ตอนผมเป็นเด็ก วันนึงปู่เอาปืนลูกซองกลับบ้านมาด้วย
จําได้ว่าความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในหัวผมคือ
"เห้อ ชีวิตคงง่ายขึ้นเยอะ
ถ้าฆ่าย่าทิ้งให้จบๆ ไปซะ"
แต่มันก็แค่ความคิด
แค่คิดเฉยๆ
(ในปัจจุบัน มีฆาตกรมากกว่า 160,000 คน)
(ถูกจองจําอยู่ในเรือนจําสหรัฐฯ)
(ในจํานวนนี้ มากกว่า 20,000 คน เป็นวัยรุ่นในวันที่ลงมือกระทําผิด)
ผมเองก็อยากย้อนเวลากลับไป บอกตัวเองว่าอย่าทํา
ทําอย่างอื่นไปเลย แต่อย่าทําอย่างนั้น
(ห้องใหม่)
และผมเกลียดที่มันส่งผลกระทบต่อใครหลายคน ในทางที่ไม่ดีหลายอย่าง
โดยเฉพาะแอชลีย์
(นี่คือเรื่องราว ของผู้ต้องขังหมายเลข 02313973)
(และผู้ต้องขังหมายเลข 02097700)
การเสียชีวิตของเหยื่อในคดี คือเรื่องที่หนักหน่วงสําหรับฉัน
และฉันคิดว่าตัวเองยัง ปลงกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้จนถึงวันนี้
ฉันไม่ใช่ฆาตกรจริงๆ
แต่นั่นคือตราบาปที่จะติดตัวฉันไปตลอดชีวิต
ผมคิดว่าเราทุกคนสามารถเป็นบุคคลอันตรายได้
คนบอกว่าเราเป็นปีศาจ
ผมไม่ได้จะมาบอกว่าผมบริสุทธิ์
ผมเพิ่งฆ่าคนไปอย่างเลือดเย็น
(เราคือฆาตกร)
(สูญสิ้นความบริสุทธิ์)
(ปารีส รัฐเท็กซัส)
ถ้ามีคนมาเคาะประตูบ้านเราหลังเที่ยงคืน
ให้รู้เลยว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
ภรรยาผมรู้สึกกังวลใจ
และพอนึกย้อนกลับไป เธออาจคิดถูกแล้วก็ได้
พอเปิดประตู ผมมองเห็นคู่รักหนุ่มสาวยืนอยู่
ตัวเปียก หนาวเหน็บ
พวกเขาบอกว่ารถเสีย
ผมเลยบอกว่าจะขับไปส่งสักสองสามกิโล
ให้ถึงที่ที่พวกเขาอยากไป
สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น อยู่นอกเหนือความเข้าใจของผมโดยสิ้นเชิง
(ภาพจากสถานที่เกิดเหตุ)
ผมนึกไม่ถึงว่าพวกเขาจะทําแบบนั้นได้
ฉันชื่อแอชลีย์ มอร์ริสัน ถูกตัดสินจําคุก 30 ปี
ตอนที่โดนจับ ฉันอายุ 17
ผมชื่อคริสเตียน ซิมส์
ต้องโทษจําคุก 35 ปี ฐานฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน
ตอนที่ถูกจับ ผมอายุ 16
(คริสเตียน ซิมส์และแอชลีย์ มอร์ริสัน ทั้งคู่ถูกตัดสินว่ามีความผิด)
(ในคดีฆาตกรรมแอนนี่ โลอิส ซิมส์ ในปี 2014)
ชีวิตผมเจอเรื่องแย่ๆ มาเยอะ
(โอ.แอล. ลูเธอร์ ยูนิต, รัฐเท็กซัส)
เยอะเกินไป
เกินที่ผมจะรับไหว
แต่ละคนก็มีจุดแตกหักของตัวเอง และผมคิดว่าผมไปถึงจุดนั้นแล้ว
(วิลเลียม พี. ฮอบบี้ ยูนิต, รัฐเท็กซัส)
เวลาที่นึกย้อนกลับไป
ฉันรู้สึกสูญเสียอะไรไปครั้งใหญ่
และมักจะมีคําถามว่า
"สมมติ..."
(ปี 2008 แอชลีย์ มอร์ริสัน ย้ายมาที่เมืองปารีส รัฐเท็กซัส พร้อมครอบครัว)
(ยินดีต้อนรับสู่ย่านประวัติศาสตร์ใจกลางเมือง ปารีส เท็กซัส ที่ที่ชาวเท็กซัสมุ่งสู่ความสําเร็จ)
เราย้ายไปเท็กซัสตอนฉันอายุ 11
(โรงละครชุมชน)
ที่นั่นเป็นเมืองเล็กๆ
(แอนทีค มอลล์)
คนที่นั่นอยู่กันมาหลายต่อหลายรุ่น
ที่โรงเรียนที่เราไปเรียน
ฉันเป็นเด็กเงียบๆ ขี้อาย
ไม่มั่นใจในตัวเอง
จะบอกว่าเป็นพวกเนิร์ดก็ได้
มีคนแกล้งฉันอยู่แล้ว
แต่วงโยธวาทิตมอบเป้าหมายในชีวิตให้ฉัน
ฉันได้ขึ้นเป็นหัวหน้ากลุ่มเครื่องดนตรีที่ฉันเล่น
เพื่อนฉันอยู่วงโยธวาทิตเกือบทุกคน
(คริสเตียน ซิมส์เข้าวงโยธวาทิต หลังจากแอชลีย์หนึ่งปี)
ฉันกับคริสเตียนเจอกัน เพราะเราเล่นคลาริเน็ตทั้งคู่
ในตอนแรก เขาไม่สุงสิงกับใครเลย
ไม่คุยกับใคร ไม่มีเพื่อน
ฉันจําได้ว่าชอบความลึกลับในตัวเขา
ความรู้สึกที่สัมผัสได้จากเขาคือ เขาเป็นคนที่ไม่...
แทบจะแตะต้องไม่ได้เลย เพราะไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขา
นั่นยิ่งทําให้ฉันสนใจเขา
(โอ.แอล. ลูเธอร์)
ตอนเป็นวัยรุ่น ผมค่อนข้างเก็บตัว
ผมอยู่กับปู่ย่า
และถ้าจะให้พูดกันตรงๆ คือ ผมเกลียดมาก
อยู่แล้วไม่มีความสุขเลย
ย่าผมเขาไม่ค่อย...
จะว่ายังไงดีล่ะ
ย่าเป็นคนไม่ผ่อนปรน
พูดตรงๆ เลยนะ
ย่าถึงขั้นพยายาม ทําลายมิตรภาพที่ผมมีกับเพื่อนหลายคน
ผมก็เลยไม่ให้โอกาสตัวเองได้สนิทกับคนอื่น
ผมตั้งใจพาตัวเองออกมาอยู่ห่างๆ
แต่กับแอชลีย์ จะบอกว่าเธอทําให้ผมรู้สึกเป็นที่ยอมรับก็ได้
ครั้งแรกที่เจอแอชลีย์ มอร์ริสัน ผมอยู่ป.หก
ส่วนเธออยู่ม.หนึ่ง
เธอเป็นคนสวย
ไม่รู้จะเรียกว่าเคมีตรงกันได้ไหม
ก็ตลกดี เราเหมือนเป็นคู่แข่งกันยังไงไม่รู้
แล้วเธอก็ส่งข้อความหาผม และมันก็เริ่มจากตรงนั้น
(วิลเลียม พี. ฮอบบี้ ยูนิต กรมราชทัณฑ์เท็กซัส)
พอได้รู้จักคริสเตียน เขาบอกฉันว่า
ปู่กับย่ารับเขาเป็นลูกบุญธรรม
เพราะชีวิตที่บ้านเขาไม่โอเค
พ่อแม่เขาเลี้ยงดูเขาไม่ได้
เพราะงั้นเขาก็เลยรู้สึกว่าตัวเองไม่มีบ้าน
เขาเคยเล่าเรื่องปู่ย่าให้ฟัง เล่าว่าเขาไม่มีความสุขเท่าไหร่นัก
ฉันกับแม่ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีมากนัก
แต่คริสเตียนทําให้ฉันรู้สึกว่า ในที่สุดฉันก็ได้เจอกับคนที่เข้าใจฉัน
การได้รู้สึกว่ามีคนเข้าใจเรา สักครั้งในชีวิต คือความรู้สึกที่ดีมาก
นั่น... คิดว่าตอนนั้นแหละ
นั่นคือตอนที่ฉันตกหลุมรักเขา
เราหลงกันมาก
พอมองย้อนกลับไป ตอนนั้นฉันไม่เป็นตัวเองด้วยซ้ํา
ฉันเหมือนเป็นร่างแยกของเขา
ไม่สําคัญว่าฉันต้องการอะไร คิดอะไร
ฉันทําทุกอย่างเพื่อเขา และตอนนั้นฉันก็ยินดี
เรารักกันในเวลาไม่นาน
เราเจอหน้ากันทุกวัน
คงเพราะผมตกหลุมรักล่ะมั้ง
หรือไม่รู้เป็นเพราะอะไร แต่ผมเปิดใจให้เธอ
ผมสนิทกับเธอ คุยกับเธอเรื่องต่างๆ
ที่ผมไม่คุยกับใครเลย
นั่นน่าจะเป็นสิ่งที่ดึงดูดเราเข้าหากันล่ะมั้ง
เราพยายามปลอบประโลมกันและกัน
มีคืนนึง ฉันกับแม่เถียงกันใหญ่โต
และสัญชาตญาณแรกของฉันคือ เล่าให้คริสเตียนฟัง
เพราะเขาจะปกป้องฉัน เขาจะอยู่เคียงข้างฉัน
เขากับฉันมาเจอกัน เราแต่งเรื่องขึ้นมา
เพื่อให้เขาย้ายมาอยู่กับฉันได้
เพราะฉันคิดว่าทําแบบนั้นแล้วเขาจะปกป้องฉันได้
(ตุลาคม 2014 คริสเตียนย้ายมาอยู่กับแอชลีย์ ที่บ้านพ่อแม่ของแอชลีย์)
(ตอนนั้นพวกเขาอายุ 16 และ 17 ปี)
ทีแรกมันก็ดี
แต่ฉันไม่เคยรู้เรื่องสุขภาพจิตเขาเลย จนกระทั่งเขาย้ายมาอยู่กับที่บ้านฉัน
ฉันว่าตอนนั้นฉันไม่ได้เข้าใจอย่างถ่องแท้
เขาโกรธมากกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
เขาจะโกรธเวลาอยู่กับน้องๆ ฉัน
โดยเฉพาะน้องคนเล็กซึ่งตอนนั้นอายุแค่สามขวบ
และเขาเก็บปืนไว้ในบ้าน เป็นกระบอกที่เขาเอาติดตัวมาด้วย
นั่นแหละที่น่ากลัว
ทีแรกมันก็ดี
ไม่ต้องอยู่กับย่าที่ทําให้ชีวิตผมเหมือนตกนรก
แต่ดูเหมือนว่า ยิ่งอยู่กันไป
มันก็เริ่มไม่ราบรื่นขึ้นทุกที
เหมือนไม่มีอะไรเข้าที่เข้าทาง มีแต่แย่ลงเรื่อยๆ
และผมอยากหนีไปจากมัน
อยู่มาวันหนึ่งผมก็ "ช่างแม่ง ฉันจะไปจากที่นี่"
สุดท้ายผมก็บอกแอชลีย์ว่า "เฮ้ ไม่รู้ว่าเธออยากมาด้วยรึเปล่านะ
แต่ฉันจะไปจากที่นี่"
และเธอบอกว่า "ฉันอยากไปด้วย"
ผมบอกเธอ...
อืม...
เอาเถอะ สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจมากับผม
เรามีแผนเดียว คือหนีไปด้วยกัน
ตามประสาวัยรุ่นทั่วไป
แต่มันเปลี่ยนไปจากนั้น
เขาพูดขึ้นมาว่า อยากฆ่าปู่กับย่า
ปล้นของมีค่าไปให้หมด
ไปเริ่มต้นชีวิตของเราเอง ไม่มีกฎ ไม่มีใครมากะเกณฑ์
ฉันไม่โอเคกับเรื่องนั้น
ถามว่าฉันเชื่อเขาไหม ก็ไม่ค่อย
แต่ฉันจําได้ว่าตอนนั้นฉันไม่มีความสุข
ที่อยู่กับเขา
แต่เขาลากครอบครัวฉันมาเกี่ยวด้วย ขู่จะทําร้ายพวกเขา
ตอนที่เขาพูดว่า "ถ้ากําจัดเหตุผลที่ถ่วงไม่ให้เธอไปกับฉันซะ
แค่นั้นเธอก็ไปกับฉันได้แล้ว" ไม่ว่ายังไงก็ต้องไป
ในตอนนั้น ประเด็นมันไม่ใช่ฉันเชื่อหรือไม่เชื่อเขา
เพราะฉันเลือกที่จะไม่เสี่ยง
ดีกว่าปักใจไม่เชื่อว่าเขาทําอะไรแบบนั้นได้ แล้วมารู้ทีหลังว่าคิดผิด
ฉันจําไม่ได้จริงๆ ว่าวันนั้นเริ่มต้นยังไง
จําได้ว่าเก็บกระเป๋า...
แล้วแม่ก็เข้ามาในห้องนอน ถามว่านี่มันยังไงกัน
ฉันจําได้ว่าตัวเองร้องไห้และบอกแม่ว่า
"หนูต้องออกไปจากบ้านหลังนี้ พวกหนูจะย้ายออก เราจะไปจากที่นี่"
ตอนที่จะเดินผ่านประตูออกมา ก็โดนแม่ผลักไล่
แม่เอากุญแจฉันไป เอามือถือฉันไป
ฉันไม่คิดจะกลับไป ฉันไม่ไหวกับครอบครัวนั้นแล้ว
(หลังเวลาเที่ยงคืน ของวันที่ 17 ธันวาคม 2014 ไม่นาน)
(แอชลีย์ก็ออกจากบ้านของครอบครัว แล้วไปกับคริสเตียน)
เราเริ่มออกเดิน
ตอนนั้นเป็นตอนกลางคืน
เราเดินกันอยู่นาน
จนในที่สุดก็ไปถึงบ้านหลังหนึ่ง...
เราเคาะประตู ขอให้เขาขับรถไปส่ง
ผู้ชายคนนั้นขับไปส่งเรา
ที่ไหนสักแห่งที่ไม่ไกลจากบ้านปู่ย่าของคริสเตียน
(หลังจากฟ้าสางไม่นาน ทั้งสองก็เดินไปที่บ้านอาของคริสเตียน)
(ที่อาศัยอยู่ใกล้กัน)
(พวกเขาพบว่าไม่มีใครอยู่ในบ้าน)
เราไปที่บ้านของอาผม
ประตูล็อกอยู่
ผมทุบกระจก เปิดหน้าต่าง เข้าไปข้างใน
ผมค้นดูทั่วบ้าน แล้วก็เจอปืนกระบอกนั้น
ผมตรวจดูกระสุน ใส่มันกลับเข้าไป
บอกแอชลีย์ว่า "เดี๋ยวอีก 15 นาทีฉันจะกลับมา รอที่นี่นะ"
แล้วผมก็ออกไป
(คริสเตียนถือปืนไรเฟิลเดินไปที่บ้านปู่ย่า)
(ให้แอชลีย์รออยู่ข้างหลัง)
ผมเดินไปที่บ้านปู่ย่า
มองเห็นย่าอยู่ในบ้าน
ผมหยิบก้อนหินขึ้นมาจากทางรถที่เทกรวดไว้
แล้วก็ปาหินใส่อ่างล้างมือที่อยู่หลังบ้าน ล่อให้ย่าออกมา
ไม่รู้แฮะ นี่มัน...
แล้ว...
ย่าก็ออกมา ทันทีที่ย่ามองมาที่ผม ผมก็เหนี่ยวไก
แล้วผมก็เดินเข้าไปหาย่า
ย่ายังตัวสั่นๆ อยู่
ผมเลยคิดว่า "สงสัยจะยังไม่ตาย"
ก็เลยยิงไปอีกนัด เข้าที่หลังศีรษะ
"ฉิบหายแล้ว"
นั่นคือความคิดแรกในหัว "ฉิบหายแล้ว"
"นี่ฉันทําอะไรลงไป"
(หลังจากยิงคุณย่า คริสเตียนกลับไปหาแอชลีย์)
เขากลับมา ท่าทางคุ้มคลั่ง
ฉันรู้ว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล รู้ว่าตอนนั้นมีอะไรผิดปกติ
เขาชูปืนขึ้น โบกไปมา
พูดว่า "เร็วเข้า เก็บข้าวของ ขึ้นรถ"
ตะคอกใส่ฉันเพราะฉันไม่เร็วพอ
ฉันสับสน
เขาบอกฉันว่าเขาฆ่าย่าของเขา
ฉันว่าในทีแรกฉันไม่ได้เข้าใจจริงๆ
หรือแม้แต่หลังจากนั้นก็ด้วย
เขาเล่าให้ฉันฟัง แต่ก็อย่างที่พูดไป ฉันไม่ได้เชื่อเขาเท่าไหร่
ไม่รู้ว่าสมองฉันหยุดรับข้อมูลไปตอนไหน
ในระหว่างเรื่องทั้งหมดนั้น
มันเหมือนเป็นความจริงที่ฉันไม่อยากเผชิญหน้า
เขาบอกให้ทําอะไร ฉันก็ทําโดยไม่ลังเล
ฉันไม่เคยคิดจะเอาตัวรอดเลย
จนตอนนี้ฉันยังก็ไม่รู้ว่า ทําไมตอนนั้นไม่คิดจะทําแบบนั้น
(ทั้งคู่ขโมยรถของย่าของคริสเตียนและหนีไป)
(4 ชั่วโมงต่อมา ปู่ของคริสเตียนก็พบศพภรรยา)
(ไม่มีห้องว่าง)
(แอชลีย์กับคริสเตียนถูกจับในวันต่อมา)
(พวกเขาขับรถไปไกลกว่า 320 กิโลเมตร ไปพักที่โมเต็ลในรัฐโอคลาโฮมา)
ผมบอกตํารวจทันทีว่าผมลงมือคนเดียว เธอไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย
ถ้าให้พูดตามตรง เธอไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลย
เธอ...
เธอไม่ควรต้องมาติดคุก เพราะความผิดพลาดที่ผมก่อ
ไม่รู้จะหาคําไหนมาอธิบาย ความรู้สึกของการที่ตื่นขึ้นมาในเช้าวันนึง
แล้วได้รู้ว่าที่ผ่านมาเรานั่งข้างฆาตกร บนรถโรงเรียน
จนถึงวันนี้ผมก็ยังทําความเข้าใจไม่ค่อยได้
แต่ผมคิดว่า
ถ้าไม่มีแอชลีย์มาเกี่ยว เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดตั้งแต่แรก
ผมชื่อเอริค เชลตัน
และผมเรียนที่เดียวกับแอชลีย์ มอร์ริสัน และคริสเตียน ซิมส์
(ออลรีเจียนแบนด์, เอริค เชลตัน ยูโฟเรียม วงซิมโฟนี)
ผมรู้จักคริสเตียนมาได้สัก 12 หรือ 13 ปีแล้ว
ผมคงบรรยายว่าคริสเตียนเป็นคนเก็บตัว
ดูออกว่าเป็นเด็กที่ฉลาดมาก
ฉลาด ตั้งใจเรียน
แค่ไม่ใช่คนที่เข้าสังคมเก่ง
คริสเตียนเคยเจอเรื่องเลวร้ายมาในอดีต ข้อนั้นไม่ต้องสงสัย
แต่เขาเรียนได้เกรดดี
แค่คุยด้วยก็ดูออกแล้วว่าอนาคตไกล
เขามีแผนการ เขามีเป้าหมาย
แอชลีย์โตกว่าผมกับคริสเตียนปีนึง
ถ้าคุณอยู่ม.ปลาย อายุต่างกันหนึ่งปีถือเป็นช่องว่างที่ใหญ่มาก
ลักษณะความสัมพันธ์ของพวกเขาคือ
ถ้าเธอเดินไปไหน เขาจะก้มลงจูบพื้นที่เท้าเธอสัมผัส
ถ้าแอชลีย์บอกให้คริสเตียนกระโดดหน้าผา
คริสเตียนก็จะทํา แถมยังจะถามเธอด้วยว่าอยากให้เขาใส่ชุดไหน
เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคน เราก็พูดลําบาก
เพราะผมไม่รู้แน่ชัดร้อยเปอร์เซ็นต์
แต่ผมเห็นความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่
เธออยากได้อะไร ได้
แต่พอเกิดเรื่องไม่ดี
ในลักษณะนี้ขึ้น
ที่มีบทลงโทษ
จู่ๆ เธอก็บอกว่าตัวเองไม่มีส่วนเลย
นั่นคือสิ่งที่คาใจผม
(สํานักงานศาล ลามาร์เคาน์ตี้)
คดีนี้ ตั้งแต่ทีแรกเราก็มองว่า
คนที่เกี่ยวข้องมีสองคน
แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันหาคําตอบไม่ได้คือ ทําไมถึงเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น
ฉันมองว่าไม่มีแรงจูงใจที่ชัดเจน
ฉันชื่อจิล เดรก
และตอนนั้นฉันเป็นผู้ช่วยอัยการเขต ที่ลามาร์เคาน์ตี รัฐเท็กซัส
ที่ที่เกิดเหตุฆาตกรรมนี้ขึ้น
ฉันมีส่วนเกี่ยวข้องในคดีนี้มาตั้งแต่แรก
พอมีคนโทรมา และเรารู้ว่าเป็นครอบครัวซิมส์
เราทุกคนพูดว่า "พระเจ้าช่วย คริสเตียน ซิมส์
เขาเป็นเหยื่อในคดีก่อนหน้านี้"
และความทรงจําของตอนนั้นเริ่มผุดกลับขึ้นมา
ย้อนไปเมื่อปี 2006 คริสเตียนเป็นเหยื่อในคดีล่วงละเมิดเด็ก
เป็นคดีที่น่ากลัวมาก
แฟนของแม่คริสเตียน ซิมส์ ล่วงละเมิดเขา ทั้งทางร่างกาย และอาจจะทางเพศด้วย
ในตอนที่คริสเตียนอายุแปดขวบ
แม่ผมไปคบกับผู้ชายคนหนึ่ง
เขาชื่อแอนโทนี่ เทรนตัน บาร์เบอร์ ผมจําชื่อเขาได้
ไม่รู้แฮะ เรื่องนี้เล่ายากอยู่เหมือนกัน
เขาเป็นพวกที่คุณคงเรียกว่าจิตเสื่อม
เกิดเรื่องอะไรขึ้นหลายอย่าง
มีการทุบตี กับการทําอะไรอย่างอื่นอีก
ผมกลัว ฉี่รดที่นอน
และวิธีแก้อย่างหนึ่งของเขาคือ เขาจะใช้ไม้หนีบผ้า
หนีบไปที่ ส่วนลับของผม
น่าจะบอกว่าล่วงละเมิดทางเพศได้
ในฐานะอัยการคดีการล่วงละเมิดเด็ก ฉันทําใจฟังได้ยากมาก
สิ่งต่างๆ ที่คริสเตียนบอกว่าเกิดกับเขา ซึ่งฉันรู้ว่าบางอย่างเกิดขึ้นจริงๆ
ฉันปวดใจมากที่ต้องมาฟัง
(ลดความเร็ว สนามเด็กเล่น)
นั่นคือสถานการณ์ที่เลวร้ายมาก ที่จะเกิดกับเด็กสักคน
(ปี 2007 สํานักงานของจิล เดรก)
(ดําเนินคดีต่อแอนโทนี่ "เทรนต์" บาร์เบอร์ ข้อหาล่วงละเมิดเด็ก)
(เขาถูกตัดสินจําคุก 20 ปี)
(และคริสเตียนตกอยู่ในการดูแลของปู่กับย่า)
ปู่กับย่าของเขาเป็นครอบครัวที่เป็นที่รู้จัก ผู้คนนับหน้าถือตา
พยายามทําดีที่สุด ที่จะมอบบ้านให้เขาพักพิง
แต่เด็กคนนี้เจอโรคเครียด หลังเผชิญเหตุการณ์สะเทือนขวัญ
เขาต้องหาทางแก้ไขปัญหาพวกนี้
ตลอดช่วงชีวิตวัยรุ่น
พวกเราพากันหวังว่า การได้ไปอยู่ในบ้านที่อบอุ่นกับครอบครัวซิมส์
จะเป็นการช่วยเหลือเขา
ผมย้ายไปอยู่กับปู่ย่า
และขอโทษที่หยาบคาย แต่ช่างแม่ง
ไหนๆ แล้วก็เล่าเลยแล้วกัน
เราไม่ควรพูดถึงผู้ล่วงลับในทางไม่ดี
แต่ย่าผมเป็นคนที่เลวร้ายที่สุด
เป็นคนที่มีพิษภัยที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา
ย่าผมล่วงละเมิดผม ทั้งทางจิตใจ ร่างกาย และทางเพศ
ย่าจะเข้ามาหาผมตอนกลางดึก
ทําแบบเดียวกับที่เทรนต์ทํา เว้นแต่
แทนที่จะทุบตีผม ย่าจะทําให้ผมเจ็บปวดด้วยวิธีอื่น
ย่าจะจับส่วนลับของผมแล้วบิดมัน
ไม่รู้สิ สิ่งต่างๆ ที่ย่าทํา จัดว่าเป็นพวกซาดิสม์ขนานแท้ได้เลย
เลวร้ายยิ่งกว่าเทรนต์
น่าสนใจมาก
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินการกล่าวหาลักษณะนี้
เวลาที่ได้ยินใครบอกว่าถูกล่วงละเมิด ฉันไม่ชอบที่จะปัดทิ้ง
ฉันบอกได้เลย ฉันไม่แน่ใจว่าฉันเชื่อไหม
ถ้าย่าเขาทําอะไรที่เป็นชนวนเหตุให้เขาฆ่าเธอ
งั้นเขาก็น่าจะบอกทนายของเขา ตั้งแต่ที่มีการพิจารณาคดี
(คดีของคริสเตียน ซิมส์ ไม่มีการพิจารณาคดี)
(แต่เขาสารภาพผิดเพื่อแลกกับโทษจําคุก 35 ปี)
ฉันตกใจมากที่ได้ยินคริสเตียน พูดว่าย่าเขาล่วงละเมิดเขา
ถ้าตอนนี้มีข้อมูลนี้ออกมา
พวกเราต้องตามสืบสวนและนํามาพิจารณาแน่นอน
เราจะทําอย่างนั้น อัยการย่อมแสวงหาความยุติธรรม
แต่นี่เขาเล็งปืนไปที่เธอ ยิงเข้าที่แก้ม
ยิงแสกหน้าเลย
และสําหรับฉัน
ที่เขาพูดแบบนั้นก็เพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น
เรื่องที่เขาต้องติดคุกเพราะฆ่าเธอ
(ด้วยรักและอาลัยถึง แอนนี่ โลอิส ซิมส์)
แม่ฉันเป็นแม่ที่ดีที่สุดที่ชีวิตนี้จะมีได้
เป็นคนที่รักและเมตตา
การที่คริสเตียนพูดว่าแม่ฉันเคยทารุณเขา
เป็นเรื่องน่าเจ็บแค้นมาก
เหมือนเอามีดมากรีดหัวใจกัน
เอามาแทงข้างหลังกัน
พ่อแม่ฉันทําเพื่อเธอขนาดไหน แต่เธอตอบแทนแบบนี้
ฉันชื่อลอรี่ เกียร์
ฉันเป็นลูกของแอนนี่ โลอิส ซิมส์
นี่เป็นรูปของพ่อกับแม่ฉัน
น่าจะถ่ายตอนที่ออกมาจากโบสถ์
นั่นแม่ฉันยืนอยู่ในห้องครัว
ใช่
ถ้าตอนนี้ยังโทรถาม สูตรอาหารจากแม่ได้อยู่ก็น่าจะดี
ตอนที่พ่อแม่ฉันรับคริสเตียนมาอยู่ด้วย
แน่นอนตอนนั้นมันคือ "นี่คือสิ่งที่เราต้องทํา"
และแม่ฉันไม่มีทางทารุณเขาแน่นอน
แม่ไม่ใช่คนแบบนั้น ไม่มีทางทําเรื่องแบบนั้น
พวกเขาเลี้ยงคริสเตียน เหมือนที่เลี้ยงฉันกับพี่ชาย
แต่คริสเตียนผ่านเรื่องเลวร้ายมา
พวกเขาก็พยายามจะมอบความช่วยเหลือให้ หาที่ปรึกษาให้
มอบบ้านที่อบอุ่นและมั่นคงให้
พยายามส่งเสริมเขาจากทางนั้น
สิ่งใดก็ตามที่จําเป็นต่อเขา เขาได้รับทุกอย่าง
ครั้งแรกที่ฉันได้รู้เรื่องแอชลีย์ คือตอนที่พวกเขาไปงานพรอมด้วยกัน
ฉันเห็นรูปภาพ
จากรูปก็ดูออกเลยว่าเขาชอบเธอมาก
พอมีแอชลีย์เข้ามา คริสเตียนก็เปลี่ยนไปเลย
เขากลายเป็นเด็กที่ต่อต้าน ชอบเถียง
เป็นคนประมาณนั้น
ฉันว่าคริสเตียนคงไม่ทําเรื่องแบบนี้
ถ้าเขาไม่ได้เจอและมีความสัมพันธ์กับแอชลีย์
ฉันเกลียดแอชลีย์ มอร์ริสัน
เราไม่ควรเกลียดคนอื่น แต่ฉันเกลียด
ฉันเชื่อว่าแอชลีย์มีความผิด พอๆ กับคริสเตียน ร้อยเปอร์เซ็นต์
เธอคิดว่าตัวเองจะทําอะไรก็ได้ที่ต้องการ
คิดว่าตัวเองจะไม่ต้องรับผลที่ตามมา
ฉันรู้มาว่าแอชลีย์เล่าเรื่องไม่เหมือนเดิม
ฉันคิดว่าเธอเป็นจอมบงการ
(กรมความปลอดภัยสาธารณะแห่งรัฐเท็กซัส)
(ภายหลังถูกจับกุม แอชลีย์ มอร์ริสันถูกตํารวจสอบปากคํา)
เวลามีสอบปากคํา เราก็หวังว่าจะได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด
และในตอนที่ผมจะสอบปากคําแอชลีย์ ผมก็หวังว่าเธอจะเล่าให้ผมฟัง
ตามความจริงแท้แน่นอน ว่าเกิดอะไรขึ้น
และตอบทุกคําถามที่ผมถามไป
แต่ถามว่าผมได้อย่างที่หวังรึเปล่า เปล่าเลย
ผมชื่อสเตซี่ แมคนีล
ผมเป็นเจ้าหน้าที่เท็กซัสเรนเจอร์ ประจําเมืองปารีส รัฐเท็กซัส
(กรมความปลอดภัยสาธารณะแห่งรัฐเท็กซัส)
ครั้งแรกที่ผมเจอแอชลีย์
ความคิดแรกที่มีต่อเธอคือ
เธอดูเหมือนเด็กม.ปลายอายุ 17 ทั่วๆ ไป
ค่อนข้างไปทางด้อยวุฒิภาวะหน่อย
เธอพูดจาอย่างเป็นอิสระและเปิดเผย
และเธอเลือกที่จะคุยกับผมเลย
โดยที่ไม่รอทนาย
ในตอนนั้นเธอปฏิเสธว่าตนเองไม่รู้
ว่าย่าของคริสเตียนเสียชีวิตแล้ว
และเธอให้การว่า
ตอนที่เดินออกไปจากบ้าน คริสเตียนไม่มีปืนไรเฟิลอยู่กับตัว
แอชลีย์บอกว่า
"ฉันเป็นแค่แฟนสาวที่โชคร้ายและตื่นกลัว
กลัวว่าคริสเตียนจะทําอะไรกับครอบครัวฉัน
ถ้าฉันไม่ยอมไปกับเขา"
(2 สัปดาห์ให้หลัง สเตซี่ แมคนีลสอบปากคําแอชลีย์เป็นครั้งที่สอง)
ในการสอบปากคําครั้งที่สอง
เธอพยายามปัดความผิดทางอาญาไปให้พ้นตัว
แต่สิ่งที่เธอทําในวันนั้นจริงๆ แล้ว
เป็นการทําให้ตัวเองเข้าไปพัวพันกว่าเดิม
ในการสอบปากคําครั้งที่สอง เธอเปลี่ยนข้อมูลสําคัญหลายส่วน
เธอยอมรับว่า ช่วยคริสเตียนบรรจุกระสุนปืนไรเฟิล
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอยอมรับ ว่าตอนที่คริสเตียนเดินออกไป เขามีอาวุธอยู่ด้วย
แล้วจากนั้นแอชลีย์ก็ยอมรับว่าคริสเตียนบอกเธอ
ว่าเขามีเจตนาจะเดินไปที่บ้านหลังนั้น
และฆ่าทั้งไมค์ทั้งแอนนี่ โลอิส ซิมส์
เธอไม่ได้เล่าให้ใครฟัง ไม่ทําอะไร
เธอไม่ได้พยายามป้องกันเหตุร้ายนี้เลย
พวกเขาร่วมมือกันกระทําความผิดนี้
คุณมีส่วนแน่นอนไม่ต้องสงสัย คุณเป็นจําเลย เป็นฆาตกร
(วันที่ 12 มีนาคม 2015 แอชลีย์ มอร์ริสันถูกตั้งข้อหา)
(คดีฆาตกรรมแอนนี่ โลอิส ซิมส์ ภายใต้ "กฎหมายผู้ร่วมกระทําผิด" ของเท็กซัส)
คุณอาจคิดว่า "โอเค คุณตั้งข้อหาฆาตกรรมฉันไม่ได้
ถ้าฉันไม่ได้เป็นคนที่เหนี่ยวไกปืน"
ที่เท็กซัส ถ้าคุณมีส่วนช่วยในการก่ออาชญากรรม ไม่ว่าจะในลักษณะใดก็ตาม
จะเท่ากับคุณลงมือเอง
คุณคือคนกระทํา ไม่ว่าคุณจะได้เหนี่ยวไกเองหรือไม่ก็ตาม
และเราเชื่อว่า แอชลีย์ มอร์ริสันให้การช่วยเหลือคริสเตียน
ทั้งก่อน ระหว่าง และหลังเกิดเหตุ
(แอชลีย์ มอร์ริสันปฏิเสธว่า ตนไม่ได้สมัครใจเป็นผู้ร่วมกระทําผิด)
(และไม่ยอมรับข้อตกลงให้รับสารภาพ)
(เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2017 คดีของเธอได้เข้าสู่การพิจารณาคดี)
หนึ่งในหลักฐานสําคัญของการพิจารณาคดี
เป็นข้อความที่แอชลีย์ มอร์ริสัน พูดคุยกับคริสเตียน ซิมส์
นี่คือข้อความที่มีการส่ง ในวันที่ 16 ธันวาคม 2014
ซึ่งก็คือสองวันก่อนการฆาตกรรม
คริสเตียน "ฉันจะไปบ้านปู่ย่าและยกเค้ามาให้หมด"
"เราน่าจะต้องเริ่มลงมือตั้งแต่เช้า"
แอชลีย์ "ใช่ โดยที่ไม่มีรถหรือเงินด้วย"
"ปู่กับย่าฉันมีทั้งหมดนั่นแหละ"
แอชลีย์ "คงงั้นมั้ง"
คริสเตียน "เราลงมือคืนนี้ก็ได้นะ"
แอชลีย์ "ไม่รู้นะว่าแม่จะยอมให้ฉันไปรึเปล่า"
"ยิ่งตอนนี้พ่อเข้ามายุ่งด้วย"
"ช่างหัวพวกเขาสิ ฉันจะฆ่าพ่อเธอ"
"โอเคจ้า"
จากข้อความเหล่านี้
มีความชัดเจนว่าพวกเขาวางแผนจะหนี
จะยกเค้าปู่กับย่า
พวกเขาจะฆ่าใครก็ตามที่ต้องฆ่า
อยู่ในนี้ทั้งหมด
"ฉันจะฆ่าพ่อเธอ" "โอเคจ้า"
คืออะไร
เธอมีส่วนร่วมกระทําผิด
ฉันไม่ได้สารภาพผิด เพราะฉันไม่รู้สึกว่าตัวเองผิด
ฉันคิดว่าเดี๋ยวความจริงก็จะปรากฏเอง
และพวกเขาจะได้เห็น... พวกเขาจะได้มองเห็นฉัน
ทุกอย่างจะไม่เป็นไร และฉันจะได้กลับบ้าน
แต่พวกเขาบอกว่า ด้วยความที่ฉันไม่ได้แจ้งความก่อนที่จะเกิดเหตุ
หลังจากที่เขาบอกว่าเขาอยากทําอะไร
เท่ากับฉันมีความผิดพอๆ กับคนที่เหนี่ยวไก
ถึงฉันจะไม่ได้เหนี่ยวไกด้วยตัวเองก็ตาม
ฉันไม่รู้ว่าเขาจะฆ่าย่าตัวเองได้ลง
เขาเล่าให้ฉันฟังก็จริง
แต่อย่างที่บอก ตอนนั้นฉันไม่ได้เชื่อเขา
ผมเข้าใจว่าเราคุยอะไรกันไปบ้าง
แต่นั่นมันก็แค่คําพูดเพ้อเจ้อ ของคนที่โกรธและเจ็บปวด
เด็กผู้หญิงอายุ 17 ที่ไหนจะคิด
ว่าแฟนที่อายุ 16 จะทําแบบนั้นจริงๆ
ใครจะไปคิดแบบนั้นได้
(2 วันหลังการพิจารณาคดี)
(คณะลูกขุนได้ตัดสินว่า แอชลีย์ มอร์ริสันมีความผิดในคดีฆาตกรรม)
(เธอถูกตัดสินจําคุก 30 ปี)
(ซึ่งน้อยกว่าคริสเตียน ซิมส์ เพียง 5 ปี)
พูดตามตรง ฉันรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม
เพราะในใจฉัน พอมองย้อนกลับไป
ฉันคิดว่าไม่มีอะไรเลยที่ฉันพอจะทําได้ เพื่อเป็นการช่วยเธอ
ฉันได้ฟังแอชลีย์พูดว่าเธอรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม
แต่เราตั้งข้อหาเธอ และเธอถูกตัดสินว่ามีความผิด
เรื่องมันก็มีแค่นี้
นี่ก็แค่การที่แอชลีย์ มอร์ริสัน เปลี่ยนเนื้อเรื่องเอาเองในใจ ว่าเกิดอะไรขึ้น
เธอจะได้อยู่กับตัวเองได้
ฉันมองว่ามันเป็นแค่ข้ออ้าง
มาถึงตอนนี้ การที่เธอพูดอย่างนั้น
ก็เพื่อที่จะได้รู้สึกดีขึ้น กับการที่ตัวเองสมัครใจไปกับเขา
ในการพิจารณาคดี อัยการพูดว่า
แอชลีย์ มอร์ริสัน เป็นผู้ร่วมกระทําผิดอย่างไม่ต้องสงสัย
แต่หลักฐานสําคัญที่ผมสนใจ
คือคําให้การของคริสเตียน ซิมส์
"ผมลงมือคนเดียว เธอไม่เกี่ยวอะไรด้วย"
(หลังถูกตัดสินผิด แอชลีย์ มอร์ริสันได้ยื่นอุทธรณ์ทันที)
ผมชื่อโรแลนด์ โมเชอร์
และผมเป็นทนายอยู่ในรัฐเท็กซัส
ผมรับทําคดีอาชญากรรม และผมดูแลงานส่วนใหญ่ในคดีอุทธรณ์ของแอชลีย์
ผมคิดว่ามันก็ฟังขึ้น
ว่าแอชลีย์มีส่วนเกี่ยวข้อง กับการกระทําของคริสเตียน ซิมส์
เธอไม่ได้โทรหาตํารวจ
ไม่ได้ปฏิเสธที่จะขึ้นรถไปกับเขา
เธอไปกับเขา
แต่เรามีข้อมูลเพียงพอ ที่จะแก้ต่างว่าแอชลีย์ถูกบังคับ
ในการใช้กฎหมายผู้ร่วมกระทําผิด ต้องมีหลักฐานว่า
คุณเป็นผู้มีส่วนร่วมโดยสมัครใจ
ถ้าคุณถูกบังคับ ก็แปลว่าคุณไม่สมัครใจ
คดีของรัฐบอกว่า แอชลีย์ เด็กสาวอายุ 17 ปี
ไม่ได้พยายามขัดขวางหรือแทรกแซง
แฟนหนุ่มของเธอ ที่แสดงอาการ ไม่มั่นคงทางอารมณ์และมีแนวโน้มจะฆ่าคน
แต่ถ้าแฟนหนุ่มที่มีอาการทางจิต มาหาถึงหน้าบ้านและบอกว่า
"ฉันจะไปจากที่นี่ เธอต้องมากับฉัน และวันนี้ฉันจะฆ่าคน"
มันก็มีเหตุผลให้พอสรุปได้ว่า ถ้าคุณทําอะไรให้เขาไม่พอใจ
หรือถ้าครอบครัวคุณทําอะไรให้เขาโมโห
พวกเขาก็อาจเป็นรายต่อไป
(พลาซ่า)
(ก่อตั้งปี 1844 ปารีส รัฐเท็กซัส)
(ในเดือนมีนาคม 2019 แอชลีย์ มอร์ริสันยื่นอุทธรณ์คําตัดสินสําเร็จ)
(และได้รับการพิจารณาคดีใหม่)
คนที่ต้องรับผิดชอบต่อเรื่องนี้คือคริส
ไม่ใช่แอชลีย์
ฉันคิดว่าเวลาที่คนว่าร้ายแอชลีย์
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะ พวกเขาเชื่อว่าเธอทําไปโดยเจตนา
ซึ่งฉันไม่คิดว่าเป็นอย่างนั้น
ฉันชื่อริกกี มาร์แชล เป็นนักจิตวิทยาคลินิก
ฉันเป็นผู้ประเมินแอชลีย์ มอร์ริสัน
และฉันได้รับอนุญาตอย่างเต็มที่จากแอชลีย์ ให้พูดคุยเกี่ยวกับคดีนี้
ฉันได้เจอกับแอชลีย์อยู่สี่ครั้ง รวมทั้งหมด 12 ชั่วโมง
เธอมีท่าทางเป็นมิตร แต่เธอมีความบอบช้ําในใจ
ในบางแง่ก็แทบจะเหมือนกับเด็กๆ
และเธอเป็นคนที่อาจถูกชักจูงได้ง่าย
การที่เด็กวัยรุ่นถูกตํารวจสอบปากคํา โดยไม่มีทนายอยู่ด้วย
คงจะน่ากลัวมาก
นั่นไม่ใช่การใช้อํานาจอย่างยุติธรรม
(ห้องสอบปากคํา)
และฉันคิดว่าไม่น่าแปลกใจเลย ที่เธอเล่าเรื่องไม่เหมือนเดิม
คริสบอกว่า
"ฉันฆ่าพ่อแม่เธอได้นะ
และฉันทําให้ดูเหมือน เป็นการฆ่ากันแล้วฆ่าตัวตายตามได้"
สําหรับเธอ นั่นฟังดูเหมือนคําขู่จริงๆ
เธอจึงมีแต่ต้องจํายอมไป
คริสเป็นคนวางแผน
คริสเป็นคนลงมือ คริสเป็นคนคิด
นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ
ฉันเกลียดเวลาที่คิดว่า มีคนได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม
และฉันคิดว่า น่าจะมีโอกาสได้ผลลัพธ์ที่แตกต่างออกไป
ถ้าเธอได้รับการพิจารณาคดีใหม่
แต่น่าเสียดายที่มันไม่ได้เกิดขึ้น
(เจ็ดเดือนหลังยื่นอุทธรณ์สําเร็จ)
(แอชลีย์ มอร์ริสันสละสิทธิ์พิจารณาคดีครั้งที่สอง)
(และเปลี่ยนไปรับสารภาพ)
(วันที่ 4 มีนาคม 2020 เธอถูกตัดสินจําคุก 30 ปีเป็นครั้งที่สอง)
ระหว่างการพิจารณาคดีครั้งที่สอง ฉันเปลี่ยนเป็นรับสารภาพผิด
เพราะตอนนั้นฉันผิดจริงๆ
ฉันมีความผิด
ไม่ว่าสภาพจิตใจฉันจะเป็นยังไง
ไม่ว่าครอบครัวฉันจะถูกขู่หรือไม่ก็ตาม
ไม่ว่ายังไงก็ตาม ฉันมีทางเลือก
ตอนนั้นฉันเลือกที่จะพยายามหยุดเขาได้
ตอนนั้นฉันเลือกที่จะขอความช่วยเหลือได้
ฉันต้องรับผิดชอบต่อการเลือกของฉัน
ฉันไม่รู้ว่าตอนนั้นฉันจะหยุดยั้งมันได้ไหม
แต่ในใจฉันคิดว่าฉันน่าจะพยายาม
(สามเดือนหลังจากสัมภาษณ์ครั้งแรก)
(แอชลีย์ มอร์ริสันตกลงที่จะตอบคําถามเพิ่มเติม)
ฉันได้รับโทษ 30 ปี เริ่มนับใหม่
พูดตามตรง มันรู้สึกไม่ยุติธรรม ในเมื่อฉันไม่ได้ก่อเหตุฆาตกรรม
ฉันพูดจากมุมมองของฉัน
ฉันพูดจากมุมมองคนที่ได้แต่ดูชีวิตตัวเองหลุดมือไป
แต่ตอนนี้คือโอกาสให้ฉันได้เล่าความจริง
ตอนที่สอบปากคํากับตํารวจ ฉันกลัวมาก
แต่ฉันจําได้ลางๆ ว่าตอนนั้นฉันคิดในใจว่า
"ต่อให้เล่าไปตามจริงว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็ไม่มีทางเชื่อหรอก"
ฉันอยากจะทําให้เรื่องราวมันฟังดูดีขึ้น
แค่ฉันเองก็คิดว่า ถ้าเล่าความจริงซะตั้งแต่แรกก็ดีหรอก
เพราะมาตอนนี้มันทําให้เกิดคําถามว่า "เรื่องจริงเป็นยังไงกันแน่"
ในตอนที่ผมจะสอบปากคําแอชลีย์
ระหว่างการสอบปากคําครั้งแรกกับครั้งที่สอง
เธอเปลี่ยนข้อมูลสําคัญหลายส่วน
เธอยอมรับว่า ช่วยคริสเตียนบรรจุกระสุนปืนไรเฟิล
จากนั้นแอชลีย์ก็ยอมรับว่าคริสเตียนบอกเธอ
ว่าเขามีความตั้งใจ จะฆ่าทั้งไมค์ทั้งแอนนี่ โลอิส ซิมส์
ฉันไม่ได้ไปที่บ้านปู่ย่าเขา
ฉันไม่ได้ก่อเหตุฆาตกรรม
ในความคิดฉัน ฉันไม่เคยช่วยเขาบรรจุกระสุนปืนไรเฟิล
ที่พื้นมีกระสุนปืนหล่นอยู่เต็มไปหมด
เขาบอกให้ฉันเก็บขึ้นมาและนับให้เขา
ฉันทําแค่นั้นเลย
แน่นอน ถ้ามองย้อนกลับไป
จะเป็นไปได้ไงที่ฉันคิดไม่ถึง ว่าเขาจะไปทําร้ายคนอื่น ใช่ไหม
ใครๆ ก็คิดอย่างนั้น แต่ในขณะเดียวกัน
เราไม่เชื่อหรอกว่า คนเราจะทําเรื่องแบบนั้นได้ลง
ยิ่งเป็นคนที่เรารัก คนที่เราเป็นแฟนด้วย
มันชัดเจนมาก ว่าแอชลีย์ มอร์ริสันให้การช่วยเหลือคริสเตียน
ทั้งก่อน ระหว่าง และหลังเกิดเหตุ
พวกเขาจะฆ่าใครก็ตามที่ต้องฆ่า
คริสเตียน "ฉันจะฆ่าพ่อเธอ"
แอชลีย์ "โอเคจ้า"
"ฉันจะฆ่าพ่อเธอ" "โอเคจ้า"
คืออะไร
เธอมีส่วนร่วมกระทําผิด
ข้อความพวกนั้นดูเลวร้ายมาก ฉันเข้าใจ
ฉันเข้าใจว่าพอมองจากสายตาคนนอก มันแย่แค่ไหน
และมันดูแย่แค่ไหน
แต่ฉันรู้ว่าตัวเองแค่พูดแบบไม่ใส่ใจคริสเตียน
ทุกครั้งที่ฉันพูดว่า "โอเค" หรือ "โอเคจ้า"
นั่นเท่ากับ "เอาเหอะ" สําหรับเขา
ฉันไม่ได้เชื่อคําพูดเขาเป็นจริงเป็นจัง
แต่มันดันเกิดขึ้นจริงๆ
ฉันนึกเสียใจย้อนหลัง
ที่ไม่ได้พยายามหยุดไม่ให้มันเกิดขึ้น
และถ้าฉันมีโอกาสได้พูดกับครอบครัวซิมส์ ฉันจะบอกพวกเขาว่า
ฉันเสียใจจริงๆ ต่อให้มันจะชดเชยอะไรไม่ได้ก็ตาม
แต่ในขณะเดียวกัน จะให้ฉันมารับผิดชอบกับสิ่งที่เขาทําก็ไม่ได้
ฉันเชื่อว่าตัวเองสมควรติดคุก เพราะไปมีส่วนเกี่ยวข้อง
ใช่
แต่ถ้าถามว่า ฉันเชื่อว่าตัวเองควรติดคุก 30 ปี เพราะไปมีส่วนเกี่ยวข้องไหม
ไม่
เพราะคนที่เหนี่ยวไก
และวางแผน ยังติดแค่ 35 ปี
(คริสเตียน ซิมส์ ก็ตกลงที่จะตอบคําถามเพิ่มเติมเช่นกัน)
ที่ผมยิงย่าก็เพราะ ย่าทุบตีและลวนลามผมตอนที่ผมเป็นเด็ก
ผมไม่มีเหตุผลอื่นให้ทําอย่างนั้น
ผมไม่ได้มีแผนอะไรตั้งแต่แรก
ถ้าจะให้พูดตามตรง ผมเป็นคนที่ฉลาดมากนะ
และผมไม่อยากพูดเหมือนคนเลวหรืออะไร
แต่ถ้าผมวางแผนน่ะ เรื่องมันจะไม่ออกมาแบบนี้เลย
เหตุผลที่ผมไม่ได้พูดเรื่อง การล่วงละเมิดที่มีมาก่อนหน้านั้น
เพราะผมไม่คิดว่าจะมีคนเชื่อ
การที่คริสเตียนพูดว่าแม่ฉันเคยทารุณเขา
เป็นเรื่องน่าเจ็บแค้นมาก
แม่ไม่มีทางทําเรื่องแบบนั้น
เหมือนเอามีดมากรีดหัวใจกัน
เอามาแทงข้างหลังกัน
พ่อแม่ฉันทําเพื่อเธอขนาดไหน
แต่เธอตอบแทนแบบนี้
ผมไม่รู้จะพูดยังไงหรือทํายังไง ให้คนอื่นหันมาเชื่อ
พวกเขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ไม่ต้องเจออย่างที่ผมเจอ
และถ้าผมพูดตามตรง
ผมไม่ได้เสียใจเลยกับการที่ย่าเสียชีวิต
ผมคิดว่าย่าควรได้รับกรรมยิ่งกว่านั้นด้วยซ้ํา
ผมแค่ไม่ชอบที่ผมเป็นคนฆ่า
ผมไม่รู้ว่าแอชลีย์คิดยังไง
แต่ผมคิดว่า สิ่งที่เธอบอกพวกคุณ
ก็คงมีทั้งเรื่องจริงกับเรื่องตอแหลปนๆ กันไป
เธอคงพูดว่าเธอกลัวผม อะไรทํานองนั้น
ผมปฏิบัติกับเธอเหมือนเจ้าหญิง
ไม่เคยทําร้ายเธอเลย
ไม่เคยบังคับให้เธอทําอะไร
คําบรรยายโดย อัจฉริยา สุกใส