Teraz wiem
że wiele osób kochało Robby’ego.
Też go kochałam, był wspaniały.
W STANACH ZJEDNOCZONYCH CO ROKU
PONAD 8000 OSÓB ZOSTAJE SKAZANYCH ZA MORDERSTWO
NIESPEŁNA 10% TO KOBIETY
OTO HISTORIA SKAZANEJ NUMER 3018877
To nie fair, że Robby’ego tu nie ma.
Miał zaledwie 25 lat
i całe życie przed sobą.
Ale podjęłam decyzję.
Zabiłam go...
i nie mogę tego zmienić.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
To prawdziwa historia.
Tak to się zaczęło.
Chciałem być buntownikiem i wywołać chaos.
Otwierałem każde drzwi.
I kto kogo zabije?
Dokonałam wyboru.
Odebrałam mu życie.
Nigdy
nie zamierzałem.
Żałuję tego.
Wiedziałem, że wysiądę z wozu i ich zamorduję.
Pamiętam tylko, że pociągnąłem za spust, gdy klęknął przede mną.
Zabiłem ich.
Zadźgałem na śmierć.
JEJ WŁASNYMI RĘKAMI
MONTANA WIĘZIENIE DLA KOBIET
- Jejku. - Przeszkadza.
Trudno porządnie założyć.
Dziwne.
W 2015 LINDSAY HAUGEN ZABIŁA SWOJEGO CHŁOPAKA, ROBBY’EGO MASTA
Jestem Lindsay Haugen.
Dorastałam w Portland.
Lubiłam chodzić do kościoła.
Uwielbiałam czytać Biblię i śpiewać.
W liceum zaczęłam się buntować
i zaczęłam robić rzeczy, których wcześniej bym nie robiła.
Zaczęłam palić marihuanę i zadawałam się z innymi ludźmi.
Gdy miałam 15 lat,
zaczęłam uciekać z domu.
Włóczyłam się po ulicach Portland, żyłam z podejrzanymi ludźmi.
Przeskoczyłam
od próbowania marihuany do...
wstrzykiwania metamfetaminy.
Potem była...
heroina i zrozumiałam, że się uzależniłam.
Miałam chyba 16 lat.
Kiedyś postanowiłam zrobić test ciążowy.
Wyszło, że od trzech miesięcy byłam w ciąży,
a ledwo skończyłam 17 lat.
Wtedy się zmieniłam.
Skończyłam z narkotykami
i chciałam być matką.
Chciałam się postarać i zadbać o synka.
W 2003 LINDSAY HAUGEN WRÓCIŁA DO RODZINY
BYŁA CZYSTA, WSTĄPIŁA DO GWARDII NARODOWEJ
SYN LINDSAY ZOSTAŁ Z NIĄ W TRAKCIE JEJ SŁUŻBY
Szkolenie mi się podobało, mundury też.
Fajnie było móc zrobić więcej pompek niż chłopaki.
To były najlepsze chwile w moim życiu.
Pod koniec 2013 roku poznałam mężczyznę.
Też był w wojsku.
Niemal od razu
był dla mnie wredny, gdy pił whisky.
Odbijało mu przez błahostki,
przez urojone bzdety.
Nie lubił mojej pracy,
bo było w niej zbyt wielu przystojnych facetów.
Wyjaśniałam, że przywykłam. Zawsze pracowałam w takim środowisku
i że to nic nie zmienia. Nie zauważam ich.
To nie miało znaczenia. Wpadał w szał.
Kilka razy uderzył mnie, gdy siedziałam za kółkiem,
miałam mówić to, co chciał usłyszeć.
Chciał, żebym przyznała się do niewierności.
Pamiętam, że ciskał mną o podłogę
i opluwał przeżutym jedzeniem,
oblewał piwem,
gwałcił mnie...
na różne sposoby,
wyzywał mnie od najgorszych.
Było coraz gorzej.
Pamiętam, że kiedyś...
mnie opluł...
gdy byłam w łazience.
Wstałam,
a on blokował przejście.
Chciałam go uderzyć, on chwycił moją dłoń.
Potem drugą i je zgniótł.
Wrzeszczałam...
aż on zaczął mnie przedrzeźniać.
Umilkłam i spojrzałam mu w oczy,
poczułam złamanie.
A on...
zaczął mnie dusić.
Powiedziałam, żeby tylko nie dał mi się ocucić,
bo więcej nie wytrzymam.
Dusił mnie
i kazał patrzeć w lustro. Powiedział: „Patrz, jak umierasz”.
I odpłynęłam.
W CZERWCU 2015 PARTNER LINDSAY ZOSTAŁ ARESZTOWANY ZA ATAK NA NIĄ
TEGO SAMEGO ROKU ODESZŁA Z GWARDII NARODOWEJ
Zostałam sama z psem.
Dużo piłam.
Budziłam się i piłam.
Aż do nocy.
Rano to samo.
Istny obłęd.
LINDSAY HAUGEN POZNAŁA ROBBY’EGO MASTA NA DOMÓWCE W SIERPNIU 2015 ROKU
Zakończyłam toksyczny związek, gdy poznałam Robby’ego.
A on w czerwcu tego roku wyszedł z odwyku.
Nie wiedziałam o tym.
Widziałam jedynie
szeroki uśmiech na stosie puszek po piwie,
bez koszuli i z dredami.
Był...
bardzo beztroski.
Oparł się na rękach,
powiedział „cześć” i...
od razu coś zaiskrzyło.
Robby wybrał życie podróżnika,
ale poświęcał na to więcej energii niż inni ludzie.
Wskakiwał na pociągi towarowe i jechał tam, dokąd one jechał.
Jeździł na stopa.
Podróżował i nie zostawał w jednym miejscu zbyt długo.
Powiedziałam: „Możesz zostać ze mną.
Bez zobowiązań. Tylko bądź tu, kiedy wrócę”.
Rzekł: „Nie mogę zostać w jednym miejscu. Muszę jechać”.
Ja: „No dobra. Jadę z tobą”.
Czasami byliśmy w drodze i mu śpiewałam,
on patrzył na mnie i mówił: „Kocham cię”.
Uwielbiałam go. Był moim najlepszym przyjacielem.
Czasami spodziewałam się,
że będzie mnie źle traktował albo o coś oskarżał, źle o mnie myślał...
a on tego nie robił.
Ceniłam to.
Wręcz uwielbiałam.
Ale kiedyś jechaliśmy...
chyba przez Montanę i...
oglądałam krajobraz i myślałam:
„Ale super. Tylko spójrz”. A on...
spojrzał na mnie, chwycił za rękę:
„Chciałbym być z tobą szczęśliwy,
ale nie jestem.
To nie twoja wina”.
To mnie załamało.
Mówił, że ciekawi go, jakie jest następne życie.
Cierpiał.
Zawsze gadał albo pokazywał,
jak strzela sobie w głowę.
Mówił o tym, że chce umrzeć, że się męczy.
Próbowałam go odwieść od tych myśli.
„Robby, stać cię na więcej. Masz tyle powodów do życia”.
To mnie ugryzło,
jakby nie mógł być ze mną szczęśliwy.
Kiedyś spojrzał na mnie i znowu powiedział: „Jestem zmęczony.
Nie chcę tego ciągnąć.
Chcę umrzeć”.
Ja na to:
„Znam bezbolesny sposób.
Stracisz przytomność i już się nie obudzisz”.
Z błyskiem w oczach spytał:
„Zrobisz to dla mnie?”.
Ja: „Robby, kocham cię. Wszystko dla ciebie zrobię”.
Odparł: „Okej”.
To mnie zwaliło z nóg, załamałam się i ryczałam.
On powiedział: „Nie”.
Nie cierpiał gdy się smuciłam, gdy płakałam.
Przytulił mnie:
„Przepraszam. Nie chciałem. Proszę, nie smuć się”.
Trzymał mnie i zasnęliśmy.
Po przebudzeniu powiedziałam:
„Przepraszam, że wczoraj nie mogłam.
Nie sądziłam, że będziesz taki skory”.
A on na to...
„Nie oczekiwałem tego od ciebie”.
Moje serce znowu pękło.
Sądziłam, że powie:
„Upiliśmy się. Nie mówiłem serio”.
Albo: „Dobrze, że nie mogłaś, bo dziś jest fajnie”, czy coś takiego.
Ale on powiedział:
„Nie oczekiwałem tego od ciebie”.
Poczułam, że znowu go zawiodłam.
Przyjechaliśmy do Billings i siedzieliśmy na parkingu.
Mieliśmy wino, świeciło słońce.
Wróciliśmy do wozu,
a on znowu pokazał,
że strzela sobie w głowę.
Wtedy...
poczułam, że znowu go zawiodłam.
Miało być miło,
a on znowu chciał umrzeć.
Spytałam: „Naprawdę tego chcesz?”.
Potwierdził.
Dopytałam.
„Tak”.
Ja: „Okej”.
Usiadłam pośrodku: „Chodź”.
Zbliżył się.
Położyłam...
ręce na jego szyi
i pochyliłam jego głowę.
Z początku nie sądziłam, że dam radę.
Ścisnęłam i stwierdziłam, że to za mało.
Dlatego
objęłam jego szyję drugą ręką
i ściskałam, aż stracił przytomność.
A on...
wzdrygnął się.
Pomyślałam, że się budzi.
Że może mnie powstrzyma.
Ale przestał się trząść.
Wiedziałam, że muszę zniknąć.
Zapięłam jego pas... i...
chciałam wyjechać z parkingu.
Zrozumiałam, że nie wiem, gdzie jestem.
I...
spojrzałam...
spojrzałam na Robby’ego, on zawsze wiedział, gdzie jechać.
Spytałam: „Dokąd jechać, kotku?”.
Wyglądał, jakby spał.
Zacząłem się zastanawiać,
jak go ożywić.
Zjechałam z ulicy i wjechałam na parking,
odpięłam jego pas, położyłam go
i zaczęłam reanimację.
Wdmuchiwałam powietrze i słyszałam,
jak wlatuje,
jakby coś się działo. Błagałam go, żeby się ocknął.
Wtedy usłyszałam stukanie w szybę.
Usłyszałam: „Przepraszam”.
To był policjant.
Powiedziałam: „Zabiłam go.
Proszę go uratować”.
CLEARWATER, FLORYDA
Piękna chwila.
To Robby.
Jestem Dori Greenson,
urodziłam się i wychowałam w Tampie na Florydzie.
To jest super.
Robby był moim synem.
JESTEŚ CUDOWNA
Pierwszego męża, Boba Masta...
MAMA ROBBY’EGO
...poznałam w wieku 24 lat.
Najpierw urodził się Benjamin,
a potem Robby, w 1990.
Był zabawny.
Towarzyski.
Bardzo go kochałam. Był kochany.
Jestem Gene. Stałem się członkiem rodziny...
OJCZYM ROBBY’EGO
...w maju 1996 roku.
Zostałem...
Byłem ojczymy Robby’ego przez...
jakieś 12 lat, zanim wyjechali.
To było 12 dobrych lat.
W WIEKU 18 LAT ROBBY WYJECHAŁ Z RODZINNEGO CLEARWATER
Nie widziałam, kiedy go zobaczę. Nie wiedziałam, dokąd jechał.
Staliśmy z Gene’em na drodze i zatopiłam się
w ramionach Gene’a, myśląc: „Dokąd Robby pojedzie? Co będzie robił?”.
Minął rok i 24 dni,
zanim się odezwał.
Rzadko się kontaktował z nami,
bo wiedział, że życie jakie wybrał,
było dla nas bolesne.
Zwłaszcza, gdy dzwonił po pijaku.
Orientowaliśmy się. On wiedział, że to nas smuci.
Tylu rzeczy nie wiedzieliśmy.
ROBBY RZADKO KONTAKTOWAŁ SIĘ Z DORI I GENE’EM PRZEZ KOLEJNYCH SZEŚĆ LAT
OSTATNI RAZ WIDZIELI GO W GRUDNIU 2014
W maju poszedł na odwyk.
Rozmawialiśmy z jego wychowawcami.
Mówili, że dobrze sobie radzi.
Sądziliśmy, że po wyjściu się odezwie.
Już się nie odezwał.
Cztery miesiące później usłyszeliśmy, że nie żyje.
Był 17 sierpnia.
Zadzwonił telefon, powiedziano mi, że Robby nie żyje, ot tak.
Byłam w szoku. Nie mogłam uwierzyć.
Krzyczałam.
Krzyczałam za nim: „Robby! Wróć!”.
Gdyby usłyszał, wróciłby. Po prostu: „Robby, wróć”.
Gdy dowiedziałam się, że go zamordowano,
zdenerwowałam się,
że ktoś go zabił.
Przecież był taki miły. Był porządnym człowiekiem.
Cierpiał. Pomyślałam, że ktoś go zabił,
bo uznał Robby’ego za nic nie wartego. Straszna myśl.
PODEJRZANA O MORDERSTWO
W gazecie napisali, że chodzi o tę kobietę.
Pisali, że była dziewczyną Robby’ego.
Myślałam: „Nie. Kim ona jest? Dlaczego zabiła Robby’ego?”
POLICJA
W Billings nieczęsto mamy do czynienia...
z kobietą oskarżoną o coś tak ohydnego.
POLICJA I SĄD
I to w dodatku kobietą, która zabiła
własnymi rękami.
Jestem Steve Hallam.
Pracuję w policji Billings
w Montanie jakieś 14 lat.
Gdy Lindsay weszła do pokoju przesłuchań...
DETEKTYW POLICJA BILLINGS
...nie wiedziałem, jak zginął Robby.
Chciałem się dowiedzieć, jak i dlaczego do tego doszło.
Kiedy zaczął cię prosić o odebranie mu życia?
Jakiś tydzień temu.
Kiedy o tym wspomniał?
Piliśmy sporo wina, upiliśmy się i on... powiedział...
„Nie jestem tu szczęśliwy. Naprawdę. Chcę umrzeć. Chcę odejść”.
Ja na to: „Posłuchaj...
jestem silna,
dam sobie z tobą radę, nie będzie bolało.
Obiecuję.
I jeśli naprawdę tego chcesz,
kocham cię i dam ci to”.
Chyba
wcześniej nie słyszałem o tym,
żeby ktoś poprosił kogoś o śmierć.
Robię w tym fachu od dawna. Jeśli ktoś chce się zabić,
są na to inne sposoby.
Wróćmy do poranka.
O czym gadaliście,
gdy leżeliście na parkingu za Walmartem w Tahoe?
O niczym. O skołowaniu alkoholu.
- Tak? Zwykła pogawędka? - Tak.
Spędzaliśmy czas i...
Lindsay zeznała, że byli już
pijani i rozmawiali o tym, jak jest.
Chwilę później jesteśmy w Tahoe.
I nagle mówi,
że Robby nie jest szczęśliwy.
Że chce umrzeć, a ona chce go zabić.
To się nie trzyma kupy.
Pokaż, co zrobiłaś.
Chwyciłam go, o tak...
Okej.
Aż dostał drgawek.
Potem stracił przytomność. Ja na to: „Dobra”.
A potem, kiedy tak leżał,
chwyciłam go za nos i usta,
- dociskałam jego brodę. - Okej.
Zaczął się ślinić.
Myślałam, że nie żyje, puściłam go,
a on dostał drgawek.
Ja: „Robby, serio mam to zrobić?
Bo nie chcę”.
On przykładał moją rękę z powrotem.
Ja: „Okej...”.
To wierutne kłamstwo.
Na nagraniu słychać, jak przyznaje, że on łapał ją za rękę
i przyciskał ją do ust.
Po utracie przytomności
nie da się złapać kogoś za rękę,
by przyłożyć ją do ust.
To niemożliwe.
Wszystko, co zrobiła, zrobiła własnymi rękami. I tyle.
Co chciałaś zrobić z ciałem Robby’ego?
Nie wiedziałam, co z nim zrobić,
nie wiedziałam, co w ogóle zrobić.
Chciałam poszukać
odludnego miejsca i go, kurwa, zostawić.
Odebrała Robby’emu życie
i chciała gdzieś go zostawić, zakopać.
To był dla niej wielki problem, z tego co mówi.
Potem wróciła do Waszyngtonu,
jakby w ogóle nie znała Robby’ego.
Widać, jak bardzo kochała Robby’ego.
Nie kochała go.
Gdyby go kochała, nie zabiłaby go.
Nawet jeśli cię o to błagał, dlaczego to zrobiłaś?
W tej chwili rozmowa przerodziła się
w przesłuchanie.
To, co powiedziała, zszokowało mnie.
Lindsay, jest tak.
Robię w tym fachu od dawna.
Wierzę w to, jak to zrobiłaś. Wierzę, że podróżowaliście.
Nie wierzę, że był nieszczęśliwy i że błagał cię o śmierć.
Nie, tak właśnie było.
Ale tak...
Chciałam kogoś zabić własnymi rękami.
W to jestem w stanie uwierzyć.
To był szok.
Nigdy nie usłyszałem czegoś takiego podczas przesłuchania.
Chciałaś wiedzieć, jak to jest zabić kogoś
własnymi rękami?
Trochę, ale nie.
- To dlatego, że poprosił. - Chwila. Po kolei.
- Przez ciebie wyglądam źle. - Wcale nie.
- Nie jestem zła. - A mówię tak?
- Nie. - Jesteś skuta?
- Nie. - Stoi obok mnie pięciu kolesi,
bo się ciebie boję?
Powinieneś się bać. Żartuję.
- Nie. - Rozumiesz?
- Tak. - Dobra. Przyznałaś,
że trochę chciałaś wiedzieć,
jak to jest zabić kogoś własnymi rękami.
Dlaczego tak pomyślałaś?
Przez doświadczenie z przeszłości?
Mój poprzedni narzeczony
złamał mi tak rękę.
I potem stanął za mną.
Jak ja z Robbym i mnie dusił.
Ocknęłam się na podłodze, myślałam, że tonęłam,
ale tak nie było, on mnie dusił.
Chciałam to na kimś wypróbować,
ale nie na słodkim Robbym.
On tego chciał... Więc...
To była moja szansa.
Okej.
„To była moja szansa”.
I po sprawie.
Idealna okazja. On jest bezbronny.
W obcym miejscu. Nikt nas nie zna.
Jestem skora, do dzieła.
Chcę komuś odebrać życie.
To jej słowa. Nie można podważyć
nagrania i słów Lindsay.
Lindsay stara się umniejszyć to,
kim naprawdę jest.
Jest wyrachowaną morderczynią.
LINDSAY HAUGEN PRZYZNAŁA SIĘ DO WINY I ZOSTAŁA SKAZANA NA 60 LAT
CLEARWATER, FLORYDA
Co my tu mamy.
Jeden o siódmej,
- czyli o dziewiątej. - Na pewno?
- Tak, tutaj. - Dobra.
O dziewiątej naszego czasu.
- Bo będą dwa. - Jeden po drugim.
Razem z Dori służymy w więzieniach
od co najmniej 14 lat. Większość osób
nie jest już taka jak przed odsiadką.
Jesteśmy wyrozumiali wobec tych,
którzy stracili wolność przez własną głupotę
i złe wybory.
Cicho, zaraz może się pojawić.
- Cześć. - Cześć.
Dobrze ci poszło.
- Miałaś...
Wyszłaś wcześniej?
Nie, wyszłyśmy razem, ale ktoś rozmawiał przez telefon,
musiałam się przejść.
- Przegapiłaś coś? - Nie.
Muszę to odnotować, spóźniłaś się 50 sekund.
- Rany. - Postaraj się bardziej.
Tak, dobrze ci idzie.
Właściwie to
w piątek, kiedy Dori nie radziła sobie z komputerem,
spóźniłam się pół minuty.
- Nie wiedziałam. - I teraz się przyznajesz?
Tak.
No to opowiadaj.
- Jak weekend? - Cudowny.
Jestem najnowsza w chórze, dobrze się bawię.
Wybaczyłam Lindsay,
- bo Bóg mi wybaczył. - Spytałyśmy pracownika,
czy możemy zaśpiewać razem.
Żywienie urazy
ma na nas niszczycielski wpływ.
Może zaśpiewasz dla nas?
Możesz?
- Okej. - Dawno nie śpiewałaś.
Ileż to razy
Wstyd mnie dopadał
Bo grzech mą przeszłością władał
Jeśli się wsłuchasz
Usłyszysz to samo
Grzechy przebaczone
Twe życie od winy
Uwolnione
Amen.
SPOŁECZNOŚĆ KOŚCIELNA SUNCOAST
Dziękuję. Miło było posłuchać śpiewu,
czas się pożegnać.
Kochamy cię. Pa.
Dzwoń, kiedy chcesz. Pa.
To ważne, by głosić przesłanie
przebaczenia, o jego przyjmowaniu i dawaniu.
PO 10 MIESIĄCACH OD ŚMIERCI SYNA
DORI I GENE NAPISALI DO LINDSAY, BY JEJ PRZEBACZYĆ
PO CO PRZEBACZAĆ?
Na początku szczerze jej przebaczyliśmy.
To się zmieniło, ale na początku
nie kochaliśmy Lindsay.
No bo niby jak? W pierwszym liście pisałem,
zazwyczaj zaczynam listy od „Droga Lindsay”,
ale nie była mi droga ze względu na to, co zrobiła.
Ale po kilku wymienionych listach
mogłem ją nazwać drogą.
Nie sądziłam, że to tak się ułoży.
Wiedziałam,
że jest jej przykro.
Została ukarana więzieniem.
Nadal do siebie piszemy.
DZIESIĄTEGO CZERWCA 2017
DORI I GENE ODWIEDZILI LINDSAY W MONTANIE
Szkoda, że was tam nie było.
Byliśmy w sali spotkań. Była pusta, specjalnie dla nas.
Lindsay szła. Słyszeliśmy kroki w korytarzu.
Drzwi się otworzyły.
Weszła. Szła ku Dori, Dori do niej.
Lindsay powiedziała:
„Tak mi przykro”.
Dori na to:
„Wybaczam ci, Lindsay. Kocham cię”.
Uścisnęły się.
- Tak mi przykro. - Kocham cię, Lindsay.
Piękna chwila
i Dori zrozumiała, że jej przebaczenie było prawdziwe,
jej miłość też.
Ucieszyłam się, widząc, jak Lindsay
zareagowała.
Odebrała życie mojemu synowi
i mówi: „Tak mi przykro”,
a my jej przebaczamy.
Dzięki niej postępuję jak mój zbawca,
który mi przebaczył.
POLICJA I SĄD
To jest to.
ŚLEDCZY STEVE HALLAM BADAŁ WYDARZENIA PRZED ŚMIERCIĄ ROBBY’EGO
PRZED DOTARCIEM DO BILLINGS ROBBY I LINDSAY SPOTKALI JEGO ZNAJOMYCH
Piątkowe popołudnie spędziłaś w Missouli z Robbym, Robertem Mastem
i jego dziewczyną, Lindsay.
NAGRANIE
Atmosfera była napięta. Na pewno wcześniej pili.
Ona miała bzika na jego punkcie.
Mówiła: „Kocham Robby’ego.
Zależy mi na nim, bardzo go lubię”.
Ale nie znali się długo.
LINDSAY HAUGEN POZNAŁA ROBBY’EGO 20 SIERPNIA 2015
ZABIŁA GO 15 WRZEŚNIA
ZNALI SIĘ 26 DNI
Znasz kogoś cztery tygodnie,
a on nagle mówi: „Wiesz co?
Znam cię cztery tygodnie. Jesteś fajna.
Nie chcę już żyć. Możesz mnie zabić?”.
To nie... Nic z tego. Tak nie było.
Dużo mówił o swojej byłej, Kate, wspólnej znajomej,
to ją wkurzało.
Był z Kate przez lata,
to była poważna sprawa, mimo że się rozstawali.
To właśnie mówił, że brakuje mu Kate.
Wiesz? To było oczywiste. Ciągle o niej mówił.
Lindsay to wkurzało.
Dlaczego Robby był z tą Lindsay?
Nie wiem. Miała auto, mogła go wozić.
Mieli jechać na północny wschód,
tam była Kate.
Może miał ukryty motyw, a Lindsay mogła się domyślić.
Głęboko ukryta zazdrość, wiedza...
że kochała Robby’ego bardziej niż on ją,
jeśli w ogóle ją kochał.
Wykorzystywał Lindsay, by dotrzeć do ukochanej Kate.
To była oliwa dolewana do ognia.
Na parkingu przy Walmarcie w Billings nadarzyła się
idealna okazja.
RODZINA I PRZYJACIELE ROBBY’EGO
ODMÓWILI WYSTĘPU PRZED KAMERAMI
WIELU Z NICH SPRZECIWIA SIĘ TEMU, ŻE MORDERCZYNI MOŻE SIĘ WYPOWIEDZIEĆ
NIEKTÓRZY SĄDZĄ, ŻE DORI I GENE WYKORZYSTUJĄ ŚMIERĆ ROBBY’EGO
DLA WŁASNYCH CELÓW
Kiedy mówili mi:
„Nie potrafiłabym wybaczyć morderstwa dziecka”,
wydawało mi się, że zarzucają mi, że go zdradzam.
Rozumiem ludzi,
którym trudno wybaczyć, którzy nie wybaczyli Lindsay.
Jesteśmy święcie przekonani,
że Robby chciałby, byśmy przebaczyli Lindsay.
Wiem, że niektórzy podają w wątpliwość
szczerość Lindsay,
ja jej wierzę, nie mam wątpliwości.
Powiedzmy, że zamordowała z premedytacją.
Nadal sądzę, że powinniśmy jej przebaczyć.
Powinna była zawieźć go do szpitala,
a on powinien otrzymać pomoc.
Wiemy o tym. Ona też.
Powiedziała nam to.
Nie usprawiedliwiam jej.
Ale wiem,
że odkupienie jest prawdziwe.
UWAGA NIE KARMIĆ I NIE ZACZEPIAĆ
Przemiana Lindsay,
to jak teraz żyje,
nadaje sens życiu Robby’ego.
I jednocześnie nadaje sens jego śmierci.
ZAKAZ WSTĘPU
Ludzie to słyszą i sądzą, że Dori szkodzi
DEPARTAMENT WIĘZIENNICTWA MONTANY WIĘZIENIE DLA KOBIET
bo się ze mną przyjaźni.
Rozumiem ich punkt widzenia.
To trudna sprawa.
Ale sądzę, że tego właśnie chciałby Robby.
W MONTANIE WIĘŹNIOWIE
MOGĄ STARAĆ SIĘ O ZWOLNIENIE WARUNKOWE PO ODSIEDZENIU JEDNEJ CZWARTEJ WYROKU
WSPARCIE RODZINY OFIARY JEST BRANE POD UWAGĘ PRZY ROZPATRYWANIU WNIOSKU
LINDSAY HAUGEN MOŻE ZOSTAĆ WYPUSZCZONA W 2030
Moja relacja z Dori i Gene’em może pomóc ze zwolnieniem warunkowym,
ale... nie myślę o tym.
Czy chcę kiedyś wyjść? Oczywiście.
Ale Bóg osadził mnie tu nie bez powodu.
I jeśli chce,
żebym siedziała tu 60 lat, tak będzie.
ZAKAZ WSTĘPU
NARUSZENIE ZAKAZU BĘDZIE KARANE
Nie wiem, czy Robby czuł do mnie to,
co ja do niego.
Ledwo go poznałam.
Dużo rozmawialiśmy, zżyliśmy się,
ale nie wiedziałam,
jaka była jego mama. Ani tego, że miał ojczyma.
Kiedy go poznałam,
mówił o wyjeździe
na zbiór buraków i o powrocie do Kate.
Po drodze, w Missouli, poznaliśmy jego znajomych.
Kilka dni przed morderstwem.
Miło wspominali Kate.
Poczułam zazdrość.
Poczułam się zraniona i nieważna.
I...
pokłóciłam się o to z Robbym.
Odbyliśmy tę rozmowę. Pokłóciliśmy się o to.
Nie dziwi mnie to, że ludzie sądzą,
że chciał spotkać Kate,
bo wtedy słyszeli o nim po raz ostatni.
Ale powiedział, że chce zostać ze mną,
a ja mu wierzyłam.
Nadal wierzę, że mówił szczerze.
Tylko odsłuchać?
Wierzę w to, jak to zrobiłaś. Wierzę, że podróżowaliście.
Nie wierzę, że był nieszczęśliwy i że błagał cię o śmierć.
Nie, tak właśnie było.
Ale tak...
Chciałam kogoś zabić własnymi rękami.
W to jestem w stanie uwierzyć.
Dawno tego nie słyszałam. Szokujące.
Jestem zażenowana.
Wstyd mi.
Przepraszam, że byłam taka nonszalancka.
To odrażające.
Mówiłam, że chcę wiedzieć, jak to jest zabić kogoś własnymi rękami,
bo...
znowu zarzucano mi kłamstwo.
W związku przed Robbym
ciągle nazywano mnie kłamcą, mimo że mówiłam prawdę.
Zrozumiałam, że żeby przestać być oskarżaną
o kłamstwo,
trzeba mówić, że tak właśnie miało być.
Jeśli ktoś myśli, że to było coś,
co planowałam,
chciałam tego...
Chyba nie jestem w stanie nikogo przekonać,
ale to nie tak.
Nie chciałam nikogo zabić.
Kiedy kogoś zabijesz, nie możesz czuć się normalnie.
Boję się kogoś przytulić.
Ludzie patrzą mi na ręce, jakby były... brudne.
Jakby coś było z nimi nie tak. Czasami odnoszę wrażenie, że tak jest.
Wydaje mi się, że skruchę mogę pokazać,
żyjąc inaczej
i będąc najlepszą osobą
dla Robby’ego i dla tych, których jego śmierć zraniła.
Jeśli coś zmienię, jeśli uczynię w życiu coś dobrego,
Robby będzie żył przeze mnie.
Jego życie będzie miało sens.
To może...
nigdy nie wystarczyć, ale na więcej mnie nie stać.
Taki mam plan, każdego dnia tak żyję.
Napisy: Łukasz Białk