให้อีกฝ่ายเลิกหาว่าฉันโกหก
‎แค่พูดในสิ่งที่เขาอยากได้ยิน ‎ให้จบๆ ไป
‎สำหรับใครที่คิดว่า
‎ฉันมีวัตถุประสงค์แอบแฝง
‎หรือหวังผลประโยชน์
‎ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ‎คุณถึงจะเชื่อ
‎ว่านั่นไม่ใช่เรื่องจริง
‎ฉันไม่เคยอยากฆ่าใคร
‎หลังจากฆ่าใครสักคน ‎คุณจะไม่รู้สึกปกติอีกต่อไป
‎ฉันกลัวการสวมกอดใคร
‎กลัวคนจะมองที่มือฉัน ‎มองว่ามันสกปรก
‎มองว่ามันผิดมนุษย์มนา
‎เพราะบางครั้งฉันเองยังรู้สึกแบบนั้น
‎ฉันคิดว่า ทางเดียวที่ฉันจะแสดงให้เห็น ‎ว่าฉันเสียใจแค่ไหน
‎คือการกลับตัวกลับใจ
‎เป็นคนดีให้มากที่สุด
‎เพื่อร็อบบี้และเพื่อทุกๆ คน ‎ที่ฉันพรากร็อบบี้ไปจากเขา
‎ถ้าฉันเปลี่ยนอะไรได้ ‎ถ้าชีวิตฉันสร้างสิ่งดีๆ ได้
‎ก็เหมือนร็อบบี้ได้ใช้ชีวิตผ่านฉัน
‎เหมือนชีวิตเขายังมีความหมาย
‎ฉันรู้ดีว่า...
‎สิ่งนี้ไม่อาจทดแทนได้ ‎แต่นี่คือทั้งหมดที่ฉันทำได้
‎เป็นสิ่งที่ฉันตั้งใจจะทำ ‎และจะทำในทุกๆ วัน
‎(คำบรรยายโดย ณัฏฐินี เจรจาศิลป์)