"ถ้าหากว่า..." คือคำถามในทุกๆ วัน
ถ้าหากว่าผมไม่ได้เข้าไปในนั้น ถ้าหากว่าผมไม่ได้ฆ่าเขาล่ะ
ถ้าหากว่าผมไม่ได้ยิง
(ม็อกกิ้งเบิร์ด หยุด)
คุณโทษตัวเองด้วยคำถามพวกนี้
ชีวิตในนี้ก็มีอยู่แค่นั้น ครุ่นคิดเกี่ยวกับตัวเอง และ...
คิดถึงสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้น
สิ่งต่างๆ ที่ไม่ได้เกิดขึ้น และสิ่งต่างๆ ที่คุณอยากให้มันเกิดขึ้น
(ตั้งแต่สหรัฐฯ นำโทษประหาร กลับมาใช้อีกครั้งในปี 1976)
(มีคนมากกว่า 8,000 คน ถูกตัดสินให้รับโทษประหาร)
(นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร หมายเลข 01306201)
ผมชื่อจัสติน ไวลีย์ ดิกเกนส์
ผมมีความผิดฐานฆ่าด้วยเหตุอุกฉกรรจ์ และฆ่าชิงทรัพย์โดยเจตนา
และได้รับโทษประหารชีวิตครับ
(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
ผมเดินเข้าไปและยิงหนึ่งนัด
เดินเข้าไปใกล้อีก แล้วยิงอีกหนึ่งนัด
เธอถูกยิงทะลุแก้ม กระสุนไปหยุดอยู่ที่ขากรรไกร
จากนั้นผมก็ผลักเขาไปหลังโต๊ะ แล้วแทงเขาประมาณ 25 ครั้ง
ผมไม่อยากเชื่อเลย
ผมแค่คิดว่าไม่อยากเชื่อเลย ว่าผมเพิ่งจะฆ่าคน
ผมไม่รู้สึกผิดเลย
ผมเริ่มแทงเขา แทงคนที่นั่งอยู่บนโซฟา
(ม็อกกิ้งเบิร์ด)
(เรือนจำเจมส์ วี ออลเรด ไอโอวา พาร์ก เทกซัส)
(ในปี 1995 จัสติน ดิกเกนส์ ต้องโทษประหาร)
(ในความผิดฐานฆาตกรรม ขณะที่เขามีอายุเพียง 17 ปี)
(ดิกเกนส์ไม่เคยปฏิเสธ ความผิดที่เขาเป็นคนฆ่า)
(แต่ยังคงยืนยันว่ามีเรื่องราวมากกว่านั้น)
ผมเกิดที่อามาริลโล เทกซัส กรกฎาคม 1976
แม่ผมคลอดก่อนกำหนดสองเดือน เพราะแม่ผมเล่นโคเคน
เรามีปัญหากันเป็นระยะ
แต่พ่อแม่ก็อยู่ด้วยกันจนกระทั่งผมอายุ 13
แล้วพวกเขาก็เลิกขาดจากกัน
จากนั้น...
ก็มีแต่เรื่องให้ลำบาก
ผมจะตระเวนไปตามถนนกับแม่
แม่เป็นแค่คนขี้ยาที่ไม่มีบ้าน
ที่ลักเล็กขโมยน้อยตามร้านค้า
และเราจะเล่นยาด้วยกันแล้วเข้าคุกด้วยกัน
แล้วประกันตัวออกมา เป็นแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แดลลัส มัวร์ เป็นช่างสักแถวนั้น
และเขาเป็นคนที่มีเสน่ห์มาก เขามีคารมคมคาย
พยายามดูแลทุกคนอย่างเต็มที่
การที่ผมเป็นเด็กไม่มีที่พึ่งและต้องการพ่อ
ทำให้ผมติดเขา และเหมือนกับว่าผมถูกเขาล้างสมอง
มาร์ทาเป็นคู่หมั้นของแดลลัส มัวร์
ถ้าพวกเขาไม่ติดยามากขนาดนั้น
พวกเขาคงเป็นเพื่อนที่ดีทีเดียว
ผมรู้จักกับแดลลัสและมาร์ทา ตอนผมอายุประมาณ 15
หลังจากที่ผมกับเพื่อนขโมยกัญชาชุดใหญ่มาได้
ผมไปที่บ้านแดลลัส มัวร์ เผื่อว่าเขาอยากซื้อของ
พวกเขากำลังจัดปาร์ตี้โคเคนชุดใหญ่
ทุกๆ คนกำลังฉีดโคเคน
ผมบอกเขาว่าผมไม่อยากลอง เพราะแม่ผมติดยา
และผมเห็นแล้วว่าเราจะเป็นยังไงถ้าใช้ยา
แต่เขาบอกว่ามันเป็นเรื่องของจิตใจ ไม่ใช่เรื่องของร่างกาย
เขากล่อมให้ผมสูดโคเคนจนได้
และวันหรือสองวันหลังจากนั้น
หลังจากปาร์ตี้ทั้งวันทั้งคืน
เขาก็สอนผมให้ลองฉีดโคเคน
แล้วพอผมได้ฉีดโคเคน เราก็เลิกสูดมันไปเลย
ตอนนั้นผมเสียคนไปแล้ว
(มีนาคม ปี 1994)
ตอนที่ผมอายุ 17 เราปาร์ตี้กันทั้งอาทิตย์
แล้วแดลลัสก็สลบไป
เขากำลังนอนอยู่ในห้องนอน
แล้วมาร์ทาก็ล้วงกระเป๋าเขา แล้วขโมยโคเคนมานิดหนึ่ง
แล้วเธอก็ใช้มันคนเดียว
และก่อนพระอาทิตย์ขึ้น เธอก็สติแตก
แล้วขอให้ผมกับเพื่อนที่ขโมยของด้วยกัน เครก เพนเนลล์ ขับรถพาเธอ...
ไปขายยาส่วนหนึ่งเพื่อเอา เงินมาจ่ายแดลลัสก่อนที่เขาจะตื่น
พอคุณเป็นคนติดยา คุณจะคิดถึงแต่เรื่องยา
เราไม่คิดถึงผลที่ตามมา ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม
เราไม่ได้คิดเรื่องนั้น
เราขายมันไม่ได้เลย
แล้วเราสามคนก็เสพโคเคนที่เหลือ
และจุดสุดท้ายที่เราหยุด ก่อนที่เราจะส่งมาร์ทา
เราได้ยินเสียงแดลลัส มัวร์ถือปืนตามเรามา
ตอนที่แดลลัสมาเจอผม เป็นเวลาประมาณตีสอง
ผมนอนบนโซฟาที่บ้านเครก
ผมตื่นขึ้นมาเห็นมีดจี้ที่คอ
คนติดยาแถวนั้นที่ชื่อเอ็ดดี รามอสมากับเขา
และพวกเขาคุยกันว่าจะฆ่าผมยังไง
เครกเข้ามา แล้วแดลลัสก็เริ่มซ้อมพวกเรา
แล้วเอาปืนตบหน้าเรา
แล้วเขาก็บอกให้เราตามเขากลับไปที่บ้าน
แล้วเราก็ไปที่นั่น และ...
เขาโทษผมเป็นส่วนใหญ่
เขาบอกผมว่าผมต้องพามาร์ทา ไปที่อามาริลโลบูเลอวาร์ด
คอยเป็นแมงดา ขณะที่เธอขายตัวเพื่อหาเงิน
แล้วพอผมตอบตกลง...
เขาต่อยผมจนดั้งหักจนผมแทบสลบไป
ถามผมว่า "แกจะยอม ให้มาร์ทาไปขายตัวหรือไง" แล้วเขาบอกผมว่าผมต้องหาเงินมาให้ได้
แล้วเขาก็ชี้ไปที่หน้ากากสกี ที่เขาแขวนไว้บนผนัง
และเวลาที่เขามีปัญหา เขาจะจัดการปัญหาด้วยหน้ากากสกีนั่น
แล้วเขาบอกว่า "ฉันอยากให้แกทำแบบเดียวกัน"
ฉันไม่สนว่าแกจะทำอะไร
แกแค่หาเงินมาให้ฉัน
ผมกับเครกออกเดินทางด้วยกระบะของเครก
ที่เดียวที่ผมรู้ว่าจะหาปืนได้คือบ้านของทวดผม
ไกลออกไปนอกเมือง
แล้วเราก็ขับกลับเข้าเมือง แล้วผมก็บอกว่า จอดตรงนี้ๆ
แค่พยายามหาอะไรที่เราจะทำได้
แล้วเขาก็บอกว่า "ไม่ ฉันรู้จักที่หนึ่ง ที่อยู่ใกล้ๆ บ้านตากับยายฉัน"
แล้วเราก็ขับผ่านอามาริลโลไป
(โลเมตา ม็อกกิ้งเบิร์ด)
แล้วเราก็ไปที่ร้าน ม็อกกิ้งเบิร์ด พอว์น แอนด์ จิวเวลรี่
(ที่อยู่ข้างในคือเจ้าของร้าน จิม เจคอบส์)
(และลูกค้า ฟรานซิส "อัลเลน" คาร์เตอร์)
(เพชรพลอยชั้นหนึ่ง)
พอมองย้อนกลับไป
เราไม่มีทางรู้ว่ามันจะเกิดขึ้น
แต่วันนั้นมันไม่ปกติ วันนั้นมันไม่ปกติ
เหตุผลที่ผมยอมทำสิ่งนั้น
เพราะผมกลัวแดลลัสมากกว่า
ที่ผมกลัวว่ากฎหมายจะย้อนกลับมาเล่นงานผม
ผมเดินไปที่ประตู และประตูติดล็อกแบบกดกริ่ง
(เรียก)
แล้วพวกเขาก็กดเปิดประตูเมื่อเห็นผม
ผมบอกว่าผมกำลังจะแต่งงาน และผมอยากจะลองแหวน
แล้วพวกเขาก็หันหลังให้ผม พอพวกเขาหันหลังให้ผม
ผมควักปืนออกมาแล้วสับนก
แล้วบอกว่า "หมอบลง ผมไม่ได้มาเล่นๆ ผมจะฆ่าคุณ"
คุณเจคอบส์นอนอยู่ในจุดที่ผมมองไม่เห็น
ส่วนคุณคาร์เตอร์นอนอยู่ระหว่าง เคาน์เตอร์สองตัวโดยที่หันหัวมาทางผม
ห่างออกไปราวๆ ห้าฟุต
ผมประหม่า
ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูกเลย
ผมน่าจะพูดว่ายกมือขึ้น แล้วส่งเงินมาให้ผม
แล้วปล่อยผมไป แต่กว่าจะคิดได้ก็สายไปแล้ว
แล้วอยู่ดีๆ คุณคาร์เตอร์ ก็พุ่งเข้ามากระแทกตัวผม
เขาอัดผมจนล้มเซ
เขาเข้ามากระแทกโดยไม่มีสัญญาณอะไร
ตลอดเวลานั้น เขาไม่พูดอะไรเลย
เขากระแทกผมกับกำแพง
แล้วผมก็ดิ้นจนหลุด แล้วก็ยิง...
เข้าที่ลำตัวเขานัดหนึ่ง
แล้วผมก็ไถลลงไปกับกำแพง โดยถือปืนตั้งขึ้นแบบนี้
แล้วเขาก็จับลำกล้อง ขณะที่โน้มตัวเข้ามาหาผม
แล้วเขาก็จับปืนตั้งขึ้น แล้วกระสุนก็ทะลุฝ่ามือเขา
เข้าที่หน้าผาก
แล้วผมก็แบบว่า "ไม่นะ"
คุณเจคอบส์ เขาหนีออกทางประตูด้านข้าง
ผมพยายามออกทางประตูหน้า
แล้วผมก็ยิงล็อกด้วยสองนัดสุดท้าย
แต่ผมพลาด
แล้วผมก็เริ่มใช้หัวโขก และใช้เท้าถีบมัน
ผมออกไปไม่ได้
ผมก็เลยออกทางประตูหลัง (จำหน่ายเพชรพลอยและรับจำนำ)
แล้วผมก็มองไปทางซ้าย เครกขับหนีไปโดยไม่รอผม
เขามองมาที่ผม เราสบตากัน
แล้วเขาก็ไปต่อ
ผมคิดว่า "ไม่นะ" "นี่แหละชีวิตผม"
ผมก็เลยวิ่งออกไป
ผมแค่คิดว่า...
ไม่อยากเชื่อเลยว่าผมเพิ่งจะฆ่าคน
ความคิดนั้นมันวนเวียนอยู่ในหัวผมไม่รู้จบ
ตอนนั้นผมไม่คิดเลยว่าผมจะหนีไปได้ไหม
ไม่คิดเลย ผมช็อกมาก
(สามวันหลังจากการปล้น)
(จัสติน ดิกเกนส์ ถูกจับกุม โดยกรมตำรวจอามาริลโล)
เพื่อเป็นการบันทึก จัสติน แนะนำตัวหน่อยได้ไหม
ผมคือจ่าคัมโพส นี่คือจ่ามอนทาโน
คุณชื่ออะไร ชื่อเต็ม
จัสติน ไวลีย์ ดิกเกนส์ครับ
โอเค
พวกเขาบอกว่า "เรารู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นครับ
ผู้ร่วมก่อเหตุของคุณ เครก เพนเนลล์ อยู่ที่นี่
เขาบอกเราทุกอย่างแล้ว"
ผมก้มหน้ากุมขมับ เริ่มร้องไห้
แล้วบอกว่าผมเสียใจ ผมไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าใคร
และผมก็ไม่ได้พูดอีก
ช่วยเล่าตั้งแต่แรกได้ไหม ไตร่ตรองไว้ก่อนหรือเปล่า
- เล่าได้ไหม - ผมไม่ได้ไตร่ตรอง
ผมไม่รู้ว่ามีโทษประหาร
แต่ผมรู้แล้วว่าผมซวยหนักแน่
(อามาริลโล เทกซัส)
(ในการพิจารณาคดีของดิกเกนส์ อัยการที่ส่งฟ้อง เจมส์ ฟาร์เรน ให้การต่อศาล)
(ในแบบที่แตกต่างกันมาก)
(ศูนย์ยุติธรรมแรนดัลเคาน์ตี)
การปล้นฆ่าที่ ม็อกกิ้งเบิร์ด สตรีท จิวเวลรี่
เกิดขึ้นในวันที่ 12 มีนาคม 1994
นั่นเป็นคดีใหญ่คดีแรกของผม หลังจากที่ผมมาเป็นอัยการเขต
จัสติน ไวลีย์ ดิกเกนส์ เป็นคนอารมณ์แปรปรวน
ผมคิดว่าเขามีปมนโปเลียน ทำนองนั้น
เขารู้ตัวว่าเขาไม่ใช่คนตัวใหญ่
และเขาชดเชยปมด้อยเรื่องนั้น ด้วยการวางท่าหรือแสดงให้เห็น
ว่าเขาเป็นคนตัวใหญ่ ร้ายกาจและอันตราย
จากการให้เหตุผลของเขา
และการตัดสินใจก่อเหตุปล้น
คือเขากลัวแดลลัส มัวร์
ผมคิดว่ามันคือความจริง ในบรรดาเรื่องที่โกหกเป็นส่วนใหญ่
เมื่อคุณใส่ความจริงเข้าไป ในเรื่องโกหก มันจะดูน่าเชื่อถือมากขึ้น
ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องของความรู้สึกอับอาย มากกว่าการถูกทุบตีอย่างรุนแรง
ผมคิดว่าเขาสะเทือนใจมาก
เมื่อเขาถูกหยามเหยียด ต่อหน้าคนอื่นๆ ที่รู้จักเขา
เพราะนั่นแหละ แรงขับภายในของเขา คือทำให้ทุกคนเชื่อว่า...
"ฉันอาจไม่ใช่คนตัวใหญ่ แต่ฉันเป็นตัวอันตราย
แกคงไม่อยากมีเรื่องกับฉัน"
ผมเชื่อและผมคิดว่าหลักฐานแสดงให้เห็นแล้ว
ว่านั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในการปล้น ม็อกกิ้งเบิร์ด สตรีท จิวเวลรี่
ฟรานซิล อัลเลน คาร์เตอร์พยายามเข้าหาเขา
และโน้มน้าวให้เขาล้มเลิกความคิดที่จะปล้น
"วางปืนลง อย่าทำแบบนี้ นายจะทำลายชีวิตตัวเอง
ให้ฉันคุยกับนาย เรามาคุยกัน นายคงไม่อยากทำแบบนี้"
ดิกเกนส์ตอบโต้ในแบบที่เขาทำเสมอ ด้วยความรุนแรง
และยิงฟรานซิส อัลเลน คาร์เตอร์จนตาย
คำให้การฝ่ายดิกเกนส์ส่วนหนึ่งคือ...
ฟรานซิส อัลเลน คาร์เตอร์ บีบให้เขาต้องใช้อาวุธ
และนั่นคือหนึ่งในคำถามที่คณะลูกขุนต้องตอบ
เหยื่อบีบให้จำเลยทำเช่นนั้นหรือไม่
ถ้าคำตอบคือใช่
ตามกฎหมายแล้ว โทษประหารก็เป็นไปไม่ได้
ไม่มีทางที่การต่อสู้แบบนั้น จะเกิดขึ้นได้ในขณะที่เขาถูกยิง
มันคงเป็นไปไม่ได้ กับสิ่งที่เขาอธิบายว่ามันเกิดขึ้น
แต่ไม่มีเลือดบนตัวเขา
หลักฐานสอดคล้องกัน ในเรื่องที่เขาอยู่ห่าง
จากฟรานซิส อัลเลน คาร์เตอร์ พอสมควรขณะที่เขาลั่นกระสุน
ผมคิดว่าเจคอบส์ไม่เห็นการต่อสู้
ผมคิดว่าเขาแค่คิดว่านั่นคือสิ่งที่ต้องเกิดขึ้น
พอเขาลุกขึ้นจากพื้น
เขาคิดแค่เรื่องเดียว คือหนีออกไปทางประตู
ผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่ ทำให้ดิกเกนส์ตกใจและเหนี่ยวไก
ไม่ใช่การพุ่งชน ของฟรานซิส อัลเลน คาร์เตอร์
จัสติน ไวลีย์ ดิกเกนส์ ควรได้รับโทษตามที่คณะลูกขุนตัดสิน
เขาควรได้รับโทษประหาร เพราะตัวตนที่เขาเป็น
และเพราะสิ่งที่เขาทำ แต่ก็เพราะเหยื่อ
ที่เขาเลือกที่จะพรากไปจากเราด้วย
ฟรานซิส อัลเลน คาร์เตอร์ เป็นคนดีที่น่านับถือที่สุดคนหนึ่ง
ที่ผมรู้จัก และดิกเกนส์พรากไปจากเราทุกคน
(เคลย์ตัน นิวเม็กซิโก)
ฉันชื่อบาร์บาราลี แบลร์
ฉันสอนกับอัลเลนตั้งแต่ปี 1978 จนเขาตายในปี 1994 ค่ะ
ส่วนฉัน คิม ลีลค่ะ และฉันเคยเรียน วิชาภาษาอังกฤษสำหรับเด็กกับครูคาร์เตอร์
และจากนั้นฉันก็มาสอน ภาษาอังกฤษในห้องที่เขาเคยสอน
ที่ฉันเรียนภาษาอังกฤษสำหรับเด็ก กับครูคาร์เตอร์
อัลเลนเป็นคนที่ซับซ้อน
มีชีวิตชีวา น่าสนใจ ขัดแย้งตัวเอง
เข้าใจยากและรักเด็ก
เขาดูเด็กมาก
- นั่นสิ - นั่นสิ
จริงๆ แล้ว เขาอายุ 50 แต่เขาทำตัวไม่เหมือนคนอายุ 50
(อนุสรณ์แด่อัลเลน คาร์เตอร์)
เด็กๆ ที่เขาช่วยมากที่สุด
คือเด็กๆ ที่ถูกมองข้าม
ไม่มีใครถูกมองข้ามสำหรับอัลเลน
คนที่อาจจะเอาตัวไม่รอด
อาจอยู่ในสังคมได้เพราะอัลเลน คาร์เตอร์
เขามองเห็นเด็กที่อ่อนแอเสมอ
เขาจะไม่ปล่อยให้เด็กล้มเหลว (ม็อกกิ้งเบิร์ด จิวเวลรี่ แอนด์ พอว์น)
คืนนั้น ทันทีที่เรารู้ข่าว
ไม่มีใครรู้ว่ามีการปล้นเกิดขึ้น
หรือว่าเขาถูกยิง
เรารู้แค่ว่าเขาตายแล้ว
(โรงเรียนมัธยมเคลย์ตัน)
แต่ที่โรงเรียนในวันต่อมา รายละเอียดเริ่มเผยออกมา
และนั่นเป็นตอนที่ฉันจำได้ดีว่า พวกเรา ครูทุกคนในห้องพักครู
คุยกันว่าอัลเลนจะทำอย่างไร
อัลเลนจะทำอย่างไรในการปล้นที่ใช้อาวุธ
คุณจะทำอย่างไร ฉันจะทำอย่างไร
พวกเรา ไม่มีใครเห็นภาพ อัลเลนใช้กำลังต่อสู้กับคนที่มีปืน
เขาแข็งแรง มีชีวิตชีวา นั่นเป็นเรื่องจริง
แต่ฉันนึกภาพไม่ออก ว่าอัลเลนจะพุ่งเข้าใส่มือปืน
มันไม่ใช่ตัวตนเขา ไม่ใช่ธรรมชาติของเขา
มันคงไม่ใช่สิ่งที่เขาจะทำ แต่ฉันเห็นภาพที่เขาพยายามพูดคุย
อย่างสุดความสามารถเท่าที่จะทำได้
เพื่อทำให้เด็กคนนี้ จะเป็นใครก็แล้วแต่ รู้ตัวว่าเขากำลังทำอะไร
มันเป็นเรื่องที่รับไม่ได้ มันไม่โอเค
และอัลเลนคงหวังว่าเด็กคนนั้นจะเชื่อฟัง
เข้าใจ และรู้ตัว
แต่แน่ละ เรื่องมันไม่ได้เป็นแบบนั้น
(เหตุการณ์ในแบบที่อัยการฟาร์เรนนำเสนอ)
(แสดงให้เห็นว่าดิกเกนส์ฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา)
(สำหรับจำเลย การพิสูจน์ว่านั่นไม่ใช่ความจริง) (อาจเป็นทางเดียวที่จะ ทำให้เขาไม่ต้องโทษประหาร)
(เปิด)
ผมชื่อรัส ไบเลย์
ผมเป็นทนายนำในการพิจารณาคดี ของจัสติน ไวลีย์ ดิกเกนส์
สำหรับผม ดูเหมือนว่าจัสตินเป็นเด็กที่ใช้ได้
แต่ผมจะไม่บอกว่าเขาเป็นเด็กดีมาก จากสิ่งที่เกิดขึ้นในจุดนี้
แต่ผมชอบเขานะ
- เป็นไงคะ วันนี้ - สบายดี ขอบใจ
- ดีค่ะ - ขอบใจมาก
เวลาที่เราได้รับคดีฆาตกรรมอุกฉกรรจ์
มีโอกาสมากทีเดียว ที่พวกเขาจะเรียกร้องโทษประหาร
นั่นคือเหตุผลเดียวในการตั้งข้อหา ฆ่าผู้อื่นด้วยเหตุอุกฉกรรจ์
อย่างแรกที่เราทำคือยอมรับความผิด ฐานฆ่าผู้อื่นโดยไม่เจตนา
ซึ่งเป็นความผิดฐานที่ร้ายแรงน้อยกว่า ในบรรดาข้อหาที่ตั้งกับจัสติน
ทีนี้ ประเด็นคือจัสตินเจตนาฆ่าคุณคาร์เตอร์
เพราะเขารู้สึกหรืออยากทำอย่างนั้นหรือไม่
คุณฟาร์เรนอ่านรายงานฉบับเดียวกับผม
และในแง่ที่สมเหตุสมผล เรื่องมันควรจะเป็นแบบนี้เท่านั้น
(แปลนร้านเพชรพลอยม็อกกิ้งเบิร์ด)
เมื่อจัสตินควักปืนออกมา
มีเคาน์เตอร์ระหว่างจัสตินกับคนอีกสองคน
ในร้านนั้นและในตอนนั้น
เขาบอกให้ทั้งสองคนหมอบลง
และในจุดนั้น เขาคิดได้ว่าเขาตัดสินใจทำสิ่งที่โง่มาก
และผมคิดว่าการที่เขาหันหลังให้คุณคาร์เตอร์
คุณคาร์เตอร์จึงข้ามเคาน์เตอร์นั่นมา
และในรูปการณ์นั้น เขาถูกยิงขณะที่พยายามแย่งปืน
มีประจักษ์พยานคนหนึ่ง คุณเจคอบส์
แต่เขาคงไม่ลงชื่อให้การ ถ้าคุณฟาร์เรนไม่ได้รับรอง
ผมไม่แน่ใจนักว่าทำไม เขาต้องให้คุณฟาร์เรนรับรอง
เพราะผมรู้ว่าถ้าผมให้การกับใครสักคน
ผมจะแก้ไขอะไรไม่ได้ เพราะมันเป็นความจริง
หลักฐานสอดคล้องกันในเรื่องที่เขาอยู่ห่าง
จากฟรานซิส อัลเลน คาร์เตอร์พอสมควร ในขณะลั่นกระสุน
ผมไม่เข้าใจที่พวกเขาเชื่ออย่างนั้นจริงๆ
ผมคงคิดว่าอย่างน้อยกรมตำรวจ
น่าจะมีสิ่งที่เขาเรียกว่า การขึงเส้นหรือสายในที่เกิดเหตุ
เพื่อระบุว่ากระสุนพุ่งไปทางไหน และมาจากทางไหน
มันอาจจะช่วยพิสูจน์หรือแสดงให้เห็น
การต่อสู้ระหว่างจัสติน ดิกเกนส์ กับคุณคาร์เตอร์
แต่พวกเขาไม่ได้ขึงสายอะไร
เขาไม่คิดว่ามันเกี่ยวข้องกับอะไร
สำหรับเรา มันคงทำให้อะไรๆ เปลี่ยนไปมาก แต่พอมาคิดๆ ดูแล้ว ตำรวจไม่ได้ทำงานให้จำเลย
พวกเขาทำงานให้รัฐเทกซัส
(สำนักงานตำรวจมณฑลแรนดัลเคาน์ตี)
สำหรับผม จัสตินเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง
ที่กลัวจนสติแตก
สิ่งที่เราสืบให้แน่ใจได้คือ แดลลัส มัวร์บังคับขู่เข็ญ
ให้เขาหาเงินมาคืน เพื่อชดใช้ในสิ่งที่เขา จัสติน
กับภรรยาของคุณมัวร์ทำตามที่เชื่อกัน
ถ้าแดลลัส มัวร์ มาเป็นพยาน...
มันอาจจะทำให้เป็นเรื่องเป็นราวมากเกิน
กว่าที่รัฐอยากจะให้คณะลูกขุนรู้
และถ้าเราสอบสวนภรรยาเขา แยกกับแดลลัส
ภรรยาเขาอาจจะให้การใน สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับจัสตินจริงๆ
แต่น่าแปลกใจนะ
อยู่ดีๆ คุณมัวร์และพยานอีกหลายคน ที่เราต้องการก็หายไป
ผมไม่รู้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ว่ามันไปถึงจุดนั้นได้ยังไง แต่นักสืบของเราหาเขาไม่เจอเลย
และผมไม่ได้จะบอกว่ารัฐทำอะไรผิดนะครับ
แค่ข้อเท็จจริงที่ว่า แดลลัสปกปิดความผิดของตัวเอง
จะว่าเอาตัวรอดก็ได้
ใช่ จากรูปการณ์ ผมเข้าใจว่าทำไมเขาหนีไป
แต่เขาช่วยเราได้แน่นอน
(แอลบูเคอร์คี นิวเม็กซิโก)
ฉันรู้จักจัสติน สองปีก่อนที่จะเกิดเรื่องตอนเกรดเจ็ด
(ชานเต มัวร์ ลูกแดลลัส)
เราเรียนซัมเมอร์ด้วยกัน ที่แซม ฮูสตัน ซัมเมอร์สกูล
ฉันจะให้อาหารมัน เบทส์ อยากกินไหม
บ้านนี้ไม่มีของเหลือ
จัสติน เขาเป็นเด็กบ้านนอก บ้าบิ่นที่ชอบพูดเรื่องการล่าหมูป่า
ปืนผาหน้าไม้
เขาค่อนข้างบ้าบิ่นเกินเด็ก
โอเค ทุกคน มาเร็ว
แบ่งกันกินดีๆ
พ่อฉันรู้จักแม่เขาเพราะเรื่องยา
กินดีๆ นะ
ฉันก็เลยบังเอิญเจอกับจัสตินที่บ้านพ่อฉัน
ตอนนั้นฉันคิดว่าฉันรู้ว่า เพื่อนๆ ฉันทำอะไรที่...
มากกว่าการสูบบุหรี่นิดหน่อย
สูบกัญชาบ้างและฉีดยา ที่นั่นที่นี่ตามปาร์ตี้ต่างๆ
พ่อฉัน เขาเป็นคนมีเสน่ห์มาก
ทุกคนจะชอบเขา
เขาเหมือนชาร์ลส์ แมนสัน ที่เป็นมิตรมากกว่าก็ว่าได้
เขาโน้มน้าวใจคนเก่ง
เขามีวิธีทำให้ทุกคนทำสิ่งที่เขาต้องการ
เขาเข้าออกเรือนจำตลอดชีวิตฉัน
ทุกครั้งที่เขาออกมาจากคุก แทนที่เขาจะดีขึ้น กลับแย่ลง
มันเหมือนกับว่ายิ่งเป็นแบบนี้เท่าไร มันก็ยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ
มีข้อหามากขึ้นเรื่อยๆ จนมาถึงจุดนี้
อีก 25 ปีต่อมา
แปดเดือนก่อน เขาเป็นผู้ร้ายหลบหนี
ในคดีที่เขามัดหญิงชราวัย 83 แล้วซ้อมเธอในบ้านเธอเอง
เป็นการบุกรุกบ้าน
สิ่งที่คุณคงคิดว่าพ่อคุณคงไม่ทำ แต่...
(หลังจากหนีคดีเกือบเก้าเดือน)
(แดลลัส มัวร์ถูกจับกุม ที่พอตเตอร์เคาน์ตี เทกซัส)
(เขาอาจต้องโทษจำคุกตลอดชีวิตห้าคดี)
(ด้วยข้อหาที่ไม่เกี่ยวกับคดีของดิกเกนส์)
(สถานกักกันพอตเตอร์เคาน์ตี)
พ่อผมอยากให้ชื่อ "ฟอร์ทเวิร์ท"
แต่แม่ไม่ยอมเขาตั้งชื่อผมว่า ฟอร์ทเวิร์ท ผมก็เลยชื่อแดลลัส
ในการพิจารณาคดีนี้มีการเอ่ยชื่อผม 58 ครั้ง แปลว่าใครๆ ก็อยากคุยกับผม
ผมเหมือนดาราดัง
ผมไม่โกหก คนส่วนใหญ่ จะบอกคุณว่าผมไม่ใช่คนโกหก
ผมเป็นคนตรงไปตรงมา
ลูกสาวผมแนะนำให้รู้จักจัสติน เธอบอกคุณหรือยัง
ให้ตายสิ ไอ้เด็กเวรนั่น
มันทำผมเจ็บหนักจริงๆ
เมียผมชอบมันนะ
พวกมันขโมยของของผมไปไม่ใช่น้อยเลย
มันบอกคุณหรือเปล่า
ผมนอนอยู่ มันเอาไปหมด
ผมเอาปืนจ่อขมับไอ้เด็กนั่น แล้วบอกว่า "เราจะไปที่บ้านมาร์ทา
แล้วพวกแกต้องขอโทษ ที่ปล่อยเธอไปจากบ้านฉัน
ขโมยของของฉัน
พวกแกควรจะเป็นเพื่อนฉัน"
เขาโทษผมเป็นส่วนใหญ่
เขาชี้ไปที่หน้ากากสกีที่เขาแขวนไว้บนผนัง
แล้วบอกว่า "ฉันไม่สนว่าแกจะทำอะไร แกแค่หาเงินมาคืนฉัน"
เอาไปเขียนในไบเบิลได้เลยนะเนี่ย สาบานต่อพระเจ้า
ให้ตายสิ เรื่องมโนทั้งนั้น เรื่องมโนทั้งนั้น
ผมไม่เคยบอกว่าไปๆ แกต้องทำอย่างนั้นอย่างนี้
แล้วหาเงินมาคืนผมแล้ว แล้วส่งมันไปปล้น
ไร้สาระ
ผมไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวเรื่องเลอะเทอะของมัน
และผมไม่รู้ว่ามันจะทำเรื่องบ้าๆ พวกนั้น
ผมปล่อยมันไป
มันไม่ได้ปล้นผมด้วยซ้ำ เมียปล้นผม
ผมก็เลยบอกว่า "ฉันอยากให้แก พาเมียฉันไปโรงแรมแล้วเฝ้าเธอ
ดูให้แน่ใจว่าไม่มีลูกค้าคนไหน อยู่กับเธอเกิน 15 นาที
แล้วปล่อยให้เธอหาเงินมาใช้ฉัน เธอเป็นคนที่ขโมยของฉันไป
แกทำให้ฉันได้ไหม"
มันบอกว่า "จัดไป ผมจะขายนังนั่น"
พอมันพูดแบบนั้น ผมอัดมันไปที
ดูที่ภาพถ่ายมันสิ
พอมันตั้งหลักได้ ผมก็ไม่ยอมให้มันลุก
ผมถีบมันออกจากบ้านไปเลย
แล้วผมบอกมันว่า "แกอย่ากลับมาที่บ้านฉันอีก
แกหาเงินมาจ่ายฉันไม่ได้ แกไม่ต้องมาซื้ออะไร แกไม่ต้องมาทำอะไร แกไม่ต้องมาขอโทษ
ฉันไม่อยากให้ไอ้เด็กบ้าอย่างแก มาเหยียบบ้านฉันอีก"
นั่นคือสิ่งที่ผมบอกมัน
ผมจะไม่ยอมให้ใครมอง ว่าผมเป็นชาร์ลส์ แมนสัน
เข้าใจที่พูดไหม
ผมไม่อยากยุ่งกับเรื่องที่ผู้ชายคนนั้นถูกฆ่า
เพราะผมไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้น
มันไม่ได้ติดค้างอะไรผม
มันได้ใช้หนี้ของมันตั้งแต่ที่ผมต่อยมันแล้ว
ผมคิดว่ามันควรได้รับความช่วยเหลือ แต่ไม่ใช่การที่ผมต้องไปนั่งตรงนั้น
แล้วบอกว่า "ผมบอกและสั่ง ให้เขาไปทำเรื่องแบบนั้น"
ผมคงบอกคุณแล้ว ถ้าผมพูดแบบนั้น แต่เปล่า เปล่าเลย
ถ้ามันไปปล้น ก็คงเป็นเพราะ มันพยายามทำให้เมียผมประทับใจ
(แอลบูเคอร์คี นิวเม็กซิโก)
ค่ะ ปัจจุบันฉันชื่อมาร์ทา คัมมินส์-เบลล์
ฉันเลิกยาทุกชนิดในปี 97
ฉันเป็นแม่คน ลูกเจ็ดคน
- แซนด์วิชสี่แล้วก็สลัดสองค่ะ - โอเค ขอบคุณค่ะ
ฉันทำงานในหน่วยงาน...
ที่เชี่ยวชาญการรักษาคนที่ มีอาการบุคลิกภาพผิดปกติชนิดก้ำกึ่ง
ส่วนใหญ่จะเป็นพวกที่มีพฤติกรรม ทำร้ายตัวเองและคิดฆ่าตัวตาย
ดังนั้นฉันก็พอเข้าใจ
ฉันตัดขาดจากแดลลัสมานานแล้ว
ฉันไม่กลัวเขาแล้ว
(เช่นเดียวกับแดลลัส มาร์ทา ไม่ได้อยู่ในการพิจารณาคดีของดิกเกนส์)
(เธอไม่เคยพูดถึงเหตุการณ์ที่นำไปสู่คดีนั้น)
เขาแค่ตื่นคน
พระเจ้า
ฉันจำตอนที่ฉันเจอจัสตินได้
ฉันอยู่อะพาร์ตเมนต์กับแดลลัส
- น่ารักจัง - นั่นคือ...
นั่นจัสติน
ทีแรกฉันคิดว่าเขาอายุประมาณ 12
นั่นไง เขาอยู่นั่น มาร์ทา
และเขาเหมือนเด็กเร่ร่อน
คนที่ตัวเล็กๆ เตี้ยๆ คือจัสติน
จัสตินมีความไร้เดียงสาจริงๆ
นั่นแดลลัสนี่
แดลลัสแก่กว่าฉันสิบปี
และฉันเจอเขาหลังจากที่้เขาติดคุก...
ที่เรือนจำรัฐมิสซูรีเกือบสิบปีเห็นจะได้
ฉันคิดว่าเราติดอยู่ในวังวน ของความคึกคะนอง...
และการใช้ยา
และแดลลัสแก่กว่าพวกเรา และเคยติดคุกมาแล้ว
และเป็นคนที่เท่สุดๆ
- นั่นเบน กำลังกรอกปืนใส่ปากพ่อ - นั่นเคนนี
- จำเขาได้ไหม - ปืนจริงไหมฮะ
ใช่สิ นั่นปืนจริงๆ
- มีกระสุนหรือเปล่า - ไม่มีแน่นอน มีหลายเหตุผลที่ทำให้เรากลัวแดลลัส
แดลลัสสลบไป แล้วมาร์ทาก็ล้วงกระเป๋าเขา
แล้วขโมยโคเคนมานิดหนึ่ง
ฉันคิดว่าฉันไม่พอใจที่เขา ซุกโคเคนไว้ในกระเป๋าเขาเอง
และ...
ฉันอยากให้มันอยู่ในกระเป๋าฉัน
แล้วคืนหนึ่ง
ฉันให้แวเลียมเขาไปมาก
และทำให้เขาหลับ แล้วเอาโคเคนในกระเป๋าเขา
เครกกับจัสตินแล้วก็ฉันเริ่มเล่นโคเคน
และเราเล่นจนหมดกระเป๋า และไม่เหลือไปคืนเขา
และรู้ว่า...
ฉันรู้ตัวว่าเราซวยแล้ว
ฉันรู้ว่าแดลลัสอยากได้คืน
และ...
ฉันรู้ว่าเราทุกคนกลัว
ฉันไม่รู้ว่าทำไมมันกลายเป็น ความผิดจัสตินคนเดียว
มีหน้ากากสกีแขวน อยู่บนผนังในรถพ่วงของเรา
และแดลลัสชี้ไปที่หน้ากากสกีนั่น แล้วบอกว่านั่นคือวิธีที่ฉันใช้หนี้
ฉันคิดว่าจัสตินทำสิ่งที่เขาคิดว่าเขาต้องทำ
และฉันคิดว่าเขาไม่ได้ตั้งใจทำร้ายใคร
ฉันคิดว่าเขาแค่อยากใช้หนี้แดลลัส
และฉันรู้ว่ามีคนๆ หนึ่งต้องมาตาย
ใช่ นั่นก็เป็นอีกมุมหนึ่งของเรื่องนี้ คือมีคนตาย
แต่...
มันทำลายชีวิตจัสตินไปด้วย
จัสตินเหนี่ยวไก
เครกขับรถ
ฉันขโมยยา
และถ้าฉันเป็นผู้ชาย และไม่ได้แต่งงานกับแดลลัส
ฉันคงขึ้นรถไปกับพวกเขาด้วย
ฉันไม่เข้าใจเลยว่าคนเราต้องโทษประหาร ด้วยเรื่องแบบนี้ได้ยังไง
คำให้การของฝ่ายดิกเกนส์คือ
ฟรานซิส อัลเลน คาร์เตอร์ บีบให้เขาต้องใช้อาวุธ
และถ้าคำตอบคือใช่
ตามกฎหมาย โทษประหารก็เป็นไปไม่ได้
มีประจักษ์พยานคนหนึ่ง คุณเจคอบส์
แต่เขาคงไม่ลงชื่อให้การ ถ้าคุณฟาร์เรนไม่ได้รับรอง
(จิม เจคอบส์ เป็นพยานคนเดียวที่อยู่ในเหตุการณ์)
(ในร้านม็อกกิ้งเบิร์ด)
(ในการพิจารณาคดี หลักฐานของเจคอบส์)
(สนับสนุนคำให้การของฝ่ายอัยการ)
(เขาไม่พูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นอีก นับตั้งแต่วันพิจารณาคดี)
(แดลลัส เทกซัส)
ใช่ อัลเลนเป็นอาจารย์
และงานรองของเขาคือ...
(จิม เจคอบส์)
การซื้อขายเครื่องเพชรพลอย
ครับ เขาเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง
อัลเลนกับผมอยู่ที่ร้านด้วยกัน
แล้วลูกค้าคนหนึ่งก็เข้ามาทางประตูหน้า
เราป้องกันเรื่องการเข้าออกด้วยระบบไฟฟ้า
เรากดปุ่มเปิดประตูให้เขาเข้ามาดูของ
ขณะที่เราคุยเรื่องของเรา
เขาควักปืนมาจี้เราแล้วบอกว่า
"เอาละ นี่คือการปล้น"
"หมอบลงกับพื้น"
และนั่นคือสิ่งที่เราทำ
เราหมอบลงกับพื้นและ...
เขาบอกให้แยกกัน เพราะอะไรก็ตามแต่
พอถึงจุดหนึ่งและผมก็ยังไม่รู้ว่าทำไม
อัลเลนตัดสินใจว่ามันถึงเวลา ที่เขาต้องทำอะไรสักอย่าง
แล้วเขาก็ลุกขึ้นจากพื้น ข้ามเคาน์เตอร์เครื่องประดับ
แล้วเข้าหาเด็กคนนั้น
แล้วพยายามแย่งปืนจากเขา แล้วปืนก็ลั่น
นั่นคือกระสุนนัดแรก
และนัดที่สองคือตอนที่เขาปัด...
เขาปัดปืนออกไป คิดว่ามันทะลุ...
ฝ่ามือของเขาขึ้นไป แล้วไปเข้าที่หัวเขา
กระสุนที่ยิงใส่อัลเลนนัดที่สอง ผมมั่นใจว่ามันทำให้เขาตาย
และนั่นคือตอนที่ผมออกไปทางประตูหลัง
ผมไม่คิดว่าเจคอบส์เห็นการต่อสู้
ผมคิดว่าเขาแค่คิดว่านั่นคือสิ่งที่ต้องเกิดขึ้น
หลักฐานสอดคล้องกัน
ในเรื่องที่ดิกเกนส์อยู่ห่าง
จากฟรานซิส อัลเลน คาร์เตอร์ พอสมควรในขณะที่เขาลั่นกระสุน
ฟาร์เรน เขาทำงานดีนะครับ เรื่องนั้นไม่มีปัญหาเลย
แต่ผมไม่เข้าใจที่เขา พยายามอธิบายสถานการณ์
ที่ผมเป็นคนเห็น
พอผมบอกเขาว่าอัลเลนพยายามแย่งปืน
แล้วปืนก็ลั่นขึ้น คุณจะทำแบบนั้นจากระยะไกลได้ยังไง
ถ้าไม่ได้อยู่ใกล้พอที่จะคว้าปืน
(ขบวนพาเหรดวันทหารผ่านศึกที่อามาริลโล)
(ที่นี่มีความหวัง)
ความเศร้าไม่เคยหายไป
มันเปลี่ยน
เรารู้สึกถึงความเศร้า ความโกรธ ความสับสน ผิดหวัง
รู้สึกเหมือนอยู่ลำพังในโลกนี้ แต่มันไม่เคยหายไป
คุณปวดใจเพราะคนคนนั้นตลอดเวลา
ฉันชื่อคริสตี คาร์เตอร์ เป็นลูกสาวเขาค่ะ
ลูกสาวอัลเลน คาร์เตอร์ที่ภูมิใจในตัวเขามาก
พ่อจะมาดูเรื่องเพชรพลอย ที่อามาริลโลเป็นประจำทุกวันเสาร์
(ธนาคารแห่งชาติ อามาริลโล)
ในวันเสาร์นี้
อยู่ๆ ฉันก็รู้สึกไม่ดี และไม่อยากให้พ่อมาที่อามาริลโล
และเย็นวันนั้นเอง เขาโทรหาฉันตอนสี่โมงครึ่ง
ฉันยังได้ยินเสียงเขาอยู่เลย
เขาบอกว่า "พ่อรักหนูนะ ถึงบ้านแล้วพ่อจะโทรไป"
แค่นั้นแหละค่ะ
ฉันกำลังดูข่าวห้าโมงเย็น
พอมีข่าวด่วนว่า
มีการยิงกันที่ม็อกกิ้งเบิร์ด พอว์นแอนด์จิวเวลรี่
และฉันรู้ทันที...
ฉันรู้ทันทีว่ามีเรื่องเกิดขึ้นกับพ่อ
ฉันก็เลยไปที่โรงพยาบาลทันที และเขายังมีชีวิตอยู่
และเขาเพิ่งเสียตอนที่แม่มาถึงอามาริลโล
แต่ฉันต้องบอกแม่
เหตุผลเดียวที่พ่อจะแย่งปืน
เพราะเขารู้สึกว่าไม่มีคำพูดใด ที่จะโน้มน้าวใจดิกเกนส์
ไม่ให้ทำสิ่งนี้หรือวางปืนลงได้
แต่พ่อก็เป็นคนแบบนั้น
พ่อได้เหรียญกล้าหาญจากสงครามเวียดนาม เพราะเขาช่วยชีวิตทหารสามคน
มันรองลงมาจากเหรียญเนวีครอส
นั่นคือสิ่งที่พ่อทำ
เขาพยายามหาทางแก้ปัญหา
เขาไม่รู้ว่าจะเป็นอื่น เขาไม่ได้ทำสิ่งอื่นเลย
และสำหรับฉัน ถ้าเขาไปแย่งปืน นั่นละคือสิ่งที่พ่อทำ
เขาเป็นเด็กที่กำลังเดือดร้อน และพ่อพยายามจะช่วยเขา
ถ้าฉันไปเยี่ยมดิกเกนส์ ฉันคิดว่า...
เขาคงไม่ใส่ใจกับการที่ฉันไปที่นั่น
แต่ฉันแค่อยากให้เขาเห็นว่า ชีวิตเรายังดำเนินต่อไป
และใช่ มันทำใจลำบาก ใช่ มันเจ็บปวด
การเป็นเด็กอายุ 20 และสูญเสียพ่อ และต้องเห็นแม่อยู่ลำพัง...
คอยคิดถึงเขา และฉันคิดถึงเขา
แต่เขาไม่ได้พรากไปทุกอย่าง
และฉันอยากให้เขารู้ว่า ฉันให้อภัยในสิ่งที่เขาทำแล้ว
ซึ่งไม่ได้แปลว่าฉันชอบเขา
ไม่ได้แปลว่าฉันอยากติดต่อกับเขา
แต่เพื่อให้ฉันก้าวต่อไปได้ ฉันต้องให้อภัยเขา
แต่ฉันคิดว่าเขาคงไม่ใส่ใจ
สิ่งหนึ่งเกี่ยวกับดิกเกนส์ ที่ยังชัดเจนในความคิดฉัน
คือคำถามสุดท้ายในการพิจารณาคดี
และเจมส์ถามเขาว่า
"เมื่อคุณได้พบกับภรรยา ลูกสาว
แม่ และพี่น้องของคุณคาร์เตอร์แล้ว
คุณรู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่คุณทำ"
แล้วดิกเกนส์ก็มองมาที่เรา และมองไปที่เจมส์ ฟาร์เรน แล้วบอกว่า "คุณฟาร์เรน ผมรู้สึกเสียใจ จริงๆ ที่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับผม"
ผมเสียใจ ผมเสียใจจริงๆ ที่พูดอย่างนั้น
ผมเสียใจ
ผม...
ผมมันงี่เง่า
คือผม...
สิ่งที่ผมพูดไปมันอาจจะดูรุนแรง และใจร้าย แต่...
ผมไม่มีแม้กระทั่งข้อแก้ตัวในเรื่องนั้น
(90 วันหลังจากการสัมภาษณ์ครั้งแรก)
(กระทรวงยุติธรรมทางอาญาเทกซัส)
(อนุญาตให้สัมภาษณ์ดิกเกนส์เป็นครั้งที่สอง)
มันทำผมเจ็บหนักจริงๆ
ให้ตายสิ ไอ้เด็กเวรนั่น
ผมไม่เคยบอกว่า ไปๆ ไปทำอย่างนั้นอย่างนี้
ไปหาเงินมาคืนผม แล้วส่งมันไปปล้น
ผมจะไม่ยอมให้ใครมอง ว่าผมเป็นชาร์ลส์ แมนสัน
เข้าใจที่พูดใช่ไหม
ผมไม่อยากยุ่งกับเรื่องที่ผู้ชายคนนั้นถูกฆ่า
เพราะผมไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้น
ผมคบคนผิดจริงๆ ในช่วงสำคัญใน...
ชีวิตวัยรุ่นของผม และ...
มันทำให้เกิดหายนะ และโศกนาฏกรรม
ผมเป็นเหมือนลูกบุญธรรมของแดลลัส
ผมนับถือเขา
ผมไม่นึกว่าเขาจะอันตรายขนาดนั้น
ผมคิดว่าเขาเป็นคนจริง จนกระทั่งเขาเผยธาตุแท้ และมาลงที่ผม
ฉันขโมยยา
ฉันไม่รู้ว่าทำไมมันกลายเป็น ความผิดจัสตินคนเดียว
แดลลัสชี้ไปที่หน้ากากสกี แล้วบอกว่า "นั่นคือวิธีที่ฉันใช้หนี้"
และถ้าฉันเป็นผู้ชาย และฉันไม่ได้แต่งงานกับแดลลัส
ฉันคงจะขึ้นรถไปกับพวกเขาด้วย
มันเป็นโชคดีเล็กๆ
ผมแค่ขอให้ทุกคนรู้เรื่อง
ผมรับผิดด้วยตัวเอง ผมใช้ชีวิตอยู่กับสิ่งที่ผมทำ และ...
มันไม่...
มันไม่มีวันเปลี่ยน ไม่มีวันที่มันจะง่ายขึ้น
นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ แค่ให้ทุกคนพูดความจริงในเรื่องนั้น
(จัสติน ดิกเกนส์ ยังยืนยันว่ามีการต่อสู้)
(ภายในร้านม็อกกิ้งเบิร์ดในวันนั้น)
(เขาไม่สามารถพิสูจน์คำให้การของเขา)
(ต่อเหตุการณ์นั้นได้)
เขาบอกว่า "เอาละ นี่คือการปล้น หมอบลงกับพื้น"
พอถึงจุดหนึ่ง และผมยังไม่รู้ว่าทำไม
อัลเลนตัดสินใจว่ามัน ถึงเวลาที่เขาต้องทำอะไรสักอย่าง
อัลเลนพยายามแย่งปืน ขณะที่มีการยิงเกิดขึ้น
มันทะลุฝ่ามือของเขาขึ้นไปเข้าที่หัว
ผมรู้สึกขนลุกขึ้นมาเลย คือ...
ผมไม่เคยคิดว่าจะมีใครยอมรับเรื่องแบบนั้น
ยอมรับว่าผมไม่ได้เข้าไปด้วยความเลือดเย็น
และเหตุผลที่คึกคะนอง
ตอนนั้นผมกลัว
ผมอยู่ในน้ำที่ผมไม่เคยว่ายมาก่อน
ผมไม่รู้ว่าผมไม่รู้ตัวว่าผมทำอะไร
และผมกำลังเจอปัญหา และ...
ผมไม่รู้จะพูดยังไงกับเรื่องนั้น เพราะนั่นคือสิ่งที่ตอนนี้...
ผมไม่คิดเลยว่าจะได้ยินจากจุดนี้
ฉันอยากให้เขารู้ว่า ฉันให้อภัยในสิ่งที่เขาทำแล้ว
มันไม่ได้แปลว่าฉันชอบเขา
ไม่ได้แปลว่าฉันอยากติดต่อกับเขา
แต่เพื่อให้ฉันก้าวต่อไปได้ ฉันต้องให้อภัยเขา
พอได้ยินแล้ว คุณอยากจะ ฝากอะไรถึงคริสตี คาร์เตอร์บ้างไหม
ขอบคุณครับ ผมขอบคุณ
ผมรู้ว่าผมไม่ควรได้อะไร แต่ขอบคุณ
ขอบคุณจริงๆ
(เจมส์ ฟาร์เรนยังยืนกรานว่า จิม เจคอบส์ เข้าใจผิด)
(และหลักฐานในศาลนั้นตัดความเป็นไปได้)
(ที่จะมีการต่อสู้เกิดขึ้น)
(ขณะที่ฟรานซิส อัลเลน คาร์เตอร์ถูกยิง)
(หากไม่ใช่เพราะกฎหมายของ รัฐบาลกลางที่ห้ามประหารชีวิต)
(ผู้ที่มีอายุต่ำกว่า 18 ในขณะก่อเหตุ) (จัสติน ดิกเกนส์อาจถูกประหารชีวิตในปี 2005)
(แต่หลังจากต้องโทษประหารสิบปี)
(โทษของเขาถูกเปลี่ยนเป็นจำคุกขั้นต่ำ 40 ปี)
(เขาจะไม่มีสิทธิ์รับการปล่อยตัว จนกว่าจะถึงปี 2034)