เวลาที่เกิดเรื่องขึ้นกับใครบางคนที่พวกเขารัก
พวกเขาจะทำทุกวิถีทาง เพื่อให้คุณดูเหมือนสัตว์ประหลาด
เพื่อให้คุณได้รับผลกรรม อย่างที่พวกเขาคิดว่าสมควรได้รับ
เหมือนอย่างที่ตอนนั้น พวกเขาหลายคนอยากให้ผมตาย
และตอนนี้ผมก็อยู่ในนี้มา 18 ปีแล้ว
(ตั้งแต่สหรัฐฯ นำโทษประหาร กลับมาใช้อีกครั้งในปี 1976)
(มีฆาตกรมากกว่า 8,000 คน ถูกตัดสินให้รับโทษประหาร)
(นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร หมายเลข 1036512)
ผมมองตัวเอง...
เป็นคนธรรมดาเดินดิน
ที่พยายามช่วยเหลือผู้อื่น และปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นในเวลาเดียวกัน
เป็นคนที่เป็นมิตรกับทุกๆ คน
(บูคาแนน 1036512)
ผมพยายามดูแลคนอื่นๆ ผมมีจิตใจโอบอ้อมอารี
(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
ผมเดินเข้าไปแล้วก็ยิงหนึ่งนัด
เดินเข้าไปใกล้อีก แล้วยิงอีกหนึ่งนัด
เธอถูกยิงทะลุแก้ม กระสุนไปหยุดอยู่ที่ขากรรไกร
จากนั้นผมก็ผลักเขาไปหลังโต๊ะ แล้วแทงเขาประมาณ 25 ครั้ง
ผมไม่อยากเชื่อเลย
ผมแค่คิดว่า ไม่อยากเชื่อเลยว่าผมเพิ่งจะฆ่าคน
ผมไม่รู้สึกผิดเลย
ผมเริ่มแทงเขา แทงคนที่นั่งอยู่บนโซฟา
(เรื่องในครอบครัว)
(สำนักงานคุมประพฤติ เจฟเฟอร์สันซิตี)
(วันที่ 7 พฤศจิกายน ปี 2000 ดีแอนเดร บูคาแนนได้ก่อเหตุ)
(ยิงคนจนถึงแก่ชีวิตที่โคลัมเบีย มิสซูรี)
ผมเกิดที่เซ็นเตอร์วิลล์ อิลลินอยส์
เป็นย่านหนึ่งในเมืองอีสต์เซ็นต์หลุยส์
ผมเกิดจากพ่อแม่วัยรุ่น
เพราะฉะนั้นปู่ย่าตายายของผม
เลยเป็นกำลังหลักในการเลี้ยงดูผม
พวกเขาสอนผมให้เป็นคนดี...
ให้รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด และให้ผมอยู่ในลู่ในทาง
พ่อผมเลือกเส้นทางที่เข้มงวดให้กับผม
เขานำผมเข้าสู่ศาสนา
ผมต้องไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์
ผมต้องเอาคะแนนสอบดีๆ กลับมาบ้าน
พ่อพาผมไปรู้จักเครื่องไม้เครื่องมือต่างๆ
ทั้งกีฬา วิทยาศาสตร์ ทุกอย่างเท่าที่คุณจะนึกออก
พ่อมักพาผมไปขี่มอเตอร์ไซค์
แต่มีวันหนึ่ง พ่อไม่ให้ผมไปขี่มอเตอร์ไซค์ด้วย
ผมแสดงออกว่าผมโกรธ
และไม่พอใจนิดหน่อยในแบบผม
แต่ผมรู้จักพ่อของผมดี ก็เลยไม่ได้ถึงกับโวยวาย
เพราะผมไม่อยากถูกพ่อหวด
ผมออกไปด้วยความโมโห
ผมไปวิ่งเล่นที่สนาม
แล้วลูกพี่ลูกน้องของพ่อผม
เขาขับรถบรรทุกมาจอด
แล้วบอกว่า "พ่อแกเจออุบัติเหตุ รีบขึ้นรถเร็ว"
ผมกระโดดขึ้นรถบรรทุก แล้วก็ไปบริเวณดังกล่าว
พอไปถึงที่นั่น ผมก็เห็นซาก มันเหมือนซากมอเตอร์ไซค์
แล้วพวกเขาก็เปิดผ้าออก และผมก็เห็นศพของพ่อผม มันเป็นภาพที่สยดสยอง
ผมเชื่อว่ามันคือจุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิต
ที่ทำให้ผมออกนอกลู่นอกทาง
ผมเริ่มทะเลาะวิวาท
ผมมีเรื่อง ผมชกต่อยที่โรงเรียน ชกต่อยกับคนแถวบ้าน
มันไม่เคยจะจบสิ้น มันเกิดขึ้นซ้ำๆ
และในตอนนั้น ตอนที่ผมอายุ 13 ย่างเข้า 14 ปี
ลูกพี่ลูกน้องผมจากแคลิฟอร์เนียก็มา
เขาสอนให้ผมขายยา
ให้รู้จักงานสายนี้และเงินที่จะได้
ซึ่งผมก็แบบว่า ขณะที่ผมทำงานพวกนี้และได้เงินมา
ในใจผม ผมคิดว่านี่มันไม่ใช่งาน
โคเคนพวกนี้มันเป็นโรคระบาด ที่ลุกลามอยู่ในเมืองใหญ่ที่คนจนอยู่กันเยอะ
สำหรับผมมันไม่ใช่งาน
มันก็แค่การเอายามาแล้วเอาไปให้คนอื่น
และผมก็ทำเงินจากที่นี่ได้มากกว่าที่นั่น
ผมฉลาดพอที่จะรู้ว่าที่นี่ผมจะได้เงินมากกว่า
แต่ผมไม่ฉลาดพอจะเห็นว่า ผมกำลังจะไปที่ไหน
มันเป็นเหมือนการเริ่มต้นของวังวนที่ไม่สิ้นสุด
ผมเริ่มเชื่อแบบนั้น เมื่อผมเริ่มพกอาวุธมากขึ้น
และผมคิดว่ามันเพิ่มมากขึ้น ผมเคยถูกปล้นครั้งหนึ่ง
และในใจผมก็คิดว่ามันจะต้องไม่เกิดขึ้นอีก
ผมเลยพกอาวุธติดตัวตลอดเวลา
เวลาที่ผมอยู่ในโคลัมเบีย
ผมจ้างคนเปิดประตูด้วยเงิน 50 เหรียญต่อวัน
ผมไม่ไว้ใจ
เพราะเพื่อนผมคนหนึ่งถูกยิงตายคาประตู
แล้วก็มีคนโทรมาบอกผมว่า
"ระวังนะเพื่อน อย่าไปเปิดประตู คนนั้นคนนี้เพิ่งตายไป"
ผมก็เลยจ้างคน
ผมให้เขา 50 ดอลลาร์
ไม่ว่าจะในรูปยาหรือเงิน ตามแต่ที่เขาจะขอ
ผมบอกเขาว่า "นายต้องการแบบไหน ฉันก็จะให้
ขอแค่นายไปเปิดประตู ระหว่างที่ฉันอยู่ตรงนี้"
ผมคิดว่าผมคุมทุกอย่างไว้ได้
เพราะรอบตัวผมมีแต่คนแบบนี้
คนที่เชื่อในความรุนแรง คนที่ขายยา
ผมถลำลึกลงไปกับมัน
ผมหลงเสน่ห์วิถีชีวิตที่ยั่วยวนใจแบบนั้น
และโชคร้าย สิ่งที่อยู่ในความมืดกลับต้องเจอแสงสว่าง
ผมรู้จักแองเจล่าผ่านญาติเธอ
และเราสองคนก็แบบ นับตั้งแต่แว่บแรกที่เราเจอกันและกัน
มันเป็นช่วงเวลาแบบนั้น
เธอชอบกิริยาท่าทางผม ผมชอบกิริยาท่าทางเธอ
แล้วเราก็เริ่มคุยกัน เราออกไปเดต
และมันไม่เคยหยุดลง
เธอสวยมากและเป็นคนฉลาด
เราลงเอยด้วยการอยู่ด้วยกัน
และลงเอยด้วยการมีลูกสาว
ผมไม่เคยลืมวันที่เธอคลอดลูก ผมอยู่ที่โรงพยาบาล
ผมอยู่ในห้องคลอดกับเธอ
แล้วลูกสาวผมก็ออกมาจากท้องแม่
แล้วผมก็แบบ "พระเจ้าช่วย"
ผมรู้ตัวเป็นคนชอบปกป้องมากเกินไป
เกี่ยวกับสมาชิกผู้หญิงในครอบครัว รวมถึงน้องสาวของผมด้วย
ตอนที่มองดูลูกผมเลยคิดว่า
ผมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอให้ปลอดภัย
แล้วต่อมาเราก็มีลูกคนที่สอง
มันเป็นรักที่ไร้เงื่อนไข
ผมรู้ว่านั่นคือลูกสาวของผม...
ผมแบบ ผมไม่เคยแตะต้องลูกเลย
จริงๆ นะ ผมไม่เคยตีลูก
ในตอนแรกผมไม่ให้แองเจล่า
รับรู้พฤติกรรมผิดกฎหมายของผมมากนัก
แต่แล้วเมื่อบ้านเราหลังหนึ่งถูกบุกรุก
ผมจึงต้องอธิบายวิถีชีวิตของผมให้เธอฟัง
เรานั่งลงแล้วผมก็บอกว่า "ฟังนะ เราจะบอกที่อยู่ให้ใครรู้ไม่ได้"
แล้ววันหนึ่ง ผมออกไปทำธุระ
คือเรามีระบบรักษาความปลอดภัยอยู่ คุณรู้ใช่ไหม
พอผมกลับมา น้องชายผมก็บอกว่า
"นายรู้ไหมว่าญาติแองเจล่าเพิ่งออกไปจากที่นี่"
แล้วผมก็แบบ "บ้าเอ๊ย" ผมพูดว่า "แม่นั่นรู้ที่อยู่ของเราได้ยังไงกัน"
เขาก็บอกว่า "ฉันไม่รู้"
และเพราะผมเป็นคนอย่างนี้ ผมเลยแบบ "นี่มันบ้าอะไร"
ผมรู้สึกเดือดสุดๆ ตอนที่ได้ยินข่าวนี้
ผมเลือดขึ้นหน้าเพราะก่อนหน้านี้ ผมคุยกับเธอแล้ว
เรื่องมาตรการความปลอดภัย และเรื่องที่เราต้องเก็บตัว
แล้วต่อมาผมก็พบว่ามีผู้ชายกลุ่มหนึ่ง
จอดรถรอญาติเธออยู่ตรงถนนส่วนบุคคล
แล้วผมก็ไม่รู้ว่าผู้ชายพวกนี้เป็นใคร...
เรื่องนี้ทำให้ผมหัวร้อน
คืนนั้นเราทะเลาะกัน
มีการใช้ความรุนแรงกันนิดหน่อย ผมจับตัวเธอมาเขย่า
ผมจับเธอไว้แล้วก็เขย่าๆ
เพราะเธอไม่พูดสิ่งที่ผมคิดว่าผมควรได้ยิน
เธอเอาแต่พูดแบบว่า "นั่นน่ะญาติฉัน"
ส่วนผมก็แบบ "ใครอยู่ในรถคันนั้น
ผู้ชายที่มาที่นี่เป็นใคร"
"ฉันไม่รู้" แล้วผมก็แบบ "ทำไมเธอถึงไม่รู้" วันนั้นผมเดือดมาก
แล้วเธอก็เรียกตำรวจ
ตำรวจมาจับผม
พวกเขาเอาตัวเธอไป จับผมไปขัง
ผมกลับมา ผมเก็บเสื้อผ้า
เพราะผมไม่แน่ใจที่จะอยู่ในบ้านหลังนั้นอีก
มีคนแทรกซึมเข้ามาใน ระบบรักษาความปลอดภัย
และเพราะมีประสบการณ์แบบนั้น กับสมาชิกในครอบครัว
ผมก็เลยไม่ไว้ใจใครอีกเลย
(วันที่ 7 พฤศจิกายน ปี 2000)
(บูคาแนนไปร่วมวันรวมญาติ ที่บ้านของพ่อเลี้ยง)
(ในบรรดาแขกที่มางาน มีแองเจล่า บราวน์กับลูกสาวทั้งสองคน)
เราไปฉลองให้กับป้าผม เธอเพิ่งซื้ออะพาร์ตเมนต์ใหม่
เราดื่มกัน สนุกกันสุดเหวี่ยง
ฉลองกัน
แล้วผมก็อยากจะสูบกัญชา
ผมเลยโทรหาเพื่อนแล้วเขาก็เอามาให้
ผมพูดกับคนเปิดประตู
"ไหนเขาบอกว่าจะมาสังสรรค์และสูบกับเรา"
"เขาบอกว่าเขาต้องไปรับแฟนจากที่ทำงาน"
ผมบอกว่า "โอเค ของอยู่ไหน" เขาเอามันให้ผม
แล้วผมก็สังเกตเห็นว่าประตูห้องนอนเปิดอยู่ และไฟก็ติดอยู่ด้วย
ผมไปที่หลังบ้าน
สับมัน เอามาม้วนกับกระดาษแล้วก็สูบ
แล้วผมก็ได้ยินเสียงเปิดประตู
ผมเดินไปที่นั่นแล้วพูดว่า "ใครมาน่ะ"
และทุกคนก็พูดว่า "ไม่มีใครมาทั้งนั้น"
แต่ผมสังเกตเห็นไฟห้องน้ำมันปิด และประตูห้องนอนก็ปิด
แต่พวกเขาก็บอกว่าไม่มีใครทั้งนั้น
ผมเลยไปหาคนเปิดประตู
ผมบอกว่า "ถ้าไม่มีใครมาจริงก็ไปเปิดประตูห้องนอน
เพราะเมื่อกี้มันเปิดอยู่"
และเขาบอกว่า "เพื่อน นายหลอนแล้ว ไม่มีใครมา"
แต่เขาก็ไม่ได้ไปเปิดประตู
ผมเลยไปหยิบอาวุธ
ผมพูดว่า "ไปเปิดประตูนั่น"
แล้วในระหว่างนั้นเอง ผมไม่รู้ว่า มันเกิดขึ้นได้ยังไง หรือเกิดอะไรขึ้นกับผม
แต่ระหว่างที่กำลังพูดเรื่องประตูนั่นอยู่
ทันใดนั้นผมก็รู้สึกแย่มากๆ
ผมเหมือนไม่มีสติ
เหมือนกับสิ่งที่ผมสูบมันแรงกว่าที่เคยสูบ
และมันก็เริ่มส่งผลกระทบกับผม
ผมพูดว่า "ฉันรู้สึกแย่"
เขาก็แบบ "นายกำลังหลอน"
ผมบอกว่า "ฉันพูดจริงๆ นะ ฉันไม่ปกติ"
ผมบอกว่า "เปิดประตูบ้านั่นซะ" และให้ตายเถอะ ผมจำได้แค่นั้น
ผมไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้นไปจนถึง 12.50 น.
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น
(ภาพจากกล้องติดรถของหน่วยรับแจ้งเหตุ)
มีข้อมูลถูกส่งเข้ามา...
จากศูนย์เต็มไปหมด
มีคนถูกยิง
พวกเขาพยายามให้ข้อมูลผู้ต้องสงสัย
ข้อมูลถูกส่งต่อเข้ามาเรื่อยๆ
ฉันขึ้นรถแล้วตรงไปยังถนนเซ็กซ์ตัน
ฉันรู้ว่านั่นคือทางที่จะไปถนนแมรี่ได้เร็วที่สุด
พอผมเลี้ยวเข้าไปยังถนนแมรี่ ผมก็เห็นคนนอนอยู่บนพื้น
พอลงจากรถ ผมก็เห็นว่าเป็นผู้หญิงที่นอนอยู่
และบนตัวเธอมีเด็กสองคน
คนหนึ่งพยายามดิ้นออกจากแขนเธอ
ที่คอเธอมีเลือดเจิ่งนอง
เธอไม่รู้เลยว่าเรามาถึงแล้ว เธอไม่รู้สึกตัว
ลมหายใจเธอค่อนข้างแผ่ว เลือดไหลเต็มไปหมด
เธอไม่ตอบสนองเลย
ผมรู้ว่าอาการเธอหนัก
เธอ...
อุ้มเด็กทั้งคู่เอาไว้ตอนที่ถูกยิงและ...
จากที่ผมเห็นท่าทางที่เธอนอนอยู่
เธอเหมือนจะยกแขนขึ้น
เพื่อป้องกันเด็กๆ ไม่ให้โดนกระสุน
ทราบแล้วเปลี่ยน
(เจ้าหน้าที่คริสตาพบบูคาแนน)
(ไม่ไกลจากที่เกิดเหตุ)
ฉันตะโกนบอกให้เขาชูมือขึ้น
ให้ชูมือให้ฉันเห็น
และเขาก็ทำตามที่ฉันบอกให้ทำ แต่เขาก็ดูกระวนกระวาย
เขาตะคอกออกมาเป็นชุด
จนฉันไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไรอยู่
ช่วยด้วย ช่วยด้วย ปล่อยฉันนะ
ฉันจำได้ว่ารู้สึกแปลกใจ
ที่ทั้งที่เขาดูมึนงง
แต่เขาก็ทำตามที่ฉันบอกให้ทำ
ฉันรู้ว่าอย่างน้อยๆ เขาก็เข้าใจคำสั่ง
ผมถูกจับ ถูกยัดเข้ารถตำรวจ
จากที่ผมเห็นในเอกสาร
พวกเขาบอกว่าผมเอาหัวโขก ทั้งประตูและหน้าต่างรถตำรวจ
แต่ผมจำอะไรไม่ได้เลย
และในนั้นบอกว่าผมเอาแต่พูด ว่ามีคนพยายามจะฆ่าผม
ไม่พวกเขาก็ผมที่ต้องตาย
และผมก็มีทีท่าก้าวร้าว เหงื่อออกทั้งตัว
จมูกมีน้ำมูกไหล เหงื่อชุ่มโชก
แล้วพอถึงจุดหนึ่ง พวกเขาก็บอกว่าผมพูดแบบนี้
"พวกแกปกป้องฉันไม่ได้ พวกแกปกป้องฉันไม่ได้"
เขาขังผมไว้ในห้องขัง เพื่อป้องกันไม่ให้ฆ่าตัวตาย
ผมน่าจะหลับไปสองวันได้
แล้วในที่สุดพอผมสร่าง จากอาการอะไรก็ตามที่ผมกำลังเจอ
ผลกระทบอะไรก็ตามจากยาที่ผมใช้
เธอก็บอกให้ผมนั่งลงแล้วถามว่า "รู้ไหมว่าคุณถูกจับเพราะอะไร"
และพอเธอบอกผม น้ำตาผมก็ไหล
และผมก็พูดว่า "คุณโกหก" และเธอก็บอกว่า "เปล่า"
(บูคาแนนถูกตั้งข้อหายิงสมาชิกสามคน)
(ในครอบครัวของเขาจนถึงแก่ความตาย)
คืนนั้น เขาบอกว่า ผมยิงฮวานิต้า ฮอฟฟ์แมน ป้าของผม
วิลเลียม เจฟเฟอร์สัน พ่อเลี้ยงผม
และแฟนผม แองเจล่า
ผมยอมแพ้
ผมพูดว่า "ไอ้บ้า ถ้าจะฆ่าผมก็ฆ่าเลย"
คือหลังจากที่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
ผมก็คิดว่า "ก็มาประหารผมเลย ไอ้บ้าเอ๊ย มาประหารผมเลยสิ"
เพราะผมรู้สึกว่าผมไม่ควรมีชีวิตอยู่ หลังจากได้ทำแบบนั้นลงไป
ถึงแม้ผมจะไม่ได้ตั้งใจลงมือ แต่ผมก็รู้ว่าตัวเองต้องรับผิดชอบ
ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว
(วันที่ 22 เมษายน ปี 2002 บูคาแนนถูกตัดสินประหารชีวิต)
(จนถึงวันนี้เขายังยืนยันว่า จำช่วงเวลาที่ยิงไม่ได้)
(โคลัมเบีย มิสซูรี)
ฉันชอบฤดูหนาว
ทั้งฤดูหนาวและใบไม้ร่วง
ทุกคนจะห่วงฉันเมื่อถึงเดือนพฤศจิกายน เพราะพวกเขารู้ว่ามันหนักหนา
มันหนักหนามากสำหรับฉัน
เพราะเหตุการณ์นั้น เกิดขึ้นในเดือนพฤศจิกายน
ฉันวาเลเรีย แม่ของแองเจล่า
แองเจล่าเป็นหนึ่งใน คนที่ดีแอนเดรฆ่าในคืนนั้น
ยังมีอีกสองชีวิตที่เขาได้พรากไป
แต่เขาฆ่าแม่ของลูกตัวเอง
ทุกคนที่ได้รู้จักกับเธอ...
ล้วนพูดว่าเธอโตเกินวัย เธอเป็นคนรู้จักพูด
เธอไม่เที่ยวบาร์ เธอไม่ชอบที่แบบนั้น
เธอมักอยู่บ้านและอ่านหนังสือ เธอเป็นหนอนหนังสือ
แล้วพอแองจี้อายุ 16 ปี เธอก็มาหาฉันแล้วบอกว่า
"แม่คะ หนูจะไปเดตกับผู้ชายคนนี้"
ฉันบอก "โอเค งั้นเราก็ต้องคุยกับเขา"
เขาเป็นสุภาพบุรุษเต็มร้อย
เพราะเขาเป็นคนนิสัยดี สุภาพ พูดจาดี
พาเธอกลับบ้านตรงเวลา
โทรหาเธออย่างที่คนเป็นแฟนกันทำ
ไม่มีใครคิดหรอกว่าเขาจะเป็น หมาป่าในคราบลูกแกะ
(หลังจากอยู่ด้วยกันสามปี)
(แองเจล่ากับบูคาแนนก็มีลูกคนแรก)
ราวๆ คริสต์มาส เธอโทรหาฉัน
เธอบอกว่า "แม่คะ"
เธอบอกว่า "ดีแอนเดรเสียสติไปแล้ว เขาบอกว่าเด็กไม่ใช่ลูกเขา"
ฉันบอกว่า "แองจี้ อย่าอยู่ที่นั่นเลย บ้านเราต้อนรับลูกตลอดเวลา"
ประตูนี้เปิดรับเธอเสมอ
แต่เธอก็ไม่ได้กลับบ้านอีกเลย
เขาไม่ให้เธอมา เขาขังเธอเอาไว้
แล้วแองจี้ก็ถูกยิงตาย
(สุสานโรโนค ปี 1854)
- ไม่เป็นไรนะ - โอ้พระเจ้า
แองจี้มีลูกสาวสองคน
ฉันเอาพวกเธอมาเลี้ยง เพราะพวกเธอเป็นหลานฉัน
"หากพรุ่งนี้เริ่มต้นโดยขาดฉัน อย่าคิดว่าเราได้จากกัน
เพราะทุกครั้งที่เธอคิดถึงฉัน ฉันอยู่ที่นั่นในใจเธอ"
(แองเจล่า บราวน์ 5 กรกฎาคม ปี 1980 ถึง 10 พฤศจิกายน ปี 2000)
ใจฉันเต็มไปด้วยความเกลียด
ฉันอยากให้เขาเจ็บแบบที่เขาทำกับคนอื่นๆ
ฉันอยากให้เขาโดนประหาร
เพราะเขาสมควรโดน
เขาฆ่าคนที่เขาบอกว่ารัก
ถ้าเขารักคนเหล่านั้นจริงๆ คนก็คงจะไม่ลงมือฆ่า
เขาต้องอธิบายว่าทำไม คุณเข้าใจใช่ไหม
ทำไมเขาถึงต้องฆ่าคนที่รักเขาจากใจจริง
- เอาน้ำเพิ่มไหม - เอาสิ
ได้เลย
- ใช่ - นั่นมันบ้า
ฉันโตมากับดีแอนเดร ฉันรู้ว่าเขาถูกตามใจ
เขาเป็นเด็กถูกตามใจ เขาได้ทุกๆ อย่าง
ฉันจะเอาช้อนมาให้
โทนี เอาขนมปังไหม
ฉันกับพี่สาว เราเป็นเด็กผู้หญิง
แต่เราต้องไปบ้านย่า เพื่อเล่นของเล่นของเขา
เพราะเขามีทุกอย่าง
แต่เขาเป็นคนนิสัยดี เขาเป็นคนที่ฉันเคยชื่นชม
แถมครอบครัวเราเกี่ยวดองกัน เราก็เลยสนิทกัน
เรามีสายสัมพันธ์ เราทั้งหมดเป็นเหมือนพี่น้องกัน
(บูคาแนนใช้เวลาวัยเด็กส่วนใหญ่ อยู่ที่โคลัมเบีย มิสซูรี)
(กับลูกพี่ลูกน้องของเขา ชอนทาย มิจาและโทนี)
มีแต่คนปฏิบัติต่อเขาเป็นอย่างดี เรามีชีวิตที่ดี
บางคนอาจจะดีกว่าคนอื่นๆ
แต่ฉันกับลูกพี่ลูกน้องล้วนแต่มีชีวิตที่ดี
ฉันเรียกพ่อเขาว่า "ลุงจูนจูน"
ฉันจำตอนที่ลุงจูนจูนเสียได้
และฉันรู้ว่ามันส่งผลกระทบต่อดีแอนเดร
ฉันไม่คิดว่าเขาร้องไห้อย่างเด็กทั่วไป
เวลาที่สูญเสียพ่อแม่
แต่...
หลายปีผ่านไป เขาก็พบวิธีการที่แตกต่างเพื่อรับมือเรื่องนี้
พอเขาเริ่มโตขึ้น เขาก็เริ่มสูบกัญชา
ฉันคิดว่าของแบบนั้น คงทำให้เขาคลายความเศร้า
(ฮวานิต้า ฮอฟฟ์แมนเป็นหนึ่งในสามคน)
(ที่ถูกบูคาแนนสังหาร)
แม่ฉัน ฮวานิต้า ฮอฟฟ์แมน
เป็นคนที่ดีมากๆ
ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ แต่ถ้าเป็นฮวานิต้า ฮอฟฟ์แมนล่ะก็
เธอใกล้เคียงคำว่าสมบูรณ์แบบที่สุด
โทรศัพท์ที่บ้านฉันดัง
ฉันวิ่งไปรับ คนที่โทรมาคือชอนทาย พี่สาวคนโตของฉัน
เธอหัวเสียมาก
และที่เธอก็พูดเหมือนกรีดร้อง
"โทนี รีบเข้าเมืองมาเดี๋ยวนี้ ดีแอนเดรน่ะ เขายิงแม่"
แล้วฉันก็แบบ "อะไรนะ" ถึงจุดนั้นฉันก็เริ่มกรีดร้อง
ที่โรงพยาบาล ฉันมองหมอ
แล้วฉันก็จับตัวเขาก่อนจะพูดว่า
"ได้โปรดเถอะค่ะหมอ อย่าบอกนะคะว่าแม่ฉันตาย"
ตอนนั้นแหละที่ฉันตระหนักถึงความจริง
เธอจากฉันไปตลอดกาลแล้ว
ให้ตาย...
พระเจ้าช่วย
จากนั้นก็นั่งลงและเธอ...
ฉันรู้สึกได้ รู้สึกถึงความเจ็บปวดของแม่
เพราะว่าลูกกระสุนน่ะ...
แล้วฉันก็นั่งลงและสงสัยว่า "อะไรกัน"
ตอนที่เขาจ่อปืนมาที่เธอ "แม่คิดอะไรอยู่ในตอนนั้น"
นั่นแหละ "แม่กลัวรึเปล่า"
(ศาลบูนเคาท์ตี้)
ผมค้นอะไรไม่ได้เลย
อย่างน้อยก็ขอให้ผมได้ตรวจสอบมัน และคุยกับเธอเรื่องนี้
คดีที่ 0102 รัฐฟ้องฌอน...
ถ้าคุณต้องการให้ทนายช่วยแก้ต่าง
ผมเควิน เครน
ตอนนี้เป็นประธานผู้พิพากษา ประจำศาลสัญจรที่ 13
ครอบคลุมเขตบูนและคัลโลเวย์
(ในปี 2001 เควิน เครนคืออัยการ ในคดีของบูคาแนน)
ตอนแรกผมตั้งข้อหาบูคาแนน ในข้อหาฆาตกรรมสามกระทง
ในมิสซูรี ฆ่าคนตายเป็นความผิดเดียว ที่มีโทษจำคุกตลอดชีวิต
โดยไม่มีสิทธิ์ขอลดหย่อนโทษ
และเป็นคดีเดียวที่มีโทษถึงตาย
เอาละ
ทั้งครอบครัวและเพื่อนๆ ที่อยู่ที่นั่น
ในคืนฆาตกรรม...
พวกเขาสนุกด้วยกัน คุณนึกออกนะ พวกเขา...
วิลเลียม เจฟเฟอร์สันน่ะ เป็นคนที่มีความเป็นผู้นำครอบครัวสูง
นั่นน่ะบ้านเขา
และเขาก็พร้อมต้อนรับทุกคนที่ไป
และทุกคนก็รู้สึกสบายใจเมื่ออยู่ที่นั่น
แต่ผมคิดว่ามันมีความอึมครึมเกิดขึ้น
เพราะเมื่อเวลาผ่านไป
จำเลยกลับก็ยิ่งทำนิสัยจอมบงการ
เขาเจ้ากี้เจ้าการกับการกระทำของแองจี้
เช่นการออกไปจากห้อง เรื่องทำเรื่องต่างๆ
ที่ผมจำได้คือ มันเหมือนเป็นสองโลกใต้ชายคาเดียว
(ในศาล บูคาแนนอ้างว่าจำตอนยิงไม่ได้)
คุณมีสิทธิ์ที่จะเงียบ ทุกอย่างที่คุณพูด
จะถูกใช้โจมตีคุณในชั้นศาล คุณมีสิทธิ์ที่จะเรียกทนาย
ถ้าคุณไม่มีเงินจ้างทนาย ทางเราจะจัดหาให้
ถ้าคุณคิดจะสารภาพหรือตอบคำถาม
คุณสามารถหยุด จนกว่าทนายของคุณจะเข้ามา
- คุณเข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม - ครับผมเข้าใจ
- อย่างเดียวกับที่เขาพูดกับคน - ใช่
- บอกผมทีว่ามีใครในบ้านบ้าง - ผม แฟนผม...
มีคุณ แล้วก็แม่ของลูกๆ ลูกสองคน...
แม่ของลูกๆ ผม ส่วนลูกๆ ผมอยู่หลังบ้าน
โอเคครับ
แล้วก็มีป้าผม ติตี้ของผม วิลเลียม เจฟเฟอร์สัน พ่อเลี้ยงผม
เขานั่งอยู่ที่เก้าอี้ยาวและเอนหลังพิงพนัง
(บูคาแนนอ้างว่าคนในงานคิดฆ่าเขา)
ผมบอกว่า "มาล้อมผมทำไม"
เวลาที่เราเกิดความรู้สึกแปลกๆ ในอก
เกี่ยวกับเรื่องที่จะเกิดขึ้นกับเรา
ตอนนั้นแหละที่ผมหยิบลูกซอง
ผมจ่อปืนและสงสัยว่า ทำไมพวกเขาถึงต้องเข้ามาล้อมผม
ผมบอกว่า "พวกคุณมาตีวงล้อมผมทำไม"
แต่พวกเขาไม่ยอมถอย
จากนั้นพวกเขาก็พูดว่า "เด็กๆ อยู่กับเรา"
ตอนที่คุณหยิบลูกซองขึ้นมาถือ พวกเขาก็ชูเด็กขึ้นมาบังเหรอ ใช่ นี่มันอะไรกัน อย่างนี้เหรอที่ว่าไม่ได้คิดร้าย
- ลูกคุณเหรอ - ใช่ ลูกผมนี่แหละ
ผมยังขอให้ป้าผมช่วยอธิบายเลย ว่านี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น
เธอเดินมาที่ผมและจะเอาปืนไปจากผม
ทำไมเธอจะต้องเอาปืนไปจากผม
ตอนนั้นแหละที่ผมกระชากมันกลับ และป้าก็พูดว่า "นี่ป้าเธอเองนะ"
แล้วผมก็ขาดสติ
- คุณลั่นไกตอนนั้นเหรอ - ใช่
- คุณยิงเธอตรงนั้นใช่ไหม - ผมไม่รู้ด้วยซ้ำ
ผมไม่ได้ตั้งใจจะยิงเธอที่หน้าเลย
ผมแค่คิดว่าก็แค่ยิง ผมไม่ได้โกหก
ถ้าผมหาทางออกได้จากเรื่องงี่เง่าพวกนี้
บางทีผมก็คงไม่ได้ลั่นไกนั่น
แต่ในตอนนั้นไม่มีใครคิดถึงผม
โอเค แล้วจากนั้นคุณก็ เผชิญหน้ากับคุณเจฟเฟอร์สัน
ตรงหน้าตู้เย็นในครัวใช่ไหม จากนั้นเกิดอะไร คุณพูดอะไรกับเขารึเปล่า
เปล่า ผมแค่มองเขา เขาก็มองผม
และผมก็ถามว่า "ทำไมคุณต้องคิดฆ่าผมด้วย" และเขาก็พูดว่า "นี่พ่อเลี้ยงของแกนะ"
- แล้วเกิดอะไรขึ้น - แล้วผมก็ลั่นไกและผมก็เผ่น
- ออกจากบ้าน - คุณยิงเขาตรงไหน
ผมไม่รู้ ผมคิดว่าคงตรงไหนสักแห่ง
- ตรงอกรึเปล่า - ผมไม่รู้
- แล้วคุณก็วิ่งหนีออกจากบ้าน - ใช่
ทันใดนั้นผมก็เห็นคนวิ่งไปทางขวา
แม่ของลูกๆ ผมเอง
- กระสุนผมหมด - แล้วเกิดอะไรขึ้น
ผมก็ล้วงกระเป๋าหลังของผม แล้วใส่กระสุนเข้าไปใหม่
- ตอนนั้นเธออยู่กับใคร - ลูกๆ ผม
- โอเค อยู่กับลูกๆ คุณนะ - ใช่
- เธอวิ่งหนีสุดชีวิต - คุณต้องวิ่งตามเธอไปสินะ
ใช่ แล้วเธอก็หยุด ผมพูดว่า "มานี่สิ แองจี้"
ผมพูดว่า "แองจี้ๆ"
คุณเข้าใจไหม เธอหยุด แล้วผมก็เดินเข้าไปหา
ผมถามเธอว่า "ทำไมเธอถึง"
นั่นแหละ "ทำไมเธอถึง"
คุณรู้ใช่ไหม "ทำไมพวกเธอถึงต้องพยายามฆ่าฉัน"
ลูกๆ อยู่กับเธอ "อย่าจ่อปืนมาทางนี้นะ"
นั่นน่ะลูกสาวผม ผมทำไม่ได้
แล้วทันใดนั้นผมก็หมดความอดทนกับเธอ
กับความจริงที่ว่าเธอพยายาม วางแผนเล่นงานผมหลายครั้ง
คุณยิงเธอที่หน้ารึเปล่า คุณยิงตรงไหน...
ก็คงเป็นตรงไหนสักแห่งแหละ ผมไม่...
- สภาพผมตอนนั้น - ไม่รู้สิ ผมกำลังเมา
แต่มันห่างจากลูกสาวผม ผมรู้แค่นั้น
เธออุ้มลูกแบบไหน
เธออุ้มท่านี้ตอนที่ผมยิง
- ฝั่งนั้นเหรอ - ใช่
ผมไม่สงสัยว่าตอนนั้นเขาตกอยู่
ภายใต้ฤทธิ์สารกล่อมประสาท
แต่นั่นไม่ใช่ข้อแก้ต่าง
คุณไม่สามารถอ้างได้ว่า "ผมดื่มวิสกี้ไปหนึ่งขวด
เลยจำไม่ได้ว่าฆ่าคนมา"
มันไม่ใช่ข้อแก้ต่าง ตัดทิ้งไปได้เลย
ผมเลยตั้งใจจะฟ้องคดีนี้ให้ได้ และที่ผมสนใจก็คือ
มีการไตร่ตรองไว้ก่อนจะฆ่ารึเปล่า
"การคิดอย่างใจเย็น" ว่าจะฆ่า ถึงแม้จะเป็นเพียงชั่วขณะสั้นๆ
โอเค นั่นแหละไตร่ตรอง
ในกรณีนี้เรามีเหยื่อสามคน
คดีนี้เหยื่อแต่ละคนถูกจำเลยยิง
ด้วยลูกซองแบบลูกเลื่อน
ขอผมถามอะไรซ้ำอีกรอบนะ
อย่างแรก หลังจากที่คุณยิงป้าของคุณ
คุณขึ้นลำลูกซองทันทีเลยรึเปล่า
ใช่ เพราะผมไม่รู้ว่าข้างหน้ามีอะไร
คดีนี้คุณไม่เพียงแต่ต้องบรรจุกระสุนใหม่
เพื่อที่จะฆ่าคนสามคนตายโดยเจตนา
เขายังจะต้องขึ้นลำลูกซองทุกครั้งที่เขายิง
แล้วจากนั้นพอคุณยิงคุณเจฟเฟอร์สัน คุณก็ขึ้นลำลูกซองด้วยใช่ไหม
ไม่ ผมวิ่งออกไปข้างนอก แล้วผมค่อยทำตอนที่วิ่งไปข้างหลังบ้าน
- โอเค - แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วย
คือคุณมีกระสุนในกระเป๋า
- และคุณใส่กระสุนเพิ่ม - ถูกต้อง
คุณจะต้องขึ้นลำลูกซองใช่ไหม
- กระสุนถึงจะพร้อมยิง - ใช่ ต้องทำ
นั่นเป็นองค์ประกอบหนึ่งที่ผมใช้ชี้แจงลูกขุน
ว่าเขาฆ่าเหยื่อทั้งสาม "อย่างไตร่ตรอง"
พูดตามตรง ผมรู้สึกว่าทุกคนในบ้าน...
ถ้าผมตามพวกเขาทันหมด ผมก็คงฆ่าพวกเขาหมดทุกคน
ผมไม่ได้ล้อเล่น
ผมพูดจริง เพราะพวกเขารุมผม
คุณยังเชื่อว่า คุณไม่มีประสิทธิภาพ...
ตัวผู้กระทำควรจะต้องรับผิดชอบบ้าง
คือมันเริ่มที่ตัวบุคคล
ผมไม่โทษยา
ผมไม่โทษปืน ผมโทษตัวบุคคล
(ในปี 2001 บูคาแนนถูกตัดสินว่ามีความผิด)
(และให้ประหารชีวิตจากสิบต่อสองเสียง)
(แต่ในปี 2003 ศาลฎีกาตัดสินว่า การจะต้องโทษประหารชีวิตนั้น)
(ต้องได้เสียงจากลูกขุนอย่างเป็นเอกฉันท์)
(โทษของบูคาแนนจึงเหลือเพียง จำคุกตลอดชีวิตห้ามลดหย่อน)
(โคลัมเบีย)
ผ่านพฤศจิกายนปีนั้นมา 17 ปีแล้ว แต่ภาพมันยังแจ่มชัด
สำหรับเราบางคน มันเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
ภาพถ่ายใบนี้
นี่ดีแอนเดรกับแม่ของเขายืนอยู่ข้างๆ ฮวานิต้า
พวกเขาพูดคุยกัน
ภาพนี้ถ่ายวันที่ 3 มิถุนายน ปี 1992
วันนั้นปู่ของฉัน วิลเลียม เจฟเฟอร์สัน
แต่งงานกับแม่ของดีแอนเดร ลิเดีย เจฟเฟอร์สัน
ดีแอนเดรรับหน้าที่เพื่อนเจ้าบ่าวในงาน
นั่นปู่ของฉัน วิลเลียม เจฟเฟอร์สัน
พ่อเลี้ยงของดีแอนเดร
และหนึ่งในคนที่เขาฆ่าในคืนนั้น
คืนนั้นปู่ของฉันตายอย่างวีรบุรุษ
เขาไม่ยอมให้เดรทำอะไรคนในบ้าน
เพราะนั่นคือบ้านของเขา อาณาเขตของเขา
ปู่ของฉัน...
ปฏิบัติต่อเขาเหมือนลูกแท้ๆ
แต่เดรกลับตอบแทนด้วยการ ฝังกระสุนในหัวใจของปู่
รูปนี้คือแองจี้กับลูกชายสองคนของดีแอนเดร
ซึ่งเกิดจากผู้หญิงคนอื่น...
คือเธอมีความอดทนกับดีแอนเดรสูงมาก
พอฉันได้คุยกับแองจี้
ฉันเลยรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขา
และมีการใช้กำลัง
มีการใช้ความรุนแรงกันนิดหน่อย
ผมจับตัวเธอมาเขย่า
เพราะเธอไม่พูดสิ่งที่ผมคิดว่าผมควรได้ยิน
ไม่ มันไม่ใช่แค่เขย่า
ฉันคิดว่าเขาเลือกอธิบายแบบนั้น
เพราะไม่อยากถูกมองว่าเลว
ทั้งที่จริงๆ แล้วเขาคือคนเลว
เดรเคยถูกจับข้อหาทำร้ายร่างกายแองจี้
และเรื่องเกิดขึ้นตอนที่
แองเจล่า ตั้งท้องลูกของเขาคนแรก
เขาวิ่งไล่ตามเธอออกมาที่ถนน
แล้วก็ฟาดเธอด้วยไม้เบสบอล
(กรมตำรวจโคลัมเบีย รายงานการกระทำผิด)
(รายงาน การทำร้ายร่างกาย)
เขาถืออาวุธตรงมาที่เธอ
(บูคาแนนยิ่งโกรธและเริ่มชกใบหน้าเธอ)
เขาทำร้ายร่างกายเธอในอดีต...
และศาลก็สั่งให้พวกเขาแยกกันอยู่...
ศาลออกคำสั่งไม่ให้พวกเขาเข้าใกล้กัน
เพราะเรื่องเลวๆ ที่เขาทำกับแองเจล่า
ตอนที่แองจี้ตาย
เดรไม่ควรติดต่อแองจี้ด้วยซ้ำ
แต่นั่นบอกให้รู้ว่าเขามีอำนาจ เหนือจิตใจของแองจี้
รวมถึงสิ่งที่เธอทำ
แต่ตามกฎหมาย ทั้งคู่ไม่ควรจะติดต่อกันอีกแล้ว
แต่ดูเหมือนเธอจะกลัวเขา
ถึงแม้เขาจะทำอย่างนั้นกับเธอ และตำรวจสั่งให้ห้ามเจอกัน
แต่เธอก็ยังกลับมา
เธอยังกลับมาทั้งที่เขาทำแบบนั้นกับเธอ
ผมยังคงคิดไม่ตกว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
ผมยอมให้ตัวเองทำแบบนี้ได้ยังไง
แองจี้ เขาฆ่าเธออย่างเลือดเย็น จบแค่นี้
เป็นการฆ่าอย่างไตร่ตรอง
เขาอาจไม่บอกว่าเขาวางแผนมายังไง
แต่ชัดเจนว่าเขาตั้งใจฆ่าแองจี้ เข้าใจตรงกันนะ
แองจี้ควรรอดไปจากคืนนั้น
แต่เดรเรียกเธอกลับมา
เธอตัวแข็งทื่อและกลับไปหาเขา แล้วเขาก็ยิงเธอเข้าที่คอ
ขณะที่เธออุ้มเด็กอยู่
เธออุ้มเด็กวัยห้าเดือนอยู่
และเขาก็ยิงเธอที่คอเหมือนเธอเป็นขยะ
ดีแอนเดรกลายไปเป็นคนชอบใช้กำลัง
แรกเริ่มเขาอาจเป็นพรวิเศษ เขาทำตามใจเธอ
เขาพาเธอไปเที่ยวและทำอะไรอื่นๆ
จากตรงนั้นเขาก็เริ่ม "เธอต้องอยู่กับฉันนะ" แล้วก็เริ่ม "เธอจะไปจากบ้านไม่ได้จนกว่าฉันอนุญาต"
แล้วก็ "เธอจะไปหาครอบครัวไม่ได้
เธอจะไปไหนกับเพื่อนไม่ได้" จนกระทั่งเขาฆ่าเธอ
และเรื่องคืนนั้นไม่เกี่ยวกับยา
ฉันไม่สนว่าเขาจะอ้างว่า คืนนั้นเขาเมายาหรืออะไร
ฉันเห็นเดรเต็มสองตา สิบนาทีก่อนที่เรื่องนี้จะเกิด
ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้เมา
ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้ตกอยู่ในภาวะวิกลจริต
เพราะใช้ยา
นั่นก็แค่คำโกหกที่เขาอยากจะบอก
คนอื่นๆ ที่อยู่ที่นั่นในคืนนั้นโดนลูกหลง
จากสิ่งที่เขาพยายามจะทำกับแองจี้
และเขาก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องฆ่าฮวานิต้า
เขาไม่มีเหตุผลที่ต้องฆ่าปู่ของฉันเลย
สิ่งสำคัญที่สุด ที่ผมอยากบอกพวกเขาคือผมขอโทษ
จริงๆ นะ ผมเสียใจ
และ...
ผมก็พยายามทำทุกอย่าง เพื่อปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น
เพื่อที่ผมจะได้ไม่กลายเป็นคนแบบนั้นอีก
ผมไม่สนว่าพวกเขาจะรู้หรือไม่ หรือว่าใครจะรู้หรือไม่
ผมรู้ว่าผมไม่ใช่คนเดิมแล้ว ผมรู้แก่ใจดี
(ดีแอนเดร บูคาแนน ตกลงที่จะตอบคำถามต่อไปนี้)
ผมยังพยายามหาคำตอบ ว่าทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้น
หลายปีที่ผ่านมา
ผมเอาแต่คิดว่า "ผมยอมให้ตัวเองทำแบบนี้ได้ยังไง
ผมยอมให้ตัวเองยิงป้า ยิงแฟน และยิงพ่อเลี้ยงได้ยังไง
ยิงแฟนผมขณะที่เธออุ้มลูกผมอยู่ด้วย"
ฉันเชื่อว่าดีแอนเดรวางแผนฆ่าแองจี้ ใช่ค่ะ
คนอื่นๆ ที่อยู่ที่นั่นในคืนนั้นโดนลูกหลง
จากสิ่งที่เขาพยายามจะทำกับแองจี้
ผมเปล่า ไม่ๆ
เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริง ผมคงทำไปนานแล้ว
บ้าจริง ถ้าผมอยากฆ่าเธอ ผมคงฆ่าไปแล้ว
และสิ่งเดียวที่เป็นข้อสรุปให้ผมได้ ก็คือสารเคมีที่ผมเอามาใส่ตัว
ทำให้ผมทำแบบนี้โดยที่ผมไม่รู้
ยิ่งเมื่อรวมกับวิถีชีวิตของผม
ก่อนที่ผมจะเจอกับแองเจล่า...
เพราะอย่างที่ผมบอก ผมเป็นคนรุนแรงตั้งแต่ก่อนรู้จักเธอ
ผมเกี่ยวข้องกับความรุนแรงทุกชนิด ซึ่งทำให้ผมต้องเห็นคนพากันเสียชีวิต
มานึกย้อนกลับไปตอนนี้ มันไม่มีอะไรที่น่าภูมิใจเลย
แต่ในตอนนั้น เราคิดว่านั่นคือสิ่งที่เราต้องทำ
ผมต้องมีปฏิกิริยาในแบบนั้น เมื่ออิงจากวิถีชีวิตและเงื่อนไขชีวิต
"การคิดอย่างใจเย็น" ว่าจะฆ่า
ถึงแม้จะเป็นเพียงชั่วขณะสั้นๆ นั่นแหละไตร่ตรอง
ผมใช้ชี้แจงลูกขุนว่าเขา
ฆ่าเหยื่อทั้งสาม "อย่างไตร่ตรอง"
ผมไม่ได้วางแผนเอาไว้
ผมไม่ได้มานั่งคำนวณว่า "โอเค ฉันจะทำแบบนี้นะ"
ผมไม่ได้วางแผนฆ่าแฟนตัวเอง
ผมไม่ได้วางแผนฆ่าป้าตัวเอง
ผมไม่ได้คิดจะฆ่าพ่อเลี้ยงตัวเอง
ผมไม่เคยมานั่งคิดว่า "โอเค วันนี้ฉันจะทำแบบนี้"
ไม่เลย ไม่
จากพยานทั้งหมด ทั้งผม และทุกคนที่อยู่ที่นั่นคืนนั้น
ผมสติแตก
มันไม่ใช่เหตุการณ์ที่วางแผนมาล่วงหน้า
สิ่งที่ผมคิดว่าเป็นปัจจัยร่วมในคืนนั้น ก็คือประตูนั่น
กับเรื่องที่มีคนเข้ามาในบ้าน
และพวกเขาไม่ยอมเปิดประตูห้องนอน ให้ผมดูว่าใครอยู่ในนั้น
ผมเชื่อว่านั่นแหละที่ทำให้ผมทำอย่างที่ทำ
ไม่ มันไม่ใช่แค่เขย่า
เขาวิ่งไล่ตามเธอออกมาที่ถนน
แล้วก็ฟาดเธอด้วยไม้เบสบอล
แองเจล่าเปิดแผลที่ถูกดีแอนเดร ใช้ไม้แขวนเสื้อฟาดให้ฉันดู
แล้วก็เปิดรอยเฆี่ยนตั้งแต่ที่ต้นคอ
ไล่ไปถึงหัวเข่า จุดที่เขาฟาดเธอซ้ำๆ
เดี๋ยวก่อน ปิดมันก่อน
นั่นมัน...
ผมจะบอกอะไรให้ฟังนะ
ผมไม่เคยฟาดเธอด้วยไม้แขวนเสื้อ
เรื่องนี้แหละที่ทำให้ผมผิดหวัง
มากพอที่จะพูดว่า "ไปตายซะไป"
ไอ้เรื่องทำนองนั้นน่ะ
มันเป็นเรื่องเฮงซวยที่ทำให้ผมรู้สึกเซ็ง
เพราะจนถึงวันนี้ พวกเขาก็ยังคงพูดไปทั่วว่า
ผมเคยใช้ไม้แขวนเสื้อฟาดเธอ
เหมือนผมเป็นพวกแมงดาชอบใช้กำลัง
อะไรแบบนี้แหละที่มันทำให้ผม...
ผมไม่ได้จะพูดว่าเสียใจ เพราะผมเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองทำ
แต่มันแบบ...
ผมพูดจริงๆ นะ ว่ามันทำให้ผมลำบากเพราะว่าผม...
18 ปีแล้วที่ผมพยายามไถ่โทษ
แล้วพอผมได้ยินอะไรแบบนี้
มันทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด
เพราะคุณยังใส่สีตีไข่เรื่องทางฝั่งคุณ
เพื่อให้คนมองผมในแง่ลบอยู่เลย
และผมจะพูดตรงๆ นะ
มันทำให้ผมรู้สึกแย่สุดๆ
เพราะไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไร หรือพวกเขาจะพูดยังไง
หรือพวกเขาจะเชื่อแบบนั้น หรือจะเชื่ออะไร
ผมก็จะร้องเรียนในคดีนี้ และพวกเขาทั้งหลายก็จะผิดหวัง
พวกเขาสามารถเล่นงานศาล พวกเขาสามารถติดต่ออัยการ
แต่ผมไม่สนใจหรอก
เพราะอะไรแบบเมื่อกี้ทำให้ผมรู้แล้ว
ว่าหลังจากผ่านไป 18 ปี ยังมีใครอีกล่ะที่ผมจะไว้ใจได้
จริงๆ นะ ผมจำเป็นต้องคิดแบบนี้
จากสิ่งที่ผมได้ยินเมื่อกี้ จะมีใครพูดแบบนั้นบ้างตอนที่ผมได้ออกไป
ผมจะพูดว่าผมปลอดภัย เมื่อมีพวกเขาอยู่รอบๆ ได้เหรอ
ไม่ ไม่ได้หรอก
เพราะผมจะต้องได้ออกไปจากที่นี่
(ในเดือนกุมภาพันธ์ปี 2018 บูคาแนนยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษา)
(แต่คำร้องถูกปฏิเสธไป)