หลายสิ่งที่เกิดขึ้นในปีนั้น เหมือนเกิดขึ้นจากเหตุการณ์นั้น
ทุกคนในชีวิตผมไม่เชื่อ
ไม่ใช่โรเบิร์ต ไม่ใช่โรเบิร์ตที่เรารู้จัก
แต่หลายคนก็ไม่รู้จักผม ดีเท่าที่พวกเขาคิด
มันไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากทำจริงๆ
แต่เมื่อเขาตกลงกันว่าผมทำ
สถานการณ์มันบานปลายจนคุมไม่ได้
อย่างรวดเร็ว
(ตั้งแต่สหรัฐฯ นำโทษประหาร กลับมาใช้อีกครั้งในปี 1976)
(มีฆาตกรมากกว่า 8,000 คน ถูกตัดสินให้รับโทษประหาร)
(นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร หมายเลข 990101)
ไม่มีการพูดกันเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เมื่อเราไปถึงที่ที่กำลังมุ่งหน้าไป
ทุกอย่างกลับตาลปัตรและเลวร้ายลง
(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
ผมเดินเข้าไปและยิงหนึ่งนัด
เดินเข้าไปใกล้อีก แล้วยิงอีกหนึ่งนัด
เธอถูกยิงทะลุแก้ม กระสุนไปหยุดอยู่ที่ขากรรไกร
จากนั้นผมก็ผลักเขาไปหลังโต๊ะ แล้วแทงเขาประมาณ 25 ครั้ง
ผมไม่อยากเชื่อเลย
ผมแค่คิดว่า ไม่อยากเชื่อเลยว่าผมเพิ่งจะฆ่าคน
ผมไม่รู้สึกผิดเลย
ผมเริ่มแทงเขา แทงคนที่นั่งอยู่บนโซฟา
(ล่า)
(ทัณฑสถานโปโตซี วอชิงตันเคาน์ตี รัฐมิซซูรี)
(ในปี 1990 โรเบิร์ต เชเฟอร์ วัย 19 ปี ถูกจับเพราะมีส่วนเกี่ยวข้อง)
(ในเหตุยิงเจอร์รี พาร์คเกอร์ และเดนนี ยัง ถึงแก่ความตาย)
(สาเหตุที่ทำให้เขาเกี่ยวข้องกับคดีนี้)
(ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่)
- แค่นับ หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า - หนึ่ง สอง สาม
หนึ่ง สอง สาม สี่...
ผมเกิดและโตมาในซาไลนา รัฐแคนซัสในเดือนสิงหา ปี 1970
ผมเป็นลูกคนที่เก้าใน 11 คน และเป็นลูกชายคนที่หกในหกคน
ครอบครัวผมเป็นคาทอลิก พ่อเป็นทหาร สังกัดกองทัพบก
หลังจากที่ผมเกิดมา ครอบครัวผมก็ย้ายบ้านอยู่บ่อยๆ
พ่อผมเสียชีวิตในเดือนสิงหาคมปี 1977
แล้วอะไรๆ ในครอบครัวของเราก็เปลี่ยนไป
แม่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว แต่ก็มีผู้ชายอีกคนเข้ามาในครอบครัวเรา
การตายของพ่อทำให้ผมเปลี่ยนไปมาก
ชีวิตผมดิ่งลงเหวตั้งแต่วันนั้นเลย
ผมทำในสิ่งที่อยากทำ วิธีการ ช่วงเวลาที่อยากทำมานาน 12 ปี
และมันก็กลายเป็นนิสัยของอาชญากร
ความผิดเล็กๆ ลักขโมย ทำลายทรัพย์สิน ผมเป็นคนที่ประเทศนี้
เรียกว่าคนเลวหรือคนนอกกฎหมาย
แล้วก็มีเรื่องยากับเหล้าตอนเก้าขวบ
ผมจะเอาเหล้าไปโรงเรียน
ระหว่างช่วงพัก เด็กคนอื่นจะไปเล่นกัน
แต่ผมจะแอบออกไป และพยายามดื่มเหล้า
มันบ้ามากเลย ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำ แต่ผมก็รอด
เพราะผมดูไม่เหมือนคนที่ทำแบบนั้น
และพวกเขารู้ว่าพบเศร้าเรื่องพ่อผม พวกเขาก็เลยปล่อยผมไป
ครั้งแรกที่ผมทำผิดกฎหมายจริงๆ
ผมเคยทำความผิดที่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ ก่อนหน้าคดีในตอนนี้
แต่มันก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร
ผมเคยขโมยรถ ผมคบกับสาวคนหนึ่ง และเราทะเลาะกัน
เธอเลยแจ้งความว่าผมขโมยรถมา
แต่ผมก็ผิดจริงๆ
เธอทำสิ่งเดียวที่ทำได้ ซึ่งทำให้ผมโดนจับ
ครั้งนั้นผมเกือบติดคุกเลยละ
อีกสองปีต่อมาผมก็ทำอีกครั้ง กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง
ผมไม่จำบทเรียนในครั้งแรก และครั้งนั้น ผมถูกตัดสินจำคุกในโอคลาโฮมา เพราะคดีนั้น
และผมโดนภาคทัณฑ์
สามเดือนต่อมา ผมก็มาเจอคดีนี้
(สไตน์เมเยอร์ ฆาตกรรมโดยไตร่ตรองไว้ก่อน)
สไตน์เมเยอร์เป็นจำเลยร่วมของผม ผมเคยทำงานกับเขา
บางทีอาจจะเหมือนคนที่เป็นพี่น้องกัน
เขาเด็กกว่าผมนิดหน่อย แต่เหมือนกับผมมาก
เขาอาจจะขี้โมโหกว่าผม
แต่ผมชอบเขาเพราะเขาเหมือนผมมาก
ตอนที่ผมเด็กกว่าเขานิดหน่อย
เราก็ไม่ได้สนิทกันนัก จนถึงช่วงประมาณหนึ่งเดือน
ก่อนเกิดเหตุฆาตกรรม
แต่ในเดือนนั้น เราซี้กันมากเลย
ไปเจอสาวๆ ปาร์ตี้ ดื่มเหล้าก่อนถึงวัย
เสพกัญชา โคเคนและยาไอซ์
สไตน์เมเยอร์ชอบคุยโว ก่อนหน้านั้นเขาจะโม้บ่อย
เรื่องปล้นคน และทำเรื่องผิดกฎหมายหลายอย่าง
ที่จริงผมก็พูดมากแต่ก็ไม่ได้เชื่อเรื่องพวกนั้น
ตอนที่เขาพูดถึงมันขึ้นมา ตอนแรกผมก็ปฏิเสธเลย
ปฏิเสธจริงๆ
เขาบังคับให้ผมทำไม่ได้
แต่พอเวลาผ่านไป ผมก็ตกลง
ผมบอกว่า "ได้สิ"
และภายในหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น เราก็ไปที่นั่นกัน
เราวางแผนว่าจะปล้น
โดยไม่มีการฆ่าคนอะไรทั้งนั้น
ตอนแรกไม่ได้มีการเอ่ยถึงเลย
สถานการณ์มันบานปลายจนคุมไม่ได้
(วันที่ 29 เมษายน ปี 1990 เจอร์รีและเดนนี ยัง)
(อยู่ที่แบลนเชตต์ แลนดิง เซนต์ชาร์ลส์ รัฐมิซซูรี)
เราพบกับผู้เสียหายที่แบลนเชตต์ แลนดิง
นี่เป็นคำพูดที่ผมไม่อยากจะใช้เลย
แต่มันรู้สึกเหมือนนักล่ากับเหยื่อ มันเป็นแบบนั้นจริงๆ
เราแอบตามเหยื่อไป
ตอนนั้นมืดมาก และพวกเขาก็อยู่ค่อนข้างห่างจากเรา
แต่ตอนที่เราเดินใกล้เข้าไป ก็รู้ได้เลยว่าเป็นผู้ชายสองคน
แล้วพวกเขาก็จูบกัน
เรารู้กันว่าคนที่เป็นพวกรักร่วมเพศ อาจเป็นเป้าหมายที่ง่ายกว่า
เวลาคุณจะหาเหยื่อเพื่อปล้น
คุณไม่อยากเลือกเหยื่อที่สูงหกฟุตแปดนิ้ว หนัก 300 ปอนด์แน่ๆ
คุณต้องอยากเลือกเหยื่อที่เคี้ยวง่ายๆ
พวกเขาคิดว่ามันแปลก ที่พวกเราออกมาดึกขนาดนั้น
เราทั้งคู่ดูเด็กมาก ดูรูปตอนที่ผมถูกจับก็ได้
ผมดูเหมือนอายุประมาณ 12 ไม่ใช่ 19
"ดึกป่านนี้ออกมาทำอะไรกัน"
พวกเราก็เลยแต่งเรื่องขึ้นมา
ว่าเราต้องไปบ้านสาวคนหนึ่ง ที่อยู่ห่างออกไป 10 ไมล์
"ไปส่งเราได้ไหม" "ได้เลย"
พวกเราก็เลยได้ขึ้นไปอยู่บนรถกับพวกเขา
พวกเขาดื่มเหล้ามา ทั้งคู่เหมือนจะเมากรึ่มๆ
เราให้พวกเขาพาไปที่บ้านสองสามหลัง ที่เรามองหาอยู่
เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราอยู่ไหน
ผมรู้ว่าผมมีปืน
ตอนนั้นยังไม่ได้ใส่กระสุน ผมมีกระสุนอยู่ในกระเป๋า
และแล้วพวกเขาก็หยุดรถ และพูดว่า "พอกันที"
"พวกเธอให้เราขับรถวนไปวนมา เพราะงั้น..."
ตอนนั้นแหละที่เราจะปล้นพวกเขา เราลงจากรถ
เกิดการต่อสู้กัน และ...
ระหว่างที่ผมสู้กับคุณยังอยู่ฝั่งคนขับรถ
สไตน์เมเยอร์ก็สู้กับคุณพาร์คเกอร์ ที่นั่งอยู่ข้างคนขับ
คุณพาร์คเกอร์ทำให้ สไตน์เมเยอร์ล้มลงกับพื้นได้
ผมเลยเล็งปืนใส่และบอกให้ปล่อยสไตน์เมเยอร์
จากนั้นพวกเราก็ขึ้นรถ ผมบอกให้พวกเขาขึ้นรถ
ตอนนั้นแหละที่มันกลายเป็นการลักพาตัว
ผมบอกให้เขาขับรถไป
สถานการณ์ตึงเครียดมาก
ผมบรรจุกระสุนปืน
เราไปถึงซิลเวอร์สโรด
แล้วเราก็จอดรถที่นั่น
ผมบอกให้พวกเขาจอดรถ
"เปิดประตูให้เราออกไป"
ผมพูดแบบนั้น แล้วคุณพาร์คเกอร์ก็ให้สไตน์เมเยอร์ลงไป
แล้วพวกเขาก็สู้กันในทันที
จากนั้นผมก็ลงจากรถ
แล้วก็ไปสู้กับคุณยังเหมือนกัน
ไม่ทันได้ตั้งตัวเลย มันเกิดขึ้นเร็วมาก
ระหว่างที่ผมสู้กับคุณยัง คุณพาร์คเกอร์ก็ออกวิ่งไปบนถนน
ผมไล่ตามเขาไป
ตอนนั้นเขาอยู่ห่างจากผมประมาณ 50 ฟุต
เขาไม่ได้วิ่งเร็วเลย
เขาไม่ได้วิ่งเป็นเส้นตรงด้วยซ้ำ
พื้นถนนไม่เรียบ เขาเลยสะดุด
และตอนที่เขาสะดุด ผมก็ยิงปืนหนึ่งนัด
ผมรู้ว่านัดนั้นพลาดไป
แต่ตอนนั้นเขาเดินโซเซไปที่คูน้ำ
ผมเดินเข้าไปหาเขา
ระหว่างที่เดินเข้าไป ผมก็ยิงอีกหนึ่งนัด
ผมเดินเข้าไปใกล้อีก แล้วยิงอีกหนึ่งนัด
นัดหนึ่งเหนือตาเขา อีกนัดหนึ่งที่ใต้ตา
สไตน์เมเยอร์ยังอยู่ที่หลังรถคันนั้น
ส่วนคุณยังก็อยู่ในคูน้ำด้านหน้ารถ
และเขาพยายามเดินออกมาจากคูน้ำ มันแฉะและเละเป็นโคลน แล้วผมก็ยิงอีกหนึ่งนัด
เขาล้มหงายหลังไป ผมเลยกระโดดลงไปในคูน้ำ
ระหว่างนั้นผมก็ยิงอีกหนึ่งนัด ไปโดนเขาที่แขน
กระสุนทะลุออกไป
แล้วเขาก็หันมาแล้วผมก็ยิงอีกหนึ่งนัด
แล้วมันก็จบ
การเกิดยิงขึ้น
และมันก็จบลง ภายในเวลาประมาณ 30 วินาที
มันจบลงไป
แล้วทุกอย่างก็เงียบ
(ภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังเกิดการฆาตกรรม เดวิด สไตน์เมเยอร์และโรเบิร์ต เชเฟอร์)
(ก็มามอบตัวกับทางตำรวจ)
สไตน์เมเยอร์กับผมคุยเรื่องนี้กัน
ไม่ใช่เรื่องฆาตกรรม แต่คุยว่าเราจะเล่าเรื่องนี้ยังไง
นายบอกว่านายฆ่าหนึ่งคน ฉันก็จะบอกว่าฉันฆ่าหนึ่งคน
เป็นคู่หูกันควรจะทำแบบนั้น
เขาไม่อยากมอบตัว
และผมก็ไม่ได้บังคับเขา แต่สุดท้ายแล้วเขา...
ผมไม่รู้ว่าเขามอบตัวทำไม
แต่ผมมอบตัวเพราะอยากจะรอดจากคดี
มอบตัวเสียดีกว่า เพราะถ้าหนีก็จะดูเหมือนผิด
ใครๆ ก็คิดแบบนั้น จริงไหม
เราก็เลยมอบตัวและเราก็เล่าเรื่องแบบนั้น
นายบอกว่ายิงคนหนึ่ง ส่วนฉันก็จะบอกกว่ายิงคนหนึ่ง
และมันเป็นการล่วงละเมิดทางเพศ
แล้วเรื่องราวก็เลยเถิดหลังจากนั้น
(ที่ว่าการเซนต์ชาร์ลส์เคาน์ตี คำให้การ)
(แล้วเดฟก็ตะโกนว่า "ไอ้พวกตุ๊ด")
(เขาเห็นเดฟยิงพาร์คเกอร์สองถึงสามครั้ง)
(เชเฟอร์บอกว่าเขายิงถูกยัง ประมาณสองสามนัด)
(เดฟบอกเขาว่าพาร์คเกอร์)
(เข้ามาล่วงละเมิดทางเพศเขา)
(ในตอนแรก ทั้งเชเฟอร์และสไตน์เมเยอร์)
(ถูกตั้งข้อหาฆาตกรรม)
(เจอร์รี พาร์คเกอร์และเดนนี ยัง)
(ทั้งสองคนต้องโทษจำคุกตลอดชีวิต)
เจอร์รี ลุงของผมเป็นคนดีมาก
เขาจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ
เขาไม่เคยพบคนแปลกหน้า
ทุกอย่างเป็นเรื่องตลกสำหรับเขา เขาไม่เคยเครียดกับอะไรเลย
เขาก็แค่ออกไปสนุก
ถ้าคุณอยากทำอะไร เขาจะทำกับคุณ
ทุกอย่างของเขาเป็นของคุณด้วย เขาเป็นคนแบบนั้น
(ริชาร์ด หลานชาย)
เขาจะกังวลอยากจะช่วย อยากจะทำเพื่อคุณทุกอย่าง
เดนนีกับเขาไปไหนมาไหนกันบ่อย
เรื่องเดียวที่ผมรู้เกี่ยวกับเดนนีคือ...
เขาเป็นเกย์และมีผู้หญิงคนหนึ่งหักอกเขา
เขาก็เลยไม่คบกับผู้หญิงอีกเลย
ตอนที่เรารู้เรื่องลุงเจอร์รี
ผมว่าเราไม่อยากจะยอมรับมัน
ผมคิดว่าเราไม่อยากจะเชื่อเลยสักคน
เขาไม่ใช่คนที่จะก่อเรื่องอะไร
หรือมีเหตุผลอะไรให้ถูกฆ่าตาย ไม่มีเหตุผลเลย
เขาอายุ 40 กว่า เข่าเขาก็ปวด
เดินไม่ไหว หัวใจก็ไม่แข็งแรง
เด็กอายุ 19 ล้มเขาได้สบาย
จัดการเขาได้โดยไม่ต้องออกแรงมากเลยละ
ตอนที่ลุงเจอร์รีตาย เราทุกข์ใจทั้งครอบครัว
ผมคิดว่าชาตินี้เคยเห็นแม่ร้องไห้สองครั้ง...
ครั้งหนึ่งก็เพราะเรื่องนี้
(ที่ว่าการเซนต์ชาร์ลส์เคาน์ตี เซนต์ชาร์ลส์เคาน์ตี)
แม่ผมไม่เคยไปศาล ตอนไต่สวนคดีของโรเบิร์ต เชเฟอร์เลย
ยายกับพี่สาวของผมไป
พวกเธอจะกลับมา และบอกข้อมูลกับเราไม่มากนัก
(ศาล)
ผมจำได้ว่าพี่สาวบอกผมว่า เขาเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดี
จนกระทั่งปริปากพูด
แล้วพี่ก็บอกว่าเขาเป็นคนสารเลวที่โอหัง
ผมไม่แน่ใจว่าทำไมพี่พูดแบบนั้น...
แต่พอเขาปริปาก เธอก็เกลียดเขาทันทีเลย
ผมชื่อฟิล โกรนเวห์
ผมเป็นทนายผู้นำการไต่สวน และผู้ช่วยอัยการ
อยู่ที่เซนต์ชาร์ลส์เคาน์ตี รัฐมิซซูรี
เรามักจะเจอคดีฆาตกรรมปีละสองสามคดี
ไม่ปกติแต่ก็เกิดขึ้นได้
และหน้าที่หนึ่งของผมก็คือตัดสินคดีเหล่านั้น
เมื่อผมได้สัมผัสคดีนี้ ตอนที่เชเฟอร์และสไตน์เมเยอร์มอบตัว
ผมคิดว่าคำให้การของเชเฟอร์ไม่ใช่เรื่องจริง
มันดูไม่ค่อยมีเหตุผล
พวกเขาบอกว่ากำลังโบกรถอยู่
มีผู้ชายสองคนรับพวกเขา พวกเขาอ้างว่าชายพวกนั้นเป็นเกย์
แล้วชายสองคนนั้นก็พยายามข่มขืนพวกเขา
จากนั้นเชเฟอร์และสไตน์เมเยอร์
ก็แย่งปืนมาจากชายสองคนนั้นได้
และยิงพวกเขาเพื่อป้องกันตัว
ปัญหาก็คือมีผู้เสียหายคนหนึ่ง ถูกยิงที่หัวสองนัด
ส่วนอีกคนถูกยิงที่หัวหนึ่งนัด
แผลพวกนั้นดูไม่เหมือนจะเป็นฝีมือของคน
ที่พยายามต่อสู้เพื่อขัดขืนเมื่อโดนทำร้าย
ผมไม่เชื่อคำให้การครั้งแรกนั้น
แต่มันถือว่าแปลก เวลามีคนมาสารภาพกับตำรวจ
พวกเขามักจะอ้างเรื่องที่พวกเขาอยากให้เชื่อ
ที่ทำให้พวกเขาดูดีเกินจริง
เชเฟอร์ตบตาผมได้เป็นอย่างดี
เล่นงานผมอย่างโหดร้าย
ผมคิดว่าเขาคิดว่าตัวเองฉลาดเกินไป
เขาไม่ได้ฉลาดเท่าที่เขาคิดเลยสักนิด
สำหรับเขาแล้วเรื่องที่เหยื่อทั้งคู่เป็นเกย์
ทำให้เขามองว่ามันเป็นปัจจัยในการลดโทษ
เขาคิดว่าทุกคนจะเข้าใจ ว่าทำไมเขาถึงอยากฆ่าเกย์สองคน
เขามีปัญหาใหญ่เรื่องนั้น
และผมไม่รู้ว่าทำไม
(ขอต้อนรับสู่เมืองซาไลนา จำกัดความเร็ว)
สมัยที่เรายังเด็ก ละแวกนี้เงียบมากๆ
เพื่อนๆ ของเราทุกคนจะอยู่ที่คัสเตอร์...
(จูเลียต เชเฟอร์ น้องสาว)
ไม่ก็เชอริแดน เมอริลล์
พวกเขาเป็นนายพลชาวอเมริกัน
เราเลยเรียกมันว่าถนนเจเนอรอล
แม่ฉันได้รับการเลี้ยงดูจากแม่ชีคาทอลิก ในศูนย์เลี้ยงเด็กกำพร้า
เข้มงวดสุดๆ
เธอไม่รู้จักหน้าที่ของคนเป็นแม่
ถึงแม้ว่าเธอจะมีลูกหลายคน เธอก็ยังไม่รู้ว่าต้องเป็นแม่ยังไง
แม่ไม่เคยกอดเราและพูดว่า "แม่รักลูก" และการยืนยันที่เด็กๆ ต้องการ
แม่ของฉันกับพ่อเลี้ยงมักจะทะเลาะกันบ่อยๆ
แม่ไม่อยากให้เขาไป
แม่แจ้งตำรวจแต่ก็ไม่อยากให้เขาไปไหน
มันเป็นแบบนั้นมาตลอด
นี่คือที่ที่เราเติบโตมา
ในบ้านหลังนั้นมีเด็ก 11 คน กับผู้ใหญ่อีกของคน
บ้านก็เล็กแค่นั้นเอง
ฉันจำวันหยุดที่มีความสุขไม่ได้เลย
ฉันจำไม่ได้ว่าเคยมีความสุข ตอนอยู่บ้านหลังนี้เลย
เราจะมีความสุขตอนที่เด็กๆ อย่างเรา ออกมาเล่นกันที่ทางรถไฟ
ทางด้านขวา จะมีที่ที่เราสร้างป้อมของเราเอาไว้
และฉันคิดว่าเราชอบไปโรงเรียนมาก เพราะโรงเรียนไม่ใช่บ้าน
เขาเคยเป็นเด็กที่มีความสุขมาก
เป็นคนเขาทุกคน ทุกคนรักเขา
เขารู้จักคนไปทั่วเลย
เราเรียกเขาว่า "พ่อผู้สื่อข่าวจอมจุ้น"
เพราะเขาจะรู้ข่าวทุกอย่างที่เกิดขึ้นในทันที
แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน...
เขาจะต้องถูกตำหนิทุกเรื่อง
เขาทำอะไรก็ไม่เคยถูก
เขาจะถูกตีก้นหรือไม่ก็ทุบตีตลอด
แต่มันไม่เคยส่งผลอะไรกับเขาเลย เขามีความสุข
เขาจะยิ้มแก้มแดงเป็นสีชมพูตลอด
เขาไม่เคยแม้แต่โมโหหรือร้องไห้เลย
เขาอาจจะเคยขโมยของอยู่บ้าง
แต่ถูกจับได้ตลอด เขาก็เคยพยายามทำอีก
เขาทำให้เรางงตลอดเลย
หนทางเดียวที่ฉันจะหนี จากเรื่องแย่ๆ พวกนั้นก็คือจากมา
แม้ตอนนั้นฉันจะอายุ 15 แล้ว ฉันก็ยังทำได้ยาก
เพราะฉันรู้ว่าถ้าไปแล้ว ก็ยังเหลืออีกสี่คนอยู่ที่นั่น
แต่คนที่ฉันเป็นห่วงจริงๆ ก็คือโรเบิร์ต
ฉันไม่ได้กลับไปเป็นเวลานานมาก
โรเบิร์ตเข้าไปอยู่กองทัพเรืออยู่พักหนึ่ง
หลังจากนั้นเขาก็ไม่อยากกลับมา ซาไลนาอีกเลย
ฉันเคยบอกว่า "มาอยู่กับเราที่เซนต์ชาร์ลส์สิ"
แล้วทุกอย่างก็ไปได้สวย
เขามาเป็นพี่เลี้ยงให้ลูกชายฉัน ตอนอายุสองสามขวบ
แล้วหลังจากนั้นประมาณหกถึงเก้าเดือน...
ก็เกิดเรื่องขึ้น
(แยกข้ามทางรถไฟ)
(ตอนที่โรเบิร์ตออกจากซาไลนา เขาก็จากเพื่อนที่สนิทที่สุดมาด้วย)
ผมเจอกับโรเบิร์ตครั้งแรกตอนที่อยู่เกรดสอง
ตอนนั้นโรเบิร์ตพูดโพล่งออกมา
เขาตะโกนว่า "ฉันกับเอลวิส เพลสลีย์... เอลวิสเป็นพี่ฉัน"
ผมรู้เลยว่ามันเป็นเรื่องโกหก...
(ออบรีย์ เพื่อน)
แต่ความเป็นอยู่ที่บ้านของเรา และพลังงานดึงเราเข้าหากัน
และครูบอกว่า
มันเป็นพลังงานที่ดำมืด และมันทำให้ครูกลัวสุดๆ
แต่ก็ไม่มีใครทำลายมิตรภาพของเราได้
โรเบิร์ตเป็นเด็กที่บ้าดีเดือด
เขาจะพยายามเอาชนะคนอื่นอยู่เสมอ เพราะเขาเป็นคนแบบนั้น
และยิ่งอันตรายเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
เราจะไปเล่นอยู่ใกล้ๆ รถไฟที่มาจอดทุกครั้ง
แต่ว่าโรเบิร์ตทำอะไรเสี่ยงกว่านั้น
เขากระโดดไม่ก็ปีนขึ้นไปบนรถไฟที่วิ่งอยู่
ปีนขึ้นไปข้างบน และโดดจากขบวนหนึ่งไปอีกขบวนหนึ่ง
ผมคิดว่าเขาต้องตายแน่ๆ
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะได้เห็นเพื่อนของผม
ผมพูดว่า "ลงมา อย่าทำเลย
นายไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้"
เขาทำเอาผมเครียดสุดๆ
พอโรเบิร์ตกับผมโตขึ้น
เราก็ขับรถรอบเมืองพร้อมกับกลุ่มเพื่อน
เราไปที่สวนสาธารณะนั่น ที่นั่นมีเกย์อยู่บ้าง
และบางครั้งเราก็จะไปตีสนิทกับพวกเขา
แล้วให้อีกคนไปขโมยของของพวกเขาและ...
ผมไม่รู้ว่าทำไมเราถึงเริ่มทำแบบนั้น
อาจจะเป็นเพราะมันตื่นเต้นก็ได้ ผมก็ไม่แน่ใจ
เรื่องที่เราไม่รู้ก็คือ เพื่อนเราที่แก่ที่สุดในกลุ่ม
ไปกับเกย์คนหนึ่ง ไปมีอะไรกับพวกเขาและกลับมา
เราไม่รู้เรื่องนั้นเลย
ผมไม่คิดเลยว่า
โรเบิร์ตจะก่อคดีที่ทำให้เขาติดคุก
แต่ว่ามีคนส่วนหนึ่งคิดว่า เขาต้องมีจุดจบแบบนี้แน่
หลายคนคิดว่าเขาคงขโมยรถ ทำร้ายตำรวจไม่ก็ทำอะไรแบบนั้น
แต่ไม่มีใครคิดว่าเขาจะฆ่าเกย์สองคน
เขาไม่ใช่คนที่มีสันดานรุนแรงแบบนั้น
เขาอาจทำเรื่องรุนแรง อย่างการซ้อมผู้หญิง ซ้อมแฟนเขา
นั่นก็ใช่ เขาเคยทำอยู่สองสามครั้ง
และโรเบิร์ตอาจจะได้สาวนับร้อยคน
เขามีผิวพรรณดี
เขาจะปากหวาน คารมดีกับสาวๆ เขาอาจได้นอนกับสาวๆ ตั้งแต่เรียนมัธยม
สาวๆ ชอบเด็กเลวแบบโรเบิร์ต
พอนอนกับพวกเธอแล้ว บางครั้งเขาก็รู้สึกขัดแย้ง
หรือสับสน
แล้วเขาก็ทำเรื่องอย่างเช่น...
เขาอาจจะทุบตีแฟนของเขา
หรือทำลายข้าวของที่บ้านของแฟนเขา
(สามปีหลังจากถูกจับ)
(โรเบิร์ต เชเฟอร์ต้องโทษว่า ก่อการฆาตกรรมทั้งสองครั้ง)
(อย่างไรก็ตาม หลายคนคิดว่า)
(เขาฆ่าเหยื่อแค่คนเดียวเท่านั้น)
(ซึ่งเป็นความคิดที่เชเฟอร์เอง ยืนยันมาจนถึงปี 2014)
ผมติดต่อกับโรเบิร์ต เชเฟอร์
ตอนที่ผมไล่ดูรูปและข้าวของของลุงเจอร์รี
ในปี 2014 มันทำให้ผมนึกถึง เรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีต
ตอนนี้ผ่านมา 24 ปีแล้ว เขาไม่ใช่เด็กอายุ 19 ปีแล้ว
ผมอยากรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง
ตอนนั้นเขายังอ้างว่าเดวิดฆ่าเหยื่อหนึ่งคน
และเขาก็ฆ่าหนึ่งคน แต่เขาต้องรับโทษทั้งหมด
และเขาก็พูดออกมาให้ดูเหมือนว่า...
เดวิดเป็นคนที่อารมณ์ร้อน
เดวิดเป็นคนที่มีปัญหามากกว่าโรเบิร์ต
ผมก็เลยติดต่อไปหาเขาและ...
"รู้ไหม โรเบิร์ต คุณติดคุกมานานมาก"
"ผมได้อ่านไปเยอะ มันดูเหมือนว่ามันแย่มากๆ"
"ถ้าคุณมีโอกาสจะเป็นอิสระ เราก็ไม่ว่าอะไร"
ผมเกือบจะรู้สึกเสียใจกับเขาด้วย
เขาก่อเรื่องขึ้นตอนอายุ 19
และเป็นที่รู้จักจากการกระทำที่เลวร้ายที่สุด ที่เคยทำมาในชีวิต
เขาเป็นที่รู้จักแบบนั้น
ผมแค่อยากให้เขารู้ว่าผมให้อภัยเขา
(หลายวันต่อมา โรเบิร์ต เชเฟอร์ ตอบจดหมายของริชาร์ด)
โรเบิร์ตเตือนผมว่าจดหมายนี้ มีรายละเอียดของสิ่งที่เกิดขึ้น
ในวันที่ 29 เมษยน ปี 1990
มันจะอธิบายไว้ชัดเจน และให้ผมเตรียมตัว
และเตือนว่าผมอาจอยากอยู่คนเดียว ตอนที่อ่านมัน
ผมคิดว่าโรเบิร์ตจะเล่าเรื่องราวแบบเดียวกัน
กับที่เขียนไว้ในอินเทอร์เน็ต
นึกว่าเขาจะเล่าว่าเขาฆ่าหนึ่งคน และเดวิด สไตน์เมเยอร์ฆ่าอีกหนึ่งคน
แต่เขาเขียนแสดงความรับผิดชอบ ทุกข้อหาในจดหมายฉบับนี้
เขาบอกผมว่าเขายิงทั้งสองคนเอง
(ระหว่างที่ผมให้บอกคำ ผมบอกกับนักสืบว่า)
(คุณยังและคุณพาร์คเกอร์ เข้ามาล่วงละเมิดทางเพศ)
(นี่เป็นจุดเริ่มต้นของการโกหก)
(ผมคนเดียวเท่านั้น ที่ต้องรับผิดชอบเหตุฆาตกรรมทั้งหมด)
(ถึงเวลาที่ผมต้องซื่อสัตย์สักครั้งในชาตินี้แล้ว)
เขาแค่บอกว่า "นี่ ผมทำเอง
ผมอธิบายไม่ได้ว่าผมทำทำไม
แต่ผมทำเอง ผมไม่มีข้อแก้ตัวอะไร สำหรับสิ่งที่ทำทั้งนั้น"
เขาจะรับผิดชอบ
ผมเลยตอบจดหมายโรเบิร์ต
หลักๆ แล้วผมบอกเขาว่า สำหรับเราแล้วไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
สำหรับผมและทางครอบครัว
เราให้อภัยเขา ผมหมายถึงเรา...
ไม่ว่าฝ่ายทัณฑ์บนจะตัดสินใจยังไง
หรือไม่ว่าใครจะตัดสินยังไง เราก็ยอมรับได้
ทำไมผมถึงยกโทษให้โรเบิร์ต เชเฟอร์เหรอ
ผมคิดว่าเหตุผลที่แท้จริงก็คือ
ถ้าผมไม่ยกโทษให้ใครสักคน
ผมจะยกโทษให้สิ่งที่ตัวเองทำลงไปได้ยังไง
เขาติดคุกมานาน 28 ปีแล้ว
สำหรับสิ่งที่เขาทำลงไปในเวลาหนึ่งคืน ซึ่งเขาไม่ได้คิดจะทำด้วยซ้ำ
และผมรู้ว่าลุงผมก็คงยกโทษให้เขาเหมือนกัน
ลุงผมเป็นคนแบบนั้นแหละ
(ถึงแม้ในที่สุดความจริงจะถูกเปิดเผย) (เชเฟอร์ก็ได้เปิดเผย รายละเอียดเดียวกันนี้ให้ตำรวจรู้)
(ก่อนหน้านี้นาน 20 ปี)
(ริชาร์ด คีลไม่รู้เลยว่า)
(เชเฟอร์ได้สารภาพว่า ก่อการฆาตกรรมที่สองครั้งแล้วในปี 1992)
(สำนักงานอัยการ เซนต์ชาร์ลส์เคาน์ตี)
ผมจำไม่ได้ว่าเชเฟอร์ยืนยัน ในคำให้การแรกนานแค่ไหน
แต่เรื่องที่เขาเล่าเริ่มเปลี่ยนไป เมื่อได้ขึ้นศาลหลายๆ ครั้ง
เช้านี้คุณได้พูดคุยกับซูซาน แม็คแกรท
เธอได้แนะนำให้คุณพูดให้การ หรือไม่พูดให้การรึเปล่า
- เธอแนะนำว่าอย่าให้การ - อย่าให้การ โอเคนะ
- คุณยังจะอยากให้การอยู่ไหม - อยากครับ
โอเค
หลังจากที่เราทำเรื่องยื่นข้อหาไป
เชเฟอร์ก็อยากจะคุยกับตำรวจอีกครั้ง และเขาก็เล่าเหตุการณ์อีกแบบออกมา
เหตุการณ์แบบที่เขาไม่ได้ป้องกันตัวเอง
ซึ่งถือว่าเป็นการสารภาพว่า เขาก่อการฆาตกรรมโดยไตร่ตรองไว้ก่อน
ตอนที่เราไปถึงป้ายหยุดที่โอลด์เซนต์ปีเตอร์
ยังพยายามเอื้อมไปเปิดประตู ผมว่าเขาคงพยายามจะหนี
ตอนนั้นแหละที่ผมคิดว่า จะเกิดเรื่องร้ายแรงกว่าการปล้นขึ้น
ผมแทบจะแน่ใจว่าพวกเขาจะต้องถูกยิง
ที่จริงแล้ว สไตน์เมเยอร์ถามผมว่า
ผมจะยิงพวกเขาใช่ไหม และผมก็บอกว่า "ใช่"
ผมไม่รู้ว่ายิงโดนไหมตอนที่ยิงออกไปนัดแรก
แต่ผมรู้ว่าโดนตอนยิงนัดที่สอง
เพราะผมอยู่ใกล้ จนเลือดกระเด็นมาเปื้อนมือขวาผม
ตอนนั้นมันดึกขนาดไหนเหรอ
เขาแทบจะมีท่าทางโอหัง
เห็นได้ชัดว่าไม่สำนึกผิดเลย
บางครั้งการสอบปากคำแบบนี้ก็เป็นเรื่องยาก
แต่ไม่ใช่กับเขา
เขาดูเหมือนจะภูมิใจกับสิ่งที่ทำลงไป
ผมวิ่งจากพาร์คเกอร์มาหายังกับสไตน์เมเยอร์
ยังยังอยู่ในคูน้ำ
ตอนที่ผมเดินเข้าไปหายัง เขาอ้อนวอนไม่ให้ผมยิงเขา
แล้วเขาก็บอกว่าเขายังเห็นหน้าผมไม่ชัด
และเขาจะไม่ไปแจ้งตำรวจ
ผมรู้ได้เลยว่าผมต้องยิงเขา
ตอนนั้นคุณตัดสินใจยิงเขาเพราะอะไร
เพราะผมยิงพาร์คเกอร์ไปแล้ว
และผมคิดว่ามันคงไม่มีประโยชน์อะไร
ที่ผมจะปล่อยให้ยังรอดไปแจ้งความจับผม
ผมรู้ว่าเขาจะ...
พอมองดูแล้ว เราดูไร้ความรู้สึกสุดๆ
ดูเหมือนไม่ได้รับ ผลกระทบทางจิตใจจากเรื่องนี้เลย
ไม่มีท่าทีจะแสดงอารมณ์ใดๆ เลย
เขาก็แค่อธิบายไปเรื่อยๆ
ว่าเหยื่อคนหนึ่งวิ่งหนีและเขายังเหยื่อที่หลัง
(เมื่อสารภาพกับตำรวจแล้ว)
(เชเฟอร์ก็สละสิทธิ์ปรึกษาทนาย)
(ยอมรับความผิดและร้องขอให้ประหารชีวิต)
(เขาได้หลีกเลี่ยงการไต่สวนที่ยาวนาน)
(และไม่เคยพูดถึงรายละเอียดทั้งหมด ของการฆ่าในศาลเลย)
(เขาถูกตัดสินให้ประหารชีวิต ภายในเวลาแค่สองชั่วโมง)
ผมบรรจุกระสุนใส่ปืนสามนัด
เชเฟอร์ตัดสินใจว่าเขาอยากรับโทษประหาร
นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ
เขาจึงยอมรับผิดและขอให้ผู้พิพากษา ตัดสินประหารชีวิต
แล้วผู้พิพากษาก็ตัดสินตามนั้น
ผมรู้สึกว่าเขาอยากจะควบคุมทุกอย่าง
เขาอยากจะควบคุมการดำเนินการไต่สวนคดี
และนั่นก็เป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพมาก
ผมไม่รู้ว่าเขาได้คิดถึง การปิดฉากเรื่องนั้นไว้อย่างดีไหม
ผมเกือบจะประทับใจที่เชเฟอร์เปลี่ยนแปลงไป
เพื่อการเปลี่ยนเแปลง
การเปลี่ยนแปลงคือจุดจบของมันเอง
หลังจากนั้นเขาก็อ้างว่า เขาเล็งเป้าไปที่คนที่เขาคิดว่าเป็นเกย์
เพราะเขาจะได้ไม่ต้องลำบากต่อสู้ เท่าคนที่ไม่ได้เป็นเกย์
แต่ผมไม่เชื่อว่าเขาทำไปเพราะแบบนั้น
พวกเขาเป็นเกย์ที่สูงหกฟุตสี่นิ้ว ซึ่งแข็งแรงมากคนหนึ่ง
กับผู้ชายแท้ๆ ที่ขี้ขลาดอีกคนหนึ่ง
ผมคิดว่าเขาพุ่งเป้าไปที่พวกเขา เพราะความเกลียดชัง
เขาเชื่อว่าพวกเขาเป็นเกย์ สำหรับเขาแล้ว นั่นเป็นสิ่งที่...
เขาคิดว่าสามารถยอมรับได้
ผมจำวันนั้นได้
มีคนโทรมา ภรรยาผมเข้ามาในห้องน้ำ
ผมคิดว่าตอนนั้น ผมอาบน้ำให้ลูกสาวคนเล็กอยู่
และเธอก็บอกว่า "โรเบิร์ตฆ่าคนตาย"
ผมบอกว่า "ไม่มีทาง" ผมแค่ไม่อยากจะเชื่อ
(ฟิลลิป พี่ชาย)
ผมเชื่อไม่ลง
แต่ผมก็จะเข้าใจมัน ความโกรธน่ะ
ผมไม่ให้อภัยสิ่งที่เขาทำ
ผมไม่เห็นด้วย แต่ผมก็เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น
ถ้าชีวิตวัยเด็กของเขาเปลี่ยนไปนะ มันอาจจะไม่เป็นแบบนี้
โรเบิร์ตเคยถามว่า "ทำไมแม่ไม่รักเรา"
และผมก็ตอบว่า "ไม่รู้สิ"
เพราะมันเป็นแบบนั้นจริงๆ
เพราะเด็กคนอื่นจะได้รับการดูแลเอาใจใส่
พวกเขาไม่ต้องทนทุกข์กับเรื่องแบบนั้น
เข้าใจไหม
เราแทบจะเหมือนกับโดนล่า
ผมว่าใช้คำนั้นอธิบายได้ดีเลย
มีหลายครั้งที่ผมจำได้ว่าตื่นขึ้นมากลางดึก
และแม่กำลังตบโรเบิร์ตอยู่บนเตียง ตอนที่เขาหลับอยู่
ผมจำได้ว่าแม่จะเรียกเขากับผมว่าไอ้ตุ๊ด
ตอนนั้นผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
แล้ววันหนึ่งผมก็รู้และผมเจ็บปวดใจมาก
จริงๆ ครับและผมคิดว่า "ทำไมแม่ถึงเรียกเราแบบนั้น"
จนถึงวันนี้ สำหรับผมกับโรเบิร์ตแล้ว ผมได้คุยกับเขา
บางครั้งผมก็ยังมองกระจกและคิดว่า "ฉันดูเหมือนผู้หญิงเหรอ"
ไม่งั้นแม่คุณจะเรียกคุณแบบนั้นทำไม
มันก็คงกวนใจเขาเหมือนกัน เพราะเขาหน้าตาเหมือนผม
เด็กหนุ่มอเมริกันน่ะ
โดยเฉพาะถ้าคุณถูกลวนลาม ตอนที่ยังเป็นเด็กหนุ่ม
ไม่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับผม
แต่มันเกิดขึ้นกับโรเบิร์ต มันเลยน่าจะต่างกัน
ผมจำถนนเส้นนี้ได้
ผู้ชายคนนี้จะให้เด็กผู้ชายในละแวกบ้านไปหา
เพื่อเล่นวิดีโอเกม
ตอนนี้เรารู้ว่ามันหมายถึงอะไร
เด็กผู้ชายทุกคนในละแวกนั้นเลย
ผมคิดว่ามันต้องส่งผลกับโรเบิร์ตแน่นอน
ผมว่ามันเริ่มขึ้นในหน้าร้อนตอนเรียนเกรดสี่
ตอนอายุประมาณ 12 ถึง 13 ปี
ช่วงหน้าร้อนตอนเกรดสี่คือตอนที่โรเบิร์ต แนะนำให้ผมรู้จักกับนักข่มขืนเด็กนั่น
นักข่มขืนเด็กคนนั้น ทำเหมือนว่าเขาเป็นคนคุม...
ซ่องสำหรับพวกชอบข่มขืนเด็ก เข้าใจนะ
เขาตั้งราคาให้เด็กทุกคน
เราเป็นเด็กสองคนที่ไม่มีงานทำ ยังเด็กเกินกว่าจะทำงาน
เราเลยทำทุกอย่างเพื่อหาเงิน
เข้าใจนะ ทุกอย่างมีเงินเป็นตัวกระตุ้น
และมันก็ดีมากๆ
เราสามารถไปนั่งกินพิซซ่าที่ร้าน และจัดงานปาร์ตี้
เราสามารถจัดปาร์ตี้พิซซ่า
และอยู่สนุกกันไปทั้งวัน
และลืมไปว่าเกิดอะไรขึ้นกับเราบ้าง เงินทำให้ลืมทุกอย่างไป
แน่นอนว่าผมตกใจมาก
ตอนที่ผมรู้ว่าโรเบิร์ต ยอมโดนล่วงละเมิดขนาดไหน
ผมจะใช้ปากให้กับคนที่ใส่ถุงยางเท่านั้น
และ...
ผมจะให้เขาใช้ปากกับผม
ผมยอมให้เขาทำแค่นั้น
ส่วนโรเบิร์ตเจอแย่กว่านั้นเยอะ
รุนแรงและน่าตกใจกว่ามาก
เรามีที่ที่เราจะทำกิจกรรมทางเพศพวกนี้
ผมจะเข้าไปใช้ในตาของผม
แล้วผมก็จะออกจากรถตู้ ระหว่างที่เป็นตาของโรเบิร์ต
และโรเบิร์ตจะได้เงิน 150 ถึง 200 เหรียญเสมอ
ส่วนผมจะได้ประมาณ 50 ถึง 75 เหรียญ
ผมคิดมาตลอดว่า โรเบิร์ตเป่าปี่หาเงินเก่งกว่าผม
ไม่ว่าเขาจะทำโดยใช้ถุงยางหรือไม่ก็ตาม
ผมคิดว่าเขาทำแค่นั้น
เราไม่เคยพูดถึงเลยว่าทำอะไรไปเพื่อเงินบ้าง
ผมเชื่อว่ามันทำให้โรเบิร์ตทำสิ่งที่ร้ายแรงได้
เขาไม่เคยคิดได้ว่าการที่เขายิงคนสองคนนั่น
จะเป็นการกำจัด...
หรือการชดเชยความเสียหาย ที่เกิดขึ้นในชีวิตของเขา
ไม่ว่าโรเบิร์ตจะคิดแบบนั้นหรือไม่
เขาก็เล็งสองคนนั้น เพราะเขาเคยถูกล่วงละเมิด
นั่นคือสิ่งที่ผมคิดและเป็นสิ่งที่หลายๆ คนคิด
(หลายสัปดาห์ หลังจากได้รับโทษประหารชีวิต)
(โรเบิร์ต เชเฟอร์เริ่มทำการยื่นอุทธรณ์)
(ในปี 2004 ศาลตัดสินว่าเขาไม่เข้าใจ)
(รายละเอียดของการสละสิทธิ์ ปรึกษาทนายความ)
(เขาได้รับการลดโทษจากโทษประหาร เป็นจำคุกตลอดชีวิตโดยไม่มีการทัณฑ์บน)
ผมรู้ว่าผมแตกต่างไป
และผมไม่เหมือนเด็กผู้ชายคนอื่นๆ ในวัยเดียวกัน เพราะมันเกิดขึ้นกับผม ผมใช้เวลานานมาก
พยายามอยู่กับผู้หญิงทุกคนที่ผมทำได้
เพื่อพิสูจน์ตัวเองหรืออาจจะคนอื่นด้วย พวกเขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำ
ว่ามันไม่ใช่ความผิดของผม ไม่ใช่ผม ผมไม่ใช่เกย์ เขาต่างหาก
พวกเขา
ผมจึงรู้ว่าส่วนหนึ่งของ...
การฟังเขาพูดถึงการลวนลามเป็นเรื่องยาก
เขาไม่ค่อยสุงสิงกับใคร
มันเหมือนฟังเขาเล่าชีวิตของคนอื่น
ฉันคิดว่าเขาพยายามพิสูจน์ตัวเอง
ว่าเขาชอบผู้หญิง...
เพราะมันเกิดขึ้นแล้ว เขาอาจถูกตั้งคำถามเยอะ
ฉันรู้ว่าเขายอมทำเป็นขำๆ ไม่ได้
ถ้าเรียกเขาว่า "ไอ้ตุ๊ด" ซึ่งเป็นคำที่ใช้ในตอนนั้น
เมื่อก่อนผู้คนใช้คำคำนั้นบ่อยมาก
ถ้าคุณเรียกเขาแบบนั้น เขาจะโกรธมากๆ
ทุกคนในชีวิตผมไม่เชื่อเรื่องนี้
ไม่ใช่โรเบิร์ต ไม่ใช่โรเบิร์ตที่เรารู้จัก
แต่หลายคนไม่ได้รู้จักผมดีเท่าที่พวกเขาคิด
ผมไม่ได้ปิดบังอะไรเป็นความลับ
ผมทำทุกอย่างอย่างเปิดเผย
ผมทำอย่างเปิดเผย
เขาไม่ได้มีหน้ากากแค่อันเดียว
อันหนึ่งอาจจะเลื่อนหลุด แต่มีหน้ากากอีกอันหนึ่งซ้อนอยู่
และอาจจะมีซ้อนอยู่ใต้นั้นอีกก็ได้
เขาสร้างกำแพงพวกนี้ขึ้นมาและใส่หน้ากาก
ซึ่งฉันไม่คิดว่าจะมีใครเจาะเข้าไปได้
ผมใส่หน้ากากไว้รึเปล่า ใส่อยู่แล้ว
ผมไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าผมเป็นใคร
ผมเป็นเด็กที่ถูกล่วงละเมิดรึเปล่าเหรอ
ผมก็ไม่ได้บอกเรื่องนั้นให้ทุกคนรู้
วิถีทางในการดำเนินชีวิตของผม ทำให้ผมดูเหมือนคนต่อต้านสังคม
และตามความจริงแล้ว ผมก็ใช้ชีวิตแบบนั้นจริงๆ
ผมเคยทำเรื่องผิดปกติแล้วใช้ชีวิตอย่างปกติ
(39 วันหลังจากที่เขาให้สัมภาษณ์ครั้งแรก)
(โรเบิร์ต เชเฟอร์ ก็ยอมตอบคำถามมากขึ้น)
ผมไม่เคยคิดแก้ปัญหา เรื่องการล่วงละเมิดเด็ก
แก้แค้นเหรอ เปล่า ทุกอย่างอาจเป็นไปของมันเอง
เหตุฆาตกรรมก็ไม่ได้ทำให้มีอะไรดีขึ้น
เปล่า ผมไม่รู้ความเป็นมาของพวกเขา
จนกระทั่งเกิดเรื่อง ผมไม่รู้
เราคิดว่าอาจจะรู้ไหม
ก็ใช่ แต่เราไม่แน่ใจ
ผมมีปืน ปืนที่บรรจุกระสุนแล้ว
เรื่องไม่ดีจะเกิดขึ้นถ้าคุณใช้ชีวิตแบบอาชญากร
และคุณมีปืนที่มีกระสุน และตั้งใจจะปล้นใครสักคน
มันอาจจะกลายเป็นการฆาตกรรมได้ในพริบตา
และมันก็เป็นแบบนั้น
ผมหุนหันพลันแล่นยิงปืนออกไป ผมไม่ต้องยิงเลย
เชเฟอร์ตัดสินใจว่าเขาอยากรับโทษประหาร
นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ
เขาจึงยอมรับผิดและขอให้ผู้พิพากษา ตัดสินประหารชีวิต
แล้วผู้พิพากษาก็ตัดสินตามนั้น
ผมรู้สึกว่าเขาอยากจะควบคุมทุกอย่าง
เขาอยากจะควบคุมการดำเนินการไต่สวนคดี
และนั่นก็เป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพมาก
คดีนี้น่าท้อแท้กว่าที่คิดไว้มาก
ผมคิดว่าถ้าผมรับผิดและขอรับโทษประหารชีวิต
คดีของผมจะได้จบลง ผู้คนจะได้เห็นใจ
และทำให้ผมพบกับแสงสว่าง
มีคำโบราณว่าเอาไว้ว่า "จงระวังสิ่งที่คุณร้องขอ"
ผมร้องขอมันและผู้พิพากษาก็ให้ผม
ผมเสียใจที่มันเกิดผลกระทบกับคนมากมาย
ครอบครัวของเหยื่อของผมไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่ามันจะเกิดขึ้น
พวกเขามารู้ทีหลังว่าผมได้รับโทษประหาร
พวกเขาไม่ได้รับเชิญมาที่ศาล พวกเขาไม่มีโอกาสได้พูด
ในสหรัฐอเมริกา เมื่อคุณถูกตัดสินโทษ
ครอบครัวของผู้เสียหายจะมีโอกาสได้พูด
เรียกว่าคำแถลงของผู้เสียหาย
พวกเขาจะได้มาพูดสิ่งที่อยากจะพูดกับคุณ และผมไม่ได้เตรียมตัวรับฟังเลย
แต่ผมก็รู้ว่าผมผิดจริงๆ ที่ก่อเหตุฆาตกรรม
และผมสู้หน้าพวกเขาไม่ได้
และไม่อยากเจอพวกเขาด้วย
ผมรู้สึกละอายในตัวเอง
และผมปล้นผู้เสียหายด้วย แต่ผมเพิ่งมารู้ตัวทีหลัง
ถ้าผมมีโอกาสได้คุยกับใครสักคน
ผมอาจอยากคุยกับเขาที่สุด
ผมไม่ได้ทำลาย แค่ชีวิตของครอบครัวเหยื่อของผม
แต่รวมทั้งชีวิตของครอบครัวผม และชีวิตของเขาด้วย
(สไตน์เมเยอร์ ฆาตกรรมโดยไตร่ตรองไว้ก่อน)
(เดวิด สไตน์เมเยอร์ ชดใช้ความผิดจากคดีนี้ 11 ปี)
(เขาไม่ตอบรับคำขอสัมภาษณ์)
ถ้าผมพูดความจริงตั้งแต่แรก
เขาอาจจะไม่ต้องติดคุก
และผมอาจจะทำให้เขาต้องโทษประหาร เพราะสิ่งที่ผมทำได้ง่ายๆ
ตอนนั้นผมไม่อยากรับโทษอีกหนึ่งคดี
และนั่นเท่าเทียมกัน
แต่ผมแค่อยากบอกเขาว่า "ฉันขอโทษ"
ผมเลยตอบจดหมายโรเบิร์ต
หลักๆ แล้วผมบอกเขาว่า สำหรับเราแล้วไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
สำหรับผมและทางครอบครัว
เราให้อภัยเขา ผมหมายถึงเรา...
ไม่ว่าฝ่ายทัณฑ์บนจะตัดสินใจยังไง
หรือไม่ว่าใครจะตัดสินยังไง เราก็ยอมรับได้
ผมไม่คิดว่าเขารู้ว่า จดหมายของเขามีอิทธิพลขนาดไหน
มันเป็นสิ่งที่เปลี่ยนทุกอย่างไปเลย
ผมจำวันที่ผมรับจดหมายฉบับนั้นได้
มันเริ่มกระบวนการที่ผมกำลังดำเนินไป
แต่ผมอยากให้มีคนมา ไม่ใช่แค่สะกิด แต่เข้ามาผลักดัน
และจดหมายของเขาก็ทำแบบนั้น
ความเมตตาที่เขาแสดงให้ผมเห็น
ทำให้ผมทำสิ่งที่ดีในที่สุด
การพูดความจริงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ถ้าคุณโกหกไปแล้ว
แต่การพูดความจริง เรื่องที่ฆ่าคนสองคนยิ่งแย่กว่าอีก
และผมซาบซึ้งใจที่เขาทำแบบนั้น
ซาบซึ้ง