Sam nie wiem, co jest gorsze.
Egzekucja czy spędzenie reszty życia w więzieniu.
Jestem teraz w zawieszeniu.
Kiedy tu trafisz, nie ma nadziei.
Jak jesteś winny, zaakceptuj to.
W 1976 R. W USA PRZYWRÓCONO KARĘ ŚMIERCI.
OD TEGO CZASU PONAD 8000 OSÓB USŁYSZAŁO TAKI WYROK.
OTO HISTORIA SKAZANEGO NUMER 999866.
Jeśli myślałeś o odebraniu komuś życia,
lepiej długo i dobrze się zastanów.
Bo wybranie tej drogi przynosi dużo bólu.
Możesz myśleć, że jesteś twardy,
ale jesteś zupełnie niczym, jeśli jesteś mordercą.
Jesteś niczym.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Podszedłem i strzeliłem. Potem jeszcze raz z bliska.
Kula przebiła policzek i zatrzymała się w szczęce.
Zaciągnąłem go za biurko i dźgnąłem około 25 razy.
Nie mogłem uwierzyć, że właśnie kogoś zabiłem.
Nie mam wyrzutów sumienia.
Zacząłem dźgać kolesia, który spał na kanapie.
UZNANY ZA POCZYTALNEGO
To droga krajowa nr 69, kierunek północny, za Lufkin.
Na północnym krańcu hrabstwa Angelina.
BYŁY ZASTĘPCA SZERYFA W BIURZE SZERYFA HRABSTWA ANGELINA
Trzydzieści dwa lata temu,
niemal co do minuty, jest około pięć po ósmej,
jechałem w tym kierunku w wielkim pośpiechu
na miejsce zbrodni.
Przy takich wezwaniach czuć adrenalinę i nie trzeba już rano pić kawy.
Nie zadajesz pytań, tylko wskakujesz do samochodu i odpowiadasz na wezwanie.
Wszystkie ręce na pokład.
Zbliżamy się do granicy małej miejscowości Wells.
Podobnej do innych we wschodnim Teksasie.
Liczba ludności wynosiła wtedy sporo poniżej 1000.
ZJEDNOCZONY KOŚCIÓŁ METODYSTYCZNY
WELL'S NAJLEPSZE PĄCZKI
Wszyscy się znają.
Pogodę mamy niemal identyczną jak tamtego ranka.
Pogoda jesienna. Sezon polowań.
W 1986 R. DAVID LEWIS ZASTRZELIŁ
74-LETNIĄ MYRTLE RUBY PODCZAS WŁAMANIA.
W 1987 R. SKAZANO GO NA ŚMIERĆ.
PONAD TRZYDZIEŚCI LAT PÓŹNIEJ CIĄGLE PRZEBYWA W CELI ŚMIERCI.
Kiedy byłem młody, często się przenosiliśmy.
Teksas, Chicago.
Mama, tata, ojczymowie.
Brak stabilności rodzinnej.
Dużo zaburzeń.
Nie poświęcano mi wiele uwagi. Wolna ręka. Zostałem dzikim dzieckiem.
Miałem podejście: „Nic mnie to nie obchodzi”.
Skoro ja nikogo nie obchodzę,
będę robił, co mi się podoba.
I takie mniej więcej prowadziłem życie.
Nazywam się David Lewis. Mam 52 lata.
Jestem tu nieco ponad 30 lat.
W wieku 16 lat wyrzucono mnie z domu i mieszkałem na ulicy.
Jedynym sposobem na utrzymanie się było zostanie złodziejem,
bo nikt nie chciał zatrudnić niewykształconego 16-latka
bez żadnych umiejętności.
No więc kradłem. Brałem, co chciałem.
Miałem chyba 21... Jakieś 20 lub 21 lat, jak przeniosłem się do Lufkin.
To mała wiejska miejscowość.
Piłem. Byłem alkoholikiem.
I paliłem trawę.
Brałem kwas, pigułki, grzybki, co tylko dawało mi odjazd.
Ale tak, kiedy spróbowałem marihuany, to było to, zakochałem się.
Pomagała mi uciec od rzeczywistości i przenosiła do innego świata,
innego stanu umysłu, gdzie mogłem przed tym wszystkim uciec.
Potem, jak byłem starszy, przerodziło się to bardziej w alkohol.
I kiedy już stałem się pijakiem, po prostu nic mnie nie obchodziło.
Uznałem, że mogę robić, co chcę,
i nie obchodziły mnie konsekwencje.
Razem ze znajomymi wychodziliśmy wieczorami pić i palić.
No i postanawialiśmy iść się gdzieś włamać.
Tak jak to wtedy robili młodzi chłopcy.
Domy, sklepy, gdzie tylko mogliśmy się dostać.
Kiedy mieszkasz na ulicy, musisz robić, co możesz, żeby przetrwać.
Tamtego dnia razem ze znajomymi poszliśmy do sklepu monopolowego,
kupiliśmy piwo i uznaliśmy, że pójdziemy na ryby.
Na rybach znalazłem jakieś grzybki.
Zjadłem je, wypiłem piwo
i pod koniec dnia byłem nieźle zalany.
No więc podrzucili mnie do dziadka w Lufkin.
Siedziałem tam sobie i czekałem na niego, bo mieliśmy iść wieczorem na polowanie,
ale on długo się nie pojawiał.
Ściemniło się, więc wziąłem broń i poszedłem na polowanie sam.
Przechodziłem za domem pani Ruby
i miałem iść na skróty przez podwórko,
a potem do strumyka za jej domem,
bo tam zwykle nocą przesiadywały jelenie i inne.
Zobaczyłem, że okno w łazience było otwarte,
a nigdzie nie było samochodu.
Wszedłem do środka przez okno w łazience.
Stanąłem w drzwiach prowadzących na korytarz,
który się rozgałęział.
Po lewej prowadził do kuchni,
a po prawej do dwóch sypialni.
Wszedłem do sypialni, gdzie był stojak z bronią.
Wziąłem strzelby i zawinąłem je w prześcieradło.
Gdy wychodziłem, ktoś wyłonił się z drzwi w przedpokoju, z salonu.
Zobaczyłem zarys postaci.
No i podniosłem broń i bum.
Odwróciła się do mnie i wydała z siebie głośny okrzyk.
Uderzyłem ją w czubek głowy lufą broni.
Potem włączyłem światło i zobaczyłem, kto to.
Kurde.
Myślałem, że dom jest pusty.
Nie sądziłem, że ktoś jest w środku.
Byłem trochę w szoku. Nawet nie myślałem.
Wziąłem kluczyki do samochodu, strzelby i wyszedłem.
Samochód zostawiłem na poboczu.
Siedziałem w przyczepie dziadka,
paliłem papierosy, piłem kawę i szykowałem się do wyjścia,
kiedy nadjechała policja.
Od razu wiedziałem, że po mnie.
Że znaleźli już panią Ruby.
Wcześniej tego dnia padało,
więc zostawiłem ślady na szlaku w lesie
prowadzące do samej przyczepy dziadka.
Dziewczyna dziadka otworzyła drzwi,
a jeden ze śledczych, jak tylko mnie zobaczył,
powiedział dwóm innym policjantom: „Chyba mamy naszego człowieka”.
Zabrali mnie na komisariat, zadawali pytania,
a ja się tylko wypierałem.
Ale kiedy spróbowali wmieszać w to dziadka,
wreszcie się przyznałem.
Powiedziałem, że to zrobiłem, że nie miał z tym nic wspólnego.
Domyślałem się, że będę w więzieniu długo. Może 30, 40 lat.
Ale kiedy dostałem adwokata, powiedział, że domagają się kary śmierci.
Ja na to: „Co? Kary śmierci? A co to takiego?”.
Powiedział mi, a ja na to...
W ogóle nie myślałem o karze śmierci na wolności.
Nie wiedziałem nawet, że ją mamy.
Wyłączyłem wszystkie myśli o zbrodni do momentu, kiedy znalazłem się w celi
i zacząłem myśleć o tym, co zrobiłem i co mnie czeka.
Wtedy się załamałem.
Kiedy trafiłem do celi śmierci, odciąłem się od tego
i dopiero w 2004 roku stawiłem czoła temu, co zrobiłem.
Wtedy mną to naprawdę wstrząsnęło.
To wtedy właśnie wziąłem na siebie za to odpowiedzialność.
Co by się nie zdarzyło, akceptuję to.
Dożywocie albo egzekucję. Akceptuję jedno i drugie.
Co zrobić, kiedy jest się winnym?
Dla winnych nie ma nadziei ani modlitwy.
To pudło z dowodami z procesu...
BYŁY ZASTĘPCA, BIURO SZERYFA
...Davida Lee Lewisa z 1986 roku.
Większości z tych rzeczy nie widziałem od...
tamtego dnia.
To okulary, które miała na sobie pani Ruby,
kiedy tamtej nocy weszła do domu.
Nie ma prawego szkła, prawego zausznika,
nóżki.
Kiedy dojechałem na miejsce zbrodni, dalej miała je częściowo na twarzy.
Wystrzelono pocisk,
który przeszedł gdzieś tutaj.
Trafił ją w kącik oka. Dość często trzeba tak się odciąć
od fizycznego aspektu takiego miejsca zbrodni.
Jeśli to możliwe.
Próbujesz wykonać swoje obowiązki,
udokumentować wszystko, przygotować.
Zawsze oczywiście myślisz o procesowej części tej sytuacji,
kiedykolwiek się w niej znajdziesz.
I...
myślisz o tym później.
Pierwszy przełom w śledztwie nastąpił, kiedy znaleźliśmy ślady.
Odlew śladu buta.
Całkiem niezły odlew.
Obcas, nosek, rowki.
Zwłaszcza kiedy można go dopasować do buta, który zostawił ślad.
To znaleziono na tyłach domu, niedaleko od punktu wejścia.
I wszystko złożyło się w całość.
Pojechaliśmy do miejsca zamieszkania, gdzie zatrzymano Lewisa,
i tam znaleziono buty pasujące do śladów.
Czasem miło jest mieć szczęście.
To nie to, co odcisk palca,
ale bardzo mocny dowód poszlakowy.
Złodziej pozostanie złodziejem.
Nie chcę się tu powoływać na Biblię, ale pamiętam, że na tej liście dziesięciu
jest coś o kradzieży i że nie należy tego robić.
Wchodzisz z zamiarem popełnienia wyłącznie przestępstwa kradzieży,
ale dzieje się coś strasznego i ktoś umiera,
no i przeskakuje to na samą górę,
o kilka poziomów przestępstw, na sam szczyt.
Aż do najbardziej potwornego morderstwa karanego śmiercią.
Czy poszedł tam z zamiarem zabicia kogoś?
Nie. Nikomu nigdy nie uda się przekonać o tym mnie ani nikogo innego.
Czy ktoś umarł w wyniku tego, że on był gdzieś, gdzie nie powinien?
Tak. Niewinna osoba straciła życie.
Patrzy się na to. Mamy tu jakieś 30 lat...
dyskusji...
rozbitych żyć.
W więzieniu i poza nim.
A wszystko mieści się na tym stole.
W sprawie Davida dowody winy były przytłaczające.
KAŻDY WCHODZĄCY DO BUDYNKU PODLEGA PRZESZUKANIU
Mieli zeznania, znaleźli dowody z włamania
i z miejsca, w którym mieszkał.
Prokuratura wprowadziła do dowodów stwierdzenie, że wiedział i rozumiał...
ÓWCZESNY ADWOKAT
...co robił w momencie popełniania czynu.
Nazywam się Jon Anderson.
Urodziłem się i wychowałem w Lufkin.
Praktykuję tu prawo od 34 lat
i byłem adwokatem Davida Lewisa.
W tamtym czasie ławie przysięgłych orzekającej o karze śmierci
zadawano konkretne pytania na etapie decydowania o karze.
Jednym z tych pytań było to,
czy oskarżony w pełni świadomie popełnił zbrodnię.
Drugim pytaniem było to,
czy oskarżony będzie stanowił zagrożenie dla społeczeństwa.
Były to czarno-białe pytania, na które odpowiedzieć mieli przysięgli.
Kwestia poczytalności
i umiejętności zrozumienia przez oskarżonego tego, co zrobił,
to nie czarno-białe pytania zadawane przysięgłym.
ŚREDNI ILORAZ INTELIGENCJI W STANACH ZJEDNOCZONYCH TO 98.
PO SERII TESTÓW ILORAZ INTELIGENCJI DAVIDA LEWISA OCENIONO
NA POMIĘDZY 69 A 85.
TEN WYNIK KLASYFIKUJE GO JAKO BĘDĄCEGO
„NA GRANICY” NIEPEŁNOSPRAWNOŚCI UMYSŁOWEJ.
PRAWNIK
Kiedy oskarżony, jak pan Lewis, jest upośledzony umysłowo
i nawet jeśli przeczyta mu się jego prawa,
pozostaje pytanie, czy je rozumie
i czy może podjąć świadomą i inteligentną decyzję,
aby się tych praw zrzec i zeznawać.
Obrona miała silne argumenty na to,
że oskarżony nie miał wystarczającej świadomości i zrozumienia
podczas dobrowolnego przyznania się do winy.
ŚWIADOMIE I DOBROWOLNIE ZRZEKŁEM SIĘ TYCH PRAW
PRZED SKŁADANIEM ZEZNANIA ORAZ W TRAKCIE
Poprosiłem więc ławę przysięgłych
o wzięcie pod uwagę umysłowych trudności Davida
przy formułowaniu odpowiedzi na zadane im pytania,
tak by na podstawie braku ogólnego zrozumienia sytuacji
David dostał dożywocie, a nie karę śmierci.
Mój syn urodził się w 1965 r.
Miałam bardzo trudny poród. Trwał 72 godziny.
Musieli na siłę wyciągnąć go szczypcami,
co uszkodziło mu mózg i oczy.
A ja byłam tak młoda i głupia,
że zdałam sobie z tego sprawę, dopiero jak zaczął chodzić do szkoły.
TEREN PRYWATNY
Nazywam się Linda Lewis i jestem matką Davida.
Kiedy go urodziłam, miałam niecałe 18 lat.
To David w szkole.
Słodki szkrab.
Bawi się piłką w parku. Ganiał za tą piłką.
Mam to przed oczami. Tego drepczącego maluszka.
On i Linda, Boże Narodzenie.
O tak, był synkiem mamusi.
Jest moim pierworodnym.
Moim dzieckiem.
Ciągle nim jest.
Nieważne, ile ma lat ani co robi.
Zawsze będzie moim dzieckiem.
I będę go serdecznie kochać.
Kiedy miał pracę domową, nie można było mu jej wytłumaczyć.
Można było siedzieć i wyjaśniać mu to,
pokazywać, wyjaśniać i jeszcze raz pokazać,
ale on po prostu tego nie łapał.
Wiedziałam, że jest bardzo nieśmiały
i trzyma inne dzieci na dystans,
ale nie...
Chyba tak naprawdę nie załapałam, co się z nim działo,
póki nie wysłałam go do szkoły prywatnej.
Po jakichś trzech miesiącach powiedzieli, że nie mogą dla mojego syna nic zrobić.
Miałam go zabrać i przebadać.
Jego zdolności umysłowe.
I wtedy dowiedziałam się, że ma problemy.
I nic nie mogłam na to poradzić
poza trzymaniem go z dala od kłopotów i uczeniem, co jest dobre, a co złe.
I całkiem nieźle mi to wyszło, ogólnie rzecz biorąc.
Wiem tyle, że wszyscy myślą, że jest potworem, a to nieprawda.
Jest bardzo czułą, troskliwą osobą.
POSTAWIONO ZARZUT MORDERSTWA
We wtorek wieczorem David Lee Lewis
został skazany na śmierć przez przysięgłych,
którzy uznali go winnym zastrzelenia Myrtle Ruby, 74 lata.
To już dawno temu.
A on dalej żyje, 30 lat później. To właśnie jest niewiarygodne.
Nazywam się Rhonda Oaks.
Jestem byłą dziennikarką Lufkin Daily News.
Robiłam to przez ponad 20 lat.
Urodziłam się i wychowałam w Lufkin.
Jestem dumną mieszkanką hrabstwa Angelina siódmego pokolenia.
To zawsze była mała, bardzo zżyta społeczność.
Ludzie tu są bardzo religijni, więc wszystkim się ufa.
A taka zbrodnia uświadamia, że wszystkim ufać nie można.
„Szeryf powiedział, że panią Ruby zabił strzał w głowę
ze strzelby kalibru 5,6 mm.
Wygląda na to, że została zabita, kiedy zaskoczyła włamywacza
po powrocie do domu z kościoła około 21”.
Rzadko widywaliśmy takie zbrodnie.
Było to szokujące wydarzenie, więc budziło duże zainteresowanie.
Po prostu nikt się nie spodziewał, że może dojść do takiej zbrodni.
Ława przysięgłych podeszła bardzo poważnie i z koncentracją
do decyzji, czy miał trudności umysłowe. Wiedzieli, że jest winny.
Naprawdę wysłuchali obu stron tych zdarzeń
i starali się podjąć obiektywną decyzję.
Teraz pamiętam,
że nie wydawał się zbyt skruszony.
Według mnie osoba, która ma trudności umysłowe,
może włamać się do domu, ukraść jakieś strzelby,
a nawet uderzyć ofiarę strzelbą w głowę
czy pozbawić przytomności.
Ale kiedy decydujesz się strzelić komuś w twarz, to umysłowo...
Osoba z trudnościami umysłowymi ucieka z miejsca zdarzenia.
On tego nie zrobił, tak zdecydował.
Zdecydował się odebrać jej życie.
I myślę, że to umieściło go w kategorii przestępców,
których we wschodnim Teksasie nie widywaliśmy wielu.
Myślę, że był to czyn popełniony z zimną krwią.
Ludzie myślą sobie,
że postawienie diagnozy o niepełnosprawności umysłowej
jest jak złamanie ręki. Prześwietlasz ją...
SPECJALISTA
...widzisz złamanie i wiadomo, co ci jest.
Ale opóźnienie umysłowe tak nie działa.
To napływ różnych objawów, coś płynnego.
Wiąże się z tym dyskryminacja, wiele mitów i nieporozumień,
które stają na drodze,
zwłaszcza w sądownictwie karnym.
Jestem dr Richard Garnett.
Dziedziną niepełnosprawności zajmuję się od około 1968 r.
Sprawą Davida Lewisa zajmowałem się w 2006 roku, kiedy poproszono mnie
o analizę jego akt, wszystkich materiałów...
PSEUDOUPOŚLEDZENIE
...z badań w poprzednich okolicznościach,
w szkołach, u psychologów...
NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ JĘZYKOWA/NAUKOWA
Materiał zgromadzony wówczas na jego temat dość jasno wskazywał,
że stawiano mu diagnozę upośledzenia umysłowego.
NIEWYDOLNOŚĆ UMYSŁOWA 68 NA GRANICY 76
W 2002 ROKU SĄD NAJWYŻSZY ZABRONIŁ
EGZEKUCJI OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH UMYSŁOWO.
NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ UMYSŁOWĄ OKREŚLONO
ILORAZ INTELIGENCJI PONIŻEJ „OKOŁO 70”.
W 2006 ROKU, PO 20 LATACH W CELI ŚMIERCI,
DAVID LEWIS ODWOŁAŁ SIĘ OD WYROKU.
Powiedzmy, że badasz kogoś, otrzymujesz wynik, a ten wynik to 70.
To granica. Jeśli jesteś poniżej niej,
jesteś „opóźniony”.
Ale nie tak się to robi.
Powinno się wziąć pod uwagę to i pozostały materiał.
Poziom adaptacji danej osoby.
Zbiera się materiały i je analizuje.
Czy te materiały potwierdzają diagnozę opóźnienia rozwoju umysłowego?
Jedna część może, inna nie.
Jeszcze inna nie wiadomo, a kolejna na pewno nie.
I na tym właśnie polega walka w sądzie.
Ja mówię, że mój test wykazał iloraz inteligencji 69,
na co prokurator odpowie:
„Po trzech, czterech testach
wyszedł nam zakres od 75 do 80, więc to niemożliwe”.
A to dlatego, że testy były niewłaściwe, nie przeprowadziły ich odpowiednie osoby,
nie było odpowiednich warunków.
A przy moim były.
I myślę, że tak naprawdę
system przeprowadził już te osoby przez sądy,
skazał za morderstwo, zasądził śmierć, więc, Bóg nam świadkiem, tak zrobimy.
OSKARŻONY RACJONALNIE ANALIZUJE POSTĘPOWANIE PRZECIW NIEMU
Jeżeli sędzia zostałby przekonany, że David jest niepełnosprawny umysłowo,
myślę, że automatyczną reakcją byłoby unieważnienie kary śmierci
i przekształcenie jej w dożywocie bez warunkowego zwolnienia.
Uznano jednak, że nie przedstawiliśmy wystarczających ku temu dowodów.
ŁAWA PRZYSIĘGŁYCH UZNAŁA,
ŻE LEWIS ZAMORDOWAŁ Z PREMEDYTACJĄ
Dalej tam jest, więc złożono apelacje.
Ale uznano, że nie przedstawiliśmy wystarczających argumentów
udowadniających opóźnienie umysłowe.
Jeżeli wydano by wyrok dożywocia bez warunkowego zwolnienia,
myślę, że rodzina nie miałaby nic przeciwko. O ile według ławy przysięgłych i sędziego
byłoby to najlepsze rozwiązanie.
Nie sądzę, żeby ktokolwiek z nas domagał się jego śmierci.
Po prostu sprawiedliwości musi stać się zadość.
Nazywam się David Ruby.
Jestem siostrzeńcem Myrtle Ruby.
KOŚCIÓŁ METODYSTYCZNY
Wychowała się w tych okolicach.
Wszyscy chodziliśmy do kościoła metodystycznego Falvey.
Kiedy to się zdarzyło, właśnie wróciłem z Saint Louis.
Zadzwoniła do mnie mama.
Ktoś włamał się do domu cioci Myrtle.
Wróciła z kościoła, było oczywiście ciemno.
Weszła do domu i najwyraźniej zaskoczyła tę osobę,
która do niej strzeliła i ją zamordowała.
Wciąż wydaje się to zupełnie bez sensu.
Ciocia była starszą osobą. Dlaczego ten ktoś nie powiedział:
„Przepraszam, już wychodzę”.
Przecież nie mogła go pobić.
Jeśli chciał coś ukraść, dlaczego sobie tego nie wziął?
CZYŃ TAK KU MEJ PAMIĘCI
Wiem, że moi kuzyni ciągle przez to cierpią.
Jak tu nie cierpieć?
Zupełnie ich to załamało.
Załamałoby to każde dziecko, niezależnie od wieku.
To twoja mama.
Kiedy się rodziłem, mama miała trudności z porodem,
co spowodowało lekkie upośledzenie.
Dlatego wolno się uczę.
Szkoła zupełnie mnie nie obchodziła.
Moje zdanie jest takie,
że nie chodzi tu o zdolności umysłowe, a o bycie zagrożeniem dla społeczeństwa.
A to, czy był zupełnym wariatem, czy osobą zdrową umysłowo,
dla mnie nie ma znaczenia,
bo ze społeczeństwa chcemy usuwać osoby, które stanowią dla niego zagrożenie.
Więc... Tak czy inaczej, nie kupuję tego.
W TEKSASIE KARA ŚMIERCI GROZI OSKARŻONYM WÓWCZAS,
GDY ZOSTANĄ UZNANI ZA ZAGROŻENIE DLA SPOŁECZEŃSTWA.
PRZY WYDAWANIU WYROKU
POD UWAGĘ BRANE SĄ WCZEŚNIEJSZE PRZESTĘPSTWA.
Jak usłyszałem, że podejrzany to pan Lewis,
pomyślałem: „Dlaczego on dalej jest na wolności?”.
David Lewis był znany z włamań.
Również z zażywania narkotyków, kradzieży.
Miał historię działalności przestępczej.
Jestem sierżant Ruben Gonzalez.
Pracuję w policji w Oyster Creek.
DWA MIESIĄCE PRZEZ ZABICIEM MYRTLE RUBY
INSPEKTOR GONZALEZ PROWADZIŁ ŚLEDZTWO
W SPRAWIE BRUTALNEGO RABUNKU WE FREEPORT.
Dnia 1 września 1986 roku
odebrałem wezwanie o dźgnięciu nożem na alei F 1500.
Pamiętam, że była to pogodna noc.
Dźgnięcie miało miejsce podczas włamania do pojazdu.
Zgłaszający wezwanie zauważył podejrzanego między samochodami.
Widział torebkę żony.
Żona siedziała przed nim, a drzwi były otwarte.
Kiedy krzyknął na podejrzanego,
ten wstał i dźgnął go w brzuch.
Zaparkowałem tutaj, w tym samym miejscu.
Policjant zaparkował za samochodami.
Tuż za nim stała karetka.
Oby nie było tu psa.
Po przeprowadzeniu wstępnych oględzin domu
zacząłem obchód po okolicy.
Rozmawiałem z różnymi osobami, opisywałem tę osobę, by się dowiedzieć,
czy pamiętają kogoś takiego lub cokolwiek innego.
Ale opis pasował do wielu osób.
I jakieś dwa dni później
zadzwonił do mnie pan A. L. Thompson w sprawie dźgnięcia.
A. L. THOMPSON BYŁ WUJKIEM DAVIDA LEWISA.
To ja, moich dwóch braci i moja siostra.
A. L., ja, moja siostra i mój brat Danny.
Na zdjęciu się nie uśmiecham, bo siedzę obok A. L.
Mój syn ubóstwiał tego człowieka.
Podążał jego śladem.
David miał 10, 11 czy 12 lat.
A. L. siedział i przechwalał się, jak to pobił jednego,
dźgnął drugiego, postrzelił trzeciego i takie tam.
A nic takiego nigdy nie zrobił.
Ale mój syn myślał, że tak.
I chyba uznał, że jest to coś do przyjęcia.
Mój brat mógł mu pomóc.
Ale zamiast dobrej drogi wybrał złą
i nauczył go rzeczy, których nie powinien.
Jako że David nie miał zdolności umysłowych,
żeby...
zdać sobie sprawę z konsekwencji,
a mojemu bratu wszystko niby uchodziło na sucho,
to uznał, że tak można.
Syn zawsze brał winę za wszystko, niezależnie, czy to zrobił, czy nie.
Zawsze.
A są rzeczy, za które poszedł siedzieć,
których na pewno wiem, że nie zrobił. Które wiem, że zrobił mój brat A. L.
Dlatego zapytałam go, kto z nim był, kiedy zrobił to, co zrobił.
Powiedział, że nikt.
Ciągle mam nadzieję, że wreszcie powie mi prawdę
o tamtym wieczorze.
Ale mój brat A. L. wpoił mu to, że na nikogo się nie kabluje.
Na nikogo się nie donosi. I kropka.
Ten telefon na policję był zupełnie niespodziewany.
Nie znałem pana Thompsona.
Tak naprawdę nie mogłem z niego wyciągnąć nawet adresu.
Powiedział mi tylko, że jego siostrzeniec przyszedł do niego, obficie się pocił i był zmęczony.
Na ręku miał odrobinę krwi
i powiedział panu Thompsonowi, że kogoś dźgnął.
Po sprawdzeniu informacji, które mi przekazał,
miałem wystarczające przesłanki, aby zatrzymać i aresztować pana Lewisa.
Na początku David nie chciał rozmawiać.
Przeczytałem mu jego prawa, żeby go poinformować,
że porozmawiam z nim w tej sprawie.
Nie chciał mi przekazać zbyt wielu informacji.
Mówię: „Powiem, co się stało, ty powiesz, czy to zrobiłeś”.
Powiedziałem, jakie przestępstwa zostały popełnione.
ZABRAŁ TOREBKĘ
„To się zdarzyło, to ty. Uciekłeś. Do wujka...
PRZYZNAŁ, ŻE DŹGNĄŁ
...spocony, zmęczony, z krwią na ręku”.
Jedyne dźgnięcie tej nocy we Freeport.
UCIEKŁ PIESZO
Nigdy nie powiedziałem, że to zrobił. Ani że tego nie zrobił.
„Ty mi powiedz, co się stało, a co nie.
Chcę usłyszeć twoją wersję”.
A on tylko spojrzał na mnie i powiedział: „OK”. I tyle.
„Nie chcę już rozmawiać”. Dobra.
Dla mnie stwierdzenie „OK” było przyznaniem się do winy. Tak?
DAVID LEWIS ZASTRZELIŁ MYRTLE RUBY,
CZEKAJĄC NA PROCES W SPRAWIE DŹGNIĘCIA WE FREEPORT.
PRZYZNANIE SIĘ DO PIERWSZEGO PRZESTĘPSTWA
ZOSTAŁO UŻYTE PRZECIWKO LEWISOWI
PODCZAS PROCESU ZA MORDERSTWO.
Kiedy dowiedziałem się, że organy ścigania wykorzystują
przyznanie się do niepowiązanego dźgnięcia
rzekomo dokonanego przez oskarżonego,
zanim przeprowadził się do hrabstwa Angelina,
byłem siny z wściekłości.
To chyba oddaje to, jak się czułem.
Byłem niesamowicie wściekły.
To zeznanie przyjęto w okresie,
kiedy zostałem już wyznaczony na adwokata Davida Lewisa.
DOPUŚCIŁ PRZYZNANIE SIĘ DO DŹGNIĘCIA
Dokumenty pokazują, że go reprezentuję.
Zgodnie z prawem jeżeli do przyznania się dochodzi w momencie,
kiedy oskarżony ma już adwokata,
adwokat musi wyrazić na nie zgodę.
DOPUSZCZONE ZEZNANIA
Nie poinformowano mnie o ich przyjeździe.
Ani o zamiarze zdobycia przyznania się do winy.
WEDŁUG ADWOKATÓW ZEZNANIA OTRZYMANO NIEPRAWIDŁOWO
Przyznanie się do winy dopuszczono do dowodów i nie mogę pozbyć się myśli,
że wpłynęło to na decyzję przysięgłych w sprawie stanowienia zagrożenia.
ŁAWA WIE O DŹGNIĘCIU
Jeśli w życiu danej osoby jest jedno zdarzenie związane z przemocą,
może to wskazywać,
co ta osoba jest w stanie zrobić w przyszłości.
Ale jeśli istnieje jeszcze inny, niezwiązany z tym, brutalny czyn,
ławie przysięgłych dużo łatwiej pomyśleć,
że ta osoba będzie stanowić zagrożenie dla społeczeństwa,
a przez to odpowiedzieć na to pytanie twierdząco.
NA PROCESIE O MORDERSTWO
PRZYZNANIE SIĘ DO NIEPOWIĄZANEGO DŹGNIĘCIA
WŁĄCZONO DO PRAWIDŁOWO UZYSKANYCH DOWODÓW.
UZNANO, ŻE DAVID STANOWI ZAGROŻENIE DLA SPOŁECZEŃSTWA
I SKAZANO GO NA ŚMIERĆ.
DZIEWIĘĆDZIESIĄT DNI PO PIERWSZYM WYWIADZIE
TEKSAŃSKI DEPARTAMENT WIĘZIENNICTWA
ZGODZIŁ SIĘ NA DRUGI WYWIAD.
Dnia 1 września 1986 roku odebrałem wezwanie o dźgnięciu nożem...
Zgłaszający wezwanie zauważył podejrzanego
między samochodami.
Ten wstał i dźgnął go w brzuch.
Tak.
Użyto tego przeciwko mnie na procesie.
Włamywałem się do innego domu.
Ktoś spał na kanapie, wyszedł na zewnątrz,
obszedł samochód od tyłu.
Jedyne, co mogłem zrobić, to wyciągnąć nóż i wcisnąć w niego.
Odwróciłem się i uciekłem.
Byłem brutalnym zbirem,
który miał wszystkich gdzieś.
Jak mama mnie o to spytała, powiedziałem, że to nie ja, że nic o tym nie wiem.
A potem...
chyba w 2008 lub 2009 roku...
powiedziałem jej, że ja to zrobiłem.
To pewnie jeden z powodów, dlaczego już mnie nie odwiedza.
Bo ją okłamałem, zawiodłem.
Ta jedna zbrodnia tak jej ciąży,
że nie chciałem jej mówić o drugiej.
Aż wreszcie musiałem.
Za bardzo mi ciążyła, musiałem to z siebie wyrzucić.
A. L. siedział i przechwalał się, jak to pobił jednego, dźgnął...
David nie miał zdolności umysłowych, żeby zdać sobie sprawę z konsekwencji,
a mojemu bratu wszystko uchodziło na sucho,
więc uznał, że tak można.
Tak, pewnie tak. Dorastałem wśród ludzi, którzy źle na mnie wpływali.
Wśród alkoholików, narkomanów.
Udzieliło mi się to, ale to nie usprawiedliwia moich czynów.
Zrobiłem to, jestem winny.
A. L. był moim idolem, bohaterem.
Przestępcą idealnym, kimś, kim chciałem zostać, jak dorosnę.
I chyba właśnie dlatego zostałem zbirem, przestępcą, oprychem.
On był przestępcą, motocyklistą, twardzielem.
Nie kradł, nie rabował ani nie zabijał. Nic z tych rzeczy.
Ja byłem złodziejem jako małe dziecko.
Kradłem ze sklepów, słodycze i takie tam.
Wchodziłem do sklepu, widziałem buty,
zakładałem je, sznurowałem i wychodziłem, bo chciałem je mieć.
Podczas śledztwa zadzwonił do mnie pan A. L. Thompson.
Powiedział mi tylko, że jego siostrzeniec przyszedł do niego...
i powiedział panu Thompsonowi, że kogoś dźgnął.
Nie wiedziałem, że nasłał na mnie policję.
Powiem wam coś.
W więzieniu nigdy nie chcesz mieć opinii kabla.
Przenigdy.
To gorsze niż bycie pedofilem.
Ale twój wujek na ciebie nakablował.
Wiem. Właśnie to mnie boli.
Materiał zgromadzony wówczas na jego temat dość jasno wskazywał,
że stawiano mu diagnozę upośledzenia umysłowego.
Wiąże się z tym dyskryminacja, wiele mitów i nieporozumień,
które stają na drodze, zwłaszcza w sądownictwie karnym.
Kiedy oskarżony, jak pan Lewis, jest upośledzony umysłowo,
pozostaje pytanie, czy rozumie swoje prawa
i czy może podjąć świadomą i inteligentną decyzję,
aby się tych praw zrzec i zeznawać.
Trochę za późno, żeby to wykorzystać.
Mówią, że nie jestem opóźniony, więc... chyba nie jestem.
Nieważne sądy, sędzia ani prokurator.
Kiedy się na ciebie uwezmą, dopadną cię.
I oczywiście to rozumiem, bo jestem winny.
Gdybym był na ich miejscu, czułbym to samo.
Jeśli chodzi o zbrodnię i bycie mordercą,
naprawdę nie ma usprawiedliwienia.
Wiesz, co robisz.
Mimo upośledzenia wiedziałem, co robię.
Jasne, mam upośledzenie umysłowe i byłem pijany, naćpany grzybkami,
ale czy ma to jakieś znaczenie?
Pociągnąłem za spust i zabiłem kogoś.
I nie mogę już zwrócić tego życia.
Nawet odebranie mojego życia go nie zwróci.
PRAWNICY DAVIDA UTRZYMUJĄ,
ŻE NIE MA POCZYTALNOŚCI ANI ZDOLNOŚCI,
ABY SIĘ ODPOWIEDNIO BRONIĆ.