Podczas zimnej wojny
CIA i KGB eksperymentowały z kontrolą umysłu, hipnozą i narkotykami
w celu stworzenia broni doskonałej:
agentów zdolnych do przeprowadzania ekstremalnych, tajnych operacji,
nawet moralnie dwuznacznych.
Ten program stworzył Jasona Bourne'a.
Ten program to Treadstone.
BERLIN WSCHODNI ROK 1973
Obiekt: John Randolph Bentley, 29-letni biały mężczyzna.
52-godzinna deprawacja snu.
Obiekt wykazuje zwiększoną tolerancję na miksturę składającą się
ze 100 mikrogramów psylocybiny,
50 miligramów thorazine'u,
85 mikrogramów LSD.
Ten twój Amerykanin może wymagać dalszego szkolenia.
Schwytaliśmy go dziewięć miesięcy temu.
Jest gotów.
Jeśli nie zda testu końcowego,
nasze plany będą bezużyteczne.
Spójrz na mnie.
Proszę, nie każ mi tego robić.
Ciężko na to pracowaliśmy.
- Nie potrafię tego zrobić. - Potrafisz.
Wiem, że potrafisz.
Wierzę w ciebie.
Bardziej niż kiedykolwiek.
Naprawdę?
Mówiłam, że jest gotów.
Człowiek, którym byłem przedtem...
On potrafiłby zabić?
Człowiek, którym byłeś,
został przysłany przez CIA, by mnie zabić.
Spójrz na siebie.
Zrobiłeś ogromne postępy.
Moje metody... są skomplikowane.
Ale ty...
jesteś moim najbardziej obiecującym pacjentem.
- Moją cykadą. - Cykadą?
Wspaniałe stworzenia.
Zakopują się pod ziemią.
Na wiele lat. I czekają.
A potem budzą się z długiego snu.
- I umierają. - Tak.
Ale najpierw wypełniają swoje przeznaczenie.
Będziesz wspaniałym żołnierzem.
Ale na razie musisz wypoczywać.
Chwileczkę, doktorze.
- Chcę o coś zapytać. - Dobrze.
Gustav.
ADRENALINA
Jezu...
Idźcie na górę.
Petra!
Na dół. Już!
Wierzyłam w ciebie.
Myślałam, że się rozumiemy.
Stać!
Nie strzelać!
OBECNIE
Widzisz to samo co ja?
Dobrze. Powiedz Levine'owi, że będę za 20 minut.
Właśnie otrzymaliśmy wiadomość
od generała Chin-Hwa Kwona z Koreańskiej Armii Ludowej.
Jest w Londynie z delegacją.
Zażądał spotkania z kobietą o nazwisku Tara Coleman.
To bezprecedensowe żądanie.
Muszę wiedzieć o niej wszystko.
- Jest dziennikarką. - Była.
Teraz jeździ taksówką w Londynie.
Matt Edwards jest w Londynie.
LONDYN, ANGLIA
- Jestem w drodze. -60 sekund.
- Jaki ma życiorys? -Wychowana w Londynie.
Rodzicie i siostra zginęli w wypadku drogowym, kiedy miała dziesięć lat.
Też była w samochodzie.
Przeżyła jako jedyna.
Co nie wyjaśnia, dlaczego jest bohaterką dnia.
To może mieć związek z artykułem, nad którym pracowała kilka lat temu.
Tytuł?
"Sowiecka broń nuklearna wycelowana w Waszyngton".
Uważa, że wycofana broń nuklearna znana jako Stiletto Six
trafiła na czarny rynek.
Historia była pełna luk. Coleman straciła wiarygodność.
Jej naczelny ją zwolnił i od tego czasu nie napisała ani słowa.
Miała rację? Broń istnieje?
Agencja o tym nie wie.
- Mało pocieszające. - Pięć sekund.
Dlaczego potencjalnie najbardziej wartościowy uciekinier z Korei Północnej
- chce rozmawiać z byłą dziennikarką? -Nie wiem.
Sam ją zapytaj.
- Matt Edwards? - Tak.
Do Marriotta.
Dobrze.
Kamera przy Strand.
Jedzie na południe Mostem Westminsterskim.
Też lubię Felę Kutiego.
- Słucha pan nigeryjskiej muzyki? - Spędziłem tam trochę czasu.
- Mnie zaraziła nią siostra. - To ona?
Tak.
- Jesteście blisko? - To moja najlepsza przyjaciółka.
- Proszę skręcić. - Utkniemy w korku.
To dobrze. Muszę z panią porozmawiać.
W Londynie obecnie przebywa generał z Korei Północnej.
A wydawał się pan normalny.
Generał będzie rozmawiał tylko z panią.
- To jakiś żart? - Chce się spotkać za godzinę.
Być może zapyta o Stiletto Six.
- Kim pan jest? - To nie jest żart.
- Proszę odpowiedzieć. - Pracuję dla Departamentu Stanu.
Czyli CIA?
Mam ją. Jadą na południe.
Pokaż most.
Dlaczego ja?
Jest pani dziennikarką.
Znalazł mnie pan, więc raczej wie, że już nią nie jestem.
Znam pani historię.
Proszę nam pomóc, a ja pomogę pani odzyskać reputację.
Tylko dziesięć minut. Zgadza się pani?
Operacja zatwierdzona. Ruszamy.
To mikrofon. Będziemy panią słyszeć, ale nie widzieć.
Wejdę sama?
Kwon odejdzie, jeśli zobaczy inną osobę. Będę przed budynkiem.
Współpracownik generała czeka w lobby.
Zaprowadzi panią.
Powodzenia.
Zaczynamy.
Generał opuścił salę bankietową.
Tara wychodzi z windy na drugim piętrze.
Idzie do męskiej toalety.
Generał Kwon?
Dziękuję za przybycie.
O co chodzi?
Nie można ufać CIA. Oni ich budzą.
Kogo?
Cykady. Znowu się zaczyna.
- Co się zaczyna? - Treadstone.
Co to takiego?
Brak audio. Bądźcie gotowi.
- Straciliśmy audio. -Bądźcie gotowi.
Zaczekajcie. Niech sytuacja się rozwinie.
Czym jest Treadstone?
Wysłałem wiadomość. Nie mamy czasu.
Co jest? Treadstone?
Opuścić pokój, wszyscy wyjdźcie.
Za niecałą minutę zespół wkroczy do budynku.
Co ja tutaj robię?
Grupa w Korei Północnej zebrała fundusze
na zakup kodów aktywacyjnych Stiletto Six od Rosjanina, Jurija Leniowa.
Chcą zaburzyć rozkład sił.
Musisz kupić kody, zanim oni to zrobią.
Jak mam to zrobić?
Moja córka uczy się w szkole z internatem we Francji.
Ma na imię Jang-Mi.
Zaprowadź ją do ambasady Ekwadoru w Paryżu.
Ambasador na ciebie czeka. Da ci to, czego potrzebujesz.
- Muszę się zastanowić. - Wrogowie mnie podejrzewają.
Ja i moja córka jesteśmy celem. Musisz ją znaleźć.
Dlaczego pan tego nie zrobi?
Moje życie nie potrwa długo.
Spójrz.
Daj jej to.
Powiedz mojej córce, że ją kocham.
Dlaczego mi pan ufa?
Z powodu twojego śledztwa w sprawie Stiletto Six.
Zaprzepaściłaś karierę,
bo nie chciałaś się wycofać.
Ty też wiesz, co oznacza utrata rodziny.
Proszę, pomóż mi ocalić moją.
- O jakich cykadach mówił Kwon? - Ellen.
Dlaczego północnokoreański generał mówi o Treadstone?
- Czym jest Treadstone? - To tajne.
- Zakończyliśmy program lata temu. - Kwon w nim uczestniczył.
- Mówił o Stiletto Six? - Nie. On tylko was prowokuje.
Prowokuje nas.
Rozważa możliwość ucieczki i szuka brudów,
żebyśmy prowadzili rozmowy takie jak ta.
Jeśli mi nie ufasz, nie oczekuj, że ja zaufam tobie.
Prowokujesz mnie?
Dzięki za interesujące popołudnie.
Zakończyliśmy program Treadstone. Prawda?
Był bardziej skomplikowany, niż myśleliśmy.
Kim są te cykady, które się obudzą?
PJONGJANG, KOREA PÓŁNOCNA
Z poprzednim nauczycielem grała lepiej.
Bardzo mi przykro.
Rozchorował się.
Dlatego szkoła przysłała mnie.
- Może pójdzie ci lepiej we worek. - Wtorek?
- To dla ciebie problem? - Nie, skądże.
Dziękuję. Nie zawiodę pani.
Czy ty i tata macie tajemnice?
Jakie tajemnice?
Ya-na powiedziała nauczycielce o tajemnicy swoich rodziców.
Już z nimi nie mieszka.
Musieli zrobić coś bardzo złego.
Ale my nie mamy tajemnic, prawda?
Nie, Jin Woo.
Wszystko w porządku.
- Mamo? - Tak?
Znalazłem w szafce amerykańską maszynę do gier.
Te gry są zakazane.
Kto ją tam włożył?
Nie wiem. Była w szafce.
Wiesz, co by było, gdyby ktoś ją zobaczył?
Nareszcie wróciłaś!
- Jesteś w domu. - Tak.
Mamy gości. Z zakładu.
Chyba dostanę awans.
Rety...
W telewizji pokażą test pocisków. Zaprosiłem ich, żeby obejrzeli z nami.
Opowiadałem im, jak świetnie gotujesz.
Nie zrobiłam zakupów. Obiad będzie bardzo prosty.
Będzie pyszny. Jak zawsze.
Nie możesz powiedzieć o tym tacie. Nigdy.
Rozumiesz?
Tak.
Nie powiem. Przyrzekam.
Dobrze.
Chodźmy.
MORZE BEAUFORTA, ALASKA
Mocniej!
Tylko na tyle cię stać?
Po czterech godzinach snu - tak.
Może chodzi o te tabletki od Samanthy.
- Skąd o nich wiesz? - Mam dbać, żebyś je brał.
Moja żona prosiła ciebie, żebyś mnie pilnował?
Nie moja sprawa, nie mieszam się.
Wstrzymajcie pracę!
Słuchajcie! Zarząd chce się z wami wszystkimi spotkać.
Idziemy!
Wszyscy do mesy.
To wspaniały dzień dla ExPo Energy.
Kongres przyjął ustawę, która umożliwiła naszą umowę z rosyjskimi partnerami.
Powinniśmy podwoić naszą wydajność w ciągu pięciu lat.
Ale nie będę was oszukiwał. Nie wszyscy macie się z czego cieszyć.
Muszę ogłosić pewne zmiany.
Kilku starszych rangą pracowników zostanie,
ale personel poziomu pierwszego, drugiego i trzeciego,
wiertnicy, mechanicy i robotnicy
zostaną zastąpieni.
- Natychmiast. - Zastąpieni przez kogo?
Od jutra obowiązki przejmie rosyjski zespół.
Zrobimy wszystko, żeby ułatwić wam przeniesienie na inne platformy.
Niestety na razie nie ma żadnych przydziałów.
- Ty zatrzymasz pracę? - Wiem, że to trudne.
W Seattle dostaniecie rozwiązanie umowy.
Wiem, co czujecie...
Helikopter leci do miasta. Chodź się napić.
Idę.
PONGWHA 3200
Pomódl się o strzał w dziesiątkę.
Rosjanie. Nie wierzę.
To by było na tyle.
Nic z tego nie ma sensu. To my zbudowaliśmy platformę.
Idę się odlać.
Serio? Tak powiedział?
Utrzymuj go przy życiu, póki nie przyjadę.
Będę jutro po południu.
Dobrze. Ja też.
Pa!
Wszystko dobrze?
Mój głupi kot umiera.
Dawno wyczerpał dziewięć żyć. Nie wiem, czemu tak mnie to boli.
Znamy się?
Pracuję w zaopatrzeniu.
Chyba już się spotkaliśmy.
Tego tekstu jeszcze nie słyszałam.
Chwila. Myślisz, że cię podrywam?
Żartowałam.
Szczerze mówiąc, nawet nie pamiętam, jak to jest.
- Szczęśliwie? - Bardzo.
Wyłączcie gównianą muzykę i dajcie drinki.
Hej, ślicznotko! Pokażę ci, jak wygląda zabawa!
Niezła próba, dupku.
Może w twoim kraju to działa.
Może podejdziesz bliżej?
Nie warto.
Odebraliście nam pracę.
Przynajmniej zachowaj się przyzwoicie.
Cholera, stary. Czemu nie mówiłeś, że tak potrafisz?
Wszystko gra?
Tak.
Masz rozciętą brew.
Opatrzę cię.
Mam w gabinecie apteczkę.
Chodź. Chyba że masz inne plany.
Opuchlizna się zmniejszyła. Przeżyjesz, twardzielu.
Dzięki.
Mogę?
Coś cię martwi.
Widzę to.
Dzisiaj nie jestem sobą.
Rozumiem. Straciłeś pracę, straciłeś tożsamość.
Nie.
Czuję, że nawet nie pamiętam,
kim chciałem być.
Jakby te wspomnienia po prostu zniknęły.
Śni mi się ten dziwny sen.
Siedzę w pustym białym pokoju
i gapię się na siebie w przepuszczalnym lustrze.
A najdziwniejsze,
że po drugiej stronie siedzi drugi ja,
który na mnie patrzy.
Czuję, że tam jest.
Wybacz. Gadam głupoty. Powinienem iść.
Chciałabym usłyszeć więcej.
Nawet nie wiesz, jakie ja mam sny.
Jest tu gdzieś butelka wina.
Wiedziałam. Francuskie.
Wytwornie.
- Co to? - Nie wiem. Jakiś sikacz.
- Wystarczy, prawda? - Ta piosenka.
Nie znasz jej z dzieciństwa?
Oby tym razem się udało.
KURSK, ROSJA
Dzień dobry.
Dziękuję.
- Nie ma za co. - Bardzo dziękuję.
Co to?
Mój nowy aparat słuchowy.
Aparat?
- Skąd wziąłeś pieniądze? - Oszczędzałem.
Z czego?
Sprzedałem Vladimira.
Vladimir! To nasz najlepszy buhaj!
Od dziesięciu lat mu nie staje.
Tobie też nie.
Może i nie.
Ale teraz przynajmniej słyszę!
Słyszysz?
Posłuchaj tego. Jesteś idiotą!
Jestem szczęśliwym człowiekiem!
Brzmi wspaniale.
Zatańczmy.
Jesteś taka sztywna.
No chodź.
Chodź.
Kochanie, chodź do mnie...
Chodź, czemu jesteś taka...
Słyszysz?
Ten dźwięk.
Tak. Ty tak robisz.
Nie. Takie elektroniczne brzęczenie.
Dochodzi z tej strony.
Stamtąd!
Pokaż mi to.
I koniec brzęczenia.
PONGWHA 3200
Idę do sklepu. Wracam za pół godziny.
Mam pomysł.
Metronom pomoże ci utrzymać tempo.
Tym razem zagraj cały utwór, aż do końca.
Muszę skorzystać z toalety.
Pamiętaj, zagraj do końca.
Dobrze.
Wiedziałem, że przyślą ciebie.
Budziłaś najwięcej nadziei.
Jeszcze nic nie wiesz, prawda?
Nie wiem czego?
Mówię po angielsku.
Skąd znam angielski?
Obudzili cię i nie powiedzieli?
Kto cię przysłał?
Kto cię obudził?
Szkoda.
Mogliśmy dowiedzieć się tego oboje.
Jak mi poszło?
Grasz wspaniale. Jestem z ciebie dumna.
Zagram jeszcze raz.
Co, u czorta?
Boże mój...
Widzisz?
Mówiłem, że coś słyszę.
Próbowałam cię ostrzec.
STILETTO SIX
Najpierw pójdzie do kryjówki.
BERLIN WSCHODNI, ROK 1973
Tu Apacz, odbiór.
Tu Apacz. Potrzebny miód w Fort Sumner.
Odbiór.
Przyjąłem, Apaczu.
To naprawdę ty, John?
Tak, to ja. Wracam do domu.
Napisy: Magdalena Bartkiewicz