Trudno mi do tego wrócić,
żeby spróbować ocenić, co czułem i co myślałem.
Nie potrafię postawić się znów w tamtej sytuacji.
Od dawna wydaje mi się, że obserwowałem wszystko z zewnątrz.
Jakbym oglądał to na jakimś ekranie.
Jakbym tego naprawdę nie przeżył.
ZAKŁAD KARNY IM. ALFREDA D. HUGHESA
W 1976 R. W USA PRZYWRÓCONO KARĘ ŚMIERCI.
OD TEGO CZASU PONAD 8000 OSÓB USŁYSZAŁO TAKI WYROK.
OTO HISTORIA SKAZANEGO NUMER 01096142.
Nazywam się Miguel Angel Martinez.
Zostałem skazany na karę śmierci za morderstwo.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Podszedłem i strzeliłem.
Potem jeszcze raz z bliska.
Kula przebiła policzek i zatrzymała się w szczęce.
Zaciągnąłem go za biurko i dźgnąłem około 25 razy.
Nie mogłem uwierzyć, że właśnie kogoś zabiłem.
Nie mam wyrzutów sumienia.
Zacząłem dźgać kolesia, który spał na kanapie.
KULT DIABŁA
W 1991 ROKU MIGUEL ANGEL MARTINEZ ZOSTAŁ SKAZANY NA ŚMIERĆ
ZA WSPÓŁUDZIAŁ W ODRAŻAJĄCEJ ZBRODNI.
MOTYWY DZIAŁANIA SPRAWCÓW POZOSTAJĄ NIEJASNE.
LAREDO, TEKSAS
Kiedy myślę o przeszłości, nie widzę wielkich różnic
między sobą a resztą przeciętnych nastolatków.
Chodziłem do szkoły, poznawałem ludzi, chciałem chodzić na imprezy...
Pamiętam, że to był...
środek tygodnia, ale mieliśmy jakieś wakacje.
Spotkałem się z Venegasem wcześnie po południu.
Znaliśmy się ze szkoły.
Miałem z nim jedne zajęcia.
Powiedział mi, że wieczorem ma się odbyć jakaś impreza
i że idziemy spotkać się z Milem.
Milo Flores.
Trzymaliśmy się razem.
Odwiedzałem go w domu, chodziliśmy na imprezy.
Venegas miał wtedy 16 lat, Flores i ja mieliśmy po 17.
Milo miał poniekąd własne mieszkanie za domem rodziców.
Jego tata był bogaty, przynajmniej w moich oczach.
Milo miał kasę, żeby kupować narkotyki. Ja nie, to nas połączyło.
Paliłem marihuanę i brałem kokainę.
Venegas zwykle...
brał sporo dragów i robił się głośny.
Nie był osobą, z którą miło spędzało mi się czas.
Było jakoś przed północą.
Był bardzo rozemocjonowany, nadpobudliwy.
Chciał coś zrobić.
Tu i teraz.
Wyjść, obrzucić kamieniami wóz lub dom. Cokolwiek.
I to się właśnie stało.
Nie mieliśmy żadnego powodu.
Niczego nie planowaliśmy, nic nie kryło się za tym,
że pojechaliśmy akurat do tego domu.
Byliśmy tam z Milem wcześniej.
Już wcześniej użyliśmy kluczy, żeby tam wejść,
zwinąć coś i wymienić na narkotyki.
Znałem mężczyznę, który tam mieszkał.
Pracowałem dla niego wcześniej.
Poznałem go, gdy miałem 15 lat.
Interesował się mną.
Myślę, że można powiedzieć,
że zobaczył we mnie kogoś, kto potrzebował ojca.
Albo kogoś, kto miał trudniej, komu chciał pomóc.
Miałem klucze do jego domu.
Kilka razy u niego nocowałem.
Następnego dnia szedłem do pracy, a on mnie podwoził.
Postanowiliśmy pojechać do jego domu.
Mieliśmy zrobić to, co już wcześniej robiliśmy.
Dom stoi pusty, my wchodzimy i coś zabieramy.
A Venegas...
nalegał, żebyśmy narobili szkód, zniszczyli coś.
Dlatego zabraliśmy ze sobą kij do baseballu,
siekierę i jakieś noże.
Milo wysadził nas jakieś dwie przecznice wcześniej,
żeby mógł powoli okrążyć okolicę.
Miał wystarczająco czasu, żeby pojeździć po okolicy i nas zgarnąć.
Nie miało nam to długo zająć.
Weszliśmy do domu.
Chyba miałem złe przeczucie.
Venegas podszedł do domu...
Wrócił i powiedział, że ktoś jest w środku.
To była niespodzianka, szok.
I...
Pomyślałem, że chcę stamtąd uciekać.
Nagle coś się w nim zmieniło.
Miał misję.
Nie chciał niczego kraść ani niszczyć.
Miał wykonać misję dla szatana.
Szatan zażądał ich dusz.
Nie wyszedłem stamtąd...
bo się go bałem w tamtej chwili.
W mojej pamięci od tego momentu wszystko dzieje się wolniej.
Nie potrafię wyjaśnić, co się działo po kolei,
ile czasu minęło między jednym wspomnieniem a kolejnym.
Ale pamiętam, jak stałem nad kolesiem,
który spał na kanapie,
która była oddalona o kilka metrów od wejścia.
Nie potrafiłem ocenić, ile miał lat, nie wiem, jak wyglądał.
Venegas miał siekierę.
I...
uderzył go.
Uderzył go raz.
Miał nóż, ja także miałem nóż.
Zaczął dźgać kolesia śpiącego na kanapie.
Nie wiem, ile to tak naprawdę trwało.
Wydaje się, że to działo się szybko.
Pamiętam, jak Venegas patrzył na mnie, trzymając nóż, powiedział, że moja kolej.
I...
Miałem składany nóż, otworzyłem go.
Spojrzałem na ciało, które przede mną leżało. Dźgnąłem go...
Potem odszedłem.
Podszedłem do tylnego wyjścia, gdzie były przesuwne drzwi,
które prowadziły na podwórko.
Nie wiem, ile czasu tam byłem.
Musiało być dość długo, kiedy wróciłem,
Venegas był w pokoju.
Nie wiedziałem, że w czasie, kiedy byłem na zewnątrz,
zadźgał kolejną osobę,
która była w innym pokoju.
Pamiętam, że powiedziałem, że chcę wyjść.
Kazał mi podać siekierę.
Poszedł korytarzem do pokoju na tyłach.
Nie widziałem, co zrobił.
Kiedy wrócił, powiedział mi,
że był tam koleś.
I że szatan zażądał jego duszy.
Wzięliśmy telewizor z salonu...
i samochód.
Pojechaliśmy do domu Mila.
Pojechaliśmy tam, gdzie miał czekać, ale go nie było.
Dlatego pojechaliśmy do niego.
Powiedział, żebym nie wchodził, że on porozmawia z Milem.
I wrócił. Nie wiem, ile to trwało.
Potem pamiętam, że jeździliśmy z Venegasem po ludziach.
Kiedy dotarłem do domu, było późne popołudnie.
Nigdy więcej nie zobaczyłem Venegasa.
Pamiętam, jak Milo mówił, że chciał wtedy ze mną pogadać.
Martwił się, że Venegas coś o nim powie.
I...
wtedy ostatni raz rozmawiałem z Milem przed moim aresztowaniem.
OFIARAMI BYLI:
DWUDZIESTOLETNI RUBEN MARTINEZ,
CZTERNASTOLETNI DANIEL DUENEZ.
OBAJ Z NUEVO LAREDO W MEKSYKU.
I JAMES SMILEY, 33 LATA.
KIEROWNIK RESTAURACJI,
KAZNODZIEJA, BAPTYSTA Z LAREDO W TEKSASIE.
Dziękujemy ci, Panie, za cud życia
i za nasze serca.
Panie, napełnij nasze dusze łaską przed dzisiejszym kazaniem...
Nazywam się Jay Dickey, a to kościół pierwszego zboru baptystów.
...z uwagą wysłuchamy słów pastora Bena.
Nikt by nie przypuszczał,
że to właśnie Jim Smiley zostanie w taki sposób zaatakowany.
Za mało czasu poświęcamy na opowiadanie innym o Biblii.
Mówiliśmy na Jamesa „nasz Jim”.
KAZNODZIEJA
Miał niesamowitą osobowość.
Wspaniałe poczucie humoru i w ogóle.
Jim był na misji w Nuevo Laredo.
Pomagał z innymi misjonarzami w sierocińcu.
Często tam jeździł,
nierzadko na własny koszt.
Uwielbiał ludzi, dlatego zawsze angażował się,
w ten czy inny sposób, w pomaganie rodzinom w trudnej sytuacji.
Pomagał też grupom młodzieżowym.
Mieliśmy liczną grupę młodzieży.
Jim się w to zaangażował, w inne sprawy Kościoła także.
Nikt nie mógł uwierzyć, że to przydarzyło się Jimowi.
Ściągnąłby koszulę z własnych pleców, żeby pomóc potrzebującemu.
Straciliśmy trzy osoby,
które nie miały powodu umierać.
A kiedy przyjmiemy ten dar...
Jako chrześcijanin muszę wierzyć, że każdy może dostąpić odkupienia.
Podobno odbył się tam rytuał satanistyczny.
Wybacz nam...
To była siekiera.
Módlmy się w imię Jezusa, amen.
To naprawdę straszne.
Nie ma poważniejszego śledztwa niż dochodzenie w sprawie zabójstwa,
bo bada się sprawę śmierci człowieka.
JESUS TORRES JEST OBECNIE
ZASTĘPCĄ KOMENDANTA POLICJI W LAREDO.
W 1991 R. PROWADZIŁ ŚLEDZTWO W SPRAWIE POTRÓJNEGO MORDERSTWA.
Skręcę tu w prawo,
a potem będziemy jechać w stronę tego domu.
Tamtego dnia byłem jedynym detektywem na służbie. Była noc.
Zabrzęczał mi pager, więc zadzwoniłem na posterunek.
Powiedzieli, że policjanci pojechali do tego domu.
Znaleźli tam martwe ciała
i proszą o wsparcie detektywa do spraw zabójstw.
To tu.
Pojechałem na miejsce zbrodni, gdzie były już radiowozy na sygnale.
Policjant, który był tam pierwszy,
powiedział mi, co zobaczył w środku.
Postanowiłem też tam wejść.
Moją uwagę zwróciło to, z jaką agresją zamordowano te trzy osoby.
Ich głowy były roztrzaskane, ciała pocięte.
Poziom przemocy, jaką tam ujrzałem, był niesłychany.
Wyglądało na to, że ofiary spały.
Najmłodsza ofiara miała 14 lat.
Prawdopodobnie walczył z napastnikiem.
Ślady w pokoju sugerowały, że walczył o życie.
Pozostałe dwie osoby zabito we śnie.
Coś jeszcze mnie zmartwiło...
W głównej sypialni, gdzie zabito właściciela domu,
był krzyż, który został odwrócony do góry nogami.
Czy napastnik zrobił to,
bo był wyznawcą diabła, a może dla żartu? Nie mieliśmy pojęcia.
ODWRÓCONY KRZYŻ
Na drzwiach nie było śladów włamania.
BRAK ZNISZCZEŃ
Dlatego wiedzieliśmy, że napastnik użył klucza.
W przypadku większości zabójstw ofiara zna napastnika.
Jeden z oskarżonych, Miguel Martinez,
okazał się byłym pracownikiem pana Smileya, właściciela domu.
Drugi nazywał się Miguel Venegas.
To ci dwaj mężczyźni byli odpowiedzialni za te morderstwa.
Był tam jeszcze trzeci chłopak,
który pomógł im, pożyczając to, co stało się później narzędziami zbrodni.
Zrobiła się z tego afera,
bo ten kolega był synem lokalnego sędziego.
Nazywam się Manuel Flores i pochodzę z Laredo.
NIE WCHODZIĆ
Jestem prawnikiem od 1975 roku.
Byłem sędzią w sądzie okręgowym przez 20 lat, cztery lata w rejonowym.
Nie przypuszczałem, że pewnego dnia historia podobna do tych z moich spraw,
stanie się moim udziałem.
MANUEL „MILO” FLORES ODRZUCIŁ PROPOZYCJĘ UDZIELENIA NAM WYWIADU. JEGO OJCIEC, MANUEL FLORES SENIOR, ZGODZIŁ SIĘ Z NAMI POROZMAWIAĆ.
Było rano, szykowałem się do pracy,
gdy dwóch policjantów zapukało do drzwi.
OJCIEC MILA FLORESA
Z tego, co pamiętam, powiedzieli, że siekiera, o której mówili w telewizji,
według ich informacji jest w moim domu.
Oczywiście byłem zszokowany.
Zapytałem o to mojego syna i...
„Czy ktoś pożyczał siekierę?” Powiedział, że tak.
„Gdzie ona jest?” „Leży przy stosie drewna”.
„Przynieś ją”.
Przyniósł, a ja im ją dałem, bez zadawania pytań.
Dalej, Crystal. Dobra dziewczynka.
Potem, to chyba był śledczy Torres,
zapytał, czy może pomówić z moim synem.
Bardzo się bałem, że może miał z tym coś wspólnego,
że zrobił coś złego.
Wytłumaczył, że był razem z Martinezem w domu,
gdy pojawił się Venegas, a może Venegas z Martinezem.
Nie pamiętam dokładnie, ale wyjaśnił,
że mówili o tym, żeby zdemolować ten dom,
żeby zrobić coś złego komuś,
kto wydaje się dobry, ale tak naprawdę jest zły.
Zapytali go:
„Dlaczego wzięli twój nóż
i siekierę, która była na zewnątrz, przy garażu?”.
Powiedział, że chcieli wziąć broń, ale im jej nie dał.
„Chcieli tylko zdemolować dom, więc się nad tym nie zastanawiałem”.
„Chciałem się ich pozbyć, bo się bardzo dziwnie zachowywali”.
Mój syn miał dostęp do naszej broni.
Później dowiedziałem się, że okłamał kolegę.
Wymyślił jakąś historię, żeby nie dawać mu broni.
Jest bardzo dobrą osobą, nigdy by nikogo nie skrzywdził.
Śledczy Torres powiedział mu, że wiedzą, co się stało.
Że tamci dwaj zamordowali tych ludzi,
obaj się przyznali i powiedzieli, jak było.
„Biorąc pod uwagę okoliczności,
pana syn nie mógł wiedzieć, co się miało zdarzyć”.
W końcu stamtąd odjechał.
Chłopcy sami przyznali, że nie mieli zamiaru nikogo zabijać.
Ten pomysł przyszedł Venegasowi do głowy po tym, jak weszli do domu
i zobaczyli, że śpią tam jacyś ludzie.
Mieli wyjść,
ale wtedy Venegas powiedział coś takiego: „Wróćmy po ich dusze”.
Ale to był dopiero początek tej historii.
Mój syn zeznał, że byli w moim domu
i że podwiózł ich w tamtą okolice, gdzie popełnili przestępstwo.
Kiedy to wyciekło do prasy, zrobił się z tego problem.
Ludzie gadali i uznali, że wykorzystałem moje wpływy,
żeby syn uniknął kary.
To całkowite przeciwieństwo prawdy.
Wolałabym, żeby został oskarżony i stanął przed ławą przysięgłych,
a potem został uniewinniony,
bo fakty wskazywały na jego brak winy.
Nie chciałem, żeby się w to mieszał.
Nie chcę, żeby jacyś szaleńcy
znów kazali mu przechodzić przez agonię, jakiej doświadcza od 1991 roku.
Chcę, żeby normalnie żył i zapomniał o tamtym.
Chciałbym móc to wymazać.
SĄD STANÓW ZJEDNOCZONYCH
Najpierw do ciebie dzwonią.
Jedziesz tam i zabezpieczasz dowody.
Zabezpieczasz teren i zaczynasz badać sprawę od zera.
O.J. HALE OD NIEMAL 50 LAT JEST
ŚLEDCZYM PROKURATURY OKRĘGOWEJ W LAREDO.
BYŁ GŁÓWNYM ŚLEDCZYM PROKURATURY W SPRAWIE MARTINEZA.
To jest broń, której użyli.
KOPERTA NA DOWODY Siekiera jest tutaj.
To broń, która wymaga zaangażowania.
Kiedy rozbijasz tym komuś czaszkę, krew tryska na wszystkie strony,
kości się łamią, a ty mocno ściskasz broń w ręku.
Taka broń wymaga prawdziwego skupienia.
To niemożliwe, żeby nie wiedzieć, co się robi.
Coś takiego się robi, a potem idzie się do kolejnego pokoju,
tam to się powtarza i w kolejnym pokoju to samo.
To się ciągnie...
w twoim umyśle, żeby robić tę okropną rzecz.
Jeden ze sprawców powiedział, że diabeł kazał mu wrócić po ich dusze.
Człowiek się zastanawia, jak diabeł się w to wmieszał?
Sądzę, że ich czyny mogły być skutkiem narkotyków,
bo podobno coś wtedy zażywali.
Po narkotykach można osiągnąć stan,
w którym ma się halucynacje i słyszy się głosy.
W tej sprawie nie wiem.
Trzeba zapytać o to sprawcę.
Jeśli wierzysz w Boga, a Bóg wierzy w diabła,
to wiesz, że diabeł gdzieś czyha.
W WIEKU 16 LAT MIGUEL VENEGAS
NIE MÓGŁ ZOSTAĆ SKAZANY NA KARĘ ŚMIERCI.
ZAMIAST TEGO PRZYJĄŁ UGODĘ OBROŃCZĄ,
GODZĄC SIĘ NA 41 LAT WIĘZIENIA.
NIE MUSIAŁ SKŁADAĆ ZEZNAŃ W SĄDZIE I NIGDY PUBLICZNIE NIE MÓWIŁ O MORDERSTWACH.
TEKSAŃSKI DEPARTAMENT WIĘZIENNICTWA
WIĘZIENIE COFFIELD
WIĘZIENIE MICHAEL
To, co wam powiem...
Staram się tego nie mówić.
Żeby rada zwolnień warunkowych źle o mnie nie myślała.
Coś mi się zepsuło w głowie, gdy miałem siedem czy osiem lat.
W wieku ośmiu lat...
wmówiłem sobie, że jestem synem szatana.
W Juarez było mnóstwo czarnych wdów. Takich pająków.
Mówiłem sobie, że jeśli jestem synem szatana,
to żaden mnie nie ukąsi.
Zbierałem pełen słoik czarnych wdów i wrzucałem je sobie za koszulkę.
Mówiłem wtedy kolegom, że jestem synem szatana.
Otwierałem słoik i wyrzucałem sobie pająki na klatkę.
Żaden mnie nigdy nie ukąsił,
dlatego byłem przekonany, że jestem synem szatana.
Przechodziłem przez taki okres....
A potem nagle mi to przeszło.
W WIEKU 13 LAT VENEGAS PRZEPROWADZIŁ SIĘ
Z JUAREZ W MEKSYKU DO LAREDO W TEKSASIE.
Poznałem Martineza w drugiej klasie na lekcjach algebry.
Nie znałem Floresa. Nie wiedziałem, że jest synem sędziego.
To wyszło przy okazji.
Wciągaliśmy coś.
Wtedy Manuel Flores powiedział,
że to zawsze on stawia kokę.
To była prawda.
On miał kasę, a my nie.
Nie podoba mi się, jak ktoś mi tak gada.
Nie lubię sępić. Nie lubię brać rzeczy od ludzi.
Powiedziałem: „Hej!
Co mamy zrobić? Nie mamy kasy”.
Martinez akurat miał klucz do tamtego domu.
Oni zaproponowali, żeby coś stamtąd ukraść.
Podobno koleś trzymał w domu gotówkę.
A Martinez go znał.
Powiedziałem, że brzmi dobrze, mamy plan.
„Ale jak przestraszymy kolesia, żeby dał nam kasę?”
Manuel Flores powiedział: „Mam broń”.
Cały się napaliłem.
Chciałem to zrobić, żeby zdobyć więcej kokainy.
Manuel mówi: „Poczekajcie”. Poszedł i zaraz wraca.
Powiedział, że tata zamknął broń na klucz.
Na co powiedziałem: „Pożycz mi noże”.
Zawsze ostrzył jakieś noże.
Jasne?
„Chodźmy do składziku”.
Poszliśmy tam,
a tam znalazłem siekierę i kij baseballowy.
Powiedziałem, że je zabieramy.
Powiedziałem:
„Może zabijemy typa?”.
„Nie zrobiłbyś tego”.
Wychowałem się w kulturze macho.
Wyzwanie to wyzwanie.
Cały dzień brałem halucynogeny.
I...
dodaliśmy do tego kokainę.
Ale wciąż wiedziałem, co się dzieje.
Manuel nas podwiózł i się zmył.
Poszliśmy do tego domu.
Patrzymy przez okna i widzimy, że jest tam trzech typów.
Wszystko się zmieniło.
„Stary, spadajmy stąd”.
Powiedziałem, że nigdzie nie idziemy.
I nagle w głowie pojawiła mi się myśl, że muszę zabić tych ludzi.
Przypomniałem sobie sytuację z pająkami.
Uznałem, że to znak.
Powiedziałem: „Więcej dusz dla szatana”.
Podeszliśmy do kolesia, który spał na kanapie.
Miałem siekierę.
I po prostu...
zacząłem myśleć, że jestem bardzo naćpany.
Jednocześnie starałem się nakręcić, żeby to zrobić.
Koleś się obudził.
Obudził się i spojrzał na mnie.
I znów zasnął.
Pomyślałem sobie: „Szatan mnie wspiera”.
Wtedy byłem tego pewny.
Zadałem cios siekierą.
I wtedy...
Nie wiem, czy zostawiłem siekierę w jego głowie,
czy wyciągnąłem i położyłem z boku, ale zacząłem go dźgać.
Martinez mówił, że tylko raz go dźgnął.
Nie wiem, czy to zrobił.
Może to był jeden raz, może dwa.
Byłem skupiony na czymś innym.
Myślałem o tym, że muszę zabić pozostałą dwójkę i stamtąd wyjść.
O tym myślałem.
Zauważyłem, że Martinez gdzieś zniknął.
Potem się dowiedziałem, że wyszedł się zrzygać.
Wrócił i powiedział: „Stary, nie chcę tego robić”.
Powiedziałem: „Nie wychodź z tego domu, dopóki tego nie dokończymy,
bo szatan nas zabije”.
Tak sądziłem.
Wierzyłem w to, tak myślałem.
Powiedziałem:
„Poczekaj z boku, ja zajmę się resztą”.
Poszedłem do młodego, jeszcze nie wiedziałem, że to dzieciak.
Zacząłem go dźgać w brzuch.
Usłyszałem, jak mówi:
„Hej, stary”. Coś takiego.
Zobaczyłem, że to dzieciak.
Poszedłem dalej, a tam spał Smiley.
Wziąłem siekierę i roztrzaskałem mu głowę.
I tyle.
Nie znaleźliśmy kasy, wzięliśmy telewizor, magnetowid,
jakieś pierścionki i coś tam jeszcze.
Przekręciłem krzyże do góry nogami.
I zwinęliśmy wóz.
Cieszyłem się, że nie umrę.
To był...
główny powód, dla którego to zrobiłem.
Jakkolwiek bezsensownie to nie brzmi,
dla mnie miało to sens.
Zabiłem trzy osoby.
Nie mogę kłamać.
Nie mogę powiedzieć, że nie zrobiłem czegoś tak potwornego.
I te 41 lat odsiadki, które dostałem, mnie otrzeźwiło.
Nawet jeśli odsiedzę całą karę, a na to się zanosi,
i tak nie odpokutuję nawet za jedno życie.
Niczego nie planowaliśmy, nic nie kryło się za tym, że pojechaliśmy akurat do tego domu.
Znałem mężczyznę, który tam mieszkał.
Pracowałem dla niego wcześniej.
Mieliśmy zrobić to, co już wcześniej robiliśmy.
Dom stoi pusty, my wchodzimy i coś zabieramy.
Venegas...
nalegał, żebyśmy narobili szkód, zniszczyli coś.
Nie tak to zapamiętałem.
Chyba ma pamięć wybiórczą. Jak my wszyscy.
Nie chcę nic na niego zrzucać, siedzimy w tym razem.
To on chciał pojechać do tego domu.
Wiedział, co zrobimy. Jesteśmy współwinni.
Czy to akceptuje,
czy myślał, że ja żartuję...
Nie. Brałeś w tym udział.
I nie wspomina,
a raczej nie wchodzi w szczegóły swojego związku z panem Smileyem.
Nawet nie wymawia jego imienia.
Jak byliśmy w tym domu i zapytałem, kim jest ten typ,
on powiedział: „To tylko jakiś pedał”. Tak go nazwał.
Smiley był pedofilem.
Tak mi powiedział mój pierwszy obrońca.
Byłem młody, więc pytam: „Kto to jest pedofil?”.
Mówił, że kilka rodzin jest gotowych zeznać,
że pan Smiley zabawiał się z ich dziećmi.
Nie wiem, co wam powiedział Martinez,
ale on żył z tym mężczyzną.
Nazywam się Joe Rubio, 20 lat byłem prokuratorem okręgowym.
Byłem głównym oskarżycielem
w sprawie morderstwa przeciwko Miguelowi Angelowi Martinezowi.
Wiele się plotkowało na temat Jamesa Smileya,
ale nigdy nie było dowodów na poparcie tych plotek.
Wręcz przeciwnie, kogo byśmy nie pytali...
BYŁY PROKURATOR OKRĘGOWY
...wszyscy wierzyli, że Jim Smiley
był przykładnym obywatelem.
Nie wiem, czy niektórzy obgadują go z zawiści,
czy tylko lubią plotkować.
I tym samym karmią plotki.
Dla mnie to, że muszę to komentować
i mówić, że nie dopuszczał się zdrożnych czynów,
nadal rzuca cień na jego reputację,
a przecież nigdy nie było na to żadnych dowodów.
Był oddany swojej rodzinie, Kościołowi i pracy.
Gdy Miguel Angel Martinez dostał karę śmierci,
był jednym z najmłodszych skazanych w celi śmierci.
W zamian za przyznanie się do winy zaproponowaliśmy Martinezowi dożywocie.
Nie chciał pójść na ugodę, więc odbył się proces.
I tak dostał wyrok śmierci.
W 2002 ROKU PO MIĘDZYNARODOWEJ KAMPANII
WYROK MIGUEL MARTINEZA ZOSTAŁ ZŁAGODZONY DO DOŻYWOCIA.
Dostaliśmy sporo informacji do wielu osób.
Zaczęliśmy się zastanawiać, a ja uznałem, że mimo iż udało nam się
uzyskać najwyższą karę za morderstwo,
to nie było sprawiedliwe, że on dostał karę śmierci,
a współoskarżony, który był bardziej winny, był prowodyrem,
zgodnie z prawem nie mógł dostać kary śmierci.
Dlatego postanowiliśmy złagodzić wyrok.
Oni zaproponowali, żeby coś stamtąd ukraść.
Powiedziałem: „Może zabijemy typa?”.
„Nie zrobiłbyś tego”.
Wychowałem się w kulturze macho.
Wyzwanie to wyzwanie.
406. SĄD OKRĘGOWY
Nie chcę spekulować, czy to był czyn umyślny, czy nie.
Należy wziąć pod uwagę,
jaka jest wiarygodność danej osoby.
Jak długo go znasz? Jak często się spotykacie?
Zebrane dowody wskazują, że wzięli tego dnia sporo narkotyków,
wypili dużo alkoholu.
Ludzie często mówią coś,
ale tego nie robią, tylko się tak przechwalają.
Wierzę, że zabić postanowili dopiero na miejscu.
Wtedy, kiedy Venegas powiedział, że szatan żąda ich dusz.
Wtedy wrócili do tego domu
i popełnili trzy morderstwa.
Wtedy powstał zamiar popełnienia zbrodni.
Młody Flores nie poszedł tam z nimi. Nie było go tam.
Sprawa została przedstawiona przysięgłym.
Przejrzeli dowody
i uznali, że pozwalają one
na oskarżenie Venegasa i Martineza, ale Mila Floresa nie.
Później przejrzeli to także Strażnicy Teksasu.
FBI także się interesowało sprawą, ale nie pojawiły się nowe zarzuty,
nikt nie doszedł do innych wniosków.
Nie sądzę, żebym kiedykolwiek powiedział,
że Milo był...
za cokolwiek odpowiedzialny.
Nie mówię, że nie jest, że coś się nie znajdzie.
DZIEWIĘĆDZIESIĄT DNI PO PIERWSZYM WYWIADZIE
MIGUEL MARTINEZ ZGODZIŁ SIĘ NA KOLEJNY.
Ja dostałem dożywocie, a Milo nic.
Od początku staram się dostrzec...
staram się przyrównać to, za co odpowiada on,
a za co ja odpowiadam.
Staram się porównać to,
jak został potraktowany on, a jak ja.
Próbuję znaleźć w tym...
jakąś równość.
Chyba ma pamięć wybiórczą. Jak my wszyscy.
Cały dzień brałem halucynogeny.
Ale wciąż wiedziałem, co się dzieje.
Zabiłem trzy osoby.
Nie mogę kłamać.
Nie mogę powiedzieć, że nie zrobiłem czegoś tak potwornego.
I te 41 lat odsiadki, które dostałem, mnie otrzeźwiło.
To dla mnie trochę zadziwiające...
Nie chcę powiedzieć, że dziwi mnie,
że udało wam się z nim porozmawiać.
Mówicie, że Venegas pogodził się z tym, potrafi teraz się przyznać do winy.
Teraz, kiedy już dostał wyrok 41 lat,
przyznał się do wszystkiego, czego nie chciał przyznać wcześniej.
Za wyrok 41 lat mógłbym wiele powiedzieć.
Ale ja go nie dostałem. Ja mam dożywocie.
Nieważne, co powiem,
jak sobie będę z tym radził, to jest moja rzeczywistość.
To, że zapytacie mnie o pewne rzeczy, nie sprawi, że ona się zmieni.
To niemożliwe, żebym...
odpowiedział na wasze pytania i doznał katharsis,
bo to jest rzeczywistość, z którą będę musiał sobie potem radzić.
Oni zaproponowali, żeby coś ukraść.
Podobno koleś trzymał w domu gotówkę.
A Martinez go znał.
To kłamstwo.
Albo nie wie, co mówi, albo kłamie wam prosto w twarz.
Powiedziałem: „Może zabijemy typa?”.
„Nie zrobiłbyś tego”.
Wychowałem się w kulturze macho.
Wyzwanie to wyzwanie.
Nawet nie wiem, od czego mam zacząć.
Nie znam wszystkich odpowiedzi.
Nie wiem, co powiedzieli. Byłem poza bańką.
Dlatego tak wiele...
z tego nie rozumiem, dlatego tak mi trudno, gdy...
sobie to przypominam,
staram się znaleźć jakieś wyjaśnienie tego,
ale je zna tylko Venegas i Milo.
W wyniku waszego własnego dochodzenia,
z rozmów przeprowadzonych 25, 26 lat później,
odkryliście część prawdy, ale to nie będzie cała prawda.
Bo niektórzy wciąż nie chcą przyznać tego,
co jest dla nich zbyt bolesne.
I takie jest życie.
Mówili o tym, żeby zdemolować ten dom,
żeby zrobić coś złego komuś,
kto wydaje się dobry, ale tak naprawdę jest zły.
Co to znaczy?
To chyba jest jasne.
Pytanie, czym jest to zło.
Są rzeczy,
z którymi wciąż się nie uporałem.
Uporałem się na tyle, żeby móc dalej żyć,
żeby nie były...
nie zaciskały mi się jak pętla na szyi.
Ale teraz pętla jest po prostu luźniejsza, ale wciąż tam jest.
Przez tyle lat wydawało mi się,
że sposobem na to, żeby się z tym uporać,
było spojrzenie na to z boku, myślenie o tych innych ludziach,
którzy na tym ucierpieli...
i zaakceptowania, że to, co stało się ze mną...
to nic takiego.
Mogę to znieść, poradzę sobie z tym.
PO ZŁAGODZENIU WYROKU ŚMIERCI MIGUEL MARTINEZ OD 2006 R.
MA PRAWO UBIEGAĆ SIĘ O ZWOLNIENIE WARUNKOWE.
DO DZIŚ ZA KAŻDYM RAZEM RADA ZWOLNIEŃ WARUNKOWYCH
ODRZUCAŁA JEGO PODANIE Z UWAGI NA KWALIFIKACJĘ JEGO CZYNU.