To był burzliwy związek.
Chodziliśmy do barów pięć czy sześć razy w tygodniu.
Dobrze się bawiliśmy. Graliśmy w rzutki i bilard.
Nie chciałem jej skrzywdzić. Kochałem ją.
W 1976 R. W USA PRZYWRÓCONO KARĘ ŚMIERCI. OD TEGO CZASU PONAD 8000 OSÓB USŁYSZAŁO TAKI WYROK.
OTO HISTORIA SKAZANEGO NUMER 999306.
Nazywam się Charles Thompson. Jestem w celi śmierci od 18 lat.
Zostałem skazany za podwójne morderstwo.
Zabiłem moją dziewczynę i jej kochanka.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Podszedłem i strzeliłem.
Potem jeszcze raz z bliska.
Kula przebiła policzek i zatrzymała się w szczęce.
Zaciągnąłem go za biurko i dźgnąłem około 25 razy.
Nie mogłem uwierzyć, że właśnie kogoś zabiłem.
Nie mam wyrzutów sumienia.
Zacząłem dźgać kolesia, który spał na kanapie.
ZŁE ZAMIARY
LIVINGSTON, TEKSAS
W KWIETNIU 1999 R. CHARLES THOMPSON ZOSTAŁ SKAZANY
ZA ZAMORDOWANIE DARRENA CAINA I DENNISE HAYSLIP.
Może być?
Dobrze mnie słychać?
Teraz lepiej.
Poznałem Dennise w urodziny.
Od razu między nami zaiskrzyło.
Siedzieliśmy, piliśmy piwo i rozmawialiśmy.
Złapaliśmy dobry kontakt.
Spaliśmy ze sobą tej nocy.
Dwa tygodnie później wprowadziłem się do niej.
Zawsze się śmiała. Niczym się nie przejmowała.
Była po rozwodzie. Miała 38 lat.
Próbowała nadrobić stracony czas.
Tak mówiła.
Dobrze grała w bilard i w rzutki.
Była duszą towarzystwa.
Miałem wtedy 27 lat.
W moich oczach była idealna. Zakochałem się w niej.
Kilka razy się pokłóciliśmy.
Kiedyś, w Dzień Świętego Patryka, uderzyła mnie, a ja oddałem.
Żałowałem tego, i to bardzo.
Byłem pijany, a ona mnie uderzyła.
Straciłem panowanie nad sobą. Walnąłem ją kilka razy.
Miałe podbite oko i skaleczoną wargę.
Zapisali mi to w aktach. Nie byłem z tego dumny.
Pierwszy raz w życiu uderzyłem kobietę.
Byliśmy zakochaną parą, gdy do tego doszło,
a prokurator przedstawił mnie jako rozżalonego byłego chłopaka.
RĘCZNIE ROBIONE BUTY
Dowiedziałem się, że spotykała się z Darrenem,
w weekend przed tym zajściem.
Powiedziała mi, że przespała się z barmanem z Kelly's.
Spotkałem go kilka razy,
ale nie wiedziałem, że spotykał się z moją dziewczyną.
Powinno mnie olśnić w barze.
Dawał nam drinki za darmo, a ja nie połączyłem faktów.
Myślałem, że po prostu jest dla nas miły.
Okazało się, że ona już wtedy się z nim spotykała.
HOUSTON, TEKSAS
Tamtej nocy poszliśmy do baru, do którego zwykle chodziliśmy w środy,
żeby pograć w rzutki i zjeść stek za pięć dolców.
Moja znajoma zeznała,
że wyszliśmy z baru ostatni, jak zawsze w środy,
i poszliśmy do domu.
Darren przyszedł o 2.33,
bo chciał znowu być z Dennise.
Pokłóciliśmy się.
Przyszedł szeryf i kazał nam wyjść.
Wróciłem o 6, żeby zabrać rzeczy i pójść do pracy.
Zastałem ją w łóżku z tym facetem.
Doszło do wymiany zdań. Sytuacja się zaogniła.
Z tego, co pamiętam,
Darren złapał za nóż kuchenny
i zaczął mi nim grozić.
Wyciągnąłem pistolet. Chyba wziąłem go z jej szafy.
Darren groził mi nożem i kazał wyjść.
Wycelowałem w niego broń i powiedziałem: „Odłóż nóż”.
Obaj czekaliśmy, aż ten drugi wykona ruch.
Nie pamiętam wyraźnie, co było potem.
Miałem kaca, czułem się jeszcze pijany.
Ale z tego, co pamiętam, on mnie zaatakował.
Według zeznania lekarza śledczego
pierwszy strzał padł z odległości około dwóch metrów.
Darren musiał się zbliżyć, bo drugi strzał padł z odległości metra.
Później był chaos.
Zaczęliśmy się szarpać i wyrywać sobie broń.
Wszystko działo się tak szybko.
Pamiętam szarpaninę.
Broń wypaliła. Trafiła Dennise.
Kula przebiła policzek i zatrzymała się w szczęce.
Dennise próbowała nas powstrzymać i została postrzelona.
Dotknąłem jej i myślałem, że nie żyje. Wykręciłem numer alarmowy, ale się nie dodzwoniłem.
Uciekłem, wystraszyłem się.
Po tym zajściu
poszedłem do domu znajomej, żeby się opatrzyć.
Zemdlałem z szoku.
Wstałem kilka godzin później i sprawa była już w wiadomościach.
Moja znajoma oglądała telewizję i powiedziała:
„Chyba mówią o tobie”. Wtedy zobaczyłem Dennise.
Powiedziałem: „O Boże, ona żyje”. Zacząłem płakać.
Wynieśli ją na noszach. Miała zabandażowaną twarz.
Potem wsadzili ją do karetki.
Zadzwoniłem do ojca.
Od razu powiedział, że policja mnie szuka.
Mówili, że jestem uzbrojony i niebezpieczny.
Pytał, gdzie jestem. Kazał mi się oddać w ręce policji.
Zrobiłem to.
THOMPSON ZOSTAŁ OSKARŻONY O ZABÓJSTWO DARRENA CAINA
ORAZ O NAPAŚĆ KWALIFIKOWANĄ NA DENNISE HAYSLIP.
POGOTOWIE
DENNISE PRZESZŁA W SZPITALU OPERACJĘ.
Powiedzieli jej, że nic jej nie będzie.
Że to tylko prosty zabieg.
Czekała sześć godzin, bo nie było zagrożenia życia.
Zabrali ją na salę, położyli ją na boku
i sprawdzili fiberoskopem, czy wszystko jest na swoim miejscu.
Potem wszyscy wyszli, żeby umyć ręce, a ona przestała oddychać.
Przybiegli, zrobili tracheotomię,
użyli defibrylatora i przywrócili ją do życia.
Ale było za późno. Nastąpiła śmierć mózgu.
Dennise leżała w szpitalu cztery dni.
Nie chciała być sztucznie utrzymywana przy życiu.
DNIA 6 MAJA 1998 ROKU O GODZ. 21.25
WYŁĄCZONO MASZYNĘ PODTRZYMUJĄCĄ ŻYCIE DENNISE.
PO ŚMIERCI DENNISE POLICJA ZMIENIŁA ZARZUTY WOBEC THOMPSONA.
Zaprowadzili mnie do sądu siedem dni później.
Okazało się, że miałem rozprawę.
Poszedłem do sądu i usłyszałem,
że wycofali oskarżenie o zabójstwo i napaść.
Zapytałem strażnika, co to znaczy. Powiedzieli, że zmieniają zarzut na morderstwo.
Strażnik wytłumaczył: „Grozi ci kara śmierci”.
Ja na to: „Kara śmierci? Jak to?”.
Oskarżyli mnie o podwójne morderstwo. Ale to szpital ją zabił, nie ja.
Rozmawiałem przez telefon z rodziną.
Powiedzieli mi, że były komplikacje, że się udusiła z winy szpitala.
Byłem załamany.
Jej rodzina pozwała szpital o spowodowanie śmierci.
Musiało im być bardzo ciężko.
To było smutne.
Kochałem ją.
Myślę o niej codziennie i o tym, dlaczego tu jestem.
Gdyby przeżyła, zeznałaby prawdę.
Powiedziałaby, co się wydarzyło.
CHARLES THOMPSON STANĄŁ PRZED SĄDEM
ZA PODWÓJNE MORDERSTWO 12 KWIETNIA 1999 R.
JEGO OBRONA OPIERAŁA SIĘ NA ARGUMENCIE,
ŻE ZA ŚMIERĆ DENNISE ODPOWIEDZIALNY BYŁ SZPITAL.
Lekarze nie znoszą zeznawać.
Zwłaszcza gdy mają w tym interes.
Mają ubezpieczenie na miliony dolarów. Nic ich to nie będzie kosztować.
Mogą przyznać, że ją zabili, i nic za to nie zapłacą.
Środowisko lekarzy ma to gdzieś.
Nazywam się Ellis McCullough.
Byłem adwokatem Charlesa Victora Thompsona.
Moim zdaniem wynik pierwszej rozprawy
zależał w zupełności od interpretacji dowodów.
Na tym, czy były dowody, że Hayslip zmarła
w wyniku leczenia przez lekarzy w szpitalu.
Prokurator utrzymywał,
że bez opieki szpitalnej ofiara również by zmarła.
To dla mnie niedorzeczne.
Mało jest takich ran, które powodują śmierć,
gdy człowiek jest pozostawiony bez opieki.
Myślę, że bez względu na okoliczności...
DOKUMENTACJA MEDYCZNA
...nie umarła na miejscu zbrodni. Nie wykrwawiła się tam.
OTWARTE OCZY, BRAK PROBLEMÓW Z ODDYCHANIEM To była poważna rana. Nie chcę jej umniejszać.
Ale byli w stanie uratować jej życie.
Po prostu im nie wyszło.
ŹRENICE REAKTYWNE
Moim zdaniem przy odpowiedniej opiece lekarskiej
Dennise by przeżyła.
GDYBY DENNISE PRZEŻYŁA,
NAJWYŻSZĄ KARĄ DLA THOMPSONA BYŁOBY DOŻYWOCIE.
Ludzie popełniają błędy, robią głupoty.
Myślę, że kierowała nim zazdrość i złość.
Skoro on nie mógł jej mieć, to nikt nie mógł.
Nazywam się Michael Donaghy. Jestem bratem Dennise.
Mam w głowie obraz, jak siedzi na noszach
i pochyla się, żeby nie udusić się własną krwią.
To było okropne.
Nigdy tego nie zapomnę.
Rozmawiałem z lekarzem.
Powiedział mi:
„To poważna rana, ale niedługo ją oczyścimy”.
Poszedłem do reszty rodziny i powiedziałem, że wszystko będzie dobrze.
Dennise przeżyje.
Będzie miała zaburzenia mowy
i bliznę na twarzy.
Osiem czy dziesięć godzin później
nie miała zaburzeń mowy i blizn,
ale była w stanie śmierci mózgowej.
To mną wstrząsnęło.
Czułem się winny, bo mówiłem wszystkim, że z tego wyjdzie.
Nie wiem co...
CENTRUM URAZOWE
...ale coś się stało.
Wiem, że lekarze będą kryli lekarzy.
To pewne.
Lekarze nie są cudotwórcami. Nie są idealni.
Są ludźmi.
Są lepiej przygotowani do leczenia
niż przeciętny człowiek na ulicy.
Ale są tylko ludźmi.
BIEGŁY OBRONY
Nazywam się Paul Radelat. Jestem patologiem. Obrona opierała się na tym, że rana nie była śmiertelna,
a Dennise zmarła w wyniku zaniedbania przez szpital.
Moim zadaniem było poparcie tej tezy
w miarę moich możliwości i w granicach etyki.
Kula przebiła górne drogi oddechowe
i wywołała krwawienie nad tchawicą.
Na tym skupili się lekarze.
WEDŁUG DOKUMENTACJI MEDYCZNEJ
RURKA TRACHEOTOMIJNA WYSUNĘŁA SIĘ Z TCHAWICY DENNISE.
DENNISE NIE MOGŁA ODDYCHAĆ PRZEZ PIĘĆ DO DZIESIĘCIU MINUT.
Nie sądzę, żeby lekarze coś ukrywali.
Może jestem naiwny. Myślę, że zrobili, co mogli.
Łatwo jest popełnić błąd.
Nie wiem, czy oni go popełnili, ale to bardzo trudna sytuacja.
Nie sądzę, żeby wina...
leżała po stronie lekarzy.
Nie mieli złych zamiarów.
Natomiast nie ma wątpliwości, że oskarżony miał złe zamiary.
W TRAKCIE PROCESU PRZECIWKO SZPITALOWI
STWIERDZONO, ŻE LEKARZE BYLI NIEWINNI.
KOŚCIÓŁ I SZKOŁA
To było smutne. Kochałem ją.
Myślę o niej codziennie.
SYN DENNISE
Gdyby przeżyła, zeznałaby prawdę. Powiedziałaby, co się wydarzyło.
Dennise leżała w szpitalu cztery dni.
Nie chciała być sztucznie utrzymywana...
Szpital ją zabił, nie ja.
Rozmawiałem przez telefon z rodziną.
Powiedzieli mi, że się udusiła z winy szpitala,
że były komplikacje i że jest w śpiączce.
Od czego mam zacząć?
Nie byłaby w szpitalu, gdyby do niej nie strzelił.
To łatwa wymówka.
Łatwo jest obwinić szpital.
Też bym tak zrobił, gdybym był na jego miejscu.
Ale ostatecznie prawda jest taka, że przyłożył jej broń do twarzy
i pociągnął za spust.
Wiemy to, bo na policzku Dennise były ślady prochu.
Nazywam się Wade Hayslip.
Dennise była moją mamą.
Miała dobre serce.
Nauczyła mnie, czym jest empatia.
Liczę, że Chuck rozumie.
Mam nadzieję, że rozumie, że jego czyny...
wywołały efekt domina.
Wpłynęły na życie innych.
Ja to odczuwam codziennie.
Darren mnie zaatakował.
Strzeliłem dwa razy i zaczęliśmy się szarpać.
Nie pamiętam wyraźnie, co było potem.
Nie pamięta?
Strzelił dwa razy... Nie, strzelił pięć razy.
Gdy Darren leżał na ziemi, Chuck strzelił mu w tył głowy.
Powinien to dobrze pamiętać. To wyraźne wspomnienie.
Zrobił to umyślnie.
Chyba wziąłem pistolet z jej szafy.
Pamiętam szarpaninę. Broń wypaliła. Trafiła Dennise.
Nie pamiętam, jak to się stało.
To...
Nie opowiada o tym, jak rozwalił drzwi.
Futryna była roztrzaskana.
Poza tym wszystko działo się w salonie i kuchni.
Nie wiem, jak miałby dojść do szafy, żeby wziąć broń.
Zachowuje się jak pięciolatek.
Został przyłapany na gorącym uczynku, ale udaje, że tego nie zrobił.
Chociaż zrobił to na twoich oczach. Takie mam odczucie.
Wszyscy znają prawdę.
Ale z jakiegoś powodu on nadal kłamie.
Tamtej nocy wszyscy byliśmy w Bimbo's:
Dennise, Chuck i ja.
Graliśmy w rzutki i jedliśmy steki, jak zwykle.
Nazywam się Missy Cook. Jesteśmy w Bimbo's w Houston.
To typowy lokalny bar.
Speluna, która stoi tu od lat.
Dennise była niesamowita.
Była takim typem człowieka,
z którym jak tylko zaczniesz gadać,
masz poczucie, jakbyś znał go od zawsze.
Była twoją siostrą, ciotką,
najlepszą przyjaciółką, kumpelką z dzieciństwa.
Była niezwykle przyjazna. Wszyscy czuli się przy niej swobodnie.
Dennise i Chuck byli dziwną parą.
Po pierwsze ze względu na różnicę wieku.
Nie pamiętam, kiedy go poznałam,
bo w barze zwykle poznajesz 50 osób naraz.
Gdybym miała zgadywać, to pewnie w tamtym czasie pomyślałam:
„Przystojniak z niego”.
Ale też szybko zdałam sobie sprawę,
że coś jest z nim nie tak. Że trzeba na niego uważać.
Któregoś razu Dennise przyszła do baru z podbitym okiem
i powiedziała mi: „Zobacz, co zrobił”.
W barze było ciemno. Nie widziałam, o czym mówi.
Wyjaśniła, że ma na sobie makijaż, ale...
Powiedziałam wtedy: „Co ty z nim robisz?
Zostaw go. Jest nieobliczalny, za dużo pije, bierze kokainę.
Uciekaj od niego”.
A ona na to: „Wiem. Muszę to zrobić”.
Byłam zaniepokojona.
Wiedziałam, że Dennise próbuje wyznaczyć Chuckowi granice.
Nie sądziłam, że do tego dojdzie.
Jesteśmy przy miejscu zbrodni. Dennise mieszkała na tamtym osiedlu.
Nazywam się Jim Kelly.
Byłem właścicielem restauracji, w której Darren pracował jako barman.
Byłem przekonany, że Dennise rozstała się z Chuckiem.
Byłem tego pewien, bo sama mi o tym powiedziała.
Rzuciła Chucka, bo był...
Pamiętam, jak mówiła, że to świr.
Potem poznała Darrena. Był przeciwieństwem Chucka.
Z jednej strony miałeś człowieka sukcesu, z drugiej nieudacznika.
Darren był towarzyski i sympatyczny.
Miał świetny uśmiech.
Na pewno zrobiłby karierę.
Darren i Dennise byli ze sobą tylko kilka tygodni.
Tamtej nocy Darren pracował u mnie jako barman.
Zadzwonił do mnie i powiedział, że Chuck groził Dennise.
Darren chciał do niej pójść, żeby ją chronić, gdyby Chuck się zjawił.
Puściłem go.
Do dziś tego żałuję.
Darren tam poszedł
i doszło do konfrontacji.
Darren spuścił Chuckowi lanie.
Powiedział mu: „Chuck, to głupie.
Ona spotyka się ze mną, nie z tobą.
Napijmy się piwa”.
Tak mi powiedział przez telefon.
Chuck się zgodził i jakoś się dogadali.
Darren potem do mnie zadzwonił. Był zadowolony z rozwoju sytuacji.
Czuł, że doszli do porozumienia.
Czuł, że ma to za sobą,
że Chuck pójdzie swoją drogą i zostawi ich w spokoju.
Ale tak się nie stało.
Z tego, co rozumiem, Chuck wyszedł,
ale potem wrócił i rozwalił drzwi.
Darren podszedł i Chuck strzelił mu w klatkę piersiową.
A potem strzelił drugi raz, w tył głowy.
Potem gonił Dennise po mieszkaniu,
a kiedy ją złapał, strzelił jej w twarz.
Gdy dotarłem na miejsce, Dennise tam była. Ratownicy ją wynosili.
Darren leżał za drzwiami.
Widziałem jego ciało.
Szeryf powiedział: „On już nie żyje”.
Musiałem się odwrócić.
Teraz, gdy o tym myślę, zastanawiam się,
jakim trzeba być człowiekiem, żeby uścisnąć komuś dłoń,
wrócić kilka godzin później i zabić dwie osoby?
Jak można coś takiego zrobić?
BIURO SZERYFA I ARESZT
SZERYF HRABSTWA HARRIS
CZŁONEK ŁAWY PRZYSIĘGŁYCH
To drzwi, które rozwalił?
Tak, to te.
Pokazali nam te zdjęcia w trakcie procesu.
Nazywam się Harrell Rodgers.
Byłem członkiem ławy przysięgłych w procesie przeciwko Thompsonowi
za morderstwo dwóch osób.
Nie widzieliśmy wielu zdjęć ran Dennise.
Nie pamiętam,
żeby to było częścią obrad.
DOWODY: ZDJĘCIA
Przysięgli uznali,
że gdyby nie strzelił jej w twarz,
toby nie umarła.
Więc był winny pozbawienia jej życia.
Głównie zastanawialiśmy się, czy stanowi zagrożenie dla społeczeństwa.
W trakcie procesu wyszły pewne kwestie,
które przekonały nas, że to niebezpieczny człowiek.
Najbardziej zaskakującym momentem procesu było zeznanie Diane Zernii.
THOMPSON POSZEDŁ DO DOMU DIANE ZERNII OD RAZU PO STRZELANINIE.
W TRAKCIE PROCESU DIANE POWTÓRZYŁA,
CO POWIEDZIAŁ JEJ THOMPSON.
Wszystko działo się tak szybko.
Pamiętam szarpaninę.
Broń wypaliła. Trafiła Dennise.
Dennise próbowała nas powstrzymać i została postrzelona.
Dotknąłem jej i myślałem, że nie żyje.
Uciekłem, wystraszyłem się.
Diane Zernia zeznała coś zupełnie innego w trakcie procesu.
Thompson przyznał się Diane,
że zastrzelił Dennise Hayslip.
Powiedział Dennise:
„Ciebie też mogę zastrzelić, suko”.
Przyłożył pistolet do jej szczęki i pociągnął za spust.
Diane była najbardziej wystraszoną osobą,
jaką widziałem w moim życiu.
Była bardzo chuda,
a do tego miała bladą twarz.
Miała oczy jak spodki.
Była przerażona. Bała się tego faceta.
PODCZAS PROCESU PROKURATOR PRZEDSTAWIŁ NAGRANIE,
W KTÓRYM THOMPSON MÓWI O DIANE.
GDY THOMPSON BYŁ W ARESZCIE,
NAGRANO JEGO ROZMOWĘ Z FUNKCJONARIUSZEM,
KTÓRY UDAWAŁ ZABÓJCĘ DO WYNAJĘCIA.
Dzisiejsza data to 7 lipca 1998 roku.
Godzina: 17.45.
Zamierzam nawiązać kontakt z Charlesem Thompsonem,
zasugeruję zlecenie morderstwa.
Charles Thompson?
Siema.
- Thompson? - Tak.
Czekałem 10 minut. Tak długo zajmuje wyjście?
Czasem.
Nie cieszę się, że musiałem tu przyjść. To trochę słabe.
To była prowokacja.
Wysłali funkcjonariusza pod przykrywką,
żeby zdobył informacje od Chucka.
Czytałem w gazecie, że żeby postawić kogoś w stan oskarżenia,
wielka ława przysięgłych wzywa świadków. Jest jeden świadek, którego muszę załatwić.
Załatwić, czyli...
Myślałem, że Max ją zabije?
Zrobił mnie w chuja.
Dałem mu już kasę, ale wydymał mnie.
- Ile mu dałeś? - Sto dwadzieścia pięć. Jako zaliczkę.
- To ta dziewczyna, którą chcesz zabić? - Tak.
Pozbądź się jej. To jedyny świadek prokuratora.
Ciężko będzie ją znaleźć?
Nie. To jest jej adres. Masz długopis?
Nie. Zapamiętam. Załatwię to.
Thompson powiedział mu: „Masz zabić świadków,
ludzi, którym przyznałem się do winy”.
Siedzisz w ławie przysięgłych i co słyszysz?
Pijany dupek wtargnął do domu,
zabił faceta, postrzelił dziewczynę, która potem umarła,
przyznał się do tego, a potem próbował zabić świadków.
Nic więcej nie potrzebujesz.
- O jakiej kwocie mówimy? - Powiedz, ile chcesz.
Skoro masz adres, zabiję ją za 1500.
Muszę to zapamiętać.
Diane Zernia. Z, E, R...
Diane Zernia.
Gdzie to jest?
To takie osiedle... Blisko...
Już wiem.
To dom w stylu wiktoriańskim
ze skrzynką na listy pomalowaną w biało-czarne łaty.
Ma około 48-50 lat.
Jest matką. Ma 14-letnią córkę.
Jak wyjdziesz, dasz mi 1500 dolców.
- Jasne. - Na pewno?
Znajdę cię, jeśli mi nie zapłacisz.
- Zapłacę ci. Masz moje słowo. - Suka już nie żyje.
W życiu mężczyzny liczy się jego słowo.
Postaraj się go dotrzymać.
- Nie ma problemu. - To dobrze.
Na razie. Spadam stąd.
To był dla mnie punkt zwrotny.
Myśleliśmy o tym,
że gdyby ktoś popełnił tę zbrodnię za niego,
nie miałby poczucia winy.
Ulżyłoby mu, że się pozbył świadka.
Wtedy pierwszy raz pomyślałem:
„Może dożywocie to nieodpowiednia kara dla tej osoby”.
Ten mężczyzna jest w stanie czynić ogromne zło.
CHARLES THOMPSON ZOSTAŁ SKAZANY NA ŚMIERĆ 6 KWIETNIA 1999 ROKU.
SZEŚĆ LAT PÓŹNIEJ SĄD ZARZĄDZIŁ PONOWNY PROCES
NA PODSTAWIE TEGO, ŻE NAGRANIE BYŁO NIELEGALNE.
PODCZAS TEGO PROCESU PRZYSIĘGLI NIE USŁYSZELI NAGRANIA.
Nie wiem, jak można kogoś zabić pod wpływem chwili.
Nawet jak jest się wściekłym.
Nie rozumiem. Ale niektórzy są do tego zdolni.
PRZEWODNICZĄCA ŁAWY PRZYSIĘGŁYCH
Nazywam się Kristen Merttens.
Byłam członkiem ławy przysięgłych w ponownym procesie Charlesa Thompsona.
Nie decydowaliśmy o jego winie, lecz o karze.
Czy skazać go na dożywocie, czy na śmierć.
Obrona skupiła się na tym,
że Dennise zmarła sześć dni później w szpitalu.
Dla mnie to było nieistotne. Postrzelił ją w twarz.
I najpierw zabił kogoś innego.
Darren został zapomniany.
Jego śmierć nie była poruszana tak często jak śmierć Dennise.
Współczuję jego rodzinie.
Wierzę, że Charles poszedł tam, żeby zabić Darrena
i Dennise.
Darren po prostu stanął mu na drodze. Przeszkadzał.
Ale zabicie Dennise było bardzo osobiste.
PODCZAS PONOWNEGO PROCESU
THOMPSON PO RAZ DRUGI ZOSTAŁ SKAZANY NA KARĘ ŚMIERCI.
Tacy ludzie jak Chuck...
są narcyzami.
Lubią zwracać na siebie uwagę.
Gdyby dostał dożywocie,
to byłoby mu na rękę ze względu na jego osobowość.
Pamiętam, że po odczytaniu wyroku poszliśmy do pokoju obrad.
Sędzia i prokurator przyszli z nami porozmawiać.
Pamiętam, że zapytałam:
„Czy jest szansa, że wyjdzie z więzienia?
W końcu wie, jak się nazywam”. Bałam się.
Sędzia powiedział: „To niemożliwe. Jest w celi śmierci”.
Cztery dni później dowiedziałam się, że uciekł.
„Ogólnokrajowe poszukiwania więźnia z Teksasu”.
Krótka wzmianka.
PO SZEŚCIU LATACH W CELI ŚMIERCI
THOMPSON UCIEKŁ PRZY UŻYCIU FAŁSZYWEGO IDENTYFIKATORA
I UBRAŃ Z ROZPRAWY.
Byłem w pracy, na parkingu. Ktoś do mnie zadzwonił.
Chyba ktoś z prokuratury.
Powiedział mi, że Charles Thompson uciekł.
Pytał, czy czuję się bezpiecznie, czy nie potrzebuję wsparcia policji.
Coś w tym stylu.
Powiedziałem, że nie czułem się zagrożony.
„Charles Victor Thompson, który wyszedł głównymi drzwiami więzienia
i został złapany w Luizjanie dopiero po czterech dniach,
zawsze będzie manipulującym i samolubnym człowiekiem,
który zabił swoją byłą dziewczynę i jej nowego chłopaka”.
POJMANY WIĘZIEŃ WYKORZYSTUJE SWÓJ UROK
THOMPSON ZABIŁ BYŁĄ DZIEWCZYNĘ I JEJ CHŁOPAKA
W tej historii zaskakuje mnie jedno.
Wymyślił cały plan, żeby uciec,
udało mu się,
a potem został złapany, bo przyszedł pijany do sklepu
czy na jakąś stację w Luizjanie.
SKAZANIEC ZŁAPANY W MONOPOLOWYM
Czyli wskoczył do pociągu, zrobił to wszystko,
wyszedł z więzienia, ale upił się i go złapali?
Dotarło do mnie, że to idiota.
Może to niesprawiedliwe,
bo przecież ja nie wiem...
jak to jest uciekać przed policją.
Nie wiem, jak to jest być w więzieniu przez 10 lat.
Nie dziwi mnie, że potrafił się wykręcić od wszystkiego.
Był czarujący, sprytny i umiał manipulować ludźmi.
Jest w tym mistrzem.
PO OBOWIĄZKOWEJ 90-DNIOWEJ PRZERWIE
DEPARTAMENT SPRAWIEDLIWOŚCI TEKSASU
POZWOLIŁ NA DRUGI WYWIAD Z THOMPSONEM.
Cześć.
U mnie wszystko gra.
Dziś bez niespodzianek?
Moje życie to otwarta księga.
Charles Victor Thompson wyszedł głównymi drzwiami więzienia
i został złapany w Luizjanie dopiero po czterech dniach.
Głównie zastanawialiśmy się, czy stanowi zagrożenie dla społeczeństwa.
Obaliłem teorię o tym, że jestem zagrożeniem. Byłem wolny przez cztery dni.
Mijałem stare babcie idące do galerii handlowej,
wysiadające z samochodów, i ich nie okradłem.
Nikogo nie okradłem. Na nikogo nie napadłem.
Nikogo nie skrzywdziłem.
Ale zawsze gdy oskarżyciel chce kary śmierci,
wciska ławie przysięgłych, że „on jest zagrożeniem, znowu zabije”.
Byłem przekonany, że Dennise rozstała się z Chuckiem.
Byłem tego pewien, bo sama mi o tym powiedziała.
Jeszcze zanim zaczęła się spotykać z Darrenem.
To prawda. Pewnie mu tak powiedziała.
Ale zrywaliśmy i wracaliśmy do siebie,
spotykaliśmy się z innymi i wracaliśmy do siebie.
Nie mogliśmy od siebie odejść.
Ciągle do siebie wracaliśmy.
Kto wie? Pewnie odwiedziłaby mnie w więzieniu.
Taka już była.
A skoro zrobiłem to z premedytacją, to dlaczego najpierw zadzwoniłem?
Poszedłem do budki i zadzwoniłem do niej.
Powiedziałem, że muszę przyjść po rzeczy.
Pytałem, czy jest z Darrenem. Ona na to: „Nie”.
Powiedziałem, że przyjdę za pięć minut.
Poszła pewnie spać.
Wszedłem do sypialni i zacząłem zbierać swoje rzeczy.
Nagle usiadła na łóżku i krzyknęła: „O Boże!”.
Zorientowałem się, że ktoś obok niej leży.
Nie chciałem jej obudzić. Chciałem tylko wziąć rzeczy.
Mówiłem, że przyjdę.
Kiedy go zobaczyłem, to się wkurzyłem.
Byłem w szoku. Pokłóciliśmy się.
Wysłali funkcjonariusza pod przykrywką,
żeby zdobył informacje od Chucka.
Byli przyjaciółmi, ale próbował ją zabić,
bo nie chciał, żeby zeznawała w sądzie.
Jest mi wstyd. Co mogę powiedzieć?
Byłem zagubionym ćpunem.
Alkoholikiem, który podjął złą decyzję, a potem kolejną i kolejną.
Byłem zły, że Diane zmieniła swoje zeznanie.
Uważam, że kłamała.
Ale nie chcę o tym rozmawiać.
Żałuję, że do tego doszło. To była po prostu zła sytuacja.
Nie chciałem skrzywdzić Diane.
Nie żywię złości.
Czuję, że...
to, co go spotka, czyli kara śmierci...
jest odpowiednią i sprawiedliwą karą.
Przez 20 lat nienawidzić kogoś na tyle, żeby życzyć mu śmierci?
To... Rozumiesz?
Ja nie...
Nie mógłbym tak długo kogoś nienawidzić.
Nie mam tego we krwi.
Wiesz, co mówią o nienawiści. Zeżre cię od środka.