บางครั้งผมจะคิดว่า
ชีวิตผมจะเป็นยังไงถ้าไม่ได้ทำแบบนี้
หลายๆ ครั้ง ผมคิดว่าผมควรได้รับการให้อภัย
ผมกลับตัวได้
(ตั้งแต่สหรัฐฯ นำโทษประหาร กลับมาใช้อีกครั้งในปี 1976)
(มีฆาตกรมากกว่า 8,000 คน ถูกตัดสินให้รับโทษประหาร)
(นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร หมายเลข 0-989102)
ผมเสียใจเป็นอย่างยิ่งกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ผมอยากจะกลับไปแก้ไขมัน
สิ่งที่ผมทำไป ไม่ใช่ตัวผมเลย
ผมทำแบบนั้นลงไปได้ยังไงกัน
(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
ผมเดินเข้าไปและยิงหนึ่งนัด
เดินเข้าไปใกล้อีก แล้วยิงอีกหนึ่งนัด
เธอถูกยิงทะลุแก้ม กระสุนไปหยุดอยู่ที่ขากรรไกร
จากนั้นผมก็ผลักเขาไปหลังโต๊ะ แล้วแทงเขาประมาณ 25 ครั้ง
ผมไม่อยากเชื่อเลย
ผมแค่คิดว่า ไม่อยากเชื่อเลยว่าผมเพิ่งจะฆ่าคน
ผมไม่รู้สึกผิดเลย
ผมเริ่มแทงเขา แทงคนที่นั่งอยู่บนโซฟา
(ใช้ชีวิตรับผลกรรม)
(ในปี 1995 จอช เนลสันและคีท เบรนแนน) (ฆ่าเพื่อนของพวกเขา ทอมมี โอเวนส์)
(ทัณฑสถานกลาง เรฟอร์ด ฟลอริดา)
(จากความผิดในปี 1996)
(จอช เนลสัน อยู่ในแดนประหารนานกว่าครึ่งชีวิต)
ผมชื่อโจชัว เดวิด เนลสัน อายุ 40 ปี
และผมต้องโทษประหาร
ผมอยู่ที่นี่มา 20 ปีแล้ว
ผมถูกจับเพราะคดีนี้ ตอนอายุ 18 ปีกับอีกสองเดือน
พ่อผมติดเหล้าตั้งแต่ผมจำความได้
ผมน่าจะอายุสี่ห้าขวบหรืออาจจะเด็กกว่านั้น
ทันทีที่พ่อมา แม่ผมจะรออยู่แล้ว และมันก็จะเริ่ม
พ่อกับแม่จะทะเลาะกัน ดังสนั่นไปทั้งรถเทรลเลอร์
และผมก็จะวิ่งเข้าไปในห้องของผม
และซ่อนตัวอยู่ในนั้น
ผมจะร้องไห้เพราะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พ่อกำลังซ้อมแม่ผม
และผมช่วยแม่ไม่ได้เลย แต่ผมกลัวว่าจะโดนซ้อมเป็นคนต่อไป
ในที่สุดพ่อกับแม่ผมก็หย่ากัน ตอนที่ผมน่าจะอายุเจ็ดขวบ
ตอนนั้นผมคิดว่าทุกอย่างต้องดีขึ้นแน่ เพราะเหลือผมกับแม่แค่สองคน
แต่ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย
(เคป โครอล ฟลอริดา)
เราย้ายมาอยู่ฟลอริดา
ภายในปีเดียว ผมก็ถูกจับสี่ถึงห้าครั้ง
จากข้อหาปล้นรถหลายคันและบุกรุก
ผมเคยเสพยา
ผมลองสูบกัญชา ดื่มเหล้า
ทั้งเหล้าแรงๆ เบียร์ ยาโรฮิปนอล
แถมยังเคยดมน้ำมันเบนซินด้วย
เมื่อศาลรู้เรื่อง
พวกเขาก็ให้ผมเข้าบำบัดยาเสพติด
ผมไปที่นั่นวันหนึ่ง พวกเขาจะปล่อยคุณไว้ที่ศูนย์บำบัด
จะมีเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับคุณ อีกสิบคนอยู่ที่นั่น พวกเขามาที่นั่นเพราะเหตุผลเดียวกัน
ผมกับคีท
ผมว่าพวกเรามีแรงดึงดูดเข้าหากัน แล้วเราก็เริ่มคุยกัน
เราเป็นเพื่อนกันเร็วมาก เป็นเพื่อนที่ดีมากด้วย
เกิดมิตรภาพระหว่างเราขึ้นมา ระหว่างที่เราไปบำบัดที่นั่น
เรากลายเป็นเพื่อนกันจริงๆ
เราไปเรียนมันธยมปลายที่เดียวกัน และออกไปเที่ยวด้วยกันแทบทุกวัน
ผมกับคีทเริ่มคบกับพี่น้องสองคน และทีนาเป็นคนน้อง
และเธอก็เริ่มคบกับคีท
พวกเราเจอกันแบบนั้น
ทอมมีเข้ามาอยู่ในกลุ่มเรา เพราะเพื่อนของเราอีกคน
มีครั้งหนึ่ง อยู่ๆ ทอมมีก็ขึ้นมาบนรถเรา
ตอนแรกผมก็ไม่ได้ยุ่งกับเขาเท่าไร
เขาดูท่าทางน่านับถือดี
และเขาก็แก่กว่าเรานิดหน่อย
จากนั้นเราก็เริ่มไปไหนมาไหนด้วยกัน
ตอนที่ผมกับคีทไปศูนย์บำบัดด้วยกัน
เราจะฆ่าเวลาในตอนนั้นด้วยการเพ้อเจ้อว่า
"พอเราออกไปแล้ว เราจะทำเรื่องพวกนี้ เราจะก่ออาชญากรรม"
และเราจะทำให้ชีวิตดีขึ้น เราจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้
มาพูดถึงวันนั้นกันเลย
ผมจำไม่ได้ว่าเป็นแบบนั้นได้ยังไง แต่มันก็เป็นไปแล้ว
เราบอกว่าเราฆ่าทอมมีได้
เราจะเอารถและเงินของเขาไป
และ...
ทำทุกอย่างที่เราต้องการ พึ่งพาตัวเอง
ตอนแรกผมคิดว่า มันเป็นแค่การระบายอารมณ์
ผมไม่ได้คิดจริงจัง
ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นจริงๆ
ผมไม่ได้ทำเป็นเรื่องเป็นราว
วางแผน่ให้เป็นอย่างที่ควร...
วางแผนอย่างรอบคอบ ผมไม่ได้ทำเลย
คีทเองก็เหมือนกัน
(ถนนสาย 16 ตะวันตกเฉียงใต้)
เราโทรหาเขา เขามาหา รับเราไป เราขับรถเล่นกัน
คีทบอกว่า "เราต้องหาเงินใช้กันหน่อยนะ"
แล้วเขาก็บอกว่า "เอาสิ"
แล้วคีทก็บอกว่า "ถ้าเราแบ่งเงินให้นาย
นายช่วยไปส่งเราที่จุดนัดพบ เพื่อเอาเงินได้ไหม"
เขาก็บอกว่า "ได้สิ ฉันไปส่งเอง เดี๋ยวฉันช่วย"
ตอนนั้นผมก็ยังไม่ได้รู้สึกว่า "เอาแบบนั้นแหละ...
ตกลงว่าทำนะ" แบบว่า "เราจะฆ่าเขา"
เราขับรถออกไปในพื้นที่เปลี่ยว
ตรงนั้นเป็นบริเวณ ที่ยังไม่เจริญของเคป โครอล
เราบอกเขาว่า "เราจะรอเขา
รอให้พวกนั้นเอาเงินออกมาให้เรา"
เราก็เลยลงจากรถ
ไม้เบสบอลเป็นของทอมมี
เขาเก็บมันไว้หลังรถ เอาไปไหนมาไหนด้วย
เขาบอกว่าเอาไว้ป้องกันตัว
พอผมลงจากรถผมก็ใช้มันเป็นข้ออ้าง
ผมพูดว่า "เราออกมายืนในความมืด กลางที่เปลี่ยว
ฉันจะถือไม้นี่เอาไว้ เผื่อมีใครออกมาจากป่า"
ผมกับคีทยืนอยู่นอกรถ
เราคุยกันว่าจะลงมือยังไงดี
ผมบอกว่า "ฉันจะตีเขาก่อน แต่ถ้าฉันตีเขาสลบ
นายต้องจัดการเขา"
หมายถึงนายต้องฆ่าเขา
แล้วเราก็คุยกันว่า "เราจะล่อเขาลงจากรถยังไง"
เรารู้ว่าเขาเห็นรถคันนั้นสำคัญขนาดไหน
เขารักรถคันนั้นมาก
คีทมีคัตเตอร์อยู่เล่มหนึ่ง
เราใช้คัตเตอร์กรีดกันชนรถและบอกเขาว่า
"นี่ ตอนนายขับมาที่นี่ นายคงชนอะไรมา
ไม่ก็เกิดอะไรขึ้นกับรถนาย เพราะที่กันชนมีรอยข่วนด้วย"
เขาลงจากรถ
เขามองดูที่กันชน
ผมรู้สึกว่าแอดรีนาลีนสูบฉีด ผมพยายามจะลงมือ
แต่ผมทำไม่ได้
จากนั้นผมก็ก้าวพ้นมัน...
ก้าวพ้นส่วนหนึ่งในตัวผม ที่ไม่ยอมให้ผมทำแบบนั้น
แล้วผมก็ฟาดเขาด้วยไม้เบสบอล
เขาล้มลงไป
แล้วผมก็พยายามจะฟาดเขาอีกครั้ง
และ...
แล้วผมก็ฟาดเขาเข้าอย่างจัง และเขา...
แล้วเขาก็ร้องไห้และกรีดร้อง...
ไม่ใช่กรีดร้องสิ เหมือนจะคราง
และก็พูดว่า "หยุดนะ"
"หยุดเถอะ หยุด ขอร้องล่ะ"
เขาอ้อนวอน
จากนั้น...
เขาก็พูดออกมาว่า
"เอารถไปเลย เอาไป เอาเงินไปด้วย"
และเราก็เดินถอยออกมาและพูดว่า
"มันจะเป็นไปได้เหรอ"
พวกเราก็เลยคุยกันและพูดว่า
"ไม่มีทาง พวกเราต้องงานเข้าแน่ๆ"
คีทบอกว่าเราตกลงกันไว้แล้ว
ถ้าผมฟาดเขาสลบ คีทจะฆ่าเขาเอง
ผมก็เลยใช้ไม้เบสบอลฟาดเขา
ผมฟาดเขาอีกครั้ง
แล้วเขาก็เงียบไป หยุดอ้อนวอน หยุดพูด
แล้วคีทก็ดึงเชือกรองเท้าเส้นหนึ่ง ออกมาจากรองเท้าเขา
แล้วมัดทอมมีไว้
ผมบอกว่า "คีท ตานายแล้วนะ เขาสลบแล้ว"
แล้วทอมมีก็บอกว่า "ฉันยังไม่สลบ"
จากนั้นผมก็เดินไปหาเขา
แล้วใช้ไม้เบสบอลฟาดเขาอีกหลายครั้ง
ฟาดแรงมากๆ
ทุกอย่างที่ผมเจอมาทั้งชีวิต ถูกระบายออกมาในตอนนั้น ความรู้สึกทุกอย่าง ความโกรธและ
มันแค่...
ทุกอย่างถูกระบายออกมา ในตอนนั้นและ...
เขาไม่ได้ เขาไม่ เขาสลบไป เพราะเขาไม่ได้...
เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เขาไม่ได้...
เขาไม่ได้ต่อต้าน
จากนั้นคีทก็เดินมา แล้วเชือดคอเขาด้วยคัตเตอร์
เราลากเขาไปบริเวณ
ที่มีพุ่มไม้เตี้ยๆ น่าจะเป็นต้นไม้คลุมดิน อะไรทำนองนั้น
แทนที่จะปล่อยเขาไว้ข้างถนน
เราเอาแผ่นไม้ใหญ่ๆ วางปิดเขาไว้
ตอนเราขับรถออกมา เราโยนไม้เบสบอลลงน้ำ และโยนคัตเตอร์ทิ้งไป
แล้วเราก็เอาเสื้อที่ใส่ไปทิ้ง เพราะเรามีเลือดเปื้อนไปทั้งตัว
(ทันทีที่ก่อเหตุฆาตกรรมทอมมี)
(จอชกับคีทก็ขับรถ ไปหาแฟนสาวของพวกเขา)
(ทีนาเป็นแฟนของคีท ในช่วงที่เกิดการฆาตกรรม)
(เธอยอมให้สัมภาษณ์)
(โดยมีเงื่อนไขว่าต้องไม่เปิดเผยหน้าตา)
พี่สาวฉันพบกับจอชที่แมคโดนัลด์ เพราะเขาทำงานที่นั่น
(ทีนา อดีตแฟนคีท)
ฉันพบกับคีทเพราะจอช
หลังจากนั้นไม่นาน เราก็เริ่มคบกัน
พวกเราทุกคนมีปัญหาครอบครัว
และเราก็เคยพูดกันหลายครั้ง
ว่าอยากจะหนีไปด้วยกัน
แต่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของเราก็คือ พวกเราจะหนีไปได้ยังไง
แล้วคีทกับจอชก็บอกว่า
"ไม่ต้องห่วงนะ" พวกเขาบอกว่าจะหารถมา
ในวันที่เกิดเหตุ พวกเขาโทรมาบอกว่า "เราจะไปกันคืนนี้นะ"
เราก็บอกว่า "ได้เลย" แล้วเราก็รอรับโทรศัพท์
เพื่อออกจากบ้านและเดินไปขึ้นรถที่ถนน
ทันทีที่เราเห็นรถของทอมมี เราก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เราไม่รู้ว่าพวกเขาหาทาง กล่อมทอมมีให้มอบรถได้
หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
พวกเขาทั้งสองคนเงียบมาก เราเลยถามว่า "ทอมมีอยู่ไหน"
แล้วคีทก็ตอบว่า "เราฆ่าเขาแล้ว"
(จอชกับคีทขับรถของทอมมีพาแฟนสาว)
(มาไกล 1,200 ไมล์จนถึงนิวเจอร์ซีย์)
(พวกเขาถูกจับหลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์)
(เมื่อทีนากับพี่สาวไปแจ้งความ)
(ข้อกล่าวหา รัฐฟลอริดากับ)
(โจชัว ดี เนลสัน เกิด 16 ม.ค. 1977)
(คีท เอช เบรนแนน เกิด 18 มี.ค. 1978)
(ฆ่าคนโดยเจตนา ก่ออาชญากรรม)
(ปล้นทรัพย์โดยใช้อาวุธอันตรายถึงชีวิต)
(ทั้งจอชและคีทถูกตัดสิน ให้ต้องโทษประหารในปี 1996)
(เนื่องจากคีทมีอายุ 16 ปี ในเวลาที่ก่อการฆาตกรรม)
(ศาลจึงลดโทษของเขา เป็นจำคุกตลอดชีวิตในภายหลัง)
(สโตนีพอยต์ นิวยอร์ก)
นี่คือรูปของทอมมี ตอนที่เขาอายุประมาณ 18 ปี
และนี่คือทอมมีตอนที่เขาทำงานที่วินน์ดิกซี
ตอนนั้นเขาอายุประมาณ 16 ปี
และนี่คือรูปสุดท้ายที่เขาถ่าย
นั่นคือทอมมีกับน้องสาวฉัน ในคืนวันพฤหัสบดีก่อนที่เขาจะตาย
นั่นคือรถคันนั้น ฟอร์ด โพรบที่พวกเขาต้องการ
ฉันถ่ายรูปเขากับน้องสาวฉัน
เขากำลังจั๊กจี้ที่ซี่โครงเธออยู่
แล้วคืนต่อมาเขาก็ถูกฆ่าตาย
ฉันเลยรู้ว่านั่นเป็นรูปสุดท้ายที่ฉันถ่ายเขา
ทอมมีเป็นคนที่มีความสุข และกระตือรือร้นมาก
เขาชอบรถ ชอบติดตั้งเครื่องเสียง
ชอบออกไปสร้างเพื่อนใหม่เสมอ
ฉันไม่คิดว่าเขามีศัตรูที่ไหน
เขาไม่เคยดื่มหรือสูบอะไร หาใครดีกว่าเขาไม่ได้แล้ว
ตอนนั้นเขากำลังเรียนวิทยาลัยชุมชน
เขาเพิ่งเริ่มเรียนกฎหมายอาญา เขาอยากจะเป็นตำรวจ
และเขาบอกว่าเขาจะซื้อบ้านคู่
เขาจะอยู่กับครอบครัวหลังหนึ่ง แล้วให้ฉันอยู่อีกหลัง
เขาจะซื้อแลมบอร์กินีมาจอดที่ทางเข้าบ้าน
ฉันบอกว่า "ได้เลย"
ตอนนั้นมันฟังดูดี
ตอนแรกเราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เราไม่เคยคิดว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้
เราได้ไปที่บ้านของจอชและคุยกับพ่อเลี้ยงเขา
เราไปที่โรงเรียนแล้วคุยกับเพื่อนๆ
เพื่อนๆ คิดว่าพวกเขาคงไป ฟอร์ต ลอเดอร์เดลกัน
เขาไม่ได้เสพยา เราเลยคิดว่ากรณีที่แย่ที่สุดก็คือ
เพื่อนๆ ให้เขาเสพยา แล้วเขาแค่ลืมโทรกลับบ้านเฉยๆ
เราคิดว่านั่นคือกรณีที่แย่ที่สุด
(รัฐกับโจชัว เดวิด เนลสัน)
(ตรวจร่างกายภายนอกโทมัส โอเวนส์ )
แต่ต้องใช้เวลา 11 วัน กว่าเราจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขายืนยันตัวทอมมีจากประวัติทันตกรรม
เพราะร่างกายเน่าเปื่อยแล้ว
ศพเขาอยู่ในทุ่งที่มีอากาศร้อน ในฟลอริดานาน 11 วัน
เขาควรจะได้ทำทุกอย่างที่เขาอยากทำ
(คริส พี่ของทอมมี)
แต่เขาก็ไม่ได้ทำ เพราะรถงี่เง่าคันเดียว
แค่ผมคิดถึงเรื่องนี้
ผมก็ร้องไห้เป็นเด็กๆ แล้ว
เชื่อผมเถอะว่าผมโกรธมาก
หมอนั่นยังอยู่มาถึงตอนนี้ ขณะที่คนในครอบครัวผมตาย
ถึงบ้านเราจะเป็นบุปผาชนรักสงบ
แต่ผมก็ไม่ได้ยอมคนขนาดนั้น
เราอยู่อย่างสงบสุขมาตลอด จนกระทั่งมันฆ่าน้องชายผมอย่างโหดเหี้ยม
ผมจะอุทิศทั้งชีวิต
พวกมันจะไม่อยาก... พวกมันอยู่ในที่ที่มันอยู่น่ะดีแล้ว
เพราะพวกมันจะไม่อยากเจอผม ตอนออกมาจากคุกแน่
นี่คือพ่อของทอมมี
เขาตายเมื่อ วันที่ 4 ธันวาคม ปี 2004 เพราะมะเร็ง
ใช่ค่ะ เขาเคยหวัง
ว่าจะได้ไปดูการประหาร
เขาจะไปกินป๊อปคอร์นดูอยู่แถวหน้า
ตอนนั้นเขาบอกนักข่าวไว้แบบนั้น
แต่เขาก็อาการทรุดลงเรื่อยๆ
เรารู้ว่าเขาคงไม่ได้ไปดูการประหารแน่
ให้รอ 22 ปีถือว่านานมาก
และเขาควรจะถูกประหารไปตั้งนานแล้ว
พวกเขาคิดว่าตัวเองมีเหตุผล พวกเขาวางแผนไว้แล้ว
แต่พอย้อนคิดดูแล้ว พวกเขาไม่มีเหตุผลอะไรเลย
ทอมมีพยายามบอกพวกเขาว่า "เอารถไปเลย เอารถไป"
เขารู้ว่าพวกนั้นจะฆ่าเขา
แต่พวกเขาก็ยังทำ พวกเขาตัดสินใจฆ่าทอมมี
พวกเขาแค่เอารถหนีไปก็ได้
แต่พวกเขาตัดสินใจผิด ตอนนี้เลยต้องชดใช้กรรม
และคนหนึ่งต้องชดใช้ด้วยชีวิตเขาเอง
(ทรีริเวอร์ส มิชิแกน)
(เพ็กกีเป็นแม่ของจอช)
(อลัน พ่อของเขาเป็นสามีคนที่สองของเธอ)
(คู่สมรสคนแรกของเพ็กกีคือ เจอร์รี สจวร์ต)
ตอนที่ผมอายุ 19 ปีผมแต่งงานกับเพ็กกี
(เจอร์รี เพ็กกี)
และเธอเป็นแม่ของเฮเทอร์ ลูกสาวของเรา
และเพ็กกีก็เป็นแม่ของจอช เนลสันด้วย
(เฮเทอร์ สจวร์ต)
(เพ็กกี เนลสัน อลัน เนลสัน)
(โจชัว เนลสัน)
ผมคิดว่าผมหย่าตอนอายุ 21 ปี
(เจอร์รี สจวร์ต)
และ...
จอชเกิดหลังจากนั้นประมาณสามปี
ผมจำได้ว่าตอนนั้นเฮเทอร์อายุหกเดือน
ผมเป็นห่วงมากว่า
เพ็กกีจะดูแลเธอ ตามประสาคนเป็นแม่ได้ไหม
ผมจำได้ว่าผมได้ยิน เฮเทอร์ร้องไห้จากหลังบ้าน
แล้วผมก็จะไปดูเฮเทอร์ แล้วเธอก็จะสงบลง
แล้วมีครั้งหนึ่งพอเพ็กกีตื่น
และผมได้ยินเธอเดินไปที่หลังรถเทรลเลอร์
เสียงร้องก็จะเงียบลงไปในทันทีเลย
เงียบไวจนผมรู้สึกผิดสังเกต
เหมือนไม่ได้หยุดร้องธรรมดา
แล้วผมก็ลุกขึ้นไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น
แล้วพอผมเดินเข้าไปในห้อง
เพ็กกีก็ถอยมาจากเฮเทอร์ที่ยังเป็นทารก
และมีหมออยู่ในมือเธอ
ดูเหมือนว่าเพ็กกี
ถือหมอนไว้เหนือหน้าเฮเทอร์
พอเธอถอยออกมา เฮเทอร์ก็เริ่มร้องอีกครั้ง
ผมก็ไม่ได้เห็นชัดๆ
แต่ผมค่อนข้างมั่นใจ ว่ามันต้องเป็นอย่างนั้น
และผมก็ถามเพ็กกีเรื่องนี้
แต่เธอก็ปฏิเสธ
เธอบอกว่าตอนนั้นเธอแค่ เธอแค่พยายามจะปลอบเฮเทอร์
แล้วก็มีเหตุการณ์คล้ายๆ กันอีกสองสามครั้ง
ตอนเฮเทอร์อยู่ในความคุ้มครองของผม
ผมจำได้ว่าเคยถามเฮเทอร์ว่า
"ลูกต้องการแบบนี้รึเปล่า"
เพราะคุณไม่รู้หรอกว่าเด็กๆ รู้สึกยังไง
และผมจำได้ว่าเฮเทอร์บอกว่า
ใช่ เธออยากมาอยู่ที่มิชิแกนกับผม
แต่เธอเป็นห่วงเรื่องจอชมาก
เธอบอกว่า "หนูไม่อยากทิ้งให้จอชอยู่ที่นั่นคนเดียว"
แม่ฉันไม่ได้เอาใจใส่
ฉันว่าแม่ไม่มีความสามารถในการเป็นแม่
(เฮเทอร์ ซิมมอนส์ พี่สาวต่างพ่อของจอช)
ฉันคิดว่าแม่มีบางจุดในตัวเธอ
ที่ทำให้เธอเป็นแม่คนไม่ได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันกับจอชต้องการ
สิ่งที่เด็กๆ สมควรจะได้รับ
ฉันคิดว่าอลัน พ่อของจอช...
อาการติดเหล้า เป็นสิ่งที่กำหนดชีวิตของเขา
เพราะฉันรู้ว่าเขาใช้กำลังทำร้ายร่างกายจอช
เขาตีก้นจอชบ่อยมาก
ตะคอกใส่บ่อยมากด้วย
แต่ฉันไม่รู้ว่ามันหนักข้อขึ้นขนาดไหน
ตอนที่ฉันไม่อยู่
หรือตอนที่ฉันไปเยี่ยม
ถ้านั่นเป็นสิ่งที่คนเราทำกันลับหลัง...
ไม่รู้สิ
(โจชัวเปิดเผยว่าพ่อทำร้ายแม่)
(ทำร้ายเธอมาตลอดตอนเขาเป็นเด็ก)
ตอนนี้มันยากแล้วล่ะ
ฉันคิดว่าสภาพแวดล้อมแบบนั้น ทำลายชีวิตจอช
ไม่เคยมีใครเห็นค่าหรือมอบสิ่งดีๆ ให้เขา
ฉันคิดว่าคงไม่มีใครสอนให้เขารู้จักความรัก
ถ้าคุณไม่มีใครรัก คุณก็จะรักคนอื่นไม่เป็น
และไม่สามารถ...
จะไม่มีอะไรเลย
ก็อย่างที่ฉันเคยพูด ฉันคิดว่าเขาไม่เคยได้รับโอกาสเลย
(แม่และพ่อของจอชแยกทางกัน เมื่อเขาอายุเจ็ดปี)
(แม่ของเขาแต่งงานใหม่ไม่กี่ปีหลังจากนั้น)
(เพ็กกี เพอร์ซิฟีล เกรก เพอร์ซิฟีล)
ตอนพวกเขาย้ายไปอยู่ฟลอริดา ประมาณปี 1991
มันทำให้คนในครอบครัว ขาดการสื่อสารกันไปเลย
ฉันเพิ่งรู้ว่าเขาถูกเกรกล่วงละเมิดทางเพศ
พ่อเลี้ยงเขา รู้ระหว่างการไต่สวน
ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลย (เขาแค่ใช้ปากกับผม)
(มันเกิดบ่อยแค่ไหน สองสามครั้งต่อสัปดาห์)
(เกิดขึ้นหลายปีแล้วใช่ไหม สองสามปีแล้ว)
เท่าที่ฉันได้อ่านในรายงาน
เกรกล่วงละเมิดทางเพศจอชเป็นเรื่องปกติ เขาทำทุกสัปดาห์
ไม่ใช่สิ่งที่เขาทำเป็นครั้งคราว
เท่าที่ได้อ่านจากรายงานนั่น
มันแทบจะเหมือนทั้งชีวิตของเขาเลย
มันเกิดขึ้นครั้งแรกตอนที่ผมอาบน้ำอยู่
และเขาก็เข้ามาและนั่งลงที่โถส้วม
และไม่ต้องสงสัย
ผมรู้เลยว่ามีเรื่องผิดปกติแน่ๆ
ในที่สุดคืนหนึ่งเขาก็เข้ามาให้ห้องผม
และเริ่มสัมผัสของลับของผม อวัยวะเพศผม
ผมพยายามกลิ้งตัวหนี
แต่เขาตื๊อไม่เลิก
แล้วผมก็พยายามและกลิ้ง ผมแกล้งทำว่าหลับแล้ว
ผมทำเหมือนว่ามันไม่จริง เหมือนมันไม่ได้เกิดขึ้น
มันไม่ควรจะเกิดขึ้น
ผมพยายามข่มใจเอาไว้
แต่ในที่สุดอวัยวะเพศผมก็ตื่นตัว
ผมยังเด็ก ร่างกายผมตอบสนองไปเอง
แล้วเขาก็ใช้ปากทำรักให้ผม
ตอนที่เขาทำแบบนั้น
ผมอธิบายไม่ถูก ผมพูดไม่ถูกว่าตัวเองรู้สึกยังไง
ผมไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่รู้สึกเลยสักนิด
ผมข่มใจตัวเองไว้อย่างที่บอก
เพื่อหนีจากตัวเอง
ในที่สุดผมก็รวบรวมความกล้า ไปบอกแม่ผม
หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นได้หกเดือนไม่ก็หนึ่งปี
ผมพาแม่มานั่งลง มองหน้าเธอและบอกว่า
"แม่ครับ เขาทำแบบนี้กับผม"
แล้วแม่ก็เรียกเขาเข้ามาคุยด้วย
และเขาก็รับรู้
เขาบอกว่าเขาคิดว่าผมชอบ เขาก็เลยทำ
แม่ก็บอกเขาว่าถ้าเขาทำอีก
แม่จะฆ่าเขาซะ
และผมก็นั่งคิดอยู่ตลอดเลยว่า
เขาจะทำอีกไหม
แล้วที่เขาทำมาตั้งหลายครั้งล่ะ
จะทำยังไงกับครั้งก่อนๆ ที่เขาทำ
ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่า...
เด็กไร้เดียงสาคนหนึ่ง...
จะถูกตัดสินให้ประหารชีวิต
และไม่มีการแสดงความรับผิดชอบใดๆ
จากคนที่ทำให้เขากลายเป็นแบบนี้เลย
ฉันน่าจะช่วยเขาเอาไว้
ฉันอยากให้ใครสักคนช่วยเขาไว้
เพราะไม่มีใครควรเจอเรื่องแบบนั้น
มีใครตั้งหลายคนที่น่าจะช่วยเขาได้
พวกผู้ใหญ่ที่น่าจะก้าวเข้าไปช่วยเหลือ
ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขาอายุสองปีหรือ 12 ปี
ก็ไม่มีใครช่วยเขาเลย
และฉันเสียใจที่ไม่ได้ช่วยเขา
มันทำให้เขาหยุดไปพักหนึ่ง ประมาณเดือนสองเดือน
ไม่ก็สามเดือน แต่แน่ล่ะ มันยังไม่จบ
เขาเข้าหาผมอีกครั้ง
ในตอนนั้นผมอายุ 18 ปีและ...
ผมคิดว่าผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว
และเขาก็ไม่ได้ตอบโต้เลย
แต่เขาบอกว่า "เธอต้องมากับฉัน"
เราต้องไปคุยกับแม่เธอ ผมพูดว่า "ได้
ไปคุยกับแม่กัน"
แต่เขาก็แต่งเรื่องขึ้นมา
ว่าเขาอยากให้ผมออกไปรอในรถ
และระหว่างที่เขาเข้าไปคุยกับแม่ผม
ผมเพิ่งมารู้หลังจากนั้น ใครจะรู้
ไม่ว่ายังไงผมก็แค่เชื่อใจเขา ผมไม่รู้ ผมก็แค่เชื่อ รู้ไหม
ในจุดนั้น ผมคิดว่า คงเหมือนกับเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง
ผมแค่เชื่อใจเขา
แล้วเขาก็เข้าไปคุยกับแม่ผม
แล้วแม่ก็เดินโกรธจัดออกมา
บอกให้ผมเอากุญแจให้เธอ
และผมก็ถูกไล่ออก ผมต้องออกจากบ้าน
และผมก็ไม่มีงานทำ ไม่มีเงิน
ผมต้องเข้าไปเก็บเสื้อผ้าแล้วออกมา
ผมบอกว่า "เอาละ ผมทำอะไรได้บ้างนะ"
(หลังจากนั้นในวันเดียวกัน จอชกับคีทก็ฆ่าทอมมี)
(หนึ่งสัปดาห์ก่อนเกิดเหตุฆาตกรรม)
(ทีนา แฟนสาวของคีท ยอมนั่งไปกับทอมมี)
คืนหนึ่ง ฉันกับพี่สาวไปบ้านของจอช เพื่อไปหาคีทกับจอช
แต่คีทไม่อยู่ที่นั่น
ฉันเลยเดินไปที่ตู้โทรศัพท์เพื่อโทรหาคีท
คืนนั้นทอมมีก็อยู่ที่นั่นด้วย
เขาบอกว่าให้ฉันใช้โทรศัพท์ในรถเขาได้
พอเราขึ้นไปบนรถของเขา
เขาบอกฉันว่าเราต้องขับรถไป
เพื่อหาสัญญาณ ฉันจะได้โทรศัพท์ได้
และฉันก็ตกลง
แต่เขากลับพาฉันไปยังที่เปลี่ยวๆ
ที่ไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย
และพยายามจะข่มขืนฉัน
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดอะไรเลย
แต่พี่สาวฉันดูออกว่าฉันมีอาการผิดปกติ
ทันทีที่ฉันบอกพี่
เธอก็เล่าทุกอย่างให้จอชฟัง
แน่นอนว่าจอชโกรธมาก
ตอนแรก ทอมมีปฏิเสธทุกอย่าง
แต่หลังจากนั้น เขาก็ยอมรับว่าทำอะไรลงไปในที่สุด
(ทีนาและพี่สาวรู้ว่าทอมมีตาย) (เมื่อจอชกับคีทไปรับพวกเธอ ในคืนที่ก่อเหตุฆาตกรรม)
พอฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ฉันก็ดีใจที่ทอมมีตาย
ตอนแรกเลยฉันคิดแบบนั้น
และฉันจะได้ไม่ต้องเจอกับเขาอีก
หลังจากนั้นฉันก็รู้สึกผิด
ไม่ใช่เพราะฉันเข้าใจสิ่งที่พวกเขาทำ
ก็แค่เพราะสิ่งที่ทอมมีทำกับฉัน
ฉันรู้ว่าชีวิตของพวกเขามีปัญหากันทั้งคู่
แต่ฉันรู้สึกว่าการบอกพวกเขาว่า เกิดอะไรขึ้นกับฉัน
เป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้าย
ชีวิตคนหลายคนถูกทำลายในคืนนั้น
ไม่ใช่แค่ทอมมีคนเดียว
มีหลายคนต้องเจ็บปวด มีหลายคนถูกทำลาย
จอช คีท คนตระกูลโอเวนส์ทั้งครอบครัว
ไม่มีใครเป็นคนเดิมได้หลังจากคืนนั้น
จอชจะเป็นคนพิเศษอยู่ในใจฉันตลอดไป
เขาเป็นคนที่จิตใจดี
เขาเคยเป็นเด็กที่หวาดกลัว
ในชีวิตนี้ เขาถูกทำร้ายมามากมายหลายครั้ง
และมันก็ส่งผลเลวร้ายมาก
(สิ่งที่ทีนากล่าวหาทอมมี ไม่เคยได้รับการพิสูจน์)
มันอาจเกิดขึ้นก็ได้
เราไม่รู้
ฉันว่ามันไม่ใช่ประเด็น พวกเขาเอ่ยถึงมันในการไต่สวน
พวกเขาทุกคนเป็นเพื่อนกัน
และไม่มีการบังคับหรือข่มขืน
ไม่เคยมีใครพูดถึงมันเลย
ยกเว้นในการไต่สวนครั้งนั้น จากนั้นก็ไม่มีใครพูดอีก
พวกเขาวางแผน ไตร่ตรองไว้ก่อน พวกเขาอยากได้รถลูกฉันเลยฆ่าเขา
(สุขสันต์วันเกิด ทอมมี โอเวนส์)
การจะล่อใครเข้าไปในป่า และล่อให้ลงจากรถตัวเอง
ทุบเขาด้วยไม้เบสบอลแล้วปาดคอเขา
เขาร้องขอชีวิตและบอกว่า "เอารถไปเลย"
แต่พวกนั้นก็ยังบอกว่า "ไม่ล่ะ เราจะฆ่านาย" แล้วพวกเขาก็ฆ่า
แล้วพวกเขาได้อะไรล่ะ
พวกเขาติดคุก ส่วนลูกชายฉันก็ตาย
ดังนั้นฉันไม่ยกโทษให้พวกเขาหรอก
หวังว่าพวกเขาจะตกนรก
ผมยังไม่สามารถเข้าถึงความรู้สึก
เข้าใจและหยั่งถึงสิ่งที่ผมทำลงไป ในคืนนั้นอย่างสมบูรณ์
ทำไมผม ผมทำแบบนั้นได้ยังไง
ทำไมผมถึงทำ ทั้งที่ผมเองก็เป็นเหยื่อมาทั้งชีวิต
ผมเป็นเหยื่อของคนอื่นมาตลอด ทำไมผมถึงออกไป
และทำให้คนอื่นเป็นเหยื่อ ได้อย่างทารุณขนาดนั้น
เพราะผมต้องเป็นคนรับผิดชอบทุกอย่าง
ไม่มีใครมารับผิดชอบได้ เพราะผมเป็นคนทำ
ผมอยากย้อนไปแก้ไขมันมากๆ
ผมอยากจะลบความเจ็บปวด ที่ผมสร้างไว้ให้กับทุกคน
ผมอยากทำให้เขาฟื้นกลับมา แต่ผมทำไม่ได้
ผมไม่รู้ว่าทำไม...
ผมไม่รู้ว่าจะแก้ไขมันได้ยังไง
ผมไม่รู้ว่าจะขอโทษยังไง
ผมไม่รู้ ผมแค่ไม่รู้ว่า...
ผมไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
เอาละ...
เขาก็รับผิดชอบเพียงพอแล้ว
แต่ก็เป็นอย่างที่เขาพูดนั่นแหละว่าเขา...
เขาได้คิดทบทวนมาตั้งหลายปีแล้ว ว่าเขาต้องรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้น
แต่ฉันก็ไม่ได้เปลี่ยนความรู้สึกที่มีต่อเขาเลย
ถึงเขาจะพูดแบบนั้น ก็ไม่ได้แปลว่าฉันควรยกโทษให้เขา ไม่
ฉันคิดว่ามันเป็นคำพูด ที่เขาคิดว่าต้องพูดซะตอนนี้
เพราะเขารู้ว่าวันประหารใกล้เข้ามาแล้ว
และเขาจะพูดทุกอย่างเพื่อขอความเห็นใจ
แต่เมื่อก่อนเขาไม่ได้พูดอะไรเลย
ที่จริงเขายิ้มใส่เราตอนออกจากศาลด้วย
มีการเอ่ยถึงในการไต่สวนด้วยว่า เขายิ้มเยาะใส่เรา
เรื่องเดียวที่เขาเสียใจก็คือถูกจับ
ผมจำไม่ได้นะ แต่...
ผมคงไม่ยิ้มใส่พวกเขา เพราะเรื่องแบบนั้นแน่
ผมอาจจะยิ้มเพราะเรื่องอื่น มีคนพูดขึ้นตอนอยู่บนแท่น
หรือเรื่องที่ผมไม่เห็นด้วย
แต่ถึงจะเป็นตอนนั้น ผมก็ไม่ทำแบบนั้นกับพวกเขาแน่
(สองเดือนหลังจากที่เขาให้สัมภาษณ์ครั้งแรก) (จอชยอมตอบคำถาม)
(เรื่องการฆาตกรรมทอมมีมากขึ้น)
(จอชไม่เคยอ้างว่าเรื่องที่ทีนาถูกล่วงละเมิด)
(เป็นปัจจัยในการฆ่าทอมมี โอเวนส์)
ไม่ใช่เพราะฉันเข้าใจสิ่งที่พวกเขาทำ
ก็แค่เพราะสิ่งที่ทอมมีทำกับฉัน
ฉันรู้สึกว่าการบอกพวกเขาว่า เกิดอะไรขึ้นกับฉัน
เหมือนกับฟางเส้นสุดท้าย
ผมไม่ มันยากนะ เป็นคำถามที่ตอบยากมาก
เพราะผมคิดว่ามีหลายสิ่งเกิดขึ้น
มีเหตุการณ์หลายอย่างที่เกิดขึ้น และนำมาสู่อีกเหตุการณ์หนึ่ง
ผมไม่คิดว่าเรื่องนั้นเป็นปัจจัยสำคัญ
ในการฆ่าเขา
ไม่ใช่
แต่มันเป็นปัจจัยหนึ่งแน่นอน
มัน...
มันทำให้ผมคิดว่าเขาก็ไม่ได้ใสซื่อนัก
คุณหนีตัวเองไม่ได้
เวลาที่คุณติดอยู่กับตัวเองในห้องขัง
เรื่องนี้ช่วยผม
มันช่วยให้ผมเปลี่ยนไป ช่วยให้ผมรู้ว่าจริงๆ แล้วผมเป็นยังไง
และก็ไม่เป็นตัวผม เพราะสิ่งที่ผมได้เจอมา
ผมเข้าใจความรู้สึกตัวเอง และด้านนั้นของตัวเองมากขึ้น
และ...
ใช่ ผมไม่โกรธ ผมไม่เจ็บปวด ผม...
เรื่องเหล่านั้นไม่ได้ครอบงำชีวิตผม
บางครั้งผมคิดว่าผมสมควรตาย
เพราะสังคมของเราเชื่อแบบนั้น
นั่นคือสิ่งที่เราต้องชดใช้
เวลาก่อเหตุอาชญากรรมขึ้นมา
แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็ไม่รู้สึกว่าผมสมควรตายเช่นกัน
เพราะว่ากันว่าโทษประหาร
มีไว้เพื่อคนที่เลวยิ่งกว่าเลว
แต่ผมเลวขนาดนั้นเลยเหรอ
ผมรู้ว่าคุณไม่มีทางมองผม โดยไม่คิดถึงสิ่งที่ผมทำลงไปได้
แต่ผมหวังว่าผู้คนจะมองผมและเห็น
ไม่ต้องให้อภัยผมก็ได้ แต่ให้เห็นส่วนอื่นของผมด้วย
และผมรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ยากยิ่งที่ใครจะทำได้
ผมเข้าใจและ...
ผมอยากจะให้ทุกคนเห็น ตัวตนทั้งหมดของผม
ไม่ใช่แค่ตอนนั้น
ตอนที่...
ผมได้ตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ เลวร้ายและน่ากลัวลงไป
ผมเป็นอะไรมากกว่านั้น และ...
นั่นเป็นแรงจูงในอย่างหนึ่ง ในการทำสิ่งที่ผมต้องการ
ผมรู้ว่ามันอาจจะไม่ค่อยมีความหมาย
แต่ผมอยากให้ผู้คนรู้ว่า เรื่องมันซับซ้อนกว่านั้น
มันไม่ได้ตรงไปตรงมาขนาดนั้น
ผมไม่ใช่สัตว์ที่ต้องฆ่าทิ้ง