คุณรู้ไหม ผมเพิ่งได้รู้จัก ครอบครัวลาฮูดมากขึ้น
พ่อของพวกเขาเป็นคนดี จากเรื่องทั้งหมดที่ผมรู้มาเกี่ยวกับครอบครัวนี้
และพ่อคนนี้มีลูกชายสามคน
ไมเคิล จูเนียร์ นิโคลัส และน้องชายคนเล็กอีกหนึ่งคน
ผมได้รู้ว่าไมเคิลเป็นชายหนุ่ม
ที่มีศักยภาพสูงมาก
แต่เป็นศักยภาพที่ถูกตัดตอน
ผมเข้าใจว่าครอบครัวของเขาคิดยังไง
พวกเขามองว่าผมมีส่วนรับผิดชอบด้วย
(กระทรวงยุติธรรมทางอาญาเทกซัส)
(ตั้งแต่สหรัฐฯ นำโทษประหาร กลับมาใช้อีกครั้งในปี 1976) (มีคนมากกว่า 8,000 คน ถูกตัดสินให้รับโทษประหาร)
(นี่คือเรื่องราวของนักโทษประหาร หมายเลข 999232)
มีจุดหนึ่งในชีวิตที่ผมต้องเผชิญ
จุดที่ผมรู้ตัวว่า ผมทำให้ตัวเองตกอยู่ในสถานะนี้
และผมเป็นส่วนหนึ่ง ของอาชญากรรมที่เกิดขึ้น
ผมชื่อเคนเนท ฟอสเตอร์ จูเนียร์
เดือนหน้าผมจะอายุ 41 ปี
ผมถูกพิพากษาในคดีฆาตกรรม
และได้รับโทษประหารชีวิตในปี 1997
(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
ผมเดินเข้าไปและยิงหนึ่งนัด
เดินเข้าไปใกล้อีก แล้วยิงอีกหนึ่งนัด
เธอถูกยิงทะลุแก้ม กระสุนไปหยุดอยู่ที่ขากรรไกร
จากนั้นผมก็ผลักเขาไปหลังโต๊ะ แล้วแทงเขาประมาณ 25 ครั้ง
ผมไม่อยากเชื่อเลย
ผมแค่คิดว่า ไม่อยากเชื่อเลยว่าผมเพิ่งจะฆ่าคน"
ผมไม่รู้สึกผิดเลย
ผมเริ่มแทงเขา แทงคนที่นั่งอยู่บนโซฟา
(ฆาตกรในมุมมองของกฎหมาย)
(ปี 1996 เคนเนท ฟอสเตอร์ เกี่ยวข้องในคดีฆาตกรรม)
(ที่ซานอันโตนีโอ เทกซัส)
(เขาถูกตัดสินประหารชีวิต)
(ถึงแม้ไม่ได้ยิงปืนแม้แต่นัดเดียว)
(เรือนจำมาร์กดับเบิลยูสไตลส์ยูนิต โบมอนต์ เทกซัส)
ผมไม่ต้องใช้มันใช่ไหม
โอเคๆ
ผมแก่ลงเพราะเครา
และมีผมหงอกขึ้นไปทั่ว
ผมโตที่ซานอันโตนีโอ เทกซัส เป็นส่วนใหญ่
พ่อแม่ของผม...
โชคร้ายที่พวกเขาติดยาเสพติดทั้งคู่
ต้องเข้าออกคุกเป็นประจำ
ตอนผมอยู่กับพ่อ เวลาเหล่านั้นถูกใช้ตามเงื่อนไขของเขา
ซึ่งก็คือการไปที่ร้านค้าเพื่อขโมยของ ตามนิสัยของเขา
นั่งดูเขาฉีดยาเสพติด
บางครั้งเขาพยายามสอนผม ให้เป็นอาชญากรที่เก่งขึ้น
ทั้งที่ผมยังเด็กอยู่
ในที่สุด ตอนอยู่สักเกรดสี่ ในยุค 80
ปู่ย่ามารับตัวผมไป
พวกท่านอยากมอบโอกาสในชีวิตให้ผม
ตั้งแต่นั้นพวกท่านก็เลี้ยงดูผมอย่างดีที่สุด
ดังนั้นถ้าผมนั่งตรงนี้ แล้วพูดว่าผมไม่ได้รับโอกาส
มันก็ไม่ถูก
มันจะเป็นเรื่องโกหก
พวกท่านควรได้รับสิ่งที่ดีกว่าสิ่งที่ผมทำ
ตอนนั้นปี 1996
ผมอยู่ในวงการเพลง
ผมมีเพื่อนที่มีสตูดิโอบันทึกเสียง
และในคืนที่พูดถึง นั่นคือวันที่ 14 สิงหาคม
เรากำลังสังสรรค์กัน
พวกเราสูบบุหรี่ ดื่มเหล้า
และเราเปลี่ยนคลับไปเรื่อยๆ
เราอยากไปดูคลับใหม่ๆ
ในรถมีพวกเราอยู่สี่คน
ผมเป็นคนขับ
คนนั่งข้างคนขับคือ จูเลียส สตีน
คนนั่งหลังผมคือเมาริซีโอ บราวน์
และที่เก้าอี้ผู้โดยสารด้านหลัง คือดเวย์น ดิลลาร์ด
ตอนที่กำลังขับรถอยู่ มีเพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้นมา
เขาถามว่าเราไปกรรโชกทรัพย์กันไหม
กรรโชกทรัพย์คือการที่คุณ เผชิญหน้ากับใครสักคน
ความจริงมันก็คือการปล้น ตามกฎหมายมันคือการปล้น
ตอนนั้นผมทนแรงกดดัน ของเพื่อนไม่ไหว เลยตอบตกลง
และลงมือทำไปสองครั้ง
ซึ่งผมรู้สึกไม่ค่อยดีเลย
ผมรู้ ผมรู้ว่ามันผิด
ผมรู้ว่าไม่ควรทำ
เราตัดสินใจว่าจะหยุดทำ คุณรู้ไหม
พวกเรา "ขับรถกินลม" กันไป
เรารู้ว่ากำลังมุ่งหน้าไปที่คลับแห่งหนึ่ง
ซึ่งเราเคยได้ยินชื่อมา
ตอนที่ขับรถมาถึงบริเวณนี้
มีรถอยู่หน้าเราสองคัน
รถทั้งสองคันเลี้ยวเข้าไปในเขตบ้านพัก
นั่นคือตอนที่เรื่องนี้เปลี่ยนไปในทางที่ผิด
สุดท้ายพวกเขาเข้าไปจอดรถ ในบ้านหลังหนึ่งทางซ้ายมือ
เราขับรถต่อไปตามถนนนั้น
แล้วถนนก็...
เราคิดว่ามันเป็นทางตัน เราเลยกลับรถ
ตอนที่กำลังออกจากเขตบ้านพัก
มีผู้หญิงคนหนึ่ง ยืนอยู่ที่ปลายถนนส่วนบุคคล
เธอโบกให้เราหยุด
แล้วเธอ...
มองเข้ามาในรถแล้วถามว่า
"นี่ ฉันรู้จักคุณหรือเปล่า"
เราตอบว่า "เปล่า คุณไม่รู้จักเรา"
เธอแต่งตัวนุ่งน้อยห่มน้อย
ผมมารู้ทีหลังว่า เธอเป็นนักเต้นระบำเปลื้องผ้า
และเธอดูดี
เธอเป็นผู้หญิงที่สวย
แล้ว...
เพื่อนเราคนหนึ่งในรถก็พูดออกมา...
ผมคิดว่าคงเป็นเมาริซีโอ บราวน์ ที่นั่งอยู่ข้างหลัง
เมาริซีโอ บราวน์ เป็นตัวตลกประจำชั้น
และเขาเป็นคนติงต๊อง เขาชอบจีบผู้หญิง
เขาพูดกับเธอ เขาบอกว่า "นี่ คุณดูดีนะ"
แล้วเธอก็ตอบว่า "รู้อะไรไหม
ถ้าชอบก็ถ่ายรูปเอาไว้
มันดูได้นานกว่า"
ถึงจุดนั้นเมาริซีโอ บราวน์ก็ลงจากรถ
และเขาเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้น
และที่ปลายถนนส่วนบุคคล ไมเคิล ลาฮูด จูเนียร์อยู่ตรงนั้น
สิ่งที่เกิดขึ้นคือ มีการโต้แย้งกันหลายเรื่อง
ตอนเมาริซีโอ บราวน์ลงจากรถ
เราอยู่ที่ปลายถนนส่วนบุคคล ห่างไปประมาณ 70 ฟุต
ถนนส่วนบุคคลนั้นลาดสูงขึ้นไป
เข้าไปถึงโรงจอดรถ โอเคไหม
ดังนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นข้างบนนั้น คนที่จะรู้ได้
มีแค่เมาริซีโอ ไมเคิล และแมรี่ แพทริก
เพราะมีแต่พวกเขาที่อยู่ตรงนั้น
นี่เป็นคดีเอสเอพีดี หมายเลข 96492347
สถานที่เกิดเหตุฆาตกรรม
ผมรู้ว่าเขามีปืน
เขาไม่เคยบอกว่าพกปืนมาด้วย
เขาไม่เคยพูดว่า "เตรียมตัวหนีเอาไว้"
เราไม่รู้จริงๆ ว่าเขาลงรถไปทำอะไร
เราคิดว่าเขาลงรถไป เพื่อไปหาผู้หญิงคนนั้น
จากคำให้การของเมาริซีโอ บราวน์ เขาบอกว่าไมเคิลชูอาวุธ
พอเขาชูอาวุธ
เขาเลยชักปืนออกมา แล้วปืนก็ลั่นออกไป
เมาริซีโอ บราวน์ให้การว่า เราไม่ได้วางแผนมาปล้น
เขาให้การว่าไม่มีใคร สนับสนุนให้เขาปล้น
และเขาให้การว่าเขาลงมือตามลำพัง
แต่โชคร้ายที่มันยังไม่ดีพอ
คณะลูกขุนไม่เชื่อ
พวกเขาตัดสินว่าเราทั้งคู่ ก่อเหตุฆาตกรรม
พวกเขาตัดสินว่าผม สมรู้ร่วมคิดในการก่ออาชญากรรม
พวกเขาตัดสินว่าผมผิด เพราะเป็นคนขับรถ
เพราะผมขับรถ
พวกเขาตัดสินประหารชีวิตผม ด้วยเหตุผลนั้น
ผมพูดตามตรงนะ
คุณไม่มีทางเข้าใจโทษประหารชีวิต จนกว่าจะโดนกับตัวเอง
คุณไม่รู้ว่าตัวเองจะถูกประหารชีวิตเมื่อไร
มีคนพยายามฆ่าคุณ ฆาตกรรมคุณ ต่อสู้กับคุณไหม
ผมหมายถึงมันน่ากลัว
ทุกวันที่คุณอยู่ในนั้น และทุกปี
มีการประหารชีวิตเพิ่มขึ้น
บางคนก็เป็นเพื่อนผม
คนที่พูดว่า "นี่ เพื่อน
ฉันได้วันประหารแล้ว
แล้วเจอกันนะ"
และมันแบบว่า...
มันจะต้องเป็นผม
คุณบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้
มันเป็นขั้นตอนที่เจ็บปวด
พวกเขาบอกว่า "ประหารชีวิต" เราบอกว่า "ไม่เอา"
(ปี 2006 มือปืน เมาริซีโอ บราวน์)
(ถูกประหารชีวิตด้วยการฉีดยาพิษ)
(หยุดการประหารชีวิตเดี๋ยวนี้ ช่วยเคนเนท ฟอสเตอร์)
(หนึ่งปีหลังจากนั้น ฟอสเตอร์ได้รับวันประหารชีวิต)
การเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ในวันประหารชีวิตให้คุณฟัง
ผมต้องเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นด้วย
ผมกลายเป็นกระบอกเสียงของโทษประหาร
เพราะเราสร้างชื่อเสียงขึ้นมา
จากการเป็นกระบอกเสียง และการคัดค้านเพื่อสิทธิของเรา
พวกเขาตัดสินใจยกเลิกการประหารชีวิตผม ก่อนการประหารชีวิตหนึ่งวัน
คุณจะพาผมไปไหน พรรคพวก คุณจะพาผมไปไหน
ผมจะยอมเดินไปกับคุณ ถ้าคุณบอกว่าจะทำอะไรกับผม
ผมจะได้เจอครอบครัว ใช่หรือไม่ใช่
ปล่อยเคนเนท ฟอสเตอร์ ปล่อยเคนเนท ฟอสเตอร์
ผมกลัวมาก ผมไม่รู้ว่าพวกเขามาทำไม
คือผมรู้ว่าต้องไม่ถูกประหารชีวิต ก่อนวันประหาร แต่ผมจะไปรู้อะไร
ถึงตอนนั้นผมไม่รู้อะไรเลย
พอพวกเขาพาผมออกจากห้องขัง ผมทรุดตัวลง ผมนอนลงไปเลย
ผมไม่ให้ความร่วมมือแน่
ผมไม่ให้ความร่วมมือ ในสิ่งที่พวกคุณกำลังทำ
- ปล่อยเคนเนท ฟอสเตอร์ - อะไรนะ
ผมไม่ยอมเดิน
ผมกลัว
ผมคิดว่าผมไม่ควรถูกประหารชีวิต
พวกเขาต้องอุ้มผมไป
พวกเขาอุ้มผม พาผมไปขึ้นรถตู้ ขับรถพาผมไปฮันตส์วิลล์
วันต่อมาผมได้พบครอบครัว เป็นครั้งสุดท้าย
พัสดีเป็นคนบอกผม เขาบอกว่าผมได้รับการลดหย่อนโทษ
และเขาพูดว่า "นี่ อีกสิบนาที รถโดยสารจะมารับตัวคุณ"
(หกชั่วโมงก่อนถึงกำหนดประหารชีวิต)
(มีการลดหย่อนโทษให้เคนเนท ฟอสเตอร์)
(โดยริก แพร์รี่ ผู้ว่าการรัฐเทกซัส)
พวกเขาให้ชีวิตใหม่ผม ผมเกิดใหม่ในฐานะผู้ต้องขังหน้าใหม่
ครึ่งหลังของชีวิตผมเริ่มต้นขึ้น วันที่ 30 สิงหาคม ปี 2007
(เคนเนท ฟอสเตอร์ กำลังรับโทษจำคุก 40 ปี)
(เขาจะมีสิทธิขอทำทัณฑ์บนในปี 2036)
ทุกวันตลอด 21 ปีที่ผ่านมา
ผมต้องคิดว่าผมจะทำอะไรได้บ้าง เพื่อเปลี่ยนแปลงสถานการณ์นี้
เพราะมันยากที่จะฉลองชัยชนะ จากเรื่องเศร้าแบบนี้ได้
เพราะว่าเขาไม่ควรต้องเสียชีวิต
ถึงแม้ว่าผมจะไม่ใช่คนฆ่าเขา
ถึงอย่างไรผมก็อยู่ที่นั่น
และผมต้องชดใช้ และมันมีความหมายสำหรับผม
หลายปีที่ผ่านมาเราอยากติดต่อ กับครอบครัวลาฮูด
เราอยากแสดงให้พวกเขา เห็นว่าผมเปลี่ยนไปยังไง
เราอยากคุยกับครอบครัวเขา ไม่ใช่แค่เรื่องคำพิพากษา
แต่เราสามารถช่วยฟื้นฟู และขอไถ่บาปได้หรือไม่
ผมอยากแสดงให้เห็นว่าชีวิตมีคุณค่า
คุณจะเชื่อในคำว่าการไถ่บาปอีกครั้ง
ผมรับประกันได้
(ซานอันโตนีโอ เทกซัส)
คุณไม่มีทางหลงเข้ามาในละแวกบ้านนี้
ผมหมายถึง คุณรู้ไหม อย่างการเผลอเลี้ยวซ้ายแทนที่จะเลี้ยวขวา
พวกเขาเข้ามาลึกขนาดนี้ได้
เพราะตามใครสักคนเข้ามา
นี่คือบ้านพ่อแม่ผม
มันคือที่เกิดเหตุ
วันที่ 15 สิงหาคม ปี 1996 เวลา 02:14 น.
(นิโค ลาฮูด)
ตอนนั้นเราทั้งสามคน ผม พี่ชาย น้องชาย ยังอยู่บ้านพ่อแม่
ดังนั้นทุกคนอยู่ที่บ้าน
ห้องนอนผมอยู่อีกฝั่งของบ้าน
ผมกำลังดูทีวีอยู่
ผมได้ยินเสียงสัญญาณเตือนภัย
ผมเลยลุกขึ้นแล้วเปิดประตู
ผมเห็นพ่อวิ่งผ่านไป โดยถือปืนอยู่ในมือ
ผมได้ยินเสียงผู้หญิงจากโถงทางเดิน
เสียงแผ่วเบาว่า "ไมก์" และ "ถูกยิง"
ผมหยิบอาวุธแล้วตามพ่อไป
ผมเดินออกมาจากประตูนี้
รถของไมก์จอดอยู่ตรงนี้
สิ่งที่ผมเห็นคือเลือดที่ไหลเป็นทาง
ผ่านใต้ท้องรถ ไหลลงไปตามถนนส่วนบุคคล
ผมเลยเดินไปรอบๆ
แล้วสุภาพสตรีคนนั้นก็กรีดร้องสุดเสียง
ผมเห็นพี่ชายผมนอนคว่ำอยู่ หันหัวไปทางนั้นในมุมนี้
แล้วป้าผมก็พูดว่า "ลูกเอ๋ย เขาตายแล้ว"
ผมไม่มีวันลืม เธอพูดอย่างนั้น
พอเธอพูดอย่างนั้น ผมจำได้ว่ามองไปที่พ่อ
ผมยังเห็นภาพนั้นอยู่เลย ผมจำได้ว่ามองไปที่พ่อ
เขาเปลี่ยนจากหน้าตาเอาจริงเอาจัง มาเป็น "ฉันจะทำยังไงดี"
ผมเพิ่งเข้าใจ ตอนนี้ผมเป็นพ่อคนแล้ว ผมเข้าใจ
จนเหมือนเขา ผมหมายถึงเขา...
เหมือนวิญญาณเขาออกจากร่าง
เขาเดินไปที่สนามหน้าบ้าน แล้วร้องไห้อยู่คนเดียว
ผมไม่รู้ว่าควรตามเขาไปไหม หรือต้องทำอะไร
ผมไม่รู้ ซีพีอาร์ก็ไม่ต้องทำแล้ว
ผมหมายถึง ผมกลายเป็นคนเสพติดความโกรธ
ผมโกรธ
และโลกไม่มีคำตอบให้ผม
คุณได้ยินแม่ร้องไห้ ในแบบที่แม่เท่านั้นจะร้องได้
คุณช่วยยกศพพี่ชายขึ้นรถเข็น
หลังจากที่ตรวจสอบเสร็จ และตัวเขาแข็งทื่อแล้ว
คุณช่วยพ่อล้างเลือดพี่ชาย ออกจากถนนส่วนบุคคล
ผมไม่ต้องการความช่วยเหลือ ผมคิดว่ามันมีไว้สำหรับคนอ่อนแอ
ตอนนั้นผมคิดอย่างนั้น
และมันแสดงออกทางพฤติกรรมของผม
ผมหมายถึง
ผมไม่ฉลองวันเกิด คริสต์มาสจะเป็นยังไงก็ช่าง
ผมจ้องเก้าอี้เปล่า
รู้สึกผิดที่หัวเราะ
ผมใช้ชีวิตอยู่กับความรู้สึกผิด
ผมรู้สึกผิดที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้น
ไม่มีวันไหนในชีวิตของเขา
ที่เขาต้องการผมมากกว่า
วันที่ 15 สิงหาคม ปี 1996 เวลา 02:14 น.
ผมเคยนั่งอยู่ที่ถนนหน้าบ้าน
พร้อมอาวุธ ท้าทายความชั่วร้าย ปีศาจร้ายให้กลับมา
ผมพูดว่ากลับมาสิ ไอ้สารเลว ตอนที่ฉันพร้อม ไอ้ขี้ขลาด
เคนเนท ฟอสเตอร์
จนถึงวันนี้เขาก็ยังพูดว่า เขาไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำอะไร
ไม่มีการปรองดองถ้าไม่พูดความจริง
และการพูดว่า "ผมไม่รู้ว่ากำลังไปที่ไหน
และเมาริซีโออยากให้ผมไป...
เรากำลังจะไปงานเลี้ยง ผมแค่ขับรถ
แล้วผมต้องตาย ด้วยโทษประหารชีวิตเหรอ"
สมัยนั้นเราไม่คุยกับลูกเสือด้วยซ้ำ คุณเข้าใจไหม
คืนนั้นเขามีปืนอยู่ก่อนแล้ว
เขาถูกพิพากษาแบบลับ ซึ่งเป็นการภาคทัณฑ์
ให้คอยตรวจตราชุมชน เพราะยิงคนสองคนที่ท้อง
(ข้อกำหนดและเงื่อนไข ในการตรวจตราชุมชน)
ผมจึงไม่สนใจมัน
(เคนเนท ยูจีน ฟอสเตอร์ ทำร้ายจู่โจม อย่างอุกฉกรรจ์ด้วยอาวุธที่อันตรายถึงชีวิต)
แนวคิดเรื่องการคุยกับเคนเนท ฟอสเตอร์ เคยทำให้ผมเดือดดาล
มันเคยเป็น
ผมจะไม่ยอมเปิดทาง
เพื่อทำอะไรให้เขาคนเดียว
เขาชดใช้ให้ผมไม่ได้ ไม่มีอะไรที่เขาชดใช้ให้ผมได้
แล้วจะทวงหนี้ที่เขาจ่ายไม่ได้ทำไม
(ออสติน เทกซัส)
นี่คือสิ่งที่เราทำ
ทุกคนใส่เสื้อ "ช่วยเคนเนท ฟอสเตอร์"
มันเขียนว่า "อย่าให้เคนเนท ฟอสเตอร์ ตกเป็นเหยื่ออีกคน
ของระบบศาลยุติธรรมที่เหยียดผิว"
มันอาจไม่ใช่คำขวัญที่ดีที่สุดสำหรับทำป้าย
"ระบบศาลยุติธรรมที่เหยียดสีผิว" มันคืออะไรเหรอ
ถ้าเป็นฉันจะเขียนว่า
"อย่าให้เคนเนทตกเป็นเหยื่อ ของระบบการเหยียดสีผิว"
ฉันจะเขียนอย่างนั้น
นี่คือป้ายที่ตรงเป้าหมาย
มันสื่อสารข้อมูลที่ทำให้คุณอยากออกมา
มันดีกว่า "ระบบศาลยุติธรรมที่เหยียดสีผิว"
ไม่ได้ว่านะ
(หยุดการประหารชีวิต เคนเนท ฟอสเตอร์ จูเนียร์)
ในคดีที่มีโทษประหารชีวิต เสียงที่ดังที่สุดคือเสียงของเหยื่อ
แต่เราก็รู้สึกว่าในคดีแบบนี้
ที่ผู้บริสุทธิ์ถูกตัดสินประหารชีวิต หรือเสี่ยงต่อการถูกประหาร
(ลิลี ฮิวจส์ นักรณรงค์)
พวกเขากลายเป็นเหยื่อของระบบ
และเสียงของพวกเขาควรจะดังเท่ากัน
(ระบบพัง ล้มเลิกโทษประหารชีวิต)
นี่คือจดหมายบางฉบับจากเคนเนท
แต่คุณจะเห็นว่ามันพิมพ์มาและยาวมาก
เขามักจะมีเรื่องอยากพูดมากมาย และเขามักจะพูดว่า
"ผมอยากให้คุณทำสิ่งนี้ สิ่งนี้ สิ่งนี้"
รายการยาวเหยียด ในสิ่งที่เขาอยากให้ฉันทำ
เราคิดว่าการให้ความสนใจ ในคดีใดคดีหนึ่ง
สามารถมอบความเมตตา ให้ผู้ถูกประหารชีวิตได้
ฉันคิดว่าคดีของเขาเข้าใจได้ง่ายมาก
เพราะเขาไม่ได้ยิงใคร
ทุกคนเข้าใจได้
ว่าเขาอยู่ในรถห่างไปหลายฟุต ตอนเกิดการฆาตกรรม
(เคนเนท ฟอสเตอร์ ถูกตัดสิน ด้วยกฎหมายการมีส่วนร่วมของเทกซัส)
(ซึ่งระบุว่าผู้ใดก็ตามที่ 'มีส่วนร่วม' ในการก่ออาชญากรรม)
(ต้องมีส่วนร่วมรับผิดชอบด้วย)
ฉันไม่รู้จักกฎหมายการมีส่วนร่วม
จนมีคดีของเคนเนท ฉันเพิ่งได้ยินครั้งแรก
มันมีการใช้ภาษาที่เกี่ยวกับการคาดเดา
ว่าคุณควรจะรู้ว่าอาชญากรรมนี้ สามารถเกิดขึ้นหรืออาจเกิดขึ้นได้
มันเป็นกฎหมายที่เจาะจงมาก
และมันเป้าหมายใหญ่ในการรณรงค์ของเรา คือกำจัดกฎหมายนั้น
เพราะมันบอกว่าเราต้องมีพลังจิต
บอกว่าเราควรรู้ว่า จะเกิดอาชญากรรมเมื่อไร
การลดหย่อนโทษแทบไม่เคยเกิดขึ้นเลย
ที่จริง ฉันคิดว่าการที่ริก แพร์รี่ ลดโทษให้เคนเนท
เป็นการลดหย่อนโทษประหารชีวิต ครั้งที่สอง
(อภัยโทษให้ฟอสเตอร์)
การประหารชีวิตคือฆาตกรรม เป็นการฆาตกรรมที่ไตร่ตรองแล้ว
ฉันไปดูการประหารชีวิตจัสติน ฟูลเลอร์ เพื่อนทางจดหมายอันยาวนานของฉัน
แม้ภาพลักษณ์ของการฉีดยาพิษ จะเหมือนการรักษาพยาบาล
เมื่อคุณได้รับรู้มัน มัน...
มันก็ ฉันไม่รู้ มันรู้สึกเหมือน การเห็นอาชญากรรมร้ายแรง คุณดูคนที่คุณรักถูกฆ่าต่อหน้าต่อตา
มันเหมือนกับว่า คุณช่วยอะไรไม่ได้เลย
(ตุลาการเขต ซานอันโตนีโอ เทกซัส)
คำตัดสินประหารชีวิตเคนเนท ฟอสเตอร์
ตอนนั้นผมเห็นด้วยกับมัน และผมก็ยังเห็นด้วยอยู่
(ไมเคิล รามอส อัยการ)
ผมเห็นด้วยมาตลอด
(รัฐเทกซัส กับเมาริซีโอ บราวน์ เคนเนท ฟอสเตอร์)
ผมว่ามันผิดมหันต์ที่ผู้คนเชื่อว่า
เขาแค่อยู่ "ผิดที่ผิดเวลา"
ที่เชื่อว่าเขาเป็นแค่คนขับรถ และไม่รู้เรื่อง
ผมไม่คิดว่าพวกเขาไม่คิดว่า จะถูกตัดสินว่ามีความผิดด้วยซ้ำ
เพราะผมจำได้ว่าพวกเขา ยังหัวเราะและล้อเล่นกันอยู่เลย
พอถูกตัดสินว่ามีความผิด ผมคิดว่าพวกเขากังวลนิดหน่อย
ผมว่าเคนเนทเป็นคนที่ตกใจที่สุด
เขาเป็นคนที่ผมเชื่อว่าทำผิด
ถึงเมาริซีโอ บราวน์ จะเป็นมือปืนตัวจริง
แต่ผมเชื่อว่าเขาเป็นคนผิด
เพราะคุณสามารถบอกได้ว่า เขาคือมันสมองที่อยู่เบื้องหลัง
เขาคือผู้ที่คอยชักใย
เขาอาจไม่ใช่คนลั่นไก แต่เขาเป็นคนทำให้เกิดเรื่องในคืนนั้น
มันคือวันที่ 14 สิงหาคม ปี 1996
ตอนที่ทั้งสี่คนขับยานพาหนะ เพื่อออกไปปล้นผู้อื่น
เมาริซีโอ บราวน์, ดเวย์น ดิลลาร์ด, จูเลียส สตีน
และเคนเนท ฟอสเตอร์เป็นคนขับรถ
รูปแบบคือมองหาคน ที่เพิ่งจอดรถแล้วปล้นพวกเขา
ผู้หญิงคนนี้ทำงานอยู่ เธอเคย... เธอเคยเป็นสาวเสิร์ฟที่จิมส์คอฟฟี่ช็อป
ตั้งใจทำงานของเธอ
เก็บสะสมเงินทั้งหมดที่ได้จากการทิป
และเงินเดือนของเธอ
พวกเขาเห็นเหยื่อคนแรกตรงนั้นจากจุดนี้
และในตอนนั้น เมื่อเคนเนท ฟอสเตอร์ขยับรถไปตรงนั้น
เพื่อให้จูเลียส สตีน กับเมาริซีโอ บราวน์ลงรถไปปล้นเธอ
พวกเขามองหาคนที่คิดว่า เป็นเหยื่อที่ปล้นง่าย
พวกเขาเห็นเธอมาคนเดียว ผู้หญิงคนเดียว
เธอจะปล้นได้ง่ายมาก เมื่อใช้ปืนจี้
ถ้าพวกเขาไม่ตั้งใจจะใช้มัน แล้วบรรจุกระสุนทำไม
ทั้งสี่คนในรถคันนั้นปล้นครั้งแรกสำเร็จ
พวกเขาเดินหน้าสู่การปล้นครั้งที่สอง
พวกเขาเห็นคนสามคนตรงนี้
หญิงสองชายหนึ่ง
และในตอนนั้น
เมื่อเมาริซีโอ บราวน์ลงจากรถอีกครั้ง
แล้วแกว่งปืนใส่หน้าพวกเขา สั่งให้ส่งเงินมาอีกครั้ง
สั่งให้ส่งกระเป๋าเงิน เงินสด และบัตรเครดิตมา
เขาคือคนที่ขับรถเข้ามาที่จุดนี้
และอย่าลืมว่าเขามองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น
ความจริงแล้ว เขามีส่วนสำคัญมากในเรื่องนี้
หลังจากการปล้นครั้งที่สอง พวกเขามองหาเหยื่อรายต่อไป
ไม่ได้กลับบ้าน ไม่หยุด แต่ทำต่อไป
ในตอนนั้นเอง พวกเขาเห็นแมรี่ แพทริกในรถสีขาว
สาวสวยกำลังขับรถตามลำพัง
พวกเขาคิดว่า "เราจะตามเธอไป"
คุณจะเห็นได้ว่า มีทางโค้งที่คดเคี้ยวมากมาย
ผมไม่เห็นว่ามีไนต์คลับแถวนี้
20 ปีก่อนก็ไม่มีเหมือนกัน
ใช่ เรามาถึงแล้ว ตรงนี้เลย
นี่คือบ้านหลังนั้น
โอเค เราอยู่หน้าบ้านของไมเคิล ลาฮูด
นี่คือตอนที่เมาริซีโอ บราวน์ เผชิญหน้ากับไมเคิล ลาฮูด
เอาปืนจ่อหน้าเขา แล้วสั่งให้เขาส่งเงินมา
สั่งให้ส่งกระเป๋าเงินมา แล้วยิงเขาที่ใบหน้า
มันไม่ใช่อุบัติเหตุ
รู้ไหม การลั่นไกปืนมันยากกว่านั้น
มันไม่ใช่อุบัติเหตุ ปืนไม่ได้ลั่นโดยบังเอิญ
เคนเนท ฟอสเตอร์ปั่นหัวคนพวกนั้น
คณะลูกขุนก็มองออก
เขาเป็นคนหยิ่งผยอง
ผมคิดว่าเขาสามารถพูดอะไรก็ได้ และเขาจะพูดอะไรก็ได้
จนถึงวันนี้ผมยังเชื่อว่า เขายังสามารถพูดอะไรก็ได้
พูดว่าเขาไม่ได้ทำ เขาไม่มี ส่วนเกี่ยวข้องในการฆ่าคุณลาฮูด
คดีของเคนเนท ฟอสเตอร์ ถูกตัดสินก่อนคดีเมาริซีโอ บราวน์
ซึ่งแปลว่าเขาผิดจริง
และนอกเหนือจากนั้น เขาถูกพิพากษาประหารชีวิต
ก่อนมือปืนตัวจริง เมาริซีโอ บราวน์เสียอีก
แปลว่าลูกขุนเชื่อมั่นมาก ว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องในคดีนี้
(แบร์เคาน์ตี)
(อาคารการศึกษาและบริหาร)
(โบสถ์คอมมูนิตีไบเบิล ซานอันโตนีโอ)
ผมรู้ในคืนนั้น หลังจากที่ไมก์จากไปแล้ว
ผมรู้ในตอนนั้นว่าชีวิตจะเปลี่ยนไป
ผมรู้ดี ผมรู้ว่าชีวิตของเราจะไม่เหมือนเดิม
แต่ความแตกสลาย สร้างความแตกสลายเพิ่มขึ้น จริงไหม
ผมบอกกับตัวเองว่า ผมต้องรวบรวมสติให้ได้
ผมจะพูดเป็นอย่างอื่นไม่ได้
สบายดีไหม ดีใจที่ได้เจอ พี่ชาย ขอพระเจ้าอวยพร
และเพื่อนผมคนหนึ่ง เริ่มพูดถึงเรื่องศรัทธา คุณรู้ไหม
เขาบอกว่า "คุณควรลองไปโบสถ์ของผม"
ผมเริ่มสนใจ และมันค่อยๆ แทรกซึม เข้าสู่จิตวิญญาณของผม
แต่ขอบคุณที่มาที่นี่ในเช้าวันนี้ ผมชื่อนิโค ลาฮูด
เรามีเหตุผลที่ชัดเจนในการมาที่นี่เช้าวันนี้
ผมจะเป็นผู้เสแสร้งถ้าไม่เชื่อว่า
ผู้ที่ฆ่าคนตาย เปลี่ยนชีวิตของพวกเขาไม่ได้
คุณรู้ไหมว่าทำไม
เพราะอัครทูตพอล ผู้เขียนพระคัมภีร์ใหม่สองในสามของเล่ม
ผู้ที่เคยเป็นซาลแห่งทาร์ซัส เคยเป็นฆาตกร
ผมคงไม่ใช่ผู้ศรัทธาในพระเยซูเจ้า ถ้าผมไม่เชื่อ
ว่าผู้ที่ฆ่าคนตายไม่สามารถไถ่บาปได้
เพราะพระเจ้าบอกว่าเขาทำได้
ผมไม่สามารถพูดถึงการฆ่าพี่ชายผม หรือสถานการณ์นั้น
โดยไม่รู้สึกอัดอั้น ด้วยความโกรธและเกลียด
อะไรเปลี่ยนมุมมองต่อโลกของคุณ
พระเยซูเจ้าเปิดโลกให้ผม
ความคิดเรื่องการพบเคนเนท ฟอสเตอร์
เป็นประโยชน์สำหรับเขา ผมคิดอย่างนั้น
ที่ผ่านมา ผมไม่รู้สึกว่ามีอะไรขาดหายไป
ในการเดินทางสู่ความสงบของผม
ผมพบความสงบแล้ว
(ศรัทธาของนิโคทำให้เขายอมรับ)
(อดีตที่มีปัญหาของเขาได้)
รู้ไหม ผมไม่เคยทำผิด คนชอบบอกว่าการเลือกผิดคือการทำผิด
การทำผิดเป็นอุบัติเหตุ
ผมไม่ได้ทำผิด ผมเลือกผิด
ผมเคยขายยาเสพติด ผมขายยาเสพติดตอนยังเด็กและโง่
ผมถูกจับเพราะขายยาเสพติด
(ปี 1994 นิโคถูกจับเพราะพยายาม)
(ขายยาอีมูลค่า 3,600 ดอลลาร์ ให้กับตำรวจนอกเครื่องแบบ)
รู้ไหม ผมโมโหตัวเอง เพราะผม ถูกตีตราว่าเป็นพ่อค้ายาเสพติด
เป็นอาชญากร เพราะผมเลือกทางเดินชีวิตผิดไป
ผมแค่โง่
ผมโมโหตัวเอง เพราะผมต้องรับมือกับการตีตรา
ที่ผมเป็นคนทำเอง ผมหมายถึง ผมใช้ชีวิตอยู่กับมัน
ผมถึงเชื่อเรื่องการไถ่บาป โอเคไหม
ผมจำรูปนี้ได้ นั่นรูปเขา
ผมเห็นรูปนี้กับรูปนี้
เขาอยู่นั่น
นี่ตอนอีสเตอร์
มีตะกร้าอีสเตอร์ด้วย
เขาเก่งนะ เขาเก่งมากตอนอายุเท่านั้น เพราะผมเพิ่งจะ
(ลอว์เรนซ์ ฟอสเตอร์ ปู่ของเคนเนท)
แยกเขาออกมาจากประสบการณ์ในวัยเด็ก
และสิ่งต่างๆ ที่เขาต้องเผชิญ
เขากลับมาเดินบนทางที่ถูกต้อง
เคนนี่เป็นลูกของลูกชายคนเล็กของผม
และผมเห็นว่าเขาไม่ได้รับการดูแลที่ดีพอ
ผมยอมรับว่าลูกชายผมติดยา
เขามีปัญหาบ่อยครั้ง
ผมมองว่าเขาจำเป็นต้องเปลี่ยน สภาพแวดล้อมใหม่
ผมขอให้เขามาอยู่กับผมสักพัก
นั่นรูปเราสองคน เคนนี่กับผม
ผมไม่รู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ หรือเพิ่งทำอะไรมา
แต่เห็นได้ชัดว่ามันสนุก เพราะเรายังหัวเราะอยู่เลย
ผมแค่อยากสอนให้เขาเป็นคนดี
ส่วนเรื่องเป้าหมายในชีวิตของเขา
ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง เขาอยากเป็นตำรวจ
คุณเชื่อไหมล่ะ
ตอนมัธยมศึกษาปีที่สอง
เขาเข้ากลุ่มเพื่อนที่สูบกัญชา
และถูกพักการเรียน
นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มเจอปัญหาใหญ่
พอเขาถูกตัดสินประหารชีวิต เพราะเป็นคนขับรถ
ผมไม่เคย ผมไม่เคยเข้าใจ แนวคิดที่ว่าเขาจะถูกประหารเลย
ในใจผมคิดอย่างนั้น ผมคิดว่า "ไม่มีทาง"
พอถึงเวลาประหารชีวิต
ผู้ว่าการรัฐแพร์รี่แถลงว่า
"จะลดโทษให้เหลือจำคุกตลอดชีวิต"
ผมร้อง "โอ้โฮ" ผมบอกกับตัวเอง ผมหมายถึง ใช่ ผมร้องไห้
ใช่ ผมไม่ใช่ลูกผู้ชายพอ ที่จะกลั้นน้ำตาไว้ได้
มันคือน้ำตาแห่งความยินดี
ทีนี้ ตอนนั้นผมบอกกับตัวเอง ประเด็นในตอนนี้คือต้องช่วยเขาออกมา
ความตาย ผมหมายถึง ตลอดชีวิตก็คือตลอดชีวิต
เรายังมีงานต้องทำต่อไป
ผมหมายถึง ใช่ ผมอายุ 90 ปีแล้ว แต่ผมจะคอยดูตอนเขาเป็นอิสระ
ใช่ แม้แต่ตอนนี้ ใช่
ผมพูดไว้ว่าเขาจะเป็นอิสระ
ผมจะทำทุกทางที่ทำได้ เพื่อช่วยให้เขาเป็นอิสระ
ดังนั้นผมจะทำต่อไป และมันต้องเกิดขึ้น
(ครอบครัวฟอสเตอร์หวังว่า คดีของเคนเนทจะได้รับการพิจารณาใหม่)
(โดยคณะกรรมการอภัยโทษ และคุมประพฤติเทกซัส)
(การพิจารณาคดีใหม่ ต้องได้รับ การสนับสนุนจากเจ้าหน้าที่อาวุโสสองคน)
(หนึ่งในนั้นคืออัยการเขต)
- ฉันสนับสนุนนิโค ลาฮูด - ฉันสนับสนุนนิโค ลาฮูด
ฉันสนับสนุนนิโค ลาฮูด
ผมสนับสนุนนิโค ลาฮูด เพราะเขาจะดีต่อชุมชนของเรา
และเขาเหมาะสมกับงานนี้ กรุณาลงคะแนนให้นิโค ลาฮูด
(14 ปีหลังการฆาตกรรมพี่ชายของเขา)
(นิโค ลาฮูด ถูกเลือกให้เป็นอัยการเขต แบร์เคาน์ตี ซานอันโตนีโอ)
เมื่อคุณต้องการคนคอยระวังภัยให้ นิโค ลาฮูดจะช่วยคุณ
วันนี้ผมเป็นสามีและพ่อ อดีตอัยการและผู้พิพากษา
บางคนบอกว่านั่นยังไม่มากพอ
ผมบอกว่าสิ่งที่ทำให้ผมมาถึงตรงนี้ได้ คือการทำงานหนัก
และความเชื่อเรื่องการไถ่บาป
ถ้าเธออายุน้อยกว่านี้สองสามเดือน มันจะเป็นการฆาตกรรม
ผมหมายถึง...
ผมไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าผมจะได้เป็นอัยการ
เขตแบร์เคาน์ตีของซานอันโตนีโอ
มีคนจำนวนมากสงสัยว่า ผมจะเป็นอัยการเขตแบบไหน
(นิโคลัส เอ ลาฮูด ทนายความ)
และมีคนที่บอกว่า "รู้ไหม เขามีประสบการณ์
พี่ชายเขาถูกฆ่าบนถนนหน้าบ้านของเขา"
และมีคนกลุ่มหนึ่งที่คิดว่าผม
ผลักดันโทษประหารเสมอ
ผมไม่เชื่อว่าเรามีความสมดุล
เราผลักดัน เรื่องนั้นไม่ต้องสงสัย
วันนี้ผมต้องพิจารณาคดีสามคดี ที่มีโทษประหารชีวิต
แต่ใครก็ตามที่พูดออกมาอย่างเต็มปาก
ว่าผมต่อต้านโทษประหารชีวิต
ผมถามว่า "คุณทดสอบทฤษฎีของคุณหรือยัง" "คุณหมายความว่าอะไร"
"ลูกของคุณถูกยิงแสกหน้า บนถนนหน้าบ้านคุณหรือเปล่า"
(นิโค ลาฮูด อัยการเขตคดีอาชญากรรม)
"เปล่า"
"ไม่รู้สิ ผมคิดว่าคุณคิดว่า คุณต่อต้านโทษประหารชีวิต คุณแค่ไม่รู้"
(เดือนกรกฎาคม ปี 2006 นิโค ลาฮูดเข้าร่วมในการประหารชีวิต)
(เมาริซีโอ บราวน์ ฆาตกรที่ฆ่าพี่ชายเขา)
ตอนผมไปร่วมการประหารชีวิต เมาริซีโอ บราวน์
ผมยังโกรธมากอยู่
พวกเขาถามว่า "คุณมาที่นี่ทำไม"
ถ้าคุณอยากให้ผมพูดเหมือนตอนนั้น ผมตอบไปว่า
"ผมมาทำไมก็ไม่ใช่เรื่องของคุณ
ผมมาเพราะอยากดูมันจนจบ
เขาฆ่าพี่ชายผม ผมต้องเห็นกับตาตัวเอง ว่าเขาไปหาพระเจ้าแล้ว
ผมต้องเห็นด้วยตาตัวเองว่าเขา หายใจเฮือกสุดท้ายแล้วไปหาพระเจ้า"
ผมพร้อมที่จะประนีประนอม ในทุกสถานการณ์
มีคนที่อยากให้ผมสนับสนุนเพื่อไมเคิล
และถ้าผมยอมเจอเขา มันไม่เกี่ยวกับคำพิพากษา
เขามีสิทธิขอคุมประพฤติเมื่ออยู่ครบ 40 ปี
ถ้าเขาเปลี่ยนแปลงชีวิตได้ ก็ขอพระเจ้าอวยพรให้เขา
ผมจะไปเยี่ยมเขาเป็นประจำ เอาแบบนี้ดีไหม
(นิโค ลาฮูด ยอมคุยกับลอว์เรนซ์ ฟอสเตอร์)
(เรื่องโอกาสในการพูดคุยกับเคนเนท)
- ไงครับ ดีใจที่ได้เจอคุณ - ดีใจที่ได้เจอคุณ คุณดูหล่อนะ
คือผมไม่ได้อยากหล่อนะ ผมแค่ไปโบสถ์มาตอนเช้า
ครับ ผมก็ไปโบสถ์มาเหมือนกัน
รู้ไหม เรามีจุดประสงค์ที่มาที่นี่
ถึงแม้จะมีบางอย่าง เกิดขึ้นในครอบครัวของเรา
ที่เราต่างก็เสียใจ
ผมหมายถึง ผมเสียใจ และรู้สึกเสียใจกับคุณด้วย...
และผมหวังว่าเราจะไม่เกลียดชังกัน
แต่ผมคงพูดได้แค่ผมเสียใจ และผมขอโทษในสิ่งที่เขาทำ
และเขาก็เหมือนกัน
ตอนนี้เขาคิดได้แล้วเขาอยากขอโทษ
เคนนี่ขับรถคันนั้น
เมาริซีโอได้รับโทษในสิ่งที่ทำกับพี่ชายคุณ
และเคนนี่ถูกขังมา 24 25 ปี ถูกจองจำ
ตอนนี้ผมพยายามคิดว่าพอจะมีทางไหม...
ไม่รู้ว่าถ้าเขาได้รับการพิจารณาคดีใหม่
หรือไม่รู้สิ มันจำเป็นต้องมีอะไรบ้าง
ใช่ ผมรู้ว่าคุณมีความเห็น และคุณมีความเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น
ตามที่คุณได้รับฟังมา
- เขาถูกตั้งข้อหาฆาตกรรม - ใช่
ภายใต้กฎหมายการมีส่วนร่วม
ไม่จำเป็นต้องลั่นไกหรือแทงเอง ถึงจะเป็นคนรับผิดชอบ
นั่นคือสถานการณ์ของเราในเรื่องเคนเนท
- ใช่ ผมขอถามคุณหน่อย - ได้สิ
เอาละ มันมีผลประโยชน์บ้างไหม
สำหรับทนายจำเลยที่ทำคดีพวกนี้
ผมจะบอกให้นะ แนวคิด ของกฎหมายการมีส่วนร่วม
คือให้ผลประโยชน์กับชุมชน
ไม่เกี่ยวกับผลประโยชน์ ของจำเลยหรือของรัฐ
มันคือผลประโยชน์ของชุมชน ลองคิดดูสิ
มีบางคนที่อยู่ข้างนอกนั่นที่คอยจัดแจง
และเป็นผู้บงการ
ถ้าเราไม่ทำให้บุคคลนั้นต้องรับผิดชอบ
และคนผิดคือคนที่ถูกสั่งให้ก่ออาชญากรรม
จะมีคนไม่ต้องรับโทษในหลายเรื่อง
เอาเถอะ ใช่ ผมแค่ลองดู
ผมแค่พยายามหาอะไรสักอย่าง ที่จะทำให้เราได้เปรียบ
ในการที่เคนนี่อาจจะ...
ได้รับการพิจารณาคดีใหม่ และได้รับอะไรบางอย่าง
ที่อาจนำไปสู่การปล่อยตัวเขา ออกจากเรือนจำ
ผมไม่มีความปรารถนาที่จะคุยกับเคนเนท
แต่ผมก็ไม่มีปัญหาอะไรที่จะคุยกับเขา
แล้วคุณรู้ไหม นั่นอาจเป็นสิ่งที่เขาต้องการ
ไม่มีใครรู้ว่ามันจะช่วยอะไร แต่สิ่งที่ผมจะพูดคือ
ผมจะเข้าไปด้วยหัวใจที่เปิดกว้าง
แต่อยากให้คุณรู้เอาไว้ เพราะผมอยากให้เราชัดเจน
ว่าผมไม่มีความตั้งใจ ที่จะสนับสนุนให้เคนเนท
ได้ออกมาเร็วกว่าที่ควรเป็น แค่บอกให้คุณรู้เอาไว้
และผมอยากซื่อสัตย์กับคุณ
เขาสามารถบรรลุเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ จากข้างในนั้นได้
และถ้าเขาออกมาในเวลาที่ถูกต้อง ผมก็โอเคกับมัน
ผมโอเคกับผลลัพธ์ของระบบ เอาแบบนี้ดีไหม ผมโอเคกับมัน
ผมคิดว่ามันน่าสนใจดี
เขาพยายามเข้าประเด็นอย่างนุ่มนวล
ว่าเขาเชื่อว่าเคนเนทถูกลงโทษมากเกินไป
รุนแรงเกินไป หรือไม่ยุติธรรม
ซึ่งเขามีสิทธิคิดแบบนั้น
ผมไม่มีปัญหาอะไร แต่...
ผมหมายถึง ถ้าผม... "ถ้า" เน้นคำว่าถ้า ซึ่งมันจะไม่เกิดขึ้น
ถ้าผมอยากช่วยให้เขาออกมาเร็วขึ้น ผมก็ไม่มีอำนาจ
กฎหมายคือกฎหมาย
เขายังไม่มีสิทธิ ไม่ว่าใครอยากให้เขาออกมาก็ตาม
จนกว่าจะครบ 40 ปี
(สามเดือนหลังจากการสัมภาษณ์ครั้งแรก)
(เคนเนท ฟอสเตอร์ ยอมตอบคำถามเพิ่มเติม)
เรื่องหลักๆ ที่ผมอยากคุยกับนิโค
มีอยู่ไม่กี่เรื่อง
ผมอยากคุยกับเขาเรื่องพลังของคน
และความสามารถในการผ่านพ้น สถานการณ์แบบนี้ไปได้ คุณรู้ไหม
เพื่อก้าวข้ามไปสู่อีกฝั่ง กลายเป็นคนที่ดีขึ้น
และเพื่อคุยกับเขา
ว่าอาจมีสักครั้งในชีวิต ที่เขาอาจตกอยู่ในสถานเดียวกับผม
คุณรู้ไหม เขาอาจต้องมานั่งอยู่ตรงนี้
ผมมองเขาในฐานะคนที่เคยเลือกทางชีวิตผิด
แต่สามารถดำเนินชีวิตได้อย่างถูกต้อง
ซึ่งผมรู้สึกชื่นชม
ผมชื่นชมเขาในฐานะมนุษย์ และชื่นชมสิ่งที่เขาทำ
และบางทีสักวันหนึ่งข้างหน้า ในการพูดคุยกัน
เราอาจจะคุยกันเรื่องกฎหมายว่า...
คดีของผมสมควรตายไหม
จากเวลาที่ผมติดคุกมา ผมควรได้โอกาสกลับสู่สังคมไหม
ผมเคยอ่านเจอว่า เมื่อคุณต้องการการให้อภัย
คุณต้องซื่อสัตย์กับสิ่งที่คุณทำ
ซึ่งหมายความว่า ผมต้องนั่งคุยกับคุณลาฮูด
เพื่อคุยเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นทีละประเด็น
ถ้ามีใครก็ตามที่ควรรู้อะไร ถ้านิโคกับครอบครัวควรรู้อะไร
เมาริซีโอไม่อยากให้มันเกิดขึ้น
เมาริซีโอแค่อยากเอาหน้า
ไม่ได้มีการวางแผนปล้นใคร
ไม่อย่างนั้นต้องมีคนไปกับเมาริซีโอ เหมือนครั้งก่อนหน้าในคืนนั้น
ต้องมีคนลงไปช่วยเขา
คุณไม่ส่งคนคนเดียว ไปปล้นคนสองคนหรอก คุณไม่ทำแน่
ผมอยากพูดอะไรบางอย่าง
และผมเก็บมันเอาไว้เพื่อสารคดีเรื่องนี้เลย
มันเป็นเรื่องที่...
นิโคไม่รู้
เป็นเรื่องที่ผู้สนับสนุนผมบางคนไม่รู้
แต่ผมอยากให้โลกได้รู้
คืนนั้นตอนเราอยู่ในรถ
แมรี่ แพทริกมาคุยกับเราตรงนี้ คุยกับเราอยู่ที่รถ
แล้วถามว่า "นี่ พวกคุณตามฉันมาใช่ไหม"
และ "เปล่า เราไม่ได้ตามคุณมา"
ทั้งหมดอยู่ในบันทึกการพิจารณาคดี แต่นี่คือส่วนที่ไม่อยู่ในนั้น
ตอนไมเคิล ลาฮูด ยืนอยู่ตรงสุดถนนส่วนบุคคล
ผมไม่รู้ว่าเขาหัวเสีย
หรือเขาอาจโกรธ ที่เธอคุยกับเรานานมาก
แต่ไม่ว่าจะมีคนเชื่อหรือไม่ก็ตาม
และสิ่งที่ผมพูดอาจทำร้ายตัวผมเองได้
แต่เขาชูนิ้วกลางให้เรา
แบบนี้ คุณรู้ไหม
และด้วยอารมณ์ขัน ผมบอกเมาริซีโอว่า
"เพื่อน นายยอมให้หมอนั่น แจกของเราแบบนี้เหรอ"
ซึ่งเป็นแค่การล้อเล่น
มัน มันไม่ได้มีความหมายอะไร
แต่นั่นคือตอนที่เมาริซีโอกระโดดลงจากรถ
เขาลงรถแล้วเดินขึ้นไป ตามถนนส่วนบุคคลนั่น
ผมรู้สึกว่า
ถ้าผมไม่พูดอย่างนั้น เราก็คงขับรถไป
ผมขอรับผิดเอง
ขอให้โทษผม
ถ้าผมต้องถูกประหารชีวิต
เพราะคำที่ปากงี่เง่าของผมพูดออกมา
ผมก็ยอมรับ
คำพูดของผมทำให้เมาริซีโอลงจากรถ
คำที่ว่า "นายยอมให้หมอนั่นทำแบบนี้เหรอ"
แล้วเขาก็ลงรถไป พยายามทำตัวเป็นนักเลง
มันคือสิ่งที่ผมต้องทนอยู่กับมัน
มันคือสิ่งที่ผมอยากนั่งต่อหน้านิโค แล้วบอกเขาว่า
"เราไม่ได้พยายามปล้นพี่ชายคุณ"
แต่บางทีการที่ผมถูกตัดสินประหารชีวิต
อาจเป็นสิ่งที่ช่วยตีก้นผม
เตือนผม
ให้หุบปาก
รับฟัง ใส่ใจ ใช้ชีวิตอย่างถ่อมตน
ทำไมคุณต้องเชื่อเรื่องนี้
เพราะสิ่งที่ผมพูดสามารถทำร้ายผมได้
สิ่งที่ผมเพิ่งพูดไป สามารถนำกลับมาเล่นงานผมได้
ผมต้องกลับไปที่ห้องขัง สวดภาวนาและขบคิด
"ผมอยากพูดอะไรกับนิโค ลาฮูด" เพราะถ้าเขาไม่ยอมมาพบผม
นี่อาจเป็นทางเดียวที่เขา จะได้ฟังเรื่องราวจากผม
ที่ผ่านมาคำแก้ต่างของผมคือ เราไม่ได้วางแผน
เราไม่เห็นด้วยกับการก่ออาชญากรรม
ที่ผมพูดว่า "นี่เพื่อน นายยอมให้ หมอนั่นแจกของเราแบบนี้เหรอ"
ไม่ได้เป็นอาชญากรรม
แต่ผมต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น
เพราะสิ่งที่ผมพูดกับเมาริซีโอ
เมาริซีโอไม่ได้พยายามฆ่าเขา เขาแค่พยายามทำตัวเป็นนักเลง
และเขาต้องตายเพราะมัน
รู้ไหม ผมมีเรื่องจะบอกคุณ
ความรู้สึกที่เลวร้ายที่สุดในโลกคือ
การที่มีใครสักคนดูแลคุณ
อย่างดีมาก
ให้ทุกอย่างที่คุณต้องการ เท่าที่พวกท่านจะทำได้
แต่คุณกลับทำร้ายพวกท่าน ไม่ให้เกียรติพวกท่าน
เหมือนที่ผมทำกับครอบครัวของผม
คุณรู้ไหม ปู่รับตัวผม มาจากพ่อที่ติดยาเสพติด
แม่ผมเป็นโสเภณี
เธอเป็นโรคเอดส์ตายปี 1993
ท่านพยายามแยกผมออกมา รู้ไหม พยายามเลี้ยงผมให้ดี
มีสิ่งหนึ่งที่พ่อของนิโค ลาฮูด
คุณไมเคิล ลาฮูด ซีเนียร์เคยพูดไว้
"คุณอาจใช้เวลาสั่งสมชื่อเสียง มา 20 หรือ 30 ปี
แต่คุณทำลายมันได้ใน 30 วินาที"
(เคนเนทเหลือเวลาอีก 18 ปี จึงจะมีสิทธิขอคุมประพฤติ)
ขอบคุณครับ
(ลอว์เรนซ์ ฟอสเตอร์ อายุ 90 ปี ยังคงรณรงค์)
(ให้ปล่อยตัวหลานชาย)
(นิโค ลาฮูดไม่ได้เป็นอัยการเขตสมัยที่สอง)
(ในปี 2018)
(เขากับเคนเนทยังไม่เคยพบกัน)