Was ik maar een man, dan kon ik naaktzwemmen.
Wat een lef. Hoe kom je erbij, Rosita?
Ja, lekker het water rond je billen, dat zou fijn zijn.
Ja, toch? -Voor je in het water springt...
haal hem van me af. Mijn rug doet pijn.
Nee. -Kom, Salvador.
Kijk, hier heb je een stok om te spelen. -Goed.
Help me met de lakens, Mari. -Ik kom.
Zeepvisjes.
Kijk, daar zwemmen ze.
Zeepvisjes.
Mooi, hè?
Kijk toch.
Salvita, hier blijven, hè?
Vooruit, meiden.
Salva.
Ik ben het, Zulema.
Wat een verrassing. Wat leuk.
Heb je haast of kunnen we koffiedrinken?
Wat ga je doen zonder het schrijven en filmen?
Leven, denk ik.
Ik kan niet zonder het acteren.
Het wordt lastiger, maar ik grijp elke kans.
Zie je Alberto nog?
Die zat toch in Argentinië? -Nee, in Mexico.
Hij deed een paar soaps, maar is terug.
Ik liep hem tegen het lijf op een filmfestival in Riviera Maya.
Zo stoned als een garnaal natuurlijk. Het was fijn om hem weer te zien.
Heb jij hem nog gezien? -Nee.
Sinds de première van Sabor niet meer. -Maar dat is...
30 jaar geleden. -32.
Vorige week zag ik die film weer.
Heb je hem nooit teruggekeken? -Niet meer sinds de première.
Ik zou het niet moeten zeggen, maar hij raakte me.
Ik heb hem altijd mooi gevonden.
De filmotheek heeft hem gerestaureerd en gaat hem vertonen.
Ik wil hem presenteren met Alberto.
Gelukkig ben je niet meer boos. -De zak hield zich niet aan z'n personage.
Toen kon ik hem wel vermoorden...
maar ik koester geen wrok tegen hem.
Zijn vertolking is beter dan 30 jaar geleden.
Jouw blik is veranderd, de film is nog hetzelfde.
Weet je waar ik hem kan vinden? -Hij woont in El Escorial.
In iemands huis.
Hij werkt af en toe en is nog knap. Ook al gebruikt hij...
Ach, je weet wat ik bedoel.
Het verbaast me dat jij niets meer doet. Nooit gedacht dat jij zou stoppen met werken.
Ik ook niet.
Heb je nog steeds hetzelfde nummer? -Ja.
Ik stuur je zijn nummer en het mijne...
voor het geval je weer een rol schrijft die mij op het lijf is geschreven.
Tot hier. Ik laat jullie bij pater José Maria.
Dag, jongens.
Eerst gaan we kiezen wie in het koor mag.
Steek je hand op als je al in een koor hebt gezongen.
Goed, we gaan een proef doen.
Kom eens hier, jij.
Hoe heet je? -Rodolfo.
Laat eens horen hoe je vocaliseert. Zing mij na.
En jij. Hoe heet jij? -Salvador.
Mooie naam. Hou je van zingen? -Weet ik niet.
Maar je houdt van muziek, toch? -Ik vind The Beatles leuk en films.
Wij gaan je smaak verbreden en hem minder heidens maken.
Even een zangtest.
We gaan onze stemmen opwarmen.
Zo werd ik de solist van het koor.
Volgens de priesters kon ik zonder aardrijkskunde, geschiedenis...
wetenschap en kunstgeschiedenis.
De eerste drie jaar van de middelbare...
kreeg ik die vakken niet, maar repeteerde ik.
Toch ging ik over.
Ze maakten van mij een onbenul die alle vakken haalde zonder examens te doen.
Aardrijkskunde
Ik werd regisseur en leerde de Spaanse topografie kennen...
via de reizen die ik maakte om mijn films te promoten.
Ik reisde omdat ik succes had.
Mijn topografische kennis nam toe naarmate mijn werkterrein groter werd.
Anatomie
Ik leerde mijn lichaam kennen via pijn en ziektes.
De eerste dertig jaar leefde ik in betrekkelijke onwetendheid...
maar al snel ontdekte ik dat mijn hoofd en de inhoud ervan...
niet alleen een bron van genot en kennis was...
maar ook een bron van oneindig veel soorten pijn.
Ik leed aan slapeloosheid, chronische keelholteontsteking, oorontstekingen...
refluxen, maagzweren en astma.
Zenuwpijnen, vooral van mijn beenzenuw.
Allerlei soorten spierpijn.
Rugklachten, ontstekingen in mijn knieën en schouders.
Dit is oorsuizen.
Dat heb ik ook.
Dit gepiep en gefluit, daar heb ik ook last van.
Naast suizende oren en een piepende ademhaling heb ik vooral hoofdpijn:
migraine en clusterhoofdpijn.
En rugpijn.
Na een rugoperatie waarbij wervels werden vastgezet...
ontdekte ik dat mijn leven draaide om mijn ruggengraat.
Ik werd me bewust van elke wervel...
en de hoeveelheid spieren en ligamenten die de mythologie van ons organisme vormen.
Ik zag in dat wij net als de Griekse goden alleen relaties aangaan door opofferingen.
Maar niet alles is fysiek en illustreerbaar.
Ik lijd ook aan abstracte ongemakken.
Zielspijn, zoals angst-en paniekaanvallen...
die voortkomen uit angsten in mijn leven.
En uiteraard worstel ik al jaren met depressies.
In de nachten dat meerdere pijnen me kwellen, geloof ik in God en bid ik.
Op de dagen dat er maar één de kop opsteekt, ben ik atheïst.
Het is hier. Het is goed zo.
Prima.
Hou de rest maar. -Bedankt.
Dag en bedankt.
Wie is daar?
Alberto, ik ben het. Salvador.
Salvador? -Salvador Mallo.
Wat kom je doen? -We moeten praten.
Waarover? -Over Sabor.
Mag ik binnenkomen?
Wil je iets drinken? -Hetzelfde als jij.
Ik was thee aan het zetten. -Prima.
Kijk nou.
Wat leuk dat Sabor hier hangt.
Wat wil je?
Het heeft me 32 jaar gekost om me met deze film te verzoenen. 32 jaar.
Wat mooi. Wat zijn dat? Sparren? -Pijnbomen.
Ga je me verdomme nog uitleggen wat je na 32 jaar komt doen?
De filmotheek heeft Sabor gerestaureerd. Ze noemen het een klassieker...
en vertonen hem in een reeks films die in Madrid zijn gedraaid.
Ze vroegen of wij hem samen wilden presenteren.
Weten ze dat wij elkaar niet meer spreken? -Misschien, maar dat noemden ze niet.
Alberto, roddelpraatjes worden oud, net als mensen.
Zullen we gaan zitten? -Ga je gang.
Dank je.
Waarom wil je hem opeens samen presenteren?
Omdat je het niet deed op de première. -Dat verbood je me.
Daarom lijkt het me eerlijk om hem nu samen te presenteren.
Wie heeft je mijn adres gegeven?
Zulema.
Ik kwam haar tegen en we hadden het over je.
Ik ga heroïne roken. Als je er niet tegen kunt, moet je gaan.
We bellen nog over die presentatie.
Mag ik ook?
Niets voor jou.
Is dit je eerste keer? -Ja.
Waarom wil je nu nog heroïne proberen?
Uit nieuwsgierigheid.
Je bent zeker met research bezig.
De druppel.
Salvador.
Salva.
Kom even helpen.
Mama, ik heb een boek gevonden. -Wat goed. Leg maar neer.
Hier.
Hoe moest ik nu weten dat er feest was? In ons dorp is er nooit feest.
Ik wist het ook niet.
Dit wordt me het nachtje wel.
Haal de reep uit de wikkel. -Goed.
Er zijn twee plaatjes. -Nu niet, we gaan eerst eten.
Liz Taylor en Robert Taylor. Zouden het broer en zus zijn?
Ik denk het.
Eet nu maar.
Wat een ellende. Daar zitten we dan als een stel zigeuners.
Ik vind het station mooi.
Je hebt te veel fantasie. Ik weet niet van wie je dat hebt.
Dek je goed toe. Je moet nu niet ziek worden.
Jemig, wat een gat.
Had je dat niet gezien?
Kom hier, dan zal ik hem stoppen.
Kijk, een stopei.
Meer naar achteren en ga slapen.
Wist je dat papa in dienst leerde naaien, stoppen...
en overhemden strijken. Hij was er goed in.
Moet ik ook in dienst?
Ik denk het wel, lieverd.
Maar dat wil ik niet. -Ik ook niet. Het is nutteloos.
Mama? -Wat?
Zou Liz Taylor de sokken stoppen van Robert Taylor?
Geen idee.
Op die foto ziet ze er niet uit als iemand die daarvan houdt.
Gaat het?
Vergeet je niet adem te halen? -Nee.
Wat een nacht. Ik dacht dat we er nooit zouden komen.
Ik zei dat je moest wachten. -Je moeder was ons zat.
Dat moet je niet zeggen. -Weet je wat ze laatst zei?
'Deze maand is het brood zo duur geworden.'
Laat haar toch. Je weet hoe ze is.
Ik wil niemand meer tot last zijn. Ik heb alles ingepakt en we zijn vertrokken.
Salva, kom hier.
Of ben je liever alleen? -Zo moet je niet praten.
Ik zeg alleen dat je nog even had moeten wachten.
Is het nog ver? -Nee.
We zijn er.
Is dit ons huis? -We staan erop.
Hoe bedoel je? -Zoals ik het zeg.
Een grot? -Iets beters was er niet.
Maar een grot, Venancio. -Vooruit, Salva. Kom.
Wie woont er nu in een grot?
Meer dan 300 families. Dat is typisch voor dit dorp. Het is geen schande.
Is dit ons huis, papa? -Inderdaad. Kom verder.
Een grot.
Mijn God.
Jij wilde hierheen verhuizen. -Wat zouden ze zeggen als ze ons zagen...
Ik had alles willen witten, daarom had je moeten wachten.
Het is een zooitje. Ik moet alles nog opknappen.
Mama, moet je de lucht zien.
Kijk.
Ik heb het zo goed mogelijk schoongemaakt. -Ben je blij dat we er zijn?
Ik had liever iets anders gewild, Jacinta.
Denk je dat ik jullie in een grot wil laten wonen? Er was niks anders.
Geeft niet, ik zorg wel dat het eruitziet als een huis.
Maar dat je moeder dat zei waar Salva bij stond...
Kijk, hij vindt het leuk.
Kijk niet zo serieus. Dan ben je lelijk.
Papa, mag ik vegen?
Kunt u een taxi sturen?
Een ogenblik.
Wat is het adres? -Calle Ponton 89.
Calle Ponton 89, San Lorenzo de El Escorial.
Ik moet naar Paseo del Pintor Rosales 108.
Ja, in Madrid.
Goed, een kwartier. Bedankt.
Is het duidelijk van de filmotheek? -Ja.
De 18e, over drie weken.
Ik weet al wat ik aandoe. Maar we bellen elkaar toch nog?
Oké. -Wat?
Geven we elkaar geen kus meer? We hebben net een vredespijpje gedeeld.
Oké.
Mercedes heeft gebeld. Graag terugbellen.
Hallo. -Met mij.
Is het waar van de filmotheek? -Ja.
Had dat dan verteld. Negeer me niet zo. -Ik had het nog willen zeggen.
Leuk dat ze de film draaien, maar wil je echt in gesprek gaan met het publiek?
Niet echt, maar ik ben benieuwd of de film na al die tijd nog staat.
Natuurlijk, maar mocht je toch niet willen, zeg het, dan regel ik het.
Beter nu afzeggen dan op het laatste moment. -Ja. Dag.
Ik ga. Heeft u nog iets nodig?
Nee, bedankt Maya. Tot morgen. -Tot morgen.
Hij was de eenzaamste man die de dood had gezien.
Ik ging de kamer binnen waar Johannes was.
Hij had zich omgedraaid, zodat ik er niet bij kon.
Toen ik hem opzij duwde, werd hij wakker en vreeën we.
Maar ik kreeg de eenzaamheid niet uit mijn hart verdreven.
Dichter bij elkaar kon niet, toch zaten we elk in onze eigen wereld.
Hallo. Wilde je niet opendoen?
Ik verwachtte niemand en ik heb hoofdpijn.
Dan ga ik weer. -Nee, kom binnen.
Leef je zo? In de duisternis. -Als ik hoofdpijn heb wel.
Arme ziel, maar wat een mooi huis, man.
Wil je iets drinken? -Doe maar een likeurtje.
Wat mooi.
Wat moet ik doen?
Haal adem door je neus. Door je neus.
Wacht. Water.
Rustig.
Wacht. Haal adem.
Neem een slok.
Voorzichtig. Drink. Rustig, rustig.
Ik verslik me in niks.
Ik schrok me rot. Ik dacht dat je stikte.
Het gaat alweer. Het gebeurt soms en het is vreselijk.
Sirenen. Parijs. Te veel veranderingen
Vreemde manier van leven
De verslaving
Als ik denk aan films, denk ik aan een zomers avondbriesje.
We keken alleen films in de zomer.
De films werden geprojecteerd op een muur die was gewit.
Ik herinner me vooral films met water.
Watervallen, stranden, de bodem van de zee...
rivieren of bronnen.
Alleen al bij het horen van het geluid van water moesten wij jongens plassen.
En dat deden we aan beide kanten van het doek.
In de bioscoop uit mijn jeugd ruikt het naar pis...
naar jasmijn en een zomerbriesje.
Wat doe je daar?
Ik lees je.
Ik heb net 'De verslaving' gelezen. -Dat mocht niet.
Ik moest wat. Jij was buiten westen.
Mag ik?
Natuurlijk.
Wat lekker.
Wat een prachtig verhaal, man.
Het is geen verhaal. -Toch is het mooi.
Je kunt het zo opvoeren. -Bedankt, maar het is geen toneeltekst.
Maakt niet uit. Ik zou het kunnen vertolken. Ik weet wat je bedoelt.
Jij. Jij bent het tegendeel van die tekst.
Je vergeet dat ik acteur ben.
En ik kan heel goed lijden.
Salvador, ik moet weer acteren.
Ik ben al een tijd geleden van mijn voetstuk gevallen.
Ik heb contact met Sala Mirador. Het is een kleine zaal, niet zo in de picture.
Ik ga Le bel indifférent van Cocteau doen.
Met mannen, als statement.
Maar eerlijk gezegd vind ik jouw tekst veel beter.
Geef mij een kopie en... -Stop, stop.
Maar waarom heb je het geschreven? -Om het van me af te schrijven. Vergeet het.
Mag ik het restje houden? -Ik ben geen dealer, man. Hier.
Je krijgt het van me.
Maar gebruik niet te veel.
Dit soort late ontdekkingen zijn het ergst en jij bent te happig.
Denk na over wat ik zei over je tekst. -Ja, ja.
Is je hoofdpijn weg? -Helemaal.
Zie je?
Zal hij onderweg zijn? -Geen idee. Jij hebt het toch geregeld?
Hij vond de gerestaureerde film geweldig.
De wc? -Daar aan de linkerkant.
Bel hem dan. -Is er nog een nagesprek?
Ja, de regisseur komt eraan. -Goed.
De filmotheek.
Ja, geef maar.
Niet te geloven. Al die ophef en dan vervolgens niet gaan.
Ik moest lullen als Brugman om dit jasje te lenen.
Ga jij dan. -Wat?
Ik ga niet alleen. -Ik wil niet dat ze me zo zien.
Wat? Het is geen missverkiezing, maar een stom nagesprek.
Ze mogen me niet high en stamelend zien.
Zodra je het podium opkomt heb je alles onder controle.
En met wat jij hebt bereikt. -Dat was vroeger en zonder heroïne.
Salvador, waar zit je? -Thuis.
Maar de film is al afgelopen. De mensen wachten.
O ja?
Ik heb Salvador Mallo aan de lijn.
We wilden allebei komen. Alberto Crespo is bij mij.
En de hoofdrolspeler, Alberto Crespo.
Kunnen jullie nog eens klappen? Misschien komen ze dan.
Kan iedereen mij horen? -Ja, Salvador.
Ik wil het publiek mijn excuses aanbieden.
Op de valreep voelde ik me niet lekker.
Ik ben met Salvador Crespo en hij zou meekomen.
Sorry, Salvador, ik zie een hand. Er zijn vragen.
Een vraag aan de regisseur.
Meneer Mallo, wat vindt u van de vertolking van Alberto Crespo.
Sommigen zeggen dat u niet tevreden was en dat jullie gebrouilleerd zijn.
Heb je de vraag gehoord?
Ja, ja, ik heb hem gehoord.
Ik had gelezen dat ze sinds Sabor ruzie hadden en elkaar niet meer zagen.
Luister, tijd is iets mysterieus. Ik heb de film laatst weer gezien...
en Alberto's vertolking is sinds de première veel beter geworden.
Wat vond u toen niet goed?
Zijn traagheid...
zijn lethargische ritme.
Ik had een dynamisch personage voor ogen, een grappige, scherpe cokesnuiver.
Alberto had niet de lichtheid die ik zocht.
Omdat hij iets snoof dat niet bij z'n personage paste: heroïne.
Het ritme van zijn vertolking was ernstig, de humor van de tekst kwam niet tot uiting.
Maar ik moet eerlijk zijn en ik geloof dat die ernst past bij het personage.
Het geeft hem overwicht.
Hoe durf je?
Het floepte er gewoon uit.
Wees voorzichtig met mij.
Ik wil niet dat je me nog eens vernedert. Wie denk je verdomme dat je bent?
Ik spreek alleen de waarheid. Je had beloofd niets te gebruiken.
Daarom kreeg je die rol, maar jij deed waar je zin in had.
En ik moest het een keer zeggen.
Je bent gestoord.
Ik geef alle berichten door.
Hij negeert me de laatste tijd.
Gaat het wel goed? -Hij eet weinig en verslikt zich vaak.
Je moet al zijn eten pureren.
Komt hij nog buiten? -Geen idee.
Maar hij loopt wel door het huis. -Goed.
Ik zag mocassins staan, maar die vindt hij vreselijk.
Hij doet ze aan ook al heeft hij mooiere schoenen.
Maya, zeg dat je best zijn schoenen wilt vastmaken.
Hij kan vast zijn veters niet meer strikken.
Ik heb het gezegd, maar hij wil het niet.
Hij schaamt zich vast en ik vind het zielig. Ik weet niet wat ik moet doen.
Lach naar hem en help hem bij alles.
En bel me als je iets geks opvalt.
Mevrouw Mercedes, hier is alles vreemd.
Kan ik je ergens mee helpen? -Ik weet het niet.
Wat zoek je?
Een dosis.
Tien euro.
Tien euro? -Ja.
Geef me geen troep. Als het goed is, kom ik terug.
Geef me het geld. -Nee, eerst het spul.
Cash en nu.
Wacht hier.
Ik maak je af.
Kom dan.
Kijk. Zo klein nog en al kunnen lezen.
Hé, kun je ook schrijven? -Ja.
Wat vraag je voor het schrijven van een brief?
Weet ik niet.
Wat is er?
We vroegen of uw zoon een brief wilde schrijven. Mijn vriend is analfabeet.
Ik heb geen tijd om te leren. Ik werk. -Misschien moet je minder tekenen.
Ben je metselaar? -En schilder.
Wat jammer. Zo knap en analfabeet.
Salvador kan je leren lezen en schrijven. Toch?
's Avonds, na je werk. Als het jou uitkomt.
Kun je me ook leren rekenen?
Natuurlijk, zodat niemand je kan bedriegen.
In deze wereld loop je achter als analfabeet.
Ik ga potlood en papier halen voor de brief.
Wat vraagt u ervoor? -Niets.
Jij kunt me misschien helpen met de keuken en de muren schilderen.
Als het jou uitkomt.
Op zondag. -Heel goed.
In ruil leert Salvador je lezen, schrijven en rekenen. De brief is voor niks.
Bedankt.
A, B, C, CH, D...
Wanneer plaats je de gootsteen? Ik moet alles hierin afwassen.
Ik wil eerst de muren afmaken. -De gootsteen is belangrijker.
Ik ben gewend dat het pleisterwerk losraakt.
Salvador geeft te veel huiswerk. Ik heb geen tijd.
Als hij wil leren lezen en schrijven, moet hij het alfabet kennen.
Opnieuw, Eduardo.
A, B, C...
CH, F, J... -Nee, Eduardo.
Het is F, G, H, I, J, K.
Eerst deed je het goed.
Het zijn veel letters. -Niet zeuren. Zo is het nu eenmaal.
Nee, niet zo vasthouden. Geef mij het potlood.
Kijk. Je houdt hem zo vast. Oké? Nu jij.
Zo? -Ja, zo.
Je moet niet zo drukken.
Ontspan je hand, ik help je.
Ik ben een beetje zenuwachtig. -Geeft niet. Zo gaat het veel beter.
Hou je van tekenen? -Heel erg.
Dan leer je het snel. Schrijven is net als tekenen, maar dan met letters.
Nu alleen.
Zo ja.
Lees de zin.
Een k...
katholieke, apostolische...
heilige.
Een katholieke, apostolische heilige.
Wie is dat?
Spanje, wie anders?
Nu alles in één keer opschrijven.
Heel goed. Nu gaat het vloeiender dan eerst.
Er zijn stapels uitnodigingen. Het zou goed zijn als je vaker uitging.
Cecil Beaton. -Ik kan meegaan.
Fijn. -Het dansseizoen is begonnen.
Dimitris Papaioannou en Jan Fabre komen naar de Teatros del Canal.
Theaterzitplaatsen zitten niet fijn en ik wil niet halverwege weggaan.
Ben je bij dokter Galindo geweest? -Nee.
Ik ben die artsen zat.
Hoe kom je dan aan de Oxicodon?
Via een vriend. Zijn moeder is apotheker.
Dit boek is voor jou.
'Hoe maak je een einde aan de tegencultuur.'
Het Guggenheim vroeg om twee werken van Pérez Villalta voor een expositie.
Nee, die doeken zijn mijn enige gezelschap. Ik leef met deze schilderijen, Mercedes.
Sorry.
Hallo.
Wat is er?
Ja, ja, ik luister.
Ik moet ophangen. Ik kan nu niet meer praten.
Het gaat je niets aan waar ik ben.
Is er iets aan de hand? -Nee.
Ik ga scheiden van Luis. -Ik wist niet dat jullie problemen hadden.
Ik wilde je er niet mee lastigvallen.
Het speelde al heel lang.
En nu ik zo veel thuis ben, moet ik het wel onder ogen zien.
Wat vervelend.
Dus als het je niet uitmaakt...
blijf ik graag je post afhandelen. Mensen verwachten een reactie.
Maar het is altijd nee. -Je moet iets doen.
Je hebt te veel vrije tijd om alleen aan je kwalen te denken.
Je hersenen moeten aan de gang blijven. -Ik zou graag meer dingen doen, maar...
Je zou kunnen schrijven.
Je hebt een hoop documenten om uit te werken.
Zal ik een lijst maken? -Nee, ik kan ze toch niet verfilmen.
En jij weet als geen ander dat ik nu echt niet kan draaien.
Zonder het filmen heeft mijn leven geen zin.
Maar het is niet anders.
Bel me als je iets nodig hebt.
Jacinta, de grot is een paleisje geworden.
En dat licht, mijn God, wat mooi.
Soms regent het naar binnen.
Niet zo egoïstisch.
Regen is noodzakelijk. Denk aan het land en de boeren.
Dat is ook waar. -Natuurlijk.
Vertel eens, Salvador.
Toen mama vertelde dat je met negen jaar al les gaf, dacht ik...
die jongen is voor God bestemd. -Hij was altijd al slim voor zijn leeftijd.
Vind je lesgeven leuk? -Ja.
Wil je graag studeren? -Heel graag.
Waarom?
Om meer te leren zodat ik meer kan onderwijzen.
Heel goed.
Heel goed. Dat is pas een roeping.
Ik vraag pater José María het te regelen. -Bedankt.
Volgend jaar ga je naar het seminarium om je diploma te halen.
Ik ben benieuwd. Niet iedereen krijgt een beurs.
Dus dat van die beurs is zeker. -Ja, maak je geen zorgen.
En stel me niet teleur. Weet dat jij een van de uitverkorenen bent.
Goed, ik ga. Ik moet nog bij meer mensen langs.
Wilt u niet nog een beetje sap? -Nee, dank je. Dag, Salvador.
De muren zijn mooi geworden. Prachtig. -Ja, het ziet er beter uit.
Eerlijk gezegd benijd ik je. -Echt?
Ja, je woont in catacomben, net als de oude christenen.
Inderdaad, zo leven we.
Zal ik zondag komen naaien? -Ja, ik verwacht je.
Bedankt. -Graag gedaan.
Mama, is een seminarium een plek om priester te worden?
Ja.
Zal ik voor jou een lekkere tortilla maken, mooi mannetje?
Ik wil geen priester worden.
Dat hoeft ook niet. -Waarom moet ik dan daarheen?
Omdat arme mensen nergens anders kunnen studeren.
Wat moet ik dan?
Dat kind.
Kom naar beneden.
Naar beneden. -Ik wil niet naar het seminarium.
Als je je diploma hebt, ga je eraf en bedenken we iets zodat je kunt studeren.
Je moet niet eindigen zoals je vader. -Ik wil niet naar school. Ik blijf hier.
Wat ga je hier doen? Jezelf doodwerken op het land of in de bouw?
Wil je dat?
Ik wil geen priester worden.
Het leven staat me tegen als een nutteloos medicijn.
Soms besef ik hoe makkelijk ik die verveling van me zou kunnen afzetten...
als ik de wilskracht had om me ervan af te zetten.
Wie is daar? -Ik.
Ga weg.
Als je niet weggaat, roep ik de politie. -Ik wil iets met je overleggen.
Ik geef je de rechten voor de vertolking. -Zal wel. Ga weg. Ik heb het druk.
Serieus. Ik heb een kopie voor je. Alsjeblieft, doe open.
Als je me belazert, ben je nog niet jarig.
Ben je soms in hongerstaking?
Wil je nog steeds Cocteau opvoeren in de Sala Mirador?
Ja.
Maar ik twijfel erg. De tekst is prachtig, maar gedateerd.
Als je me je tekst geeft, ga ik er helemaal voor en bespreek ik het met het theater.
Dit is 'm.
Waarom ben je van gedachten veranderd? -Ik heb 'm nog eens bekeken...
Ik leg alles uit als jij thee zet. -Oké.
Nog meer wensen? -Ik wil niet dat je mijn naam noemt.
Of dat ik ergens word vermeld. -Goed. Regisseer jij me?
Dat zou wel helpen. -Nee, geef het aan het theater.
Vraag wat ze ervan vinden, maar noem niet mijn naam.
Maar wie is dan de schrijver? -Jij.
Of we bedenken een pseudoniem. -Nee, ik zet mijn naam er wel onder.
Maar ik begrijp je niet.
Het is een soort biecht.
Ik wil niet dat iemand mij erin herkent.
Wat de enscenering betreft, zou ik je een leeg podium aanraden.
Met alleen een scherm en een stoel als je je geen raad weet met je handen.
Daar weet ik echt wel raad mee.
Ik moet wel zeggen dat de tekst een beetje melodramatisch is geworden.
Maak je geen zorgen. Ik weet alles van melodrama.
Dat heb ik geleerd in Mexico. -Daarom zeg ik het ook.
Wees niet te sentimenteel.
Beheers je gevoelens en niet huilen. Acteurs grijpen alles aan om te huilen.
Een goeie acteur probeert niet te huilen, maar vecht tegen zijn tranen.
Laat me je zoenen, man.
Als je het niet erg vindt, ga ik nu aan de slag.
Je mag blijven. Ik heb stapels tijdschriften uit de jaren '80.
In eentje sta jij, verkleed als vrouw.
Straks ben je dat allemaal vergeten. -Geef me eerst wat spul.
En geef het adres van je dealer en zeg dat ik zelf kom.
Dat hoeft niet. Ze bezorgen het thuis.
Aansteker.
Hier.
Nee, nog niet. -Hoezo?
Ik gebruik net genoeg om te kunnen werken. -Kun je dat?
Waarom denk je dat ik er nog ben? Met vallen en opstaan.
Het is een verslaving.
Maar deze voorstelling is belangrijk.
Ik moet hem zo clean mogelijk doen.
Ik wil geen greintje gevoel verliezen van wat jij op papier hebt gezet.
Kom je naar me kijken? -Geen idee. Ik denk het niet.
Deze keer doe ik geen Shakespeare, Tsjechov of Lorca.
Ik speel jou.
Als je het slecht doet, zal ik me rot voelen.
Doe je het goed, voel ik me nog erger.
'In de bioscoop van mijn jeugd ruikt het naar pis...
jasmijn...
en naar een zomerbriesje.'
Ik leerde Marcelo kennen in een wc vol met mensen.
Het was niet de eerste keer dat ik hem zag.
Maar het was die nacht...
nadat we elkaar terloops hadden aangeraakt...
dat ik besefte dat ik hem leuk vond.
Het weekend brachten we door in bed.
En voor ik het wist was er een jaar voorbij...
en konden we niet meer zonder elkaar.
Het was 1981.
Madrid lag aan onze voeten.
Op een dag trof ik Marcelo bleker aan dan anders.
De laatste tijd was hij vermagerd.
En had hij enorme wallen.
Ik vroeg of hij ziek was.
En hij bekende dat hij heroïne gebruikte.
Het verbaasde me. Ik had het nog nooit gebruikt. Ik dronk...
en snoof coke, zoals iedereen.
Maar nooit heroïne.
Intuïtief wist ik dat het niet goed was en ik vond het niks.
Ik zat in een maalstroom. Ik had een avondrubriek, werkte mee aan programma's...
zong in een punkband, werkte aan mijn eerste film...
draaide hem, hij ging in première en werd een succes.
Maakte een tweede film. Ik deed honderden dingen en sliep niet...
terwijl Marcelo languit op de bank lag...
zich opsloot in de badkamer...
of rondhing op plekken die ik niet kende.
Ik stond 's nachts steeds op en liep naar het raam...
wanneer ik de deur dacht te horen.
Verslaving
Uw kaartjes. -Bedankt.
Madrid werd een lastige arena, zoals de stierenvechters zeggen.
Dus waren we voortdurend op reis...
en grepen alles aan om Madrid te verlaten.
Het ergst waren de eerste dagen.
Terwijl Marcelo afkickte, zorgde ik voor hem en schreef ik.
Vraag me niet hoe...
maar ik schreef.
Marcelo was nog jong en een cold turkey duurde drie, vier dagen.
Daarna gingen we de straat op en maakten plezier.
Ik herinner me Ivoorkust...
beelden van gespierde jongeren die kleren wasten in de rivier...
op autobanden.
De pier van Havana...
overdag of 's avonds.
Het oude Havana klopte zachtjes op het ritme van bongo's.
Ik herinner me Mexico-Stad.
Marcelo en ik dronken...
luisterend naar Chavela Vargas met La noche de mi amor.
Ik wil
de vreugde van een boot die terugkeert
duizenden klokken die glorie beieren
Die reizen die we maakten om te ontsnappen aan Madrid...
aan de heroïne...
werden mijn beste leerschool.
Op die reizen vond ik de inspiratie...
voor de verhalen die ik jaren later vertelde.
En de kleuren die ze verlichtten.
Maar we konden niet blijven reizen.
Vroeg of laat moesten we terug naar Madrid.
En Madrid was een mijnenveld, een doodlopende straat.
Ik wist niet meer wat ik moest doen.
Behalve dan in herhaling vervallen.
Allebei herhaalden we onszelf drie lange jaren.
Ik dacht dat mijn liefde zijn verslaving zou overwinnen.
Maar helaas.
Liefde is niet genoeg.
Liefde kan misschien bergen verzetten...
maar ze kan niet je lief redden.
Voor de wit gekalkte muren waarop de films uit mijn jeugd werden vertoond...
bad ik dat de hoofdrolspeelsters niets overkwam.
Maar het mocht niet baten.
Noch voor Natalie Wood, noch voor Marilyn.
Daarna probeerde ik Marcelo te redden en mezelf.
Als Marcelo het redde, was dat ver van mij.
Ik bleef in Madrid.
En de film redde mij.
Binnen.
Hallo.
Goedenavond.
Kom verder.
Kennen wij elkaar? -Ja.
Niet dat ik weet.
Van lang geleden, toen je werkte aan Sabor met Salvador Mallo.
Ik herinner het me niet. -We zagen elkaar een paar keer.
Ik ben Federico, de Marcelo uit je monoloog.
Heb je genoten? -Ik weet het niet.
Zo zou ik het niet willen noemen. Ik ben wel onder de indruk.
Jij was aan het huilen, hè? -Ik geloof het wel.
Ga zitten. Ik neem aan dat je wat dingen wilt vragen.
Leeft Salvador nog?
Hoe ging het vandaag? -Heel goed. Uitverkocht.
Jammer dat de zaal zo klein is. -Nee, zo blijft het intiem.
Vandaag kwam er een goede vriend kijken.
Wie?
Ik vertel het als je komt kijken. -Wie was die goede vriend?
Federico. -Federico hoe?
Federico Delgado. Jouw Marcelo.
Hij is naar mijn kleedkamer gekomen.
Herkende hij de tekst? -Elk woord.
Hij vroeg om je nummer en je adres. -Heb je hem nog meer gezegd?
Nee.
Ik heb niets verteld over de heroïne.
Bedankt. Ik kom nog wel een keer kijken.
Salvador? -Ja.
Ben jij het? Ik herkende je stem niet. Ik ben Federico.
Ik ben in Madrid.
Wat doe je hier?
Ik moet iets met een erfenis regelen. Ik vertrek morgenavond.
Ik wil je graag zien. -Ik jou ook.
Maar ik lag al in bed.
Zullen we morgen afspreken? -Om 12 uur?
's Middags moet ik naar mijn advocaat. -Prima.
Ik vergeet te vragen hoe het gaat.
Ik ben oud.
Maar vijf jaar ouder dan ik.
En hoe gaat het met jou?
Nu beter. Toen ik het theater uitkwam, was ik kapot.
Ik heb 'Verslaving' gezien.
Hoe wist je van het stuk? -Per toeval.
Ik liep in onze oude wijk door de straat waar we woonden. Ik stond voor onze deur.
Natuurlijk. Het theater is iets verderop.
Ik ging naar binnen om de tijd te doden en herkende Alberto Crespo.
En opeens zat je midden in... -Ja.
Opeens.
Ik wist niet hoe ik sorry moest zeggen.
Ik wist niet hoe jij je voelde.
Jouw lijdensweg.
Het was een goede leerschool. -Wat?
Je hoeft geen sorry te zeggen.
Ik heb niets tegen mijn zin in gedaan.
Ik heb geprobeerd je te helpen.
Daar ben ik je dankbaar voor. Dat wil ik graag laten zien.
Ik denk niet dat ik nu nog kan slapen.
Geef me 20 minuten om me te douchen. Kom je naar mijn huis?
Oké.
Ja? -Federico. Doe je open?
Dat is lang geleden. -Ja.
Heel erg lang.
Had je me herkend op straat? -Als ik goed had gekeken wel.
Je ogen zijn nog hetzelfde.
Sorry dat ik je heb gewekt. -Kom verder.
Het lijkt wel een museum.
Ik heb al mijn geld in dit huis en in die doeken gestoken.
Ik laat straks alles zien. Wat wil je drinken?
Maakt niet uit. Tequila? -Prima, tequila.
Ter ere van Chavela.
Toen je haar noemde in je monoloog, hield ik het niet meer droog.
Oké, tequila ter ere van Chavela en onze ontmoeting.
Je hebt een prachtig huis.
Waar woon jij nu? -In Buenos Aires.
Had je daar niet een oom wonen? -Ja, ik ben er in '85 heengegaan.
Zo vroeg al? -Ja.
Zal ik nu alles vertellen of toosten we eerst?
Proost. -Proost.
Je verhaal.
Na onze scheiding heb ik een jaar bij mijn ouders gewoond.
In die tijd was er geen heroïne in Argentinië.
Dus ik ging naar mijn oom om te werken in zijn restaurant.
Omdat er geen heroïne was, kon ik er beter mee stoppen.
Ik leerde Lucrecia kennen, mijn vrouw.
We zijn getrouwd en hebben twee zonen. Ik heb mijn eigen restaurant.
En ik ben alleen nog in Galicië geweest om mijn ouders te zien.
Dit is de eerste keer dat ik weer in Madrid ben.
Zoals je in je monoloog zei, was Madrid een lastige arena voor mij geworden.
Een mijnenveld.
Jammer dat jij hier woonde.
Ik had Madrid nodig.
En jou ook.
Maar niet onder die omstandigheden.
'Liefde is niet genoeg om je lief te redden,' volgens je monoloog.
Hou daar maar over op. Het is een sombere tekst.
Ik voelde me beter...
toen je zei dat je tijdens het zorgen verder groeide als schrijver en filmmaker.
Voelde je dat echt zo?
Jij hebt niets onderbroken.
Het tegendeel.
Niets of niemand heeft mijn leven zo vervuld als jij tot nu toe.
Dus je bent niet meer in Madrid geweest?
Maar ik heb jou gevolgd.
En ik was blij...
als ik een scène zag die op ons was geïnspireerd.
Elke film was een happening in mijn leven...
en ik was trots dat je wereldwijd succes had.
Je bent de enige Spaanse regisseur die mijn familie kent.
Je nieuwe familie.
Ja.
Weten ze meer dingen?
Bedoel je over ons?
Lucrecia, mijn vrouw... Of mijn ex-vrouw. We zijn aan het scheiden.
Ze weet alleen dat ik in Madrid drie jaar met een man was.
En ik heb het aan een van mijn zoons verteld.
Ik vertel hem nog wel eens dat jij het was.
Hij is filmgek en vergeeft het me nooit als ik het verzwijg.
Heb je nu een relatie? -Ja.
En jij?
Nee.
Een man of een vrouw? -Een vrouw.
Na jou heb ik geen man meer gehad.
Hoe moet ik dat zien? -Als een compliment.
Dat is Mauro. De jongste.
Dit is Federico. Hij is al 22. -Hij lijkt sprekend op jou.
Ik heb het aan hem verteld.
Allebei mooie jongens.
Je moet naar Buenos Aires komen. Een prachtige stad die je vast zal inspireren.
Ik wil dat je mijn familie leert kennen, dat je bij mij komt eten...
en dat we ons samen bezatten.
Goed. -Vanwege die goede oude tijd.
Wil je dat ik blijf slapen?
Natuurlijk wil ik dat, maar we eindigen ons verhaal zoals God het wil.
God kon ons nooit iets schelen en we kunnen het morgenochtend ook afsluiten.
Ik vind het in ieder geval fijn om te merken dat ik je nog steeds opwind.
Dat kan ik ook zeggen.
Ja, ga nu maar. Ga weg. -Ja, ik ga.
Je hebt gelijk...
zoals altijd.
Goed, vergeet niet dat je beloofd hebt om naar Buenos Aires te komen.
Goede reis.
Bedankt dat je bent langsgekomen. -Ik bel je om je eraan te herinneren.
Ja, Salvador?
Mercedes, bel ik gelegen? -Ja, ja. Wat is er?
Ik wil zo snel mogelijk naar dokter Galindo.
Wat heb je gebruikt? -Niks. Een angstremmer en twee tequila's.
Nu ga ik mijn legale dosis medicijnen met yoghurt innemen.
Wil je ook naar de maag-en darmarts? -Ja, hoe eerder hoe beter.
Goed. -Oké. Dag.
Dag.
Salvador Mallo? -Ja.
Komt u maar mee.
Bedankt.
Goedendag. -Goedendag. Komt u verder.
Pijnafdeling
Fijn dat u een gaatje kon vinden. -Geen probleem.
Vertel, Salvador.
Mijn rugklachten maken me gek en de Oxicodon doet niets.
Dan geef ik je een andere pijnstiller. Waarom ben je niet eerder gekomen?
Ik was lusteloos. -Ja, hij was depressief.
Hoe heb je dan de pijn onderdrukt?
Ik ben met heroïne begonnen.
Wil je ermee doorgaan? -Nee. Daarom ben ik hier.
Hoe vaak heb je het gebruikt?
In het begin om de twee of drie dagen en uiteindelijk om de dag.
Ik inhaleerde het.
Wanneer was de laatste keer? -Eergisteren.
Krijg ik afkickverschijnselen?
Een beetje, maar met een milde en gecontroleerde ontwenningskuur valt het mee.
Mild en gecontroleerd? -Zo noemen we het.
Heb je iemand die kan helpen? -Ja, ik blijf bij hem.
En hoe hield je die anderhalve dag zonder vol?
Met angstremmers en een ijzeren wil. -Die ijzeren wil zul je nodig hebben.
Je hersenen kennen de roes en dat vergeet je niet snel.
Neem je nog Paxtibi tegen hoofdpijn? -Ja, en alle andere medicijnen.
Voor mijn astma, mijn bloeddruk, de slapeloosheid...
Maar ik heb vooral iets nodig tegen rugklachten.
En dat er orde komt in alles wat ik slik.
Ook tegen de migraine. Mijn rug-en hoofdpijn...
verlammen me volledig. -Dat begrijp ik.
Ben je met een project bezig? -Ja.
Mijn kwaliteit van leven verbeteren. -Ik bedoel werk.
Het zou je goed doen om bezig te zijn. Mis je het niet?
Elke dag.
Maar daar gaat het niet om.
Film maken is een fysiek beroep...
en helaas is mijn conditie te slecht. Eigenlijk is dat het probleem.
Er zijn mensen die zieker zijn en doorgaan. -Ik weet het.
Maar mij lukt het niet. Mijn moeder is vier jaar geleden overleden.
Twee jaar daarna had ik mijn rugoperatie.
Geen van beide ben ik te boven gekomen.
Ik heb hulp nodig, dokter. -Goed.
Ik geef je een andere pijnstiller.
Je zult denken aan heroïne. Wees daar alert op.
Ik geef je vervolgrecepten en informatie over de medicijnen.
Ik ga even naar de gang om te lopen. Oké? -Prima.
Dank u wel, dokter. -Graag gedaan.
Goed, eens kijken... -Er is nog iets.
Nog iets?
Hij verslikt zich regelmatig.
Op weg hierheen, nam hij een slokje water en ik dacht dat hij erin zou blijven.
De maag-darmarts heeft hem onderzocht...
en zag een knobbel op zijn slokdarm drukken.
Daarom verslikt hij zich zo snel en we weten niet wat die knobbel is.
Weet hij van die uitslag? -Nee.
Voor de zekerheid gaan ze een CAT-scan doen.
Maar de arts sluit niet uit dat het een tumor is.
Wat moet ik doen?
Moet ik het zeggen? -Nee, bespaar hem die angst.
En bel mij als de uitslag er is.
Kun je mij dat kistje geven?
Bedankt.
Het ontroert me dat ik in je moeders kamer mag slapen.
Ik heb een tussendoortje voor je. -Laat dat zwarte cakeje maar zitten.
Dat is met volkorenmeel.
Straks kom je nog aanzetten met alfalfa, omdat dat goed zou zijn voor je hart.
En de melk? Probeer 'm op te drinken.
Straks.
Ga zitten.
Wat ben je aan het doen? -Deze rozenkransen uit de knoop te halen.
Geef maar. -Nee, dat kun jij niet.
Weet je hoe je me moet afleggen? -Ja, mama.
Als we in het dorp zijn, roep Petra. Zij is het gewend.
En als ik hier sterf, hopelijk niet, want ik wil in mijn bed sterven...
zullen Maya en Mercedes je helpen. -Moet dit nu?
Ja.
Op mijn hoofd...
een halve sjaal, want ik ben weduwe.
Laat me je helpen.
Eens kijken.
Zo. En dan het habijt van Jezus van Medinaceli.
Met het koord. -Precies met het koord.
In mijn handen stop je een rozenkrans.
Deze, de oude.
De nieuwe is voor jou.
Wil je niet liever de nieuwe? -Nee.
Ik wil geen schoenen aan.
Als ze mijn voeten vastbinden, wil ik dat je ze losmaakt.
Waar ik straks naartoe gaan, wil ik weinig dragen.
Herinner je je deze veer?
Natuurlijk. -Van je vader gekregen.
Hiermee schreef ik de brieven toen we verkering hadden.
En het houten stopei?
Ik heb hier zoveel sokken mee gestopt.
Het is het minst waardevolle van alles. -Geef het aan mij.
Hier.
Je hebt het net geërfd.
De laatste tijd denk ik veel aan haar.
Ik wist niet dat je nog niet over je moeders dood heen was.
Ik denk ook veel aan mijn jeugd.
Als ik halfslaap, en dat overkomt me vaak...
denk ik aan hoe ze was toen ik klein was.
Je hebt het nooit over haar of je jeugd gehad in je films.
Dat wilde ze niet. -Denk je?
Dat zei ze toen ze in het ziekenhuis lag.
Je benen zijn nog zo glad.
Dat zit in de familie. Wij hebben geen spataderen.
Het is jammer.
Wat?
Jij zult niet goed oud worden.
Hoezo?
Jij hebt meer van je vaders familie.
Jemig, mama, hoe kom je erbij? Vertel me hoe je nacht was.
Gewoon.
Ik was de hele nacht met Lola, mijn buurvrouw.
Hier, in je kamer?
Natuurlijk niet, in mijn dromen.
Ik heb de hele nacht over haar gedroomd.
Ik was net terug in het dorp...
en ik hoorde Lola op de deur kloppen, zoals altijd als ik terugkom uit Madrid.
Ook al was het een droom, wist ik dat Lola al dood was.
Maar ik deed toch voor haar open.
Ik zag haar staan, ze was geen spat veranderd.
Ze leek alleen een beetje doorschijnend.
Maar ik schrok niet, hoor, en ik vroeg haar: 'Lola...
het gaat vast niet goed met je. Kan iets voor je doen?
Zeg me wat het is en ik beloof dat ik het doe.'
'Nee, Jacinta, het gaat goed,' zei ze.
'Hoe kun je dat nu zeggen? Als dat zo was, zou je niet aan me verschijnen.'
'Ik verschijn aan jou, omdat mijn dochters zo schrikken.'
'Waarom kom je naar het dorp, in deze kou?'
'Ik heb het niet meer koud of warm'...
zei ze.
'En Oost west, thuis best.'
'Je slaat de spijker op zijn kop, meid,' zei ik.
En wat nog meer?
Kijk niet zo als een verteller.
Als je het maar uit je hoofd laat. Niks over mijn buurvrouwen in je films.
Ik hou niet van autofictie. -Wat weet jij daar nou van?
Dat heb je uitgelegd in een interview.
Mijn buurvrouwen willen niet in je films.
Je zet ze neer als boerentrienen. -Hoe kom je erbij?
Ik behandel ze met respect en genegenheid.
Als ik de kans krijg, praat ik over jou en dat jij me hebt gevormd.
En de buurvrouwen ook.
Ik heb alles aan jullie te danken.
Ze vinden het niks.
Kom, we gaan een stukje lopen. -Ik hoef toch nergens heen.
Nu wel. Kom. -Waarheen?
Naar de gang.
Goed zo.
Je bent geen goede zoon geweest, jongen.
Nee? -Nee.
Dat van de begijn heb je me nooit vergeven en je hebt het me betaald gezet.
Ik vond het seminarium ook niks, maar we waren arm.
Ik wilde er inderdaad niet heen, maar dat ik wraak heb genomen is onzin.
Na je middelbare school vertrok je meteen naar Madrid.
Na de dood van je vader...
stelde ik voor om naar Madrid te komen.
Maar jij probeerde eronderuit te komen...
en zei dat je een leven leidde dat je niet kon delen met mij.
Dat was ook zo, maar zo bedoelde ik het niet.
Ik begreep het perfect.
Mijn benen doen niet meer wat ik wil, maar ik heb ze nog alle vijf op een rijtje.
Ik was op reis of ik was aan het filmen.
Jij had je eenzaam gevoeld in een flat in Madrid. Dat was geen leven voor jou.
Ik zou voor je hebben gezorgd.
Ik zou me hebben aangepast, zoals zo vaak.
Maar je wilde het niet.
En dat deed pijn.
Mama...
het spijt me erg...
dat ik nooit de zoon ben geweest die jij wilde.
Toen je zei...
'ik weet niet van wie dat kind dat heeft'
zei je dat niet bepaald vol trots.
Dat voelde ik.
Ik heb je teleurgesteld, omdat ik ben zoals ik ben.
Het spijt me.
Geef mij het plaatje van Sint Antonius.
Vanavond bid ik voor jou.
Dank je.
Ik heb je op deze wereld gezet...
en ik heb geknokt om jou vooruit te helpen. -Dat weet ik, mama.
Breng me naar het dorp.
Dat is het enige en laatste wat ik wil.
Prima.
We gaan naar het dorp, jij en ik.
En Maya voor het huishouden.
Ik zal dag en nacht voor je zorgen. Ik zal je nu niet teleurstellen.
Maar ik kon mijn belofte niet nakomen.
De volgende dag werd ze weer opgenomen. -Jij hebt alles gedaan wat je kon.
Ja.
Maar zij wilde sterven in haar dorp.
Ik had beloofd haar thuis te brengen.
De arme ziel stierf op de IC-afdeling.
Alleen.
Je bent uitgenodigd op IJsland. Goed betaald.
Hoe kunnen ze daar zoveel uitgeven? -Weet ik ook niet.
En deze is van een kleine galerie.
Ik vond de tekening mooi.
Salvador Mallo? -Ja.
Komt u verder.
Gaat u hier zitten.
Terwijl ik uw benen optil, draait u met uw romp.
Wanneer komt je moeder? -Rond etenstijd.
Als ze gaat naaien bij de begijn, is ze de hele ochtend weg.
Zo.
Blijf stil zitten, Salvador.
Verroer je niet.
Kun je het boek met twee handen vasthouden?
Zo ja.
Til je hoofd eens op.
Wat vind je ervan?
Mooi.
Hij is nog niet af. Ik ga hem thuis afmaken.
Kan ik me wassen? Ik ben zo vies.
Ja, ik ga een stuk zeep pakken.
Hier. -Dank je.
Heb je een handdoek voor me? -Ik kom eraan.
Je hebt koorts. Je hebt vast een zonnesteek opgelopen.
Salvador, wat is er? -Hij heeft te lang in de zon gezeten.
Ik was aan het lezen.
Voelde je de zon niet branden? Je hebt koorts.
Nee, dat had ik niet door. -En jij dan?
Ik heb het tegelwerk afgemaakt en toen hij flauwviel, heb ik hem hier gelegd.
Ben je flauwgevallen? -Een beetje. Ik werd duizelig.
Ik haal een doek met azijn. En je vader...
zit die in de bar? -Ja.
Hij zou thuisblijven.
Wat doet die teil hier? -Ik heb me gewassen.
Had je dat niet thuis kunnen doen? Ik moet al dat water hierheen zeulen.
Verdorie. -Ik was heel vies.
Zal ik de vloer schoonmaken? -Nee, haal maar water. Ik doe het wel.
De tegels zijn mooi, hè?
Ja, heel mooi. Dank je.
Ik ga water halen.
Eerst het goede nieuws. Er is geen tumor. Dat is uitgesloten.
Er moet iets zijn. Ik verslik me in alles. -Het is een slikstoornis.
Door de ziekte van Forestier Hier kun je het zien.
Zie je dat witte vlekje bij de wervel? Dat is een osteofyt.
Dat is beenvorming.
Je slokdarm wordt ingeduwd door die verdikking
Er is te weinig ruimte zodat eten of vloeistof blijft steken.
Daarom verslik je je.
Waarom groeit dat bot?
Forestier is een rare ziekte en de oorzaak is onbekend.
De pezen, ligamenten en gewrichtsbanden verkalken, maar we weten niet waarom.
Bij jou is het ligament voor je nekwervel verkalkt.
Is het te verhelpen? -Met een operatie en zo snel mogelijk.
Rustig, het is geen riskante operatie.
De MDL-arts en de chirurg leggen alles uit.
Heel goed. -Bedankt.
Hallo.
Bent u geïnteresseerd in de aquarel? -Ja, ik wil 'm kopen. Wie is de schilder?
Hij is anoniem. Bijna alle werken zijn niet gesigneerd.
Hoe bent u eraan gekomen? -Gekocht op de vlooienmarkt.
Het is een van mijn favoriete werken. -Dus u heeft geen idee van wie het is?
Op de achterkant staat iets geschreven.
Maar het zijn allemaal anonieme kunstenaars die niet eens weten dat ze kunstenaar zijn.
Lieve Salvador...
ik stuur de tekening naar je huis, omdat ik geen adres van je school heb.
Ik ben blij dat ik je kan schrijven. Dankzij jou.
Daar ben ik je dankbaar voor.
Ik werk in de winkel van Conchita's oom en het rekenen gaat goed.
Allemaal dankzij jou.
Het leven is hier goed, maar ik mis het leven in de grotten en jou vooral.
Telkens als ik schrijf, voel ik je hand die me leidt.
Ik weet zeker dat je veel leert op school en dat je veel leest en films ziet.
Ik geef je mijn adres in Bilbao. Schrijf je me?
Je leerling, Eduardo.
Salvador, je moet je over een half uur aankleden.
Waarschuw me straks nog eens.
Het eerste verlangen
Wat zou er zijn gebeurd met de tekening?
Eduardo heeft hem naar Paterna gestuurd. Mijn moeder heeft hem ontvangen.
Ik zat op het seminarium en ze heeft hem niet doorgestuurd of erover gesproken.
Ga je hem zoeken?
Eduardo?
Via Google of vraag naar hem in Paterna. -50 jaar later?
Het is een mooi onderwerp voor een verhaal, misschien schrijf ik het...
maar hem zoeken is waanzin.
Hoe komt het nu op de vlooienmarkt terecht? -Geen idee.
Toevallig.
Het belangrijkste is dat hij is terechtgekomen.
Alles goed, Salvador?
We gaan u op het andere bed leggen, heel langzaam.
Rustig.
Heel goed. Uw hoofd hier.
Ik haal uw hemd een beetje naar beneden en plak wat plakkers op u.
Hoe gaat het?
Dag, dokter.
Ik ben op de hoogte. Logisch dat u niet kon slikken.
Maak u geen zorgen. We halen het weg.
Dokter? -Ja?
Ik ben weer aan het schrijven. -Dat is goed nieuws.
Fijn om te horen. Wordt het een drama of een komedie?
Dat weet ik nog niet. Dat weet je pas...
Mama?
Zal er een bioscoop zijn in Paterna?
Ik ben al blij als we een huis hebben.
Cut. -Camera's uit.
38, 5, 1. Laatste klapper.
Het eerste verlangen
Original Subs: SubbedNinja Resync. voor DRONES