Codziennie zastanawiam się, „co by było gdyby?”.
Gdybym tam nie poszedł? Gdybym go nie zabił?
Gdybym nie strzelił?
Człowiek zadręcza się takimi pytaniami.
Na tym polega życie tutaj.
Zastanawiam się nad sobą i...
Myślę, o tym, co się dzieje,
o tym, co się nie wydarzyło, o tym, jak bym chciał, żeby było.
W 1976 R. W USA PRZYWRÓCONO KARĘ ŚMIERCI.
OD TEGO CZASU PONAD 8000 OSÓB USŁYSZAŁO TAKI WYROK.
OTO HISTORIA SKAZANEGO NUMER 01306201.
Nazywam się Justin Wiley Dickens.
Zostałem skazany na karę śmierci za napad ze skutkiem śmiertelnym.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Podszedłem i strzeliłem.
Potem jeszcze raz z bliska.
Kula przebiła policzek i zatrzymała się w szczęce.
Zaciągnąłem go za biurko i dźgnąłem około 25 razy.
Nie mogłem uwierzyć, że właśnie kogoś zabiłem.
Nie mam wyrzutów sumienia.
Zacząłem dźgać kolesia, który spał na kanapie.
ZAKŁAD KARNY JAMESA V. ALLREDA, TEKSAS
W 1995 R. JUSTINA DICKENSA
SKAZANO NA KARĘ ŚMIERCI ZA MORDERSTWO,
KTÓRE POPEŁNIŁ W WIEKU 17 LAT.
DICKENS NIGDY NIE WYPARŁ SIĘ TEGO CZYNU,
JEDNAK PODKREŚLA, ŻE TO SKOMPLIKOWANA HISTORIA.
Urodziłem się w Amarillo, w Teksasie w lipcu 1976 r.
Urodziłem się w siódmym miesiącu, bo mama brała kokainę.
Rodzice wciąż się kłócili,
ale do mojego 13. roku życia byli razem.
Potem rozstali się na dobre i...
wtedy zaczęło być trudno.
Włóczyłem się z mamą po ulicach.
Była bezdomną narkomanką,
dopuszczała się drobnych kradzieży.
Razem ćpaliśmy i lądowaliśmy w pace,
potem wychodziliśmy i tak w kółko.
Dallas Moore był lokalnym tatuażystą i naprawdę ujmującym typem.
miał dar przekonywania, był przebiegły, trzymał ludzi blisko siebie.
Byłem zagubionym dzieciakiem, potrzebowałem kogoś na kształt ojca,
dlatego mnie do niego ciągnęło i dałem się mu omamić.
Martha była narzeczoną Dallasa Moore'a.
Gdyby nie byli tak bardzo uzależnieni,
byliby naprawdę dobrymi przyjaciółmi.
Poznałem Dallasa i Marthę, gdy miałem 15 lat,
Ukradliśmy z kumplem sporo zioła.
Poszedłem do Dallasa Moore'a, żeby mu je sprzedać.
Mieli tam imprezę.
Wszyscy wstrzykiwali sobie kokainę.
Powiedziałem, że ja nie chcę, bo mama była narkomanką
i wiem, co igły robią z ludźmi.
Powiedział, że to wpływa tylko na głowę, nie na ciało.
W końcu przekonał mnie, żebym wciągnął kokainę.
Dzień lub dwa później, po maratonie imprezowania i picia,
w końcu się złapałem i wstrzyknąłem sobie kokainę.
Potem nie wróciłem już do wciągania.
Zatraciłem się w tym.
MARZEC 1994 R.
Miałem 17 lat, imprezowaliśmy już od tygodnia.
Dallas zaliczył zgona.
Spał w łóżku.
Martha wyjęła mu z kieszeni jakieś 30 gramów kokainy.
Sporo tego zażyła.
Jeszcze przed wschodem Martha zaczęła panikować.
Ja i mój wspólnik, Craig Pennell, musieliśmy ją wozić po okolicy,
bo chciała sprzedać trochę towaru, żeby oddać Dallasowi kasę, jak się obudzi.
Narkoman potrafi myśleć tylko o dragach.
Nie potrafi dostrzec konsekwencji swoich działań,
nie myśli o tym.
Nic nie sprzedaliśmy.
Więc wzięliśmy resztę kokainy.
Na ostatnim przystanku, zanim odwieźliśmy Marthę,
dowiedzieliśmy się, że Dallas Moore ściga nas z gnatem.
Kiedy Dallas mnie dopadł, było koło drugiej nad ranem.
Spałem na kanapie u Craiga.
Obudziłem się z nożem na gardle.
Z Dallasem był lokalny narkoman, Eddie Ramos.
Rozmawiali o tym, jak mnie zabiją.
Craig wszedł do pokoju, a Dallas zaczął nas lać
i okładać swoim gnatem.
Potem kazał nam pojechać z nim do jego domu.
Zrobiliśmy, jak kazał. Obwinił mnie o całą sytuację.
Powiedział, że mam wziąć Marthę na Amarillo Boulevard
i pilnować jej, jak będzie dawać dupy, żeby zebrać kasę.
Kiedy się zgodziłem...
tak mi rozkwasił nos, że prawie odpadłem.
„Pozwoliłbyś Marcie się puszczać?”
Kazał mi odzyskać jego kasę.
Wskazał na kominiarkę, która wisiała obok.
Powiedział, że z kłopotów wychodzi przy użyciu kominiarki.
„Liczę, że ty zrobisz to samo.
Nie obchodzi mnie jak,
ale masz odzyskać moją kasę”.
Odjechaliśmy z Craigiem jego wozem.
Jedynym miejscem, gdzie mogłem zdobyć broń,
był dom pradziadka.
Daleko na wsi.
Wróciliśmy do miasta, kazałem mu się zatrzymywać to tu, to tam.
Szukaliśmy jakiegoś sklepu czy czegoś.
Zasugerował zakład jubilerski obok jego dziadków.
Przejechaliśmy przez Amarillo.
Dojechaliśmy do zakładu jubilerskiego i lombardu Mockingbird.
W ŚRODKU BYŁ WŁAŚCICIEL, JIM JACOBS, I KLIENT, FRANCIS „ALLEN” CARTER.
PIĘKNA BIŻUTERIA
Jak teraz o tym myślę,
nie mogłem przewidzieć, co się stanie,
ale miałem złe przeczucie tego dnia, to był zły dzień.
Zrobiłem to,
bo bardziej bałem się Dallasa
niż prawnych konsekwencji moich czynów.
Drzwi wejściowe miały zamek elektroniczny.
ZADZWOŃ
Zobaczyli mnie i wpuścili.
Powiedziałem, że biorę ślub i szukam pierścionka.
Odwrócili się, a kiedy to zrobili...
przeładowałem broń.
Powiedziałem: „Na ziemię. To nie żarty. Załatwię was”.
Straciłem z oczu pana Jacobsa.
Pan Carter położył się między ladami z twarzą w moją stronę.
Był kilka metrów dalej.
Zamarłem.
Nie wiedziałem, co mam robić.
Mogłem powiedzieć: „Ręce do góry, dawać kasę i wypuście mnie”.
Ale łatwo mi mówić po fakcie.
Ni stąd, ni zowąd pan Carter się na mnie rzucił
i mnie podniósł.
Zaatakował mnie w mgnieniu oka.
Nic nie mówił.
Oparł mnie o ścianę.
Podniosłem ręce i wystrzeliłem, trafiłem go w klatkę piersiową.
Osunąłem się po ścianie, trzymając pistolet w górze.
Złapał za lufę i na mnie napierał,
podniósł broń, kula przestrzeliła mu rękę
i trafiła w jego czoło.
Pomyślałem tylko: „O nie”.
Pan Jacobs wybiegł bocznymi drzwiami.
Chciałem uciec przednimi.
Dwie ostatnie kule wystrzeliłem w zamek,
ale chybiłem.
Waliłem w nie głową, kopałem.
Nie mogłem stamtąd wyjść.
Więc wybiegłem tyłem.
ZAKŁAD JUBILERSKI I LOMBARD
Spojrzałem w lewo, Craig odjeżdżał beze mnie.
Nasze oczy się spotkały, ale się nie zatrzymał.
Pomyślałem sobie: „No tak. U mnie tak zawsze”.
Więc zacząłem uciekać.
Myślałem...
„Nie wierzę, że kogoś zabiłem”.
Ta myśl zapętliła mi się w głowie.
Nie zastanawiałem się, czy się z tego wywinę. Nic. Byłem po prostu ogłuszony.
TRZY DNI PO WŁAMANIU POLICJA Z AMARILLO
ZATRZYMAŁA JUSTINA DICKENSA.
Justin, przedstaw się do akt.
Sierżant Campos, a to sierżant Montano.
- Jak się nazywasz? - Justin Wiley Dickens.
Dobrze.
Powiedzieli: „Wiemy, co się stało.
Twój wspólnik, Craig Pennell, tu jest. Wszystko nam powiedział”.
Zwiesiłem głowę i zacząłem płakać.
„Nie chciałem nikogo zabić”. Tylko tyle powiedziałem.
Zacznij od początku. Czy to było zaplanowane?
Nie było.
Nie wiedziałem o karze śmierci,
ale wiedziałem, że mam poważne kłopoty.
AMARILLO, TEKSAS
W TRAKCIE PROCESU DICKENSA PROKURATOR, JAMES FARREN,
PRZEDSTAWIŁ ŁAWNIKOM ODMIENNĄ WERSJĘ WYDARZEŃ.
SĄD HRABSTWA RANDALL
PROKURATOR OKRĘGOWY
Napad i włamanie do jubilera na Mockingbird Street
miały miejsce 12 marca 1994 r.
To była moja pierwsza większa sprawa jako prokurator okręgowy.
Justin Wiley Dickens był chwiejnym młodzieńcem.
Moim zdaniem miał kompleks niższości.
Nie był postawnym mężczyzną.
Kompensował to, pusząc się i próbując pokazać,
że jest dużym, groźnym kolesiem.
Jeśli chodzi o jego racjonalizację swego czynu,
usprawiedliwianie tego napadu lękiem przed Dallasem Moore'em...
Uważam, że to z jego kłamstw ma w sobie tyle prawdy, co inne.
Kłamstwo pomieszane z prawdą staje się wiarygodniejsze.
Sądzę, że został głównie upokorzony, a nie pobity.
Sądzę, że nie mógł znieść tego, że został upokorzony na oczach innych.
którzy go znali, bo przecież pragnął przekonać wszystkich,
że może nie jest duży, ale jest groźny, więc lepiej z nim nie zadzierać.
Uważam, że materiał dowodowy pokazał,
że tak właśnie było podczas napadu na jubilera przy Mockingbird Street.
Francis Allen Carter chciał do niego podejść,
żeby przekonać go, by zrezygnował z próby kradzieży.
„Odłóż broń. Nie rób tego. Zmarnujesz sobie życie.
Porozmawiajmy o tym. Nie chcesz tego zrobić”.
Dickens odpowiedział jak zawsze, agresją.
I zastrzelił Francisa Allena Cartera.
Częścią linii obrony Dickensa było to,
że Francis Allen Carter sprowokował Dickensa do wystrzału.
Przysięgli muszą się nad tym zastanowić.
Czy ofiara swoimi działaniami sprowokowała oskarżonego?
Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, to prawo wyklucza karę śmierci.
Nie jest możliwe, by taka szarpanina miała miejsce w momencie strzału.
Gdyby to, co opisuje Dickens, się wydarzyło,
miałby na sobie mnóstwo krwi.
Dowody kryminalistyczne pokazują, że był dość daleko
od Francisa Allena Cartera, gdy padły strzały.
Jacobs nie widział szarpaniny.
Sądzę, że założył, że tak będzie.
Kiedy wstał z ziemi,
myślał tylko o tym, żeby dobiec do drzwi.
Myślę, że to przez to Dickens spanikował i pociągnął za spust.
Francis Allen Carter nie rzucił się na Dickensa.
Justin Wiley Dickens zasłużył na wyrok, który został ustalony przez ławników.
Zasłużył na karę śmierci z uwagi na to, jakim człowiekiem był,
i przez to, co zrobił,
ale też ze względu na ofiarę.
Postanowił nam go zabrać.
Francis Allen Carter był prawdziwym wzorem do naśladowania.
Dickens nam go odebrał.
CLAYTON, NOWY MEKSYK
Jestem Barbalee Blair.
Uczyłam z Allenem od 1978 r. do jego śmierci w 1994 r.
A ja jestem Kim Leal.
Pan Carter uczył mnie angielskiego.
Teraz uczę angielskiego w tej samej klasie,
w której pan Carter uczył mnie.
Allen był skomplikowanym,
dynamicznym, ciekawym, kłótliwym,
trudnym mężczyzną, który kochał dzieci.
Wygląda tak młodo. - Był młody. - Był.
Miał 50 lat, ale zachowywał się, jakby miał mniej.
KU PAMIĘCI ALLENA CARTERA
Pomagał głównie zapomnianym i zaniedbanym dzieciakom.
Allen nie zapominał.
Dzieci, który mogły się łatwo wykoleić, nie zbaczały z torów dzięki Carterowi.
Zawsze zauważał tych, którym było trudniej.
Nie chciał pozwolić dzieciom na porażkę.
ZAKŁAD JUBILERSKI I LOMBARD MOCKINGBIRD
W ten wieczór, gdy się dowiedzieliśmy,
nie wiedzieliśmy, że miał miejsce napad,
a on został zastrzelony.
Wiedzieliśmy tylko, że umarł.
LICEUM W CLAYTON
Następnego dnia do szkoły zaczęły docierać szczegóły.
Pamiętam, jak wszyscy nauczyciele w pokoju nauczycielskim
zastanawiali się, jak Allen by zareagował,
gdyby był świadkiem napadu z bronią.
„A co ja bym zrobił? A ty?”
Nikt nie potrafił wyobrazić sobie Allena atakującego uzbrojonego człowieka.
Był silny i dynamiczny.
To wszystko prawda,
ale Allen nie mógłby rzucić się na człowieka z bronią.
Nie był taki, to nie było w jego naturze.
Nie zachowałby się tak.
Mogę sobie wyobrazić, jak z siłą i pasją mówi do chłopaka,
stara się przekonać go, kimkolwiek by nie był,
żeby uświadomił sobie, co robi.
Że takie zachowanie jest niedopuszczalne.
Allen oczekiwałby, że ten dzieciak go posłucha, zrozumie,
ale oczywiście stało się inaczej.
W WERSJA WYDARZEŃ
PRZEDSTAWIONEJ PRZEZ PROKURATORA FARRENA
DICKENS MIAŁ ZAMIAR KOGOŚ ZABIĆ.
BY OCHRONIĆ DICKENSA PRZED KARĄ ŚMIERCI,
OBRONA MUSIAŁA UDOWODNIĆ, ŻE TAK NIE BYŁO.
OTWARTE
Jestem Rus Bailey.
Byłem głównym obrońcą Justina Wileya Dickensa.
Justin wydawał się dość dobrym młodzieńcem.
Nie był nieskazitelny, biorąc pod uwagę okoliczności,
ale polubiłem go.
- Jak się pan ma? - Dobrze.
- To dobrze. - Dziękuję.
W sprawach o morderstwo z premedytacją prokuratura zwykle wnosi o karę śmierci.
GŁÓWNY OBROŃCA
Stąd taka kwalifikacja czynu.
Na początku przyznaliśmy się do nieumyślnego pozbawienie życia,
to przestępstwo mniejszej wagi.
Kwestią do rozstrzygnięcia pozostawało, czy Justin chciał zabić pana Cartera,
bo miał na to ochotę.
Pan Farren czytał te same raporty co ja.
Jedyny możliwy przebieg wydarzeń jest następujący.
PLAN LOMBARDU MOCKINGBIRD
Kiedy Justin wyciągnął broń,
Justina i dwóch panów dzieliła lada,
która wtedy się tam znajdowała.
SZKLANA LADA
Kazał obu panom paść na ziemię.
Wtedy już wiedział, że popełnia straszny błąd.
Sądzę, że kiedy odwrócił się plecami do pana Cartera,
ten wyskoczył zza lady.
I w toku wydarzeń został zastrzelony w trakcie walki o broń.
Ktoś to widział, pan Jacobs.
Ale nie chciał podpisać swoich zeznań bez aprobaty pana Farrena.
Nie wiem, dlaczego jej potrzebował,
bo gdybym ja zeznawał, to wiedziałbym,
że mogę być spokojny, bo mówię prawdę.
Dowody kryminalistyczne pokazują, że był dość daleko
od Francisa Allena Cartera, gdy padły strzały.
Nie pojmuję, że po prostu to założyli.
Liczyłbym na to, że policja ustaliłaby trajektorię strzału,
żeby ocenić, gdzie padły strzały.
To by dowiodło,
że Justin Dickens szarpał się z panem Carterem.
Ale nie zrobili tego.
Nie uznali tego za istotne, nam by to mogło pomóc.
Ale policja nie pracuje dla obrońców, tylko dla stanu Teksas.
HRABSTWO RANDALL, TEKSAS
Justin wydawał mi się młodym, przerażonym chłopakiem.
Udało nam się ustalić, że Dallas Moore mu groził.
Kazał mu odzyskać pieniądze za coś,
co Justin i żona pana Moore'a rzekomo zrobili.
Gdyby Dallas Moore zeznawał,
okazałoby się, że sprawa miała więcej wymiarów,
niż przedstawiciele stanu i ławnicy chcieli widzieć.
A gdyby udało nam się sprowadzić żonę Dallasa,
mogłaby opowiedzieć o tym, co zaszło między Justinem i Dallasem.
Ale to było niesamowite, nagle pan Moore i wielu innych świadków przepadli.
Nie wiem, co się stało,
ale nasz śledczy nie mógł ich znaleźć.
Nie mówię, że stan dopuścił się zaniechania, tylko że Dallas chronił swój...
„tył”, że się tak wyrażę.
Rozumiem, dlaczego się zmył.
Ale nam by pomógł.
ALBUQUERQUE, NOWY MEKSYK
Poznałam Justina w siódmej klasie, dwa lata przed tamtym zdarzeniem.
CÓRKA DALLASA MOORE'A
Byliśmy w jednej klasie w letniej szkole Sam Houston.
Tylko go nakarmię. Bates! Chcesz coś zjeść, mały?
W tym domu nic się nie marnuje.
Justin był dzikim chłopakiem ze wsi, mówił o polowaniu na dziki,
łukach i strzałach.
Jak na dziecko był szalony.
Dobra, chodźcie.
Sara, zachowuj się.
Tata i jego matka znali się przez narkotyki.
Zachowuj się.
Czasem spotykałam Justina w domu taty.
Wtedy uświadomiłam sobie, że znajomi już nie tylko popalali trawkę
czy okazjonalnie pili drinki na imprezach.
Tata ma charyzmę.
Przyciąga do siebie ludzi.
Porównałabym go do Charlesa Mansona, ale w przyjaźniejszej wersji.
On po prostu przyciąga ludzi.
Wie, jak sprawić, by ludzie robili to, czego on chce.
Całe moje życie raz siedział, raz wychodził.
Po każdej odsiadce zamiast być lepiej, było tylko gorzej.
Wydawało się, że to była równia pochyła.
Tak minęło 25 lat i oto jesteśmy.
Od ośmiu miesięcy się ukrywa,
bo związał i skrzywdził 83-latkę w jej własnym domu.
Napadł ją w domu.
Nie przypuszczałam, że jest do tego zdolny, ale...
PO DZIEWIĘCIU MIESIĄCACH UCIECZKI
DALLAS MOORE ZOSTAŁ ZATRZYMANY W HRABSTWIE POTTER, W TEKSASIE.
GROZI MU DO PIĘCIU WYROKÓW DOŻYWOCIA
ZA ZBRODNIE NIEZWIĄZANE ZE SPRAWĄ DICKENSA.
ZAKŁAD KARNY HRABSTWA POTTER
Tata chciał mnie nazwać „Fort Worth”,
ale mama mu nie pozwoliła, dlatego nazywam się Dallas.
Mówiono o mnie jakieś 58 razy podczas tego procesu,
wszyscy chcieli ze mną rozmawiać.
Jakbym był gwiazdą programu.
Nie kłamię, powie wam to większość ludzi.
Mówię wprost.
Córka przedstawiła mi Justina. Mówiła wam?
Straszne z niego gówno.
Miałem przez niego mnóstwo problemów.
Żona go lubiła.
Ukradli mi jakieś 30 gramów towaru.
Mówił wam?
Spałem, a oni mi go zabrali.
Przystawiłem mu spluwę do głowy i powiedziałem, że idziemy do Marthy,
a oni mają przeprosić i spadać.
Okradli mnie, a podobno byli moimi przyjaciółmi.
Obwinił mnie o całą sytuację.
Wskazał na kominiarkę, która wisiała obok.
„Nie obchodzi mnie jak, ale masz odzyskać moją kasę”.
To... Dopiszę to do Biblii, przysięgam.
To jest wierutne kłamstwo.
Nigdy nie powiedziałem: „bum, bum, zrób to i to,
masz odzyskać kasę i zrobić napad”. To bzdura.
Nie miałem nic wspólnego z jego gnojem i nie miałem pojęcia,
że on coś takiego odpierdoli.
Puściłem go.
To nie on mnie okradł, tylko moja żona.
Powiedziałem: „Zabierzesz Marthę do motelu i będziesz pilnował.
Klient może z nią figlować maks kwadrans.
Niech ona zarobi kasę, skoro ukradła mi towar.
Zrobisz to dla mnie?”.
A on na to: „Będę pilnował suki”.
Kiedy to powiedział, uderzyłem go. Widzieliście zdjęcia z kartoteki.
Nie pozwoliłem mu się podnieść.
Wykopałem jego dupsko z mojego domu.
Powiedziałem: „Nie wracaj tu.
Nie możesz mi zapłacić, nic nie kupisz, nic nie możesz, nawet przeprosić.
Nie chcę cię więcej widzieć w moim domu, dupku”.
Tak powiedziałem.
Nie zrobią ze mnie Charlesa Mansona.
Jasne?
Nie chcę być wmieszany w śmierć tego typa,
bo nie miałem z tym nic wspólnego.
Nic mi nie wisiał.
Był ze mną na czysto, gdy go skopałem.
Zasługuje na łagodniejszą karę, ale nie moim kosztem.
Nie powiem: „Ja mu kazałem to zrobić”.
Powiedziałbym, gdyby tak było, ale tak nie było.
Zrobił ten napad, bo chciał zaimponować mojej żonie.
ALBUQUERQUE, NOWY MEKSYK
Teraz nazywam się Martha Cummins-Bell.
Przestałam ćpać w 1997 r.
Jestem mamą, mam siódemkę dzieci.
- Cztery kanapki i dwie sałatki. - Dziękuję.
Pracuję w agencji,
która pomaga osobom z zaburzeniem typu borderline.
Zwykle mają one skłonności samobójcze i autoagresywne.
Potrafię to zrozumieć.
Dawno odcięłam się od Dallasa.
Już się go nie boję.
PODOBNIE JAK DALLASA,
MARTHY NIE BYŁO NA PROCESIE DICKENSA.
NIGDY NIE MÓWIŁA PUBLICZNIE
O WYDARZENIACH POPRZEDZAJĄCYCH ZBRODNIĘ.
Po prostu się denerwuje.
O Boże.
Pamiętam, jak poznałam Justina.
Mieszkałam z Dallasem.
- To jest fajne. - Tamto...
Jest Justin.
Myślałam, że ma jakieś 12 lat.
Tu jest, Martho.
Był jak młodzieniaszek z ulicy.
Ten niski to Justin.
Miał w sobie prawdziwą niewinność.
O, jest Dallas.
Dallas był ode mnie dziesięć lat starszy, poznałam go zaraz po tym,
jak skończył dziesięcioletnią odsiadkę w Missouri.
Wszyscy lgnęliśmy do tej ekscytacji...
i do narkotyków.
Dallas był od nas starszy, siedział w więzieniu,
był taki fajny.
- Tu Ben wkłada pistolet tacie do buzi. - To Kenny. Pamiętacie go?
- To prawdziwa broń? - Tak.
- Ma w środku kule? - Na pewno nie.
Mieliśmy powody, by bać się Dallasa.
Dallas zaliczył zgona.
Martha wyjęła mu z kieszeni jakieś 30 gramów kokainy.
Wydaje mi się, że nie podobało mi się,
że ma tę kokainę w kieszeni.
I...
ja chciałam ją mieć.
Pewnego wieczoru
dałam mu sporo valium.
Uśpiłam go i wyciągnęłam mu kokainę z kieszeni.
Craig, Justin i ja zaczęliśmy brać tę kokainę,
w pewnym momencie wzięliśmy jej tyle, że nie dałoby się tego ukryć.
I wiedziałam...
że mieliśmy przesrane.
Dallas oczekiwał zapłaty.
Wszyscy się baliśmy.
Nie wiem, dlaczego to spadło na Justina.
W naszej przyczepie mieliśmy kominiarkę przybitą do ściany.
Dallas na nią wskazał i powiedział, że tak radzi sobie z długami.
Myślę, że Justin zrobił to, bo sądził, że właśnie tak musi postąpić.
Nie sądzę, że chciał kogoś skrzywdzić.
Po prostu chciał spłacić Dallasa.
Wiem, że zginął człowiek.
To druga strona medalu. Ktoś umarł.
Ale... przez to także Justin stracił swoje życie.
Justin pociągnął za spust.
Craig prowadził.
Ja ukradłam dragi.
Gdybym była kolesiem i nie była żoną Dallasa,
też siedziałabym pewnie w tamtym wozie.
Nie rozumiem, jak można za coś takiego skazać kogoś na śmierć.
Częścią linii obrony Dickensa było to,
że Francis Allen Carter sprowokował Dickensa do wystrzału.
Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, to prawo wyklucza karę śmierci.
Ktoś to widział, pan Jacobs.
Ale nie chciał podpisać swoich zeznań bez aprobaty pana Farrena.
JIM JACOBS BYŁ JEDYNYM ŚWIADKIEM WYDARZEŃ
U JUBILERA PRZY MOCKINGBIRD.
W TRAKCIE PROCESU UZNANO, ŻE ZEZNANIA JACOBSA
POTWIERDZAJĄ WERSJĘ WYDARZEŃ PROKURATURY.
OD CZASU PROCESU
JACOBS NIE WYPOWIADAŁ SIĘ NA TEMAT TAMTEGO DNIA.
DALLAS, TEKSAS
Allen był nauczycielem.
Ale na boku dorabiał...
BYŁY WŁAŚCICIEL ZAKŁADU PRZY MOCKINGBIRD
...handlując biżuterią.
Był moim dobrym znajomym.
Byliśmy z Allenem w sklepie, gdy do wejścia podszedł klient.
Drzwi miały elektroniczny zamek.
Wpuściliśmy go, żeby się rozejrzał, i dalej omawialiśmy interesy.
Wtedy on wyciągnął broń i powiedział: „To jest napad. Na ziemię”.
Tak zrobiliśmy.
Położyliśmy się na podłodze i...
kazał nam się od siebie odsunąć z jakiegoś powodu.
W pewnym momencie, nie wiem dlaczego,
Allen uznał, że powinien coś zrobić.
Wstał z ziemi, wyszedł za ladę...
i zaatakował dzieciaka.
Próbował wyrwać mu broń, ale ta wystrzeliła.
To był pierwszy strzał.
Drugi padł, gdy starał się odsunąć broń.
Kula przeszyła jego dłoń
i trafiła go w głowę.
To druga kula zabiła Allena.
Wtedy wybiegłem tylnymi drzwiami.
Jacobs nie widział szarpaniny.
Sądzę, że założył, że tak będzie.
Dowody kryminalistyczne pokazują, że był dość daleko
od Francisa Allena Cartera, gdy padły strzały.
Farren jest dobry w tym, co robi.
Nie mam z tym problemu,
ale nie rozumiem, dlaczego próbuje przekręcić to,
co ja widziałem.
Powiedziałem mu, że Allen walczył o broń,
w momencie, w którym padły strzały, a jak niby miał to zrobić z daleka,
gdyby nie dosięgał do broni?
PARADA Z OKAZJI DNIA WETERANA W AMARILLO
TU ŻYJE NADZIEJA
Żałoba nie odchodzi.
Zmienia się.
Odczuwamy smutek, złość, niepewność, frustrację,
Człowiek czuje się sam na świecie i to się nie zmienia.
Serce cały czas płacze za tą osobą.
Nazywam się Christi Carter i jestem córką...
Dumną córką Allena Cartera.
Tata co sobotę jeździł do Amarillo handlować biżuterią.
BANK W AMARILLO
W tamtą sobotę
miałam złe przeczucia, nie chciałam, żeby jechał do Amarillo.
Zadzwonił do mnie o 16.30.
Wciąż słyszę jego głos.
Powiedział: „Kocham cię, mała, zadzwonię, jak wrócę”.
I tyle.
Oglądałam Five O'Clock News,
gdy podali informację z ostatniej chwili,
że w zakładzie jubilerskim Mockingbird była strzelanina.
Od razu wiedziałam...
Wiedziałam, że coś się stało tacie.
Pojechałam do szpitala. Jeszcze żył.
Umarł tuż przed tym, jak mama przyjechała do Amarillo.
Ja jej powiedziałam.
Tata próbowałby wyrwać mu pistolet,
tylko jeśli byłby przekonany, że żadna próba przekonania Dickensa,
żeby tego nie robił, nie podziałałaby.
Taki był mój tata.
Tata dostał w Wietnamie Medal Żołnierza za uratowanie trzech innych żołnierzy.
Następny jest Krzyż Marynarki Wojennej.
Tak działał tata.
Szukał rozwiązań.
Nie potrafił inaczej, inaczej nie działał.
Jeśli próbował wyrwać napastnikowi broń, to znaczy, że szukał rozwiązania.
Ten młody chłopak miał trudną sytuację, tata chciał mu pomóc.
Gdybym odwiedziła Dickensa, myślę...
że by go to nie obeszło.
Ale chcę, żeby widział, że nasze życie nie stanęło w miejscu.
Choć było to trudne i bolesne.
Miałam 20 lat i straciłam ojca, mama została sama.
Ona za nim tęskni, ja też. Ale Dickens nie zabrał nam wszystkiego.
Chcę, żeby wiedział, że wybaczyłam mu to, co zrobił.
To nie znaczy, że go lubię.
Nie chcę z nim korespondować.
Musiałam mu wybaczyć, by dalej żyć.
Ale to by go nie obeszło.
To, co zawsze przychodzi mi do głowy, gdy myślę o Dickensie,
to ostatnie pytanie podczas procesu.
James pyta go:
„Po tym, jak poznałeś żonę i córkę pana Cartera,
a także jego matkę i rodzeństwo,
co myślisz o tym, co zrobiłeś?”.
Dickens spojrzał na nas i na Jamesa Farrena, i powiedział: „Wie pan, bardzo mi przykro, że mnie to spotkało”.
Przepraszam, że to powiedziałem.
Naprawdę przepraszam.
Byłem...
Byłem dupkiem.
To, co powiedziałem, było krzywdzące i okrutne.
Nie mam żadnej wymówki.
DZIEWIĘĆDZIESIĄT DNI PO PIERWSZYM WYWIADZIE
TEKSAŃSKI DEPARTAMENT WIĘZIENNICTWA
ZGODZIŁ SIĘ NA DRUGI WYWIAD Z DICKENSEM.
Miałem przez niego mnóstwo problemów.
Straszne z niego gówno.
Nigdy nie powiedziałem: „bum, bum, zrób to i to,
masz zrobić napad”.
Nie zrobią ze mnie Charlesa Mansona.
Jasne?
Nie chcę być wmieszany w śmierć tego typa,
bo nie miałem z tym nic wspólnego.
Trafiłem na niewłaściwą osobę w trakcie moich chwiejnych...
młodzieńczych lat.
To doprowadziło do tragedii.
Byłem protegowanym Dallasa. Był moim idolem.
Nie myślałem, że jest groźny.
Myślałem, że jest dużym dzieciakiem, póki nie ściągnął maski. Padło na mnie.
Ukradłam dragi.
Nie wiem, dlaczego to spadło na Justina.
Dallas wskazał kominiarkę i powiedział, że tak radzi sobie z długami.
Gdybym była kolesiem i nie była żoną Dallasa,
też siedziałabym pewnie w tamtym wozie.
Cieszę się. Chciałem opowiedzieć moją historię.
Sam dźwigam mój krzyż. Wiem, co zrobiłem.
To się nie zmienia, nie robi się łatwiejsze.
Chciałem, żeby ktoś szczerze o tym opowiedział.
JUSTIN DICKENS WCIĄŻ TWIERDZI,
ŻE TAMTEGO DNIA U JUBILERA DOSZŁO DO SZARPANINY.
NIE UDAŁO MU SIĘ DOWIEŚĆ SWOJEJ WERSJI WYDARZEŃ.
Wtedy on wyciągnął broń i powiedział: „To jest napad. Na ziemię”.
W pewnym momencie, nie wiem dlaczego,
Allen uznał, że powinien coś zrobić.
Allen walczył o broń, w momencie kiedy padły strzały.
Kula przeszyła jego dłoń i trafiła go w głowę.
Mam dreszcze. Znaczy...
Nie sądziłem, że ktokolwiek kiedyś to przyzna.
Że nie wszedłem tam z zimną krwią po to, żeby siać zniszczenie.
Naprawdę się bałem,
rzuciłem się na głęboką wodę.
Nie wiedziałem, co robię.
Znalazłem się w takiej sytuacji...
Nie wiem, co powiedzieć, bo nie spodziewałem się, że to usłyszę.
Chcę, żeby wiedział, że wybaczyłam mu to, co zrobił.
To nie znaczy, że go lubię.
Nie chcę z nim korespondować.
Musiałam mu wybaczyć, by dalej żyć.
Chciałbyś coś teraz powiedzieć Christi Carter?
Dziękuję. Naprawdę.
Wiem, że nie jestem nic wart, ale naprawdę pani dziękuję.
JAMES FARREN WCIĄŻ UTRZYMUJE, ŻE JIM JACOBS SIĘ MYLI
I ŻE DOWODY KRYMINALISTYCZNE WYKLUCZAJĄ,
ŻE PRZED ZASTRZELENIEM FRANCISA CARTERA
DOSZŁO DO SZARPANINY.
GDYBY NIE ZAKAZANO WYKONYWANIA WYROKÓW ŚMIERCI NA SKAZANYCH,
KTÓRZY W CHWILI POPEŁNIENIA CZYNU MIELI PONIŻEJ 18 LAT,
JUSTIN DICKENS ZOSTAŁBY STRACONY W 2005 R.
PO DZIESIĘCIU LATACH W CELI ŚMIERCI
JEGO WYROK ZOSTAŁ ZŁAGODZONY DO DOŻYWOCIA
Z MINIMALNĄ ODSIADKĄ 40 LAT.
DO 2034 R. NIE MOŻE SIĘ UBIEGAĆ O ZWOLNIENIE WARUNKOWE.