Wiele się wydarzyło w ciągu roku przed zdarzeniem i po nim.
Bliskie mi osoby nie mogły uwierzyć.
To nie Robert, którego znamy.
Ale wiele osób nie znało mnie tak dobrze.
Nie chciałem tego,
ale gdy już zapadła decyzja, że to zrobię,
wszystko wymknęło się spod kontroli.
Bardzo szybko.
W 1976 r. w USA przywrócono karę śmierci.
Od tego czasu ponad 8000 osób usłyszało taki wyrok.
Oto historia skazanego numer 990101.
Nie rozmawialiśmy o tym, co się stanie,
gdy dotrzemy na miejsce.
Wszystko źle się potoczyło, potem było jeszcze gorzej.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Podszedłem i strzeliłem.
Potem jeszcze raz z bliska.
Kula przebiła policzek i zatrzymała się w szczęce.
Zaciągnąłem go za biurko i dźgnąłem około 25 razy.
Nie mogłem uwierzyć, że właśnie kogoś zabiłem.
Nie mam wyrzutów sumienia.
Zacząłem dźgać kolesia, który spał na kanapie.
POLOWANIE
ZAKŁAD KARNY W POTOSI HRABSTWO WASHINGTON, MISSOURI
W 1990 roku 19-letni Robert Shafer został aresztowany
za udział w zabójstwie Jerry'ego Parkera i Denny'ego Younga.
Motywy jego udziału w zbrodni są dyskusyjne.
- Powiedz: „Raz, dwa, trzy”. - Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy, cztery...
Urodziłem się w Salina w Kansas w sierpniu 1970 roku.
Jako dziewiąty z jedenaściorga rodzeństwa i ostatni z sześciu chłopców.
Rodzina katolicka. Ojciec - żołnierz w armii.
Zanim się urodziłem, rodzina dużo się przeprowadzała.
Ojciec zmarł w sierpniu 1977 roku.
Dynamika rodzinna się zmieniła.
Samotna matka przyprowadziła innego mężczyznę.
Śmierć ojca mnie zmieniła.
Od tego dnia staczałem się po równi pochyłej.
Przez 12 lat robiłem, co chciałem, jak chciałem i kiedy chciałem.
To przerodziło się w zachowania przestępcze.
Drobne kradzieże, wandalizm.
Tak zwany młodociany przestępca.
Alkohol i narkotyki pojawiły się w wieku dziewięciu lat.
Brałem alkohol do szkoły
i w czasie przerwy inni się bawili,
a ja ukradkiem popijałem.
Nikt się nawet nie domyślał
i uchodziło mi to na sucho, bo wyglądałem niewinnie.
Ubolewałem po stracie ojca, więc dali mi spokój.
Moja pierwsza kolizja z prawem...
Miałem większe wykroczenie przed obecną sprawą,
ale to nic poważnego.
Ukradłem samochód. Byłem z dziewczyną, pokłóciliśmy się
i na mnie doniosła.
Moja wina.
Zrobiła, co powinna, ja za to zapłaciłem.
Wtedy otarłem się o więzienie.
Kilka lat później zrobiłem to samo z inną dziewczyną,
nie nauczyłem się na błędzie.
Za to czekała mnie odsiadka w Oklahomie,
ale dostałem kuratora.
Trzy miesiące później uwikłałem się w obecną sprawę.
ZABÓJSTWO 1. STOPNIA MANIPULACJA
Współoskarżony, Steinmeyer, z którym pracowałem,
był w pewien sposób moją bratnią duszą.
Był młodszy, ale podobny z charakteru,
może trochę bardziej agresywny.
Lubiłem go, bo mnie przypominał,
gdy byłem trochę od niego młodszy.
Naprawdę zaprzyjaźniliśmy się dopiero na miesiąc przed morderstwami.
W ten miesiąc dużo się działo.
Dziewczyny, imprezy, alkohol,
marihuana, kokaina, metamfetamina.
Steinmeyer ciągle się przechwalał, sporo mówił o kradzieżach
i innych przestępstwach.
Ja dużo mówię, ale na tym się kończy.
Na początku się sprzeciwiłem.
Koniec kropka.
Nikt mnie nie zmusi.
Ale z biegiem dnia dałem się skusić.
Zgodziłem się.
Godzinę później byliśmy w drodze.
Plan obejmował jedynie kradzież,
nie było mowy o zabijaniu.
To nie wchodziło w grę.
Tylko wymknęło się spod kontroli.
Dnia 29 kwietnia 1990 roku Jerry Parker i Denny Young
byli nad rzeką w hrabstwie Charles w Missouri.
Spotkaliśmy ofiary w Blanchette Landing
i choć nie chciałbym tak tego opisywać,
polowaliśmy na swoje ofiary.
Podchodziliśmy je.
Było ciemno, znajdowały się dość daleko.
Gdy podeszliśmy, okazało się, że to dwaj mężczyźni.
W którymś momencie się pocałowali.
Homoseksualiści byli dla nas łatwiejszym celem.
Gdy chcesz kogoś okraść,
nie wybierasz wyrośniętego osiłka,
tylko łatwą ofiarę.
Byli zdziwieni, że kręcimy się po nocy. Obaj wyglądaliśmy na młokosów.
Na zdjęciach policyjnych wyglądam na 12, a nie 19 lat.
„Co robicie tak późno?”
Wymyśliliśmy historię,
że musimy dostać się do dziewczyny 15 kilometrów stąd.
„Podwieziecie nas?” „Jasne”.
Tak znaleźliśmy się w ich samochodzie.
Obaj byli już na rauszu.
Udawaliśmy, że szukamy domu,
a nie wiedzieliśmy, gdzie jesteśmy.
Miałem broń.
Wtedy nienaładowaną, naboje w kieszeni.
W końcu mieli dość i się zatrzymali,
bo jeździli z nami w kółko.
Po opuszczeniu samochodu mieliśmy ich okraść.
Doszło do szarpaniny...
Ja siłowałem się z Youngiem po stronie kierowcy,
a Steinmeyer z Parkerem po stronie pasażera.
Parker powalił Steinmeyera na ziemię.
Wycelowałem w niego i kazałem puścić.
Powiedziałem, żeby wsiadali do wozu.
Tak zostaliśmy porywaczami.
Kazałem mu jechać.
Atmosfera była napięta.
Naładowałem broń.
Dojechaliśmy do Silvers Road,
gdzie się zatrzymaliśmy.
Kazałem mu stanąć.
„Dajcie nam wyjść”.
Tak powiedziałem i Parker puścił Steinmeyera,
ale od razu doszło do bójki.
Gdy ja wysiadłem,
starłem się z Youngiem.
Żadnych słów, to stało się tak szybko.
Gdy ja walczyłem z Youngiem, Parker zaczął uciekać.
Pobiegłem za nim.
Był może 15 metrów przede mną.
Nie biegł szybko,
nawet nie w prostej linii.
Droga była nierówna, potknął się.
Wtedy ja wystrzeliłem jeden raz.
Teraz wiem, że spudłowałem.
Ale zsunął się do rowu
i w tym czasie się zbliżyłem.
Podszedłem i strzeliłem.
Potem jeszcze raz z bliska.
Jeden strzał nad okiem, drugi pod.
Steinmeyer był z tyłu samochodu,
a Young przed autem w rowie.
Próbował się z niego wydostać, było błoto, a ja do niego strzeliłem.
Upadł do tyłu, wskoczyłem za nim do rowu.
W tym samym czasie strzeliłem i trafiłem go w przedramię.
Kula przeszła na wylot.
Obrócił się, ja znów wystrzeliłem.
Koniec.
Strzały padły i było po wszystkim
w ciągu 30 sekund.
To był koniec.
Nastała cisza.
W ciągu godzin od morderstwa
David Steinmeyer i Robert Shafer oddali się w ręce policji.
Obgadywałem ze Steinmeyerem
wersję zdarzeń, nie same morderstwa.
Przyznasz się do jednego, ja do drugiego.
Tak robią partnerzy.
Nie chciał się przyznać,
a ja go nie zmuszałem, ale w końcu...
Nie wiem, dlaczego poszedł.
Ja to zrobiłem, żeby się wywinąć.
Uciekasz, to jesteś winny.
Każdy to wie.
Więc zgłosiliśmy się.
Ja zabiłem jednego, ty drugiego.
Geje się do nas przystawiali.
Tak zaczęliśmy swoją wersję.
BIURO SZERYFA HRABSTWA ST. CHARLES
PRZESŁUCHANIE
DAVE KRZYKNĄŁ: „PEDAŁY!”
WIDZIAŁ, JAK DAVE STRZELA DO PARKERA DWA, TRZY RAZY
SHAFER MÓWI, ŻE STRZELIŁ DO YOUNGA DWA, TRZY RAZY
DAVE ZEZNAŁ, ŻE PARKER
PRZYSTAWIAŁ SIĘ DO NIEGO
Początkowo obaj Shafer i Steinmeyer zostali oskarżeni o zabójstwo
Jerry'ego Parkera i Denny'ego Younga.
Każdemu groziło dożywocie.
Wuj Jerry to był świetny gość.
Poświęcał się.
Ufał ludziom.
Lubił żarty, nie brał niczego na poważnie.
Dobrze się bawił.
Pomagał, gdy było trzeba.
Dzielił się wszystkim, taki był.
SIOSTRZENIEC PARKERA
Zrobiłby dla ciebie wszystko.
Dużo wychodził z Dennym.
Wiedziałem o Dennym tylko to,
że był gejem, że kobieta złamała mu serce
i że nigdy się z żadną nie zwiąże.
Gdy usłyszeliśmy o Jerrym...
Nie mogliśmy uwierzyć.
Nikt z nas nie mógł.
Nie był typem, który wszczyna bójki.
Nie było żadnego powodu, by go zabić.
Miał czterdzieści kilka lat,
problem z kolanem i chore serce.
Dziewiętnastolatek by go powalił,
a na pewno odciągnął od siebie bez problemu.
Po jego śmierci cierpiała cała rodzina.
Dwa razy widziałem, jak moja matka płacze.
Raz właśnie wtedy.
PIECZĘĆ HRABSTWA ST. CHARLES
Na rozprawy Shafera matka nie poszła.
Były babka z siostrą.
Przekazywały nam informacje.
SĄD
Siostra mówiła, że to młody, ładny chłopak,
do czasu aż otworzył usta.
Wtedy stwierdziła, że to bydlak.
Nie wiem dlaczego.
Ale znienawidziła go, jak się odezwał.
Phil Groenweghe,
jestem prawnikiem procesowym
w hrabstwie St. Charles w Missouri.
Mamy zwykle dwa lub trzy zabójstwa w roku.
Nieczęsto, ale się zdarzają.
Jednym z moich obowiązków jest prowadzenie oskarżenia.
Gdy Shafer i Steinmeyer pojawili się po raz pierwszy,
Shafer złożył oświadczenie, które mnie nie przekonywało.
Nie brzmiało wiarygodnie.
Twierdzili, że łapali autostop.
Zatrzymali się dwaj mężczyźni, geje,
którzy chcieli ich wykorzystać seksualnie.
Shafer i Steinmeyer
zabrali jednemu z nich broń.
I zastrzelili ich w obronie własnej.
Problem polega na tym, że jeden dostał dwa strzały w głowę,
a drugi jeden strzał.
Nie jest to typowa rana zadana przez kogoś,
kto chce odeprzeć napastnika.
Nie uwierzyłem w tę wersję.
Zgłaszając się na policję,
sprawcy często chcą sprzedać historię,
która stawia ich w lepszych świetle.
Shafer wyglądał na manipulanta.
Wydał mi się okrutny.
Znacznie przecenił swój intelekt,
nie jest tak bystry, jak mu się wydawało.
Fakt, że ofiary były gejami,
uznawał za okoliczność łagodzącą.
Liczył, że wszyscy zrozumieją, dlaczego zabił dwóch gejów.
Miał z tym poważny problem.
Nie wiem dlaczego.
WITAMY W SALINIE
Za naszego dzieciństwa to była spokojna dzielnica.
Nasi koledzy mieszkali na ulicy Custer...
SIOSTRA ROBERTA SHAFERA
...lub Sheridan, Merill.
Wszystko rodziny generałów.
Dlatego nazywaliśmy je ulicami generałów.
Matka wychowała się w sierocińcu katolickich zakonnic.
Bardzo surowym.
Nie wiedziała, jak być matką,
pomimo że miała tyle dzieci.
Nie okazywała nam miłości, nie słyszeliśmy od niej pochwał.
Często sprzeczała się z ojczymem,
wyganiała go.
Wzywała policję, potem zmieniała zdanie.
Zawsze coś się działo.
A tu dorastaliśmy.
W tym domu mieszkało 11 dzieci i dwoje dorosłych.
W tak małym domu.
Nie pamiętam wesołych świąt.
Żadnych radosnych chwil spędzonych w domu.
Szczęśliwi byliśmy, bawiąc się na torach.
Tam na prawo budowaliśmy forty.
Wszyscy też lubiliśmy szkołę. Bo nie była domem.
Był szczęśliwym chłopcem.
I towarzyskim. Wszyscy go uwielbiali.
Wszystkich znał.
Nazywaliśmy go „wszędobylski reporter”.
Był na bieżąco z wydarzeniami, wiedział o wszystkim, co się działo.
Ale z jakiegoś powodu...
Za wszystko mu się dostawało.
Wszystko robił źle.
Ciągle spuszczano mu lanie.
Ale nie przeszkadzało mu to. Był szczęśliwy.
Zawsze się uśmiechał, miał rumiane policzki.
Nigdy nie był smutny ani nie płakał.
Zdarzało mu się coś ukraść,
ale zawsze go przyłapywali, więc dziwiło nas,
dlaczego dalej to robi.
Wyprowadzka była jedynym sposobem, by wyrwać się z tej patologii.
Ale nawet w wieku 15 lat było mi trudno,
bo zostawiałam czwórkę rodzeństwa.
Najbardziej martwiłam się o Roberta.
Długo nie wracałam.
Robert przez krótki czas był w marynarce.
Potem nie chciał wrócić do Saliny,
więc zaproponowałam mu przeprowadzkę do mnie, do St. Charles.
Dobrze się układało.
Zajmował się moim dwuletnim synkiem.
Pół roku do dziewięciu miesięcy później...
stało się to.
Gdy Robert wyprowadził się z Saliny, zostawił tam najlepszego przyjaciela.
Roberta poznałem w drugiej klasie.
Krzyczał wtedy:
„Elvis Presley to mój brat!”.
Wiedziałem, że kłamie.
PRZYJACIEL Z DZIECIŃSTWA
Ale połączyła nas sytuacja w domu i podobny temperament.
Nauczycielka mówiła o nas „czarna chmura energii”.
Bardzo się nas bała.
Od tamtej pory trzymaliśmy sztamę.
Robert lubił się popisywać, był szalony.
Zawsze chciał prześcignąć innych.
Im niebezpieczniej, tym lepiej.
Bawiliśmy się przy pociągach, kiedy się zatrzymywały.
Ale Robert podniósł poprzeczkę,
wskakując na jadący pociąg.
Wspinał się na górę i przeskakiwał z wagonu na wagon.
Myślałem wtedy, że zginie
i że widzę go po raz ostatni.
Krzyczałem: „Złaź! Nie przesadzaj!”.
Cholernie się zestresowałem.
Gdy byliśmy starsi, jeździliśmy po mieście
i do parku, gdzie spotykaliśmy gejów.
Czasami była miła gadka,
a innym razem zabieraliśmy im rzeczy.
Nie wiem, dlaczego to robiliśmy.
Chyba dla dreszczyku emocji.
Najstarszy koleś z naszej paczki
zmywał się uprawiać seks z jednym z gejów.
Nie wiedzieliśmy o tym.
Nigdy bym nie pomyślał,
że Robert dopuści się takiej zbrodni.
Ale kilka osób przewidziało, że skończy w więzieniu.
Raczej za kradzież samochodu lub napaść na policjanta.
Nikt nie spodziewał się, że zabije dwóch gejów.
To nie leżało w jego naturze.
Inna przemoc owszem, jak uderzenie dziewczyny.
Kilka razy mu się to zdarzyło.
Robert mógł mieć dziewczyn na pęczki.
Miał cudowną cerę,
umiał zagadać do dziewczyny, zaliczał je już w podstawówce.
Chciały niegrzecznych chłopców jak on.
Gdy się z kimś przespał,
a potem posprzeczał,
potrafił pobić swoją dziewczynę.
Albo zdemolować jej dom.
Trzy lata po aresztowaniu
Roberta Shafera uznano za winnego obu morderstw,
jednak wiele osób nadal wierzyło, że zabił tylko jedną ofiarę.
Shafer sam tak utrzymywał do 2014 roku.
Skontaktowałem się z Shaferem,
gdy przeglądałem zdjęcia wuja Jerry'ego.
To było w 2014 roku. Wróciły tragiczne wspomnienia.
Minęły 24 lata, nie był już 19-letnim dzieciakiem.
Ciekawiło mnie, jaki jest.
Wtedy wciąż jeszcze twierdził, że David zabił jednego z nich,
a on drugiego, a sam za to płaci.
Brzmiało to...
jakby to David był porywczy
i bardziej nakręcony od Roberta.
Mówię do niego:
„Spędziłeś tyle lat w więzieniu.
Z tego, co czytałem, nie poszczęściło ci się,
i jak uda ci się wyjść, nie mamy nic przeciwko”.
Prawie było mi go żal.
Jeden postępek z młodości
i jesteś znany z najgorszej rzeczy, jaką w życiu zrobiłeś.
Wybaczyliśmy mu.
Robert Shafer szybko odpowiedział na list Richarda.
Robert uprzedził mnie, że opisuje szczegóły zajścia
z 29 kwietnia 1990 roku.
Są drastyczne i może będę chciał czytać list na osobności.
Myślałem, że powie mi to samo, co krąży w internecie.
Że on zabił jednego, a David Steinmeyer drugiego.
Ale wziął odpowiedzialność za wszystko.
Napisał, że zabił obu.
PODCZAS PRZESŁUCHANIA ZEZNAŁEM,
ŻE YOUNG I PARKER PRZYSTAWIALI SIĘ DO NAS
TO BYŁ POCZĄTEK KŁAMSTW
JA SAM ODPOWIADAM ZA MORDERSTWA
PRZYSZEDŁ CZAS NA SZCZEROŚĆ, CHOĆ RAZ W MOIM ŻYCIU
Napisał po prostu: „Zrobiłem to.
Nie wiem dlaczego,
ale nie ma dla mnie usprawiedliwienia”.
Wziął to na siebie.
Odpisałem mu.
Powiedziałem, że nic się nie zmienia
ze strony naszej rodziny.
Wybaczamy mu.
Czy go zwolnią warunkowo,
czy postanowią co innego, nam to nie przeszkadza.
Dlaczego mu przebaczyłem?
Pomyślałem sobie,
że jeśli ja nie przebaczę,
to mi też nie będzie przebaczone.
Spędził w więzieniu 28 lat za coś,
co zrobił bezmyślnie jednej nocy.
Wiem, że wuj też by mu wybaczył.
Taki był.
Shafer przyznał się Kielowi, jednak okazało się,
że zdradził te same fakty policji ponad 20 lat wcześniej.
Richard Kiel nie wiedział,
że Shafer przyznał się do obu morderstw w 1992 roku.
HRABSTWO ST. CHARLES
PROKURATURA
Nie pamiętam, jak długo Shafer trzymał się pierwszej wersji zdarzeń,
ale zaczął ją zmieniać w toku procesu.
Rozmawiałeś dziś rano z Susan McGrath.
Radziła ci złożyć zeznanie czy tego nie robić?
- Nie składać. - Dobrze.
- Wciąż chcesz złożyć zeznanie? - Tak.
Po wniesieniu oskarżenia
Shafer chciał znów mówić z policją i zmienił wersję zdarzeń.
To nie była obrona z jego strony,
wręcz przyznał się do morderstwa z premedytacją.
Gdy zatrzymaliśmy się przed znakiem w Old St. Peters,
Young próbował otworzyć drzwi. Chciał wysiąść.
Wtedy wiedziałem, że nie zakończy się na kradzieży.
Byłem niemal pewien, że padną strzały.
Steinmeyer zapytał mnie,
czy ich zastrzelę, a ja przytaknąłem.
Nie wiem, czy pierwszy raz trafiłem.
Ale drugi na pewno,
bo byłem na tyle blisko, że miałem krew na prawej dłoni.
Która była godzina?
Wydaje się niemal arogancki,
na pewno nie pełen skruchy.
Często te przesłuchania przypominają wyrywanie zębów.
Ale nie jego.
Wygląda, jakby był dumny ze swojego czynu.
Zostawiłem Parkera i pobiegłem do Younga i Steinmeyera.
Young leżał w rowie.
Błagał mnie, bym do niego nie strzelał.
Mówił, że nie rozpozna mojej twarzy
i nie pójdzie na policję.
Ja już wiedziałem, że go zastrzelę.
Dlaczego tak zdecydowałeś?
I tak już zastrzeliłem Parkera.
Nie pomogłoby mi, jakbym zostawił Younga.
Doniósłby na mnie.
Wiedziałem, że...
Podaje suche fakty.
Nie wydaje się tym poruszony.
Nie okazuje emocji.
Po kolei wyjaśnia,
jak strzelił uciekającemu w plecy.
Po zeznaniach na policji Shafer zrzekł się adwokata,
przyznał się do winy i poprosił o karę śmierci.
Uniknął w ten sposób długiego procesu,
a szczegółów morderstw nigdy nie ujawniono w sądzie.
Został skazany na śmierć w dwie godziny.
Załadowałem trzy naboje.
Shafer chciał dostać karę śmierci.
Tak zdecydował.
Dlatego przyznał się do winy i poprosił o taki wyrok.
Sędzia go wydał.
Według mnie Shafer chciał mieć kontrolę.
Kierować przebiegiem procesu,
a ten krok mu na to pozwalał.
Nie zaplanował takiego zakończenia.
Wydaje mi się, że Shafer manipulował
dla samego manipulowania.
To był cel sam w sobie.
Twierdził później, że obierał za cel gejów,
bo nie stawiali się tak bardzo jak inni.
Ja nie wierzę, że to był powód.
Są wysocy i silni geje
i bardzo nieśmiali heteroseksualiści.
Myślę, że to z nienawiści.
Wziął ich za homoseksualistów, których...
z jakiegoś powodu nie tolerował.
Pamiętam ten dzień.
Ktoś zadzwonił, żona mnie zawołała.
Kąpałem wtedy najmłodszą córkę.
Żona powiedziała, że Robert kogoś zabił.
Nie uwierzyłem jej.
BRAT SHAFERA
Nie mogłem uwierzyć.
Ale chyba rozumiałem jego złość.
Nie akceptuję tego,
ale nie dziwię się, że doszło do przemocy.
Gdyby miał inne dzieciństwo,
może byłoby inaczej.
Robert pytał mnie, dlaczego mama nas nie kocha.
Mówiłem, że nie wiem.
Tak to wyglądało.
Innym dzieciakom tego oszczędzono,
nie musiały tak cierpieć.
Byliśmy zaszczuci.
To chyba dobre słowo.
Pamiętam, jak kilka razy budziłem się w nocy,
a ona biła Roberta w łóżku, gdy spał.
Mama nazywała go ciotą, zresztą mnie też.
Nie wiedziałem, co to znaczy.
Gdy się dowiedziałem, byłem załamany.
Myślałem sobie: „Dlaczego tak mówi?”.
Nawet do dziś, i Robert też tak ma,
patrzę w lustro i myślę: „Czy ja wyglądam zniewieściale?”.
Po co inaczej mama by to mówiła?
Tak samo musiało go to dręczyć, bo jest do mnie podobny.
Choć był typowym chłopakiem.
Zwłaszcza że był molestowany jako nastolatek.
Mnie to się nie przydarzyło.
Jemu tak, stąd może ta różnica.
Pamiętam ulicę.
Gość zapraszał chłopaków z okolicy
na gry wideo.
Dziś wiadomo, co to znaczy.
Wszystkie chłopaki z sąsiedztwa.
To na pewno się na nim odbiło.
Zaczęło się w wakacje po czwartej klasie.
Mieliśmy 12 lub 13 lat.
Wtedy Robert przedstawił mnie pedofilowi.
Gość prowadził cały biznes, jak...
dziecięcy burdel.
Dla każdego miał różne stawki.
My dwaj nie mieliśmy pracy, byliśmy za młodzi, by zarabiać.
Zrobilibyśmy wszystko dla kasy.
Chodziło wyłącznie o pieniądze.
Podobało nam się.
Mogliśmy pójść na pizzę, urządzić imprezę.
Bawić się przez cały dzień.
I zapomnieć o tym, co było. Pieniądze nam na to pozwalały.
Poważnie się zaniepokoiłem,
gdy dowiedziałam się, jakie molestowanie znosi Robert.
Ja uprawiałem tylko seks oralny z prezerwatywą.
I...
Pozwalałem w obie strony.
Dalej się nie posunąłem.
Robert miał dużo gorzej.
To było dużo bardziej niepokojące.
Jeździliśmy w różne miejsca na seks.
Najpierw byłem ja,
potem wychodziłem z vana i była kolej Roberta.
On zawsze zarobił 150, 200 dolarów,
a ja najwyżej 50 lub 75.
Zawsze myślałem, że jest lepszy w seksie oralnym ode mnie.
Z prezerwatywą czy bez.
Tak sobie myślałem.
Nigdy nie poruszaliśmy tego aspektu transakcji.
To mogło skłonić Roberta do przemocy.
Sam nigdy nie przyznał, że zabił tych kolesi,
żeby się uwolnić od...
Odbić sobie za uraz, jakiego doznał w życiu.
Może nie jest tego świadomy,
ale zaatakował ich, bo sam był molestowany.
Ja tak uważam, wiele innych osób także.
W ciągu tygodni od wyroku śmierci
Robert Shafer złożył apelację.
W 2004 r. sąd orzekł, że Shafer nie zdawał sobie sprawy
z konsekwencji zrzeczenia się prawa do adwokata.
Karę śmierci zmieniono na dożywocie bez prawa do zwolnienia.
Wiedziałem, że jestem inny,
że różnię się od chłopców w moim wieku. Ponieważ mi się to przydarzyło, większość czasu zaliczałem
każdą możliwą dziewczynę,
żeby udowodnić sobie i innym, choć nawet nie wiedzieli.
To nie moja wina, to nie ja. Nie jestem gejem, tylko on.
Oni!
Czyli to wynikało...
Ciężko słuchać, gdy mówi o molestowaniu.
Jest oderwany,
jakby opowiadał historię innej osoby.
Próbował sobie udowodnić,
że pociągają go kobiety, a nie...
Przez to, co się wydarzyło, bardzo to kwestionował.
Nie można było zażartować
i nazwać go ciotą.
Tak się wówczas mówiło.
Bardzo się wtedy denerwował.
Bliskie mi osoby nie mogły uwierzyć.
To nie Robert, którego znamy.
Ale wiele osób nie znało mnie tak dobrze.
Nie robiłem niczego po kryjomu.
Wszystko było widać jak na dłoni.
Ukrywał się pod tyloma maskami.
Gdy nieznacznie odsłaniał jedną, pod spodem była kolejna.
I tak dalej.
Otoczył się murem,
którego nikt nie zdołałby przebić.
Przybrałem maskę? Pewnie.
Nie chciałem, by wiedziano, kim jestem.
Dzieciakiem, którego molestowano?
Oczywiście, że się z tym nie obnosiłem.
Po części moje życie zakrawa na socjopatię.
Ale tak właśnie funkcjonowałem.
Robiłem nienormalne rzeczy, a potem próbowałem normalnie żyć.
Trzydzieści dziewięć dni po pierwszym wywiadzie
Robert Shafer zgodził się odpowiedzieć na dalsze pytania.
Nie powziąłem żadnej decyzji związanej z molestowaniem.
Zemsta? Raczej odreagowanie.
Zabójstwa w niczym nie pomogły.
Dowiedziałem się, kim były ofiary,
dopiero po fakcie.
Czy się domyślaliśmy?
Jasne, ale nie byliśmy pewni.
Miałem naładowaną broń.
Źle to wróży, gdy prowadzisz przestępcze życie
i chcesz kogoś okraść z bronią w ręku.
Może skończyć się morderstwem.
I tak było.
Strzelałem pod wpływem impulsu. Nie musiałem tego robić.
Shafer chciał dostać karę śmierci.
Tak zdecydował.
Dlatego przyznał się do winy i poprosił o taki wyrok.
Sędzia go wydał.
Według mnie Shafer chciał mieć kontrolę.
Kierować przebiegiem procesu,
a ten krok mu na to pozwalał.
Proces był niewyobrażalnie frustrujący.
Myślałem, że jak się przyznam i poproszę o karę śmierci,
to rzuci jasne światło na sprawę,
ludzie zaczną mi współczuć
i znajdę się w korzystnym położeniu.
Przysłowie mówi: „Uważaj, o co prosisz”.
Poprosiłem, więc sędzia się przychylił.
Żałuję ze względu na skutki dla innych.
Rodzina ofiary nie spodziewała się tego.
Dowiedzieli się później o karze śmierci.
Nie wezwano ich do sądu, gdzie mogliby się wypowiedzieć.
W Stanach Zjednoczonych przy wyroku
rodzina ofiary może zabrać głos.
Mogą wyjść i powiedzieć, co chcą. Nie byłem na to gotowy.
Wiedziałem, że jestem winny morderstw.
A nie mogłem im spojrzeć w oczy.
Nie chciałem.
Wstydziłem się siebie.
Okradłem ofiary, ale zrozumiałem to dopiero później.
Gdybym mógł z kimś porozmawiać,
to chciałbym z nim.
Nie zrujnowałem życia rodzinom ofiar
ani swojej rodzinie, tylko jemu.
ZARZUT: MORDERSTWO Z PREMEDYTACJĄ
David Steinmeyer odsiedział 11 lat za współudział w zbrodni.
Nie odpowiedział na prośbę o wywiad.
Gdybym od początku mówił prawdę,
może nie trafiłby do więzienia.
Mogłem go równie dobrze wysłać do celi śmierci.
Ale nie chciałem już nikogo zabić.
Zwyczajnie bym go przeprosił.
Odpisałem mu.
Powiedziałem, że nic się nie zmienia
ze strony naszej rodziny.
Wybaczamy mu.
Czy go zwolnią warunkowo,
czy postanowią co innego, nam to nie przeszkadza.
Chyba nie zdawał sobie sprawy, jaki wpływ wywarł na mnie ten list.
To był dla mnie przełom.
Pamiętam dzień, w którym go otrzymałem.
Rozpoczął się proces, który mnie czekał,
ale ktoś musiał mnie do tego popchnąć.
On to zrobił.
Życzliwość, którą mi okazał,
pozwoliła mi wreszcie zrobić coś dobrego.
Gdy raz skłamiesz, trudno później powiedzieć prawdę.
Tym bardziej o zabójstwie dwóch osób.
Jestem wdzięczny, że to zrobił.