NETFLIX PRZEDSTAWIA
- Powiedzcie: „Ser!”. - Ser!
Wielkie dzięki.
Wesołych Świąt!
Możesz sobie usiąść przed tłem.
Zaraz do ciebie przyjdę.
Oferujemy również możliwość wydrukowania zdjęcia
na kubku lub koszulce.
Robimy też zdjęcia do paszportów.
Mnóstwo.
Nada się do paszportu?
Josh!
Wróciłeś!
Co słychać?
Kiedy wróciłeś?
- Dlaczego nie napisałeś? - Właśnie wróciłem.
Tęskniłam za tobą!
Ja za tobą też!
Naprawdę wyszła ci ta cała stylówka amerykańskiego turysty
wbijającego do hostelu w Nowej Zelandii.
Hostel był w Amsterdamie. Nowa Zelandia to zeszły miesiąc.
Miałaś śledzić każde słowo mojego bloga podróżniczego.
- Co się stało? - To 18 miesięcy słów!
Ale oglądałam zdjęcia.
Widzę, że nadal tu pracujesz.
Na rachunki starcza.
- A nakarmi duszę? - Nie.
- Ale żołądek już tak.
Nie każ mi przerywać niewywiązywania się z obowiązków, Abby.
Musisz coś zawieźć do Wioski Mikołaja po drodze do domu.
Tylko nie mów,
że zapomniałaś, że jutro otwierają Wioskę Mikołaja?
Jakbym mogła? To mój ulubiony okres w roku.
Rozumie się.
I jest moje wdzianko.
A pan chciał coś kupić?
Nie, szefie, panie Singh.
To mój najstarszy przyjaciel, Josh.
To dzięki niemu zaczęłam robić zdjęcia.
A skoro o tym mowa...
Pamiętasz ten aparat analogowy, na którym kiedyś się uczyliśmy?
Zapomniałam o nim.
- Co z nim? - Nie wiem.
- Chyba leży gdzieś zapakowany. - Więc nic nie kupujesz?
Nie. Przyszedłem odwiedzić Abby.
No to zaniesiesz mi pudło do auta.
Tylko nie upuść.
Cześć, jestem!
Ciocia Abby!
Panna Corinne.
Piękny strój.
Sama się ubrałam.
Chciałam wyglądać jak ty.
I udało się jej. W sam raz do rodzinnego świątecznego zdjęcia.
- Mama świruje. - Nie wątpię.
Ajerkoniak.
Z małym dodatkiem. Pomyślałam, że się przyda.
Jak ty mnie znasz, siostrzyczko.
Chodźcie!
Cześć!
- O, cześć, kochanie. - Cześć.
Jak choinka?
Tegoroczny motyw to dekoracyjny przepych.
Jest odświętna.
- Cześć, tato. - Chodź, Abby.
Pomożesz mi skończyć ozdabiać kominek.
Wygląda nieźle.
Więc,
jak się sprawuje samochód?
Jeszcze dyszy.
A co w pracy?
Potrzebujesz pieniędzy?
Jutro zaczynam świąteczne nadgodziny. Będzie OK.
Ale dzięki, tato.
Mnie ciągle pyta o to samo, a przecież z nim pracuję.
Tylko mówię, że w kancelarii znajdzie się dla ciebie posada.
Sarah i ja doskonale dogadujemy się w pracy.
- Nieprawda, kochanie? - Ależ oczywiście.
- Mój skarb! - Cześć, mamo.
Wiesz, że fotografia to świetne hobby.
Ale nie jest to najbezpieczniejszy wybór kariery.
Wiecie, że mówicie mi to samo
ilekroć przyjeżdżam?
A to dlatego, że liczymy na to, że kiedyś w końcu posłuchasz.
Komuś ajerkoniaku?
Nie?
Tylko dla mnie? Dobra, do dna.
Przebierzesz się do zdjęć?
Prawda?
No pewnie.
Albo nie.
Dziadziu, wiedziałam, że gdzieś się chowasz.
Cześć, skarbie. Chodź, przytul dziadka.
Robisz swoje słynne chili?
Zrobiłem dla ciebie i dla mnie wegetariańskie.
Mój wspólnik w zbrodni.
Bez dwóch zdań.
- Jak nowi współlokatorzy? - Super nudziarze.
Kładą się przed dziewiątą.
I skarżą się, że za głośno puszczam muzykę.
Łysieję i starzeję się. Jak mam słuchać muzyki?
- A to kto? - Otworzę.
Halo?
Dałeś radę!
Imprezy z ozdobami u Suttonów są jak ożywające kartki świąteczne,
ale nie te ze sklepu „wszystko za 2,99”.
- Co słychać, dzieciaku? - Dziadzio!
Niech ci się przyjrzę.
- Dobrze cię widzieć! Witaj! - I wzajemnie.
- Nieźle pan wygląda! - Ty też. Wróciłeś?
- Tak jest. - Świetnie.
Wszyscy się ucieszą na twój widok. Przynajmniej zejdą ze mnie.
Patrzcie, kogo mam!
- Rety! - Czy to Josh?
Suttonowie, Wesołych Świąt!
Tak dawno cię nie było!
Kiedy wróciłeś?
Dziś rano.
Dobrze cię widzieć.
Co słychać?
- Wyładniał, gdy go nie było? - Wiem, co starasz się zrobić.
- Nie wypali. Przyjaciele. - No dobra.
Josh, gdzie się dalej wybierasz?
Zostaję.
Co?
Nic nie mówiłeś!
Zatrzymam się u Fernanda, dopóki nie znajdę czegoś własnego.
Ale wiem jedno.
Czas na świąteczne zdjęcia Suttonów!
No, dalej!
Tak!
No to idziemy.
Wszyscy wyglądają cudownie.
Na trzy mówicie: „Ozdoby”.
Jeden, dwa,
trzy.
Ozdoby!
Pięknie, a teraz z uśmiechem.
Potrzebuję uśmiechów. Uwielbiam uśmiechy.
A teraz z głupimi minami.
Dobra, uśmiech.
No dobrze, pozerzy.
Abby.
W porządku. Oczywiście.
Abby.
Nie chciałem ci tego dawać przy wszystkich.
Aleś tajemniczy.
Znalazłem go przy przeprowadzce.
Należał do twojej babci.
Chciała, byś go dostała.
Brakuje mi jej.
Pierwsze święta bez niej są ciężkie.
Jak się trzymasz?
Jest ze mną codziennie.
Przyznaję, że trudno było się przenieść, ale
nie chciałaby bym sam mieszkał w tym wielkim domu.
Dosyć o mnie.
Obejrzyj go.
Co to?
To stary kalendarz adwentowy.
Takie robili w Europie zanim nie zastąpiły je te marne kartonowe.
Piękny.
Na pewno miał trafić do mnie, a nie do Sarah? Pasuje bardziej do niej.
Pewnie, że na pewno.
Gotowy.
Mam dla siebie.
I dla ciebie też.
Mama uważa, że jestem dosłownie
głodującą artystką.
Synu, od kiedy cię znam, nigdy nie widziałem cię
bez ciastka w ustach.
A jak miałbym odmówić wypiekom pani Judy?
Więc zostaniesz na jakiś czas?
- Jestem tu. - Josh, uwielbiam, gdy jesteś.
Twój apetyt odciąga mamę od wytykania mi życiowych wyborów.
Wiesz, że pytała mnie, co sądzę o twoich życiowych wyborach.
Zatem w sumie
jeszcze z tobą nie skończyła.
Ekstra.
- Kocham cię, Dziadziu. - Ja ciebie bardziej, słonko.
Dzięki.
Do zobaczenia za parę dni.
Czyli koniec z podróżami.
Przechodzisz na emeryturę.
Nie na emeryturę.
Po prostu chcę się ustatkować.
Znaleźć jakąś bazę.
Czyli jesteś spłukany.
Nie jestem.
Podróże otwarły mi oczy jako fotografowi.
Wiem, co chcę robić.
Szczęściarz.
Robię zdjęcia, ale nie takie, jak bym chciała.
Czemu nie?
Wypaliłam się przez ciągłe siedzenie w studiu.
Chyba straciłam zapał.
Chciałabym ci coś pokazać.
Tak?
To niedaleko.
Jeśli mogłabym mieć jedną rzecz
to byłoby to.
Pusty, ciemny budynek.
Nie. Przestrzeń na studio.
Nie tylko dla moich prac.
By pokazywać innych artystów.
Miejsce, w którym moglibyśmy tworzyć i
wspierać się nawzajem i by było
ośrodkiem dla nowych lokalnych talentów.
Czemu się uśmiechasz?
Bo mi się podoba.
Brzmi świetnie.
Szkoda, że to tylko gadanie.
Właściciel chce czynsz za rok z góry.
A tyle nie mam.
- Więc czemu po prostu... - Nie mów: „Poproś rodziców”.
Myślę, że mają powoli dość mojego życia za grosze.
Ja chyba też.
Wiesz, co? Ciężko przyznać,
ale praca u taty w kancelarii nie brzmi już tak strasznie.
Poważnie.
Nie mogłabyś tam oddychać.
Ja się teraz duszę, próbując sobie to wyobrazić.
Łatwo ci mówić. Zwiedzałeś świat.
Robiłeś zdjęcia, inspirowałeś innych, spotykałeś się z ciekawymi dziewczynami.
A ja po prostu
za bardzo się bałam rzucić kiepską pracą,
której używałam jako wymówki, by sama nie robić zdjęć.
I bądźmy też szczerzy,
że po to, by nie chodzić na randki.
No i się wygadałam.
Zrzuć to na ajerkoniak Sarah.
Dobra.
Pomożesz mi zawieźć rzeczy zanim pojedziesz do Fernanda?
- Pewnie. - Chodźmy.
O ile obiecasz,
że nie zamienisz się w biurowe zombie.
Uważaj.
Sama uważaj.
Witaj.
O!
Wszystko pozmieniałaś.
No.
Fajnie, nie?
Bardzo.
- Patrz, moje zdjęcie. - Masz na myśli moje zdjęcie?
Moje. Ja je zrobiłem.
Tak, ale mi je dałeś. Jest moje.
Wiesz, co jest zabawne. Mam to samo zdjęcie na pulpicie.
Spójrz na nas. Najlepsi kumple na zawsze.
A to skąd się wzięło?
Wcześniej tu nie wisiało.
Nie.
Wiesz, czego pragnę?
Nie chcę się bać podążać za marzeniami, jak ty.
Patrz na to zdjęcie.
Ludzie muszą to zobaczyć.
No, ja nie jestem gotowa.
A jak myślisz, co się stanie,
gdy po prostu odpuścisz i spróbujesz?
Nie wiem.
Nie wiem. Pewnie przestanę się zamartwiać.
Będę się lepiej bawić,
odpowiem sobie na pytania o moją przyszłość.
- No tak. - Tak.
To twoje gwiazdkowe życzenie?
To moje zwykłe życzenie.
Co to?
A co to za ustrojstwo?
Wygląda jak świąteczny domek dla lalek.
To starodawny kalendarz adwentowy.
Ładny.
No.
Spróbuj otworzyć jakieś drzwi.
Nie wiem. Może się po prostu nie otwierają. Może są popsute.
Może Dziadzio dał mi wadliwy kalendarz?
Dziadzio też próbuje
- nastroić cię na święta? - Nie powinieneś gdzieś iść?
Miałaś mnie zawieźć do Fernanda.
Nie, jeśli cały czas
- będziesz gadać o świętach. - Zapomniałaś.
- Nieprawda. - Zapomniałaś.
W świątecznym nastroju.
Dzięki, Dziadziu.
Niech nastaną 24 dni świątecznego piekła.
DZIEŃ PIERWSZY
Buty?
Widać, że jednak chcesz działać.
Popatrz tu.
Proszę wszystkich o cierpliwość. Cierpliwości!
Mikołaj znajdzie czas dla wszystkich.
Potrzymaj w dół.
Słuchajcie, pojedynczo.
- Abby, rób zdjęcie. - Zrobiłam.
Chodź.
- Zmykaj, kochana. - Bardzo ładnie.
- Bardzo ładnie. Zatrzymaj listę. - Dobrze.
- OK. Czyja kolej? Kto następny w kolejce?
Nie mieliśmy mieć pomocników w tym roku?
Wszystkich studentów podebrał nam świąteczny pociąg.
Dosyć.
Wzywam posiłki.
Josh! Fernando!
Jesteście!
Abby!
- Mikołaj! - Mój Boże!
Fernando!
Zaszczyt poznać.
OK. Witamy nowe elfy.
Ty, elfie...
Elfie Josh.
Josh, tak. Znam cię. Pomożesz mi pilnować dzieci.
A co ze mną? Elf Fernando! Czym mogę się zająć?
Z takim entuzjazmem będziesz kierować tłumem.
Pracowałem też jako kierowca Ubera,
wyprowadzałem psy, śpiewałem kolędy.
Nie wiem, po co mi mówisz o pierwszych dwóch,
ale możesz śpiewać dzieciom, gdy będą się niecierpliwić w kolejce.
Nie zawiodę cię, Mikołaju.
Świetnie, pokażcie mi trochę świątecznej radości.
Baw się dobrze.
Chcesz zobaczyć tego pana? Wiesz kto to.
Mikołaj. Powiedz mu, co tylko chcesz.
- Chcę cukierka. - Josh, dziękuję.
Oddam ci nadgodziny i premię świąteczną.
Daj spokój.
Zawsze chciałem ubrać strój elfa, więc dzięki.
Dziwne.
Troszeńkę.
Czuję, że wyszło super.
Idziemy, idziemy. Ta robota jest ekstra. Idziemy.
O cokolwiek chcesz.
Cześć, skarbie.
Gotowe.
Następny.
Cześć.
Gdzie się podziewałeś?
- Umówiliśmy się na lunch. - Wiem.
- W porządku? - Przepraszam.
Pilna sprawa. Musiałem jechać do siebie,
żeby coś przywieźć.
Dla ciebie!
Nie!
Nie wiedziałam, że sobie dajemy prezenty.
Nic ci nie kupiłam.
Nie musisz.
Do tego wiem, że jesteś przeciwna komercji w świętach.
To nawet nie jest prezent gwiazdkowy.
To tylko coś, co daję ci o tej porze roku.
Zbieg okoliczności.
- Chyba, że nie chcesz. - Nie wypada.
- Mogę otworzyć? - Możesz. Na co czekasz?
Kupiłem je we Włoszech.
Nie musiałeś.
Poważnie. Są...
- W zasadzie musiałem. Wiesz czemu? - Czemu?
Bo...
- Ta taśma na twoich butach... - Dzięki niej są spoko.
OK.
Dobra.
Te są fajniejsze.
Bardzo mi się podobają.
Dzięki! Są świetne!
Naprawdę wspaniałe!
Cieszę się.
Są całkiem fajne.
Załóż.
Włoskie, eleganckie.
Pomyślałem, że do ciebie pasują.
Tak dobrze mnie znasz.
Tylko trochę.
Troszeczkę.
Bardzo mi przykro. Mikołaj miał tu już być,
ale musiał na chwilkę wyjść.
DZIEŃ DRUGI
Choinka.
Dziwne.
Prawie zapomniałam ci powiedzieć.
Otworzył się.
- Co się otworzyło? - Kalendarz.
Wczoraj się obudziłam, a drzwi z 1. grudnia były otwarte.
A dziś z drugiego.
- Musi tam być jakiś zegar. - Coś fajnego było w środku?
Małe zabawki, ale nie uwierzysz.
Pierwszego dnia
znalazłam buciki.
- Buty! - Buty! Wariactwo, no nie?
Kalendarz jest zaczarowany.
Z pewnością.
A wiesz, co mam?
Ciasteczka!
- O, tak! - A co myślałaś?
Lepiej oznacz swój
niemagiczny kalendarz.
Czekaj.
Ja jej powiem.
Przygotuj się, bo
za dwa tygodnie puszczają w kinie Roxy
najlepszy świąteczny film wszech czasów!
Cicha noc, śmierci noc!
Prezent pod choinkę.
I idziemy w trójkę!
Może w czwórkę, jeśli znajdę dziewczynę, ale to pewnie się nie zdarzy.
W trójkę.
Będzie super, bo każdy przebierze się za ulubioną postać.
To biorę lampę z damską nogą.
To moje przebranie.
Lampa z nogą jest moja. Odczepcie się. Mój pomysł.
Ale to świąteczna tradycja, którą mogę poprzeć.
Skąd się wzięła ta choinka?
Przepraszam.
- Chyba ją źle zamocowałem. - Kto nie mocuje choinki,
gdy wiezie ją na dachu?
Chyba ja.
Wszystko w porządku? A samochód?
U nas dobrze.
Moja wina. Gość od choinek
polecał liny do bungee. Trzeba było słuchać.
Z jakiegoś powodu skakanie na sznurku się nie przyjęło.
Zabawne. Ale to dobrze, jeśli w takiej chwili opowiadasz kiepskie żarty.
Aż taki kiepski nie był.
Chyba ją zabiłam.
Raczej umarła, gdy ją ściąłem.
Jesteś zabójcą z toporem.
Ścigają mnie na trzech plantacjach choinek.
Muszę przeprowadzić zatrzymanie obywatelskie.
Złapałaś mnie.
Masz jakiś sznur?
Dobra, wygrałaś. Poddaję się.
Zaczekaj.
Proszę.
- Weź to. - Nie mogę.
Z mojego awaryjnego zestawu drogowego.
W zasadzie to wypadek drogowy.
Wesołych Świąt.
Dzięki.
Żaden problem.
Chyba powinienem był wieźć je na większym aucie.
Albo kupić mniejsze drzewko.
Udanych świąt.
Wzajemnie.
Dziękuję.
DZIEŃ TRZECI
Dziadek do orzechów?
Dobrze, że zadzwoniłaś.
Wyglądasz na zmęczoną.
Nie za dobrze wczoraj spałam.
Chodzi o kalendarz adwentowy.
Co o nim sądzisz?
Jest ciekawy.
Możesz mi powiedzieć
jaka jest jego historia?
Należał do babci.
Znalazła go w sklepiku we Francji, tuż zanim się poznaliśmy.
Byłem na przepustce z wojska.
Minęliśmy się przy wejściu do Luwru.
Upuściła książkę w śnieg,
a ja ją podniosłem.
Reszta jest historią.
Romantyczne!
Nie wierzę, że nic o tym nie wiem.
O tej porze roku brakuje mi jej najbardziej.
Zabawne, bo była całkiem jak ty.
Nigdy jej nie interesował ten świąteczny rwetes.
Dzień dobry.
Witam.
Widać, że towarzystwo mógłbyś sobie znaleźć.
To problem z wielkim miłościami.
„Miłostki” nie mają szans.
Posłuchaj.
Idę się spotkać z chłopakami w modelarni.
Dołączysz?
Kilku staruszków bawi się kolejką.
Kuszące, ale
muszę pracować.
Dobrze.
Widzimy się później na pokazie Corinne.
To dzisiaj? Zupełnie mi wyleciało.
Nie mów Sarah.
- Nie powiem. - Przyjdę.
Dobrze, kochanie.
Dziadziu?
Ten kalendarz to zwykły kalendarz, prawda?
A jaki miałby być?
Jakaś ty piękna.
Cudownie wyglądasz.
Chodź tu. Byłaś wspaniała, Corinne.
Doskonała.
Chyba tylko ja nie miałem przyklejonego do twarzy
aparatu telefonu.
Prawda.
Byłaś najlepszą śliwkową wróżką.
Dobrze, ale to nie konkurs.
Każdy jest najlepszy, bo brał udział.
Ale była zdecydowanie najlepsza.
Oj. Uważaj, kochanie.
Zaraz wracam.
Witam.
Cześć.
Skądś cię znam.
Czy przypadkiem to nie ty przejechałaś mi choinkę?
Po pierwsze, choinka już była na straceniu.
A czy mógłbym poznać imię wspólniczki w choinkowej zbrodni?
Abby. Wcześniej niekarana.
Jestem Ty.
- Twoje dziecko występowało? - Gdzie tam. Nie mam dzieci.
To znaczy jeszcze nie.
Nie zrozum mnie źle. Chcę dzieci, może kiedyś.
Na razie żadnego nie zrobiłam.
Ani niczego innego.
Ale mam siostrzenicę, Corinne.
Tam jest.
Z resztą pozostałych gapiów.
Nie wiem, z kim rozmawia.
A ty?
Jedno już zrobiłem.
Chodzi do drugiej klasy. Gdzieś się tu kręci.
O, tam jest! Chodź tu, Jess!
Nie osądzaj za ostro jej stroju. Samotny ojciec nieumiejący szyć.
Hej!
Cześć!
Dziadek do orzechów.
Kto by pomyślał?
- Muszę ją zawieźć do domu. - Tak, późno już.
- Super było znów na ciebie wpaść. - Świetnie cię widzieć.
Do zobaczenia.
Do widzenia.
- Cześć, Jess. - Cześć.
Pa.
Wiesz, kto to był?
Ty uderzył mnie drzewem.
Aha.
Ty Walker to najbardziej pożądany kawaler w całej szkole.
Rozwód w przyjaznej atmosferze, świetna praca, no i te włosy.
Część z samotnych mam zakłada najlepsze getry,
gdy przywozi dzieci.
A wszystko po to, by go wyrwać.
A on jest tu i flirtuje z moją siostrzyczką.
Mój Boże. Zamierzasz to wykorzystać, by mieć nad nimi przewagę.
Nie masz pojęcia, jak okrutna jest podstawówka.
A skoro o tym mowa. Musisz zrobić kilka
wybitnych zdjęć na szkolnej akcji charytatywnej.
Dwudziestego drugiego.
- Nie zapomnij, Abby. - Nie mogłabym.
Wymiotę na aukcji.
Dla dzieci, rzecz jasna.
Oczywiście.
- Wychodzisz? - Tak.
- Widzimy się później. - Na razie.
Pa, kochanie.
Tak, tak, tak, już. Hej.
Co się z tobą dzieje?
Przestraszyłaś mnie panicznymi wiadomościami.
Muszę ci coś powiedzieć, ale obiecaj, że nie weźmiesz mnie
za kompletnego świra.
Już za późno.
Powiesz, o co chodzi?
Mój kalendarz straszy.
Jest nawiedzony.
Piłaś dziś coś?
Sam zobacz.
A, no tak.
- No. - Trzy zabaweczki.
Przewidują przyszłość.
Ile wina dziś wypiłaś?
Też chcę.
Słuchaj. Dzień pierwszy.
Pojawiły się buty.
A potem dostałam buty od ciebie.
Tak, dałem ci buty.
Ale kupiłem je za granicą,
a nie dlatego, że kazał mi dziwaczny kalendarz.
Może dlatego, że jestem wspaniałym przyjacielem,
który w zamian
oczekiwałby równie fajnego prezentu.
Mam załamanie. Skup się.
No to załamuj się dalej.
Dzień drugi.
Drugiego dnia dostałam choinkę, a potem przejechałam choinkę autem.
Jak często się to zdarza.
Dobrze, trochę to dziwne, ale
to chyba po prostu zbieg okoliczności.
Chyba że...
Kopnęłaś kogoś w orzechy?
Jeszcze nie.
Ale dziś na występie Corinne
poznałam córkę faceta, któremu przejechałam choinkę,
a jego córka przebrała się za dziadka do orzechów.
A najdziwniejsze było to, że złapaliśmy wspólny język z jej tatą.
Jest naprawdę przystojny.
Rozwodnik.
- Nazywa się Ty. - Dobra,
koniec o Tacie Marzeń.
Rozmawiamy o nim, czy o kalendarzu?
Myślisz, że co tam jeszcze jest?
Nie wiem. Drzwiczki nie otworzą się do północy.
No to poczekam z tobą.
Dziękuję.
DZIEŃ CZWARTY
Dzień dobry, śpiochu.
Dobry.
Myślałem, żeby iść po wodę.
Chcesz wody? Ja chcę.
Woda brzmi nieźle.
Abby.
Patrz!
Ha, ha. Ale jesteś zabawny.
- Ty to zrobiłeś! - Nie ja!
Co tam jest?
OK.
Cukierkowa laska.
Chyba wzmaga się wiatr.
Dziękujemy za odwiedziny w Wiosce Mikołaja.
Abby, weź kartę.
Czujesz czasem, że czekasz, aż coś się zdarzy? Bo ja tak.
Wiesz, że stanie pośród cukierkowych lasek nie pomaga?
Hej, mały. Gotowy, by zobaczyć Mikołaja?
- Proszę. Zrób to dla mamy, Mason. - To przecież Mikołaj.
- No, dalej.
- Dalej. Dasz radę, dzieciaku. - Nie chcę iść.
No już. Wskakuj do góry.
Podejdź tu, kolego.
Zrób sobie zdjęcie ze starym Mikołajem.
Patrz prościutko w aparat.
Nie chcę robić sobie zdjęć.
Gdzie twoi rodzice?
Uwaga!
Uważaj na głowę.
Mason!
- Abby! Jesteś cała? - Pomóż mi.
Nic mi nie jest.
Mogłaś sobie zwichnąć kostkę. Uważam, że powinnaś to sprawdzić.
To nic takiego. Wszystko gra.
Przestań zgrywać twardzielkę.
- Musisz iść do lekarza. - Ale ludzie czekają
na zdjęcie ze Świętym Mikołajem.
- Nie mogę teraz iść. - Znasz innego
fotografa, co?
Zajmę się tym. Proszę.
Na pewno?
Powinnaś pójść. Nie mogę mieć ofiar cukierkowych lasek na sumieniu.
Idź!
Mamy tu potencjalne zwichnięcie po uderzeniu przez cukierkową laskę.
Mamy ostatnio wiele takich przypadków.
Cześć.
To ty.
W stroju elfa.
To ja. Abby, zawstydzony elf.
- Najpierw choinka, a teraz to. - Mhm.
Święta ci nie służą.
Jakie rokowania?
Będę żyć, doktorze?
Ibuprofen i drink pomogą na wszystko.
Drink?
Wolno ci to przepisywać?
W zasadzie to moje nieudolne lekarskie zaproszenie na randkę.
Twoja recepta.
Mój numer komórki.
Wow. Prawdziwy.
Na pewno jesteś lekarzem?
Widzimy się koło szóstej w Wiosce Mikołaja?
- Na razie. - Pa.
- Elfie. - Doktorze Ty.
Josh.
- Co tam? - Hej.
Cześć.
Wyglądasz na zadowoloną.
Pewnie dostałaś dobre leki, co?
Idę dziś z Ty’em na randkę.
- Z Tatą Marzeń? - No!
Żartujesz. Jak?
Jest lekarzem w przychodni.
Kalendarz to wywołał.
Pomyślałam, że wymknę się koło piątej do domu i przebiorę.
- Możesz mnie kryć? - Tak.
- Serio? - Pewnie.
- Jesteś najlepszy. - Nie ma sprawy.
Baw się dobrze.
Będę.
Co się dzieje z Abby?
No,
pojawił się ktoś.
Ktoś? Myślałem, że ty jesteś ten ktoś.
Ja też, ale
jestem jej przyjacielem.
Ciężka sprawa, stary.
Jestem tu.
Jestem dla ciebie, OK?
- Dziękuję. - Do dupy.
Strefa przyjaźni jest do dupy.
I jak?
Josh,
jak wyglądam?
Przepięknie.
Dzięki, Bob.
Wyglądasz doskonale.
Jak zawsze.
Abby.
To on.
To on?
Nie tego się spodziewałem.
Życz mi powodzenia.
W porządku.
Abby!
Taki nasz rytuał.
Urocze.
Jesteś w samą porę.
Nie wiedziałam, że drinki wymagają punktualności.
Nie, ale tu trzeba być na czas.
Zamówiłem nam przejazd.
Poważnie? Tą kolejką?
Najbliższa kawiarnia jest dosłownie setki kroków stąd, a przejście
zajmie nam prawie trzy minuty.
A do tego już kupiłem bilety.
Zatem na pokład.
Czu-czu!
Dwie
gorące czekolady
z miętą.
Nie takiego drinka miałam na myśli,
gdy mnie zaprosiłeś, ale
cieszę się.
I ja.
Czym się zajmujesz, gdy nie
elfujesz?
Chcę zostać fotografem.
To znaczy jestem fotografem. Pracuję
w studio.
Robimy wszystkie świąteczne zdjęcia, które pewnie wieszasz na lodówkę.
Ale nie wiem, ile jeszcze tam wytrzymam.
Chciałabym coś swojego.
- By robić zdjęcia świąteczne? - Nie.
Nie.
Moje własne prace.
Ale do tego
jeszcze długa droga. O ile w ogóle się uda.
Czemu zostałeś lekarzem?
Rodzice są chirurgami.
Mój brat też.
Czyli po prostu rodzinny interes?
Ale wyłamałem się otwierając przychodnię, zamiast zostać chirurgiem.
Moja rodzina chciałaby, abym się w ten sposób wyłamała.
Wesołych Świąt!
Było miło.
- Musimy to powtórzyć. - Z przyjemnością.
Pokaż rękę.
Ten bandaż
możemy ściągnąć jutro.
- Zalecenia lekarza? - Tak jest.
Jesteśmy.
Cały wieczór chciałem cię pocałować.
Miałam taką nadzieję.
Zadzwonię.
- Nie masz mojego numeru. - To na co czekasz?
Wyślij mi SMS na komórkę.
Z recepty.
- Odezwę się. - OK.
Dobranoc.
DZIEŃ PIĄTY
Powiedz: „Dzień wolny!”.
- Co tam? - Siema.
Chyba ci wrócił apetyt na zdjęcia.
Gdzie tam. Dyskusyjne.
A jak tam straszliwy kalendarz? Co dziś przewidział?
Nie wiem. Zdecydowałam się zaryzykować i nie sprawdzać.
Kusisz los.
Ciekawa strategia.
- Tak. - Ale z ciebie głupek!
Czemu jesteś taki?
Opowiedz o przejażdżce z doktorkiem.
Musisz przyznać, że jest kreatywny.
To było urocze.
To znaczy, że randka się udała?
Dziś też się z nim widzę.
DZIEŃ SZÓSTY
Koń?
Nie.
To renifer.
DZIEŃ DZIEWIĄTY
Kolędnik.
Kolędnicy.
DZIEŃ 14.
WESOŁYCH ŚWIĄT, ABBY! TWÓJ TY.
WITAMY NA BIEGUNIE PÓŁNOCNYM
Nie widziałem cię ostatnio.
Tyle pracy, czy taka jesteś zajęta nowym znajomym?
Wiesz, że Sarah nam wszystko przekazuje.
Jesteś dla niej jak reality show.
Ty jest bardzo ciekawy
i bardzo
ułożony.
Ciągle
planuje wytworne randki i obsypuje mnie prezentami.
Wszystko jest...
Przytłaczające?
Chciałam powiedzieć „pochlebne”, ale
to za wiele.
Spędzamy ze sobą dużo czasu, ale
w ogóle się nie poznajemy.
Jeśli czujesz, że warto go poznać,
powinnaś coś z tym zrobić.
Zdecydujesz, co dalej na podstawie tego, czego się dowiesz.
Mędrzec z ciebie, Dziadziu.
- Mądrość przychodzi z wiekiem. - Jesteś bardzo mądry.
- Bezglutenowe? - Śniadanie mistrzów.
Myślałem, że w końcu będziecie razem.
Żartujesz?
Josh ma dziewczyny na całym świecie.
Tak, ale tu wrócił, prawda?
Hej, a znajdzie się jedno ciasteczko?
Na jednym napisali „Dziadzio”.
Widzisz? Dobry z ciebie chłopak.
- Proszę się częstować. - Dziękuję.
Spójrz tylko.
- No popatrz. - Gotowi?
Tak jest.
- Lepiej nas uchwyć. - Na gorącym uczynku.
Hej, Bob. Lunch.
Świetnie. Umieram z głodu.
- Hej, hej. - Cześć.
Gotowi na lunch?
W zasadzie głosowaliśmy i stwierdziliśmy,
że możesz być lampą z nogą.
Teraz?
Na film Prezent pod choinkę.
Dziś o piątej.
Zapomniałaś.
Umówiłam się z Ty’em.
Dobrze, ja będę lampą.
Muszę tylko znaleźć nogę.
Nie.
Nadal mogę być lampą.
Widzę się z nim o trzeciej, więc możemy się spotkać potem w kinie.
Przyrzekasz?
Obiecuję.
Czy tak wygląda ktoś, kto złamałby obietnicę?
Przyjdę.
Zabiłeś mi klina. Nie mam pojęcia, co to będzie za randka.
To okres dawania.
Zatem trochę oddamy.
Och.
Staram się przyjeżdżać raz w miesiącu.
Czasem biorę ze sobą Jess.
Myślę, że ważne, by wiedziała, ile mamy szczęścia.
I uważasz, że ja też muszę?
Wszyscy musimy. Ale prawdziwą nagrodą
jest to, że choć trochę pomagamy tym ludziom.
Nieźle.
Czy świętym wolno spotykać się z ludźmi takimi jak ja?
PREZENT POD CHOINKĘ
Myślisz, że przyjdzie.
Pewnie.
Jeśli powiedziała, że przyjdzie,
to przyjdzie.
Ale zaraz się zaczyna.
Dalej.
- Mamy czas, stary. - Co robisz z tą komórką?
Nikt w Prezencie pod choinkę nie używał komórek.
- Mamy rok 1983. - Możesz wyjść z roli na
dziesięć minut?
Nie wiem, o czym mówisz, bo jestem Ralphie.
Wesołych Świąt.
Przepraszam. Mogłabym wam zrobić kilka zdjęć?
Mnie tak, ale
jego gębie nie rób. Popsujesz aparat.
Nie słuchaj go.
Kiedyś byłem całkiem przystojny.
Szkoda, że wtedy jeszcze nie wymyślili aparatów.
Od dawna się przyjaźnicie?
Wytrzymuję z nim od
nie pamiętam jak dawna.
Też mam takiego przyjaciela.
A cóż cię tu sprowadza?
Prace w czynie społecznym?
Prawie zgadłeś.
Facet zabrał mnie tu na randkę.
Ach.
Harcerzyk.
Widzieliśmy go tu kilka razy.
Lubi tu przyprowadzać ludzi i chwalić się, jaki jest wspaniały.
Mówił, że kilka razy przywiózł tu córkę.
Tak,
zdradzę ci pewien sekret
i nie dlatego, że oczarowałem cię swoją urodą.
Ludzie pokazują to, co chcą.
Ale liczy się to, jak się przy nich czujesz.
I jak oni czują się przy tobie.
Nie zapominaj o tym.
Nie zapomnę.
Prawda?
Dobrze, zróbmy kilka zdjęć.
Macie 30 sekund na odpowiedź.
Który świąteczny film doczekał się największej
- liczby remake'ów? - Josh?
Noc wigilijna, To wspaniałe życie,
- czy Opowieść wigilijna? - Przepraszam.
- Macie 30 sekund na odpowiedź. - Wiem. Weź.
Dobra. Bierz.
- Poważnie? - Rety. Przepraszam.
To miejsce Abby.
Cicho.
To miejsce Abby.
Ale ona nie przyjdzie.
Masz jakieś ładne ujęcia?
Myślę, że świetne.
Wspaniale było poznać.
Ciebie też. Wspaniałych Świąt.
- Wesołych Świąt. - Wesołych.
- Dziękuję. - Trzymajcie się.
Pa.
Chyba masz nowych znajomych.
Tak, są super.
- Rozmawiałeś kiedyś z nimi? - Tylu ludzi przychodzi po posiłek.
Trudno zapamiętać.
Mają naprawdę niesamowitą historię.
Przyjaźnią się od zawsze.
Staram się nie angażować. Jestem lekarzem.
Głodna?
ABBY, MAMY MIEJSCA Z PRZODU. GDZIE JESTEŚ?
- Ja... - Wszystko OK?
Tak. Nie. Możemy jechać do Roxy?
Grają Prezent pod choinkę.
- Pewnie. - Powinnam tam być.
Jedźmy.
WYPRZEDANE
JESTEM! WYPRZEDANE. PRZEPRASZAM!
Przegapiłam.
Co z tego? Grają non-stop przez całe święta.
Moi przyjaciele tam są.
Obiecałam, że zobaczymy razem.
Robiłaś coś znacznie ważniejszego niż film.
Znajomi na pewno zrozumieją.
Nie w tym rzecz.
Rety.
Świetne mieszkanie.
Mhm.
Czuj się jak u siebie.
Dzięki.
Świetne zdjęcia. Wszystkie twoje?
Zawsze robisz zdjęcia, prawda?
To zrobił mój przyjaciel, Josh.
- Urocze. - Tak.
Przypomina mi jedno z selfie Jess.
Mamy taki w domu.
- Tylko nasz jest z kartonu. - Tak?
Jess uwielbia z niego cukierki.
Zaczekaj. Nie. To naprawdę
antyk, więc jest
trochę delikatny.
A jakie są w nim słodycze?
Nie ma żadnych. Same zabawki.
Na przykład dziś
dostałam
Trzech Króli.
Widzisz?
Wiesz,
właśnie sobie coś uświadomiłam i nie powinno mnie to już dziwić,
ale zaskakuje mnie
za każdym razem.
Nie rozumiem.
Dobra, więc
w dniu, gdy cię poznałam
dostałam zabawkową choinkę z kalendarza, a potem
twoja choinka spadła na mój samochód.
I tak jest od początku miesiąca.
Codziennie otwierają się drzwi,
a
zabawka w środku pasuje do tego, co się wydarza.
- W porządku. - No.
Dzisiaj ci panowie w schronisku to oczywiście Trzej Królowie.
Tyle, że ich było dwóch.
To brzmi jak świąteczny odpowiednik przeczytania horoskopu.
„Jestem Panną. Według mojego horoskopu dziś kogoś poznam”.
Jasne, że jeśli wyjdziesz z domu,
szanse na poznanie kogoś rosną wykładniczo.
Czy ty mnie przedrzeźniasz?
Trochę mnie małpujesz, prawda?
- Daj spokój. To trochę śmieszne. - Wcale nie.
Jesteś za mądra, by wierzyć, że
kalendarz z zabawkami kontroluje twoje życie.
- Jestem realistą. - Trochę kretyńsko
o tym mówisz.
A skąd nagle taka nadwrażliwość?
Ty, mam pytanie.
Tylko proszę o szczerość.
Ile dziewczyn zabrałeś do schroniska, by pokazać swoje dobre serce?
Proszę?
Cóż, dwóch króli pomyślało, że to dla ciebie częste miejsce randek.
Przyjmujesz porady na temat randek od dwóch gości z ulicy?
Myślałam, że zależy ci na ludziach ze schroniska.
Chyba, że to tylko na pokaz.
Nie o to mi chodziło.
Ty, co ty...
o mnie wiesz?
Jesteś wspaniała i utalentowana.
Tyle wiesz?
Co o mnie wiesz?
To znaczy, co ja wiem o tobie?
Chodzimy na
pocztówkowe,
idealne randki.
A tak naprawdę do teraz poważnie nie rozmawialiśmy.
- Myślałem, że dobrze się bawisz. - Tak jest.
Ale potrzebny mi ktoś, kto wypada dobrze nie tylko na papierze.
No wiesz, ktoś prawdziwy.
Ktoś, kogo poczuję.
Kto nie będzie mnie osądzać.
Co próbujesz powiedzieć?
Nie wiem.
Może potrzebujemy przestrzeni
i przerwy?
Zrywasz ze mną przez kalendarz?
Ja tylko...
Więc to koniec?
Mój Dziadzio.
Widziałam się rano z dziadkiem.
On jest trzecim królem.
Nieważne.
Wesołych Świąt, Abby.
DZIEŃ 16.
Możesz sobie otworzyć drzwi
tak szeroko, jak chcesz.
Ja do środka nie zajrzę.
Jestem na ciebie zła.
Cudownie.
Kłócę się z kalendarzem.
Postradałam zmysły.
Co się dzieje? Dostałam wiadomość.
Co tu wszyscy robią?
Burmistrz urządziła uroczystość świecenia choinek.
Czemu tak późno?
Miałam
ciężki dzień.
Chyba zerwałam z Ty’em.
- Chyba? Czy zerwałaś? - Zerwałam.
Zrobiłam błąd, pokazując mu kalendarz.
Potem już poleciało.
Mam go dla ciebie pobić, czy co?
Nie, pewnie ma czarny pas w karate.
Czuję się jak kretynka z powodu filmu.
Powinnaś.
Niefajnie, że mnie tak wystawiłaś.
To do ciebie niepodobne.
Wiem.
Dałam ciała.
Przepraszam.
Na to nie mogę się gniewać.
Więc mi wybaczysz?
- Może. - Tak?
Dostaniesz przytulasa.
Dawaj.
A wy co tak stoicie?
Burmistrz przyjechała,
a jej fotograf złapał grypę.
Bierz aparat, Abby. Muszą mieć zdjęcia.
Wesołych Świąt.
- Witam. Wesołych Świąt. O!
OK. Wesołych Świąt.
Dobrze. Trzy.
Dwa. Jeden.
Wesołych Świąt wszystkim!
Bardzo dziękuję za przybycie.
A to widziałeś?
Nieźle.
Brawo ty.
Abby.
Abby!
Chodź. Pani burmistrz chce cię poznać.
Mnie?
Daj. Zrzucę zdjęcia. Idź poznać panią burmistrz.
- Panią burmistrz. - Idź!
Dobra.
- Dziękuję za przyjście. - Dziękuję.
- Wspaniała noc.
Burmistrz Martinez.
Pragnę przedstawić fotografkę. Abby Sutton.
- O! - Witam.
To moja podopieczna
i na pewno będzie pani zadowolona z jej pracy.
Dziękuję bardzo za przejęcie zadania, Abby.
Nie mogę się doczekać zdjęć.
Co jeszcze fotografujesz?
Pracuję nad nową serią.
Skupiam się nad uchwyceniem miasta w niekonwencjonalny sposób.
Wyślij mi linka.
Potrzeba mi nowych zdjęć do biura.
- Chętnie zobaczę, co masz. Do widzenia. - Wesołych Świąt.
Dziękuję. Do widzenia.
Wybierz najlepsze zdjęcia, a wyślę je do pani burmistrz
i do gazety. Zanim inni zdołają.
Oczywiście.
Dziękuję.
Tak!
Josh!
Burmistrz chce zobaczyć moje zdjęcia.
- Serio? - No!
To przełom, na który czekałam.
Nie podoba mi się ta mina. Co się dzieje?
Dlaczego...
Gdy próbowałem zrzucić kartę do komputera...
No?
podeszła do mnie rodzina.
Pytali, kiedy wraca Święty Mikołaj.
Nie wiem. Wydaje mi się,
że gdy z nimi rozmawiałem,
mogłem przypadkiem
wymazać kartę.
Nie ma zdjęć.
Wymazałaś kartę?
Przez przypadek!
Próbuję odzyskać zdjęcia, ale nie ma gwarancji, że się uda.
Spakuj się i wynocha.
Josh może pracować
za ciebie na pełny etat.
Odsyłasz mnie do domu?
Nie,
zwalniam cię.
Abby!
Hej! Zwolnij!
Słyszałem, że rozmawiałaś z Singhiem. Co powiedział?
Ponownie zrobisz zdjęcia pani burmistrz?
Zrobiłabym, gdyby mnie nie wylał.
- Poważnie? - Tak. I oddaję ci pracę. Gratki!
Jak? Przecież
to moja wina. Zaraz pójdę do Singha.
To była moja karta. Moja odpowiedzialność. Ja ją spuściłam z oczu.
Ale dałaś ją mnie.
Pozamiatane.
Nie ma powodu, byśmy oboje stracili pracę.
Zaczekaj, proszę.
Naprawdę się na mnie wściekasz.
Wiedziałeś, ile dla mnie znaczył ten przełom. Ale już za późno.
Więc tak. Jestem wściekła.
To nie w porządku.
Nigdy nie chciałem cię skrzywdzić.
I dobrze o tym wiesz.
Wiem, ale nic nie poradzę, że jestem zła. Na ciebie.
Ty to zrobiłeś!
Między tym a
tym, jak mnie wystawiłaś dla pana „doktora marzeń”...
Przeprosiłam!
Ja też!
Ale wiesz, co?
Nie potrzebuję cię i nie potrzebuję tej pracy. Niczego nie potrzebuję.
Przyjaciele się tak nie traktują, Abby.
DZIEŃ 17.
WYNIKI WYSZUKIWANIA: PRACA DLA FOTOGRAFA, NOWY JORK
Jak podaje instytut meteorologii,
niewielkie opady śniegu będą się utrzymywać...
DZIEŃ 18.
MOŻEMY POGADAĆ?
DZIEŃ 19.
Nie ma mnie.
Właśnie się odezwałaś, więc wiem, że jesteś.
Abby!
To ja, Sarah.
Abby, otwórz!
Sarah, nie mam nastroju na żadne...
Wiem, wiem.
towarzystwo.
Fuj.
Cuchnie tu jak po imprezie z rozpaczą w tle.
Najlepsze imprezy.
- Słyszałam, co się stało. - Skąd?
Od Dziadzia. Wpadł na Josha na Main Street.
Moje problemy zyskują na popularności.
Łapię.
Rozstania bolą,
a strata pracy, nawet najgorszej, jest jeszcze bardziej do bani.
Ale odpychanie ludzi, których obchodzisz, to egoizm, Abby.
Jeśli przyszłaś tu, bym lepiej się poczuła, to nie działa.
Popatrz.
Chcesz spróbować?
- OK. - No śmiało.
Moja córeczka
cię uwielbia i nieważne jak beznadziejne życie
wydaje ci się, że masz,
nadal będzie cię uwielbiać.
Cały czas mówi tylko o tym, że jej super ciocia Abby
jutro przyniesie zdjęcia na aukcję.
Mogę dać zdjęcia tobie?
Naprawdę
nie chcę nikogo widzieć,
szczególnie Ty’a. Nie chcę go widzieć.
Wiedziałam, że to powiesz.
Dlatego mówię ci, że masz się wziąć w garść.
Bo nie pozwolę ci rozczarować Corinne
i zdecydowanie nie pozwolę ci się poddać.
Wiesz, że jesteś moją ulubioną siostrą.
- Chyba jestem twoją jedyną siostrą. - Dobra. Weź prysznic.
Idź pod prysznic, Abby.
Pachniesz czipsami i smutkiem.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
DZIEŃ 20.
Dobrze.
DZIEŃ 21.
Przepraszam!
Proszę pana.
Czy lokal jest nadal do wynajęcia?
Pod warunkiem spełnienia warunków.
Cześć, Kevin. Gdzie Sarah?
Musi wyglądać ładnie.
Cześć, siostra.
- Cześć. - Dziękuję.
Nagana podziałała. Stwierdziłam, że nie czas na użalanie i pora
dołączyć do żywych.
Moja siostra wróciła.
Mam coś dla ciebie.
To znaczy na aukcję. Myślę, że się ucieszysz.
Gdzie jest?
W aucie.
Patrz.
Laurie.
Datki od mojej siostry są w samochodzie.
- Są w bagażniku. - OK.
W bagażniku.
Czy ktoś mógłby je rozładować?
- Oczywiście. - Dzięki.
Za dobrze się bawisz z odznaką przewodniczącej rady rodziców.
ODZYSKIWANIE DANYCH POMYŚLNIE ODZYSKANO 69 PLIKÓW
WYBACZYSZ PRZYJACIÓŁCE KRETYNCE?
Tam jest Mikołaj! Tak się cieszę.
Rób zdjęcie.
Jeśli szukasz Josha, tu go nie ma.
Nie?
Zrezygnował, gdy cię zwolniłem.
Przyszedł mówiąc coś o solidarności
i o tym, że wzięłaś winę na siebie.
Nie wierzę, że Josh odszedł dla mnie.
Rób zdjęcie!
Chciałam to panu dać.
To zdjęcia z uroczystości.
Nie udało się odzyskać wszystkiego, ale może znajdą się
jakieś, które się nadają.
Pewnie już za późno, ale
wyślę je do biura burmistrza.
Przepraszam za to, co się stało.
Wiesz,
zaraz tu będzie świąteczna masakra,
jeśli ludzie nie dostaną zdjęcia z Mikołajem.
Pani Singh, osłona obiektywu.
Nie będziesz mówić mojej żonie, co ma robić, Bob.
Zdejmij osłonę.
A jeśli chcesz pracę z powrotem, jest twoja.
Doceniam możliwość, panie Singh, ale
uważam, że czas na zmiany.
Dobrze.
OK.
Ciocia Abby! Przyszłaś!
Hej, Corinne!
DZIEŃ 22.
Abby.
Twoje zdjęcia są śliczne.
Jesteśmy z ciebie dumni.
Naprawdę?
Wiem, że byliśmy dla ciebie surowi,
a to dlatego, że chcemy dla ciebie jak najlepiej.
A gdy widzimy twoje prace
i wpływ, jaki mają na ludzi,
wiemy, że robisz dokładnie to, co powinnaś.
Przepraszam, że wcześniej tego nie widzieliśmy.
Przepraszam, przepraszam. Potrzebuję cię na chwilę.
Przepraszam was.
Dobrze.
Mam nadzieję, że się nie gniewasz,
ale w ramach aukcji wykorzystałam twoją sesję.
POZYCJA NR 200 SESJA ABBY SUTTON
To zdjęcie? Wzięłaś to zdjęcie?
Jest piękne. Przestań.
Ludzie licytują ją jak szaleni.
Przekazywałam twoje dane, więc czeka cię mnóstwo pracy
od Nowego Roku.
Dziękuję.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Świetna robota.
Widziałaś Dziadzia?
Tak, jest w sali wykładowej.
Licytuje jedną z twoich prac.
A oto moja gwiazda fotografii.
- Kochanie, imponujące. - Dziękuję.
Jestem z ciebie dumny.
Bardzo.
Ale dużo uczuć.
Wszystko gra?
Tak. Po prostu jestem jeszcze w szoku.
Taka odpowiedź niektórych zadowoli, ale nie mnie.
Pierwszą osobą, której chcę się pochwalić, jest Josh.
Ale chyba nawaliłam.
Za późno, by to naprawić.
Ale już o tym wiedziałeś, prawda?
Gdybyś teraz odpuściła, co to by była za przyjaźń?
Prawda?
OK.
W porządku.
Muszę się zachować dojrzale.
Dzięki.
Dziewczynka dorasta.
- Cześć. - Cześć.
Abby.
Ty.
Zastanawiałem się, czy się zjawisz.
Jestem.
- Jeżeli chodzi o... - Chciałam powiedzieć...
- Ty pierwsza. - Mów.
Dobrze.
Jesteś dobrym facetem.
Przykro mi, że nie wyszło.
Ale bawiłam się dobrze.
Bardzo dobrze.
Już mnie rzucano.
Nie musisz próbować mnie pocieszać.
W porządku.
Mimo wszystko trochę mnie przekonałeś
do świątecznego szaleństwa.
Brawa dla ciebie.
Przesadziłem,
nabijając się z ciebie.
Chyba nie rozumiałem ile ten cały kalendarz znaczył.
Doceniam, że to mówisz.
Wesołych Świąt, Ty.
Wesołych Świąt.
Tradycja,
przyjaźń
i miłość.
To najważniejsze...
- To takie piękne! - co możemy sobie nawzajem ofiarować.
Halo.
Cześć, Fernando. Tu Abby.
Abby, jak się masz?
Hej,
płaczesz?
Alergia. Jestem alergikiem.
No, dobrze.
Nie chcę być taka, ale czy Josh jest u ciebie?
Chyba ma randkę.
Randkę?
Z kim?
Nie wiem. Widziałem, jak zakładał randkową koszulę.
Randkową koszulę?
No, wiesz. Taką koszulę, którą nosi się, by zrobić wrażenie.
Czystą.
Nie taką z podłogi.
OK.
A może jest na Florydzie u rodziców.
To znaczy, to uniwersalna koszula.
No to gdzie jest, Fernando? Na Florydzie, czy na randce?
Poczekaj chwilę.
Plecak zniknął,
więc na pewno jest na Florydzie.
Pa.
Co tu robisz?
Właśnie sprawdzałam bagażnik.
Jest pusty.
Myślę, że część rzeczy z bagażnika mogło przypadkowo
trafić na licytację.
Na przykład co?
Pudełko z prezentami od Ty’a.
Mój kalendarz.
Szukałam go wszędzie i nie mogłam znaleźć.
Myślę, że Laurie go wzięła.
Nie, Laurie by tego nie zrobiła.
Nie o to mi chodzi.
Najwidoczniej.
Po prostu...
tam był kalendarz od Dziadzia.
Jakie są szanse, że nadal tam jest?
Sprzedaliśmy wszystko. To nasza najlepsza licytacja do tej pory.
Dość żartów. Możesz sprawdzić?
Może został jakiś rachunek?
Kalendarz świąteczny trafił do
anonimowego nabywcy.
Super.
Nie martw się.
Spróbuję go znaleźć.
Tu Josh. Zostaw wiadomość.
To ja.
DZIEŃ 23.
Zasługuję na milczenie.
Masz rację. Za bardzo skupiałam się na sobie.
Co ze mnie za przyjaciel? Ale..
Zadzwonisz?
Wróć.
Naprawdę chcę to naprawić.
Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie.
Co my tu mamy?
W porządku.
- Do zobaczenia. - Do widzenia.
- Halo. - Pani burmistrz na linii.
Abby. Miło cię słyszeć.
Pani burmistrz Martinez,
miło mi. Co za zaskoczenie.
Zanim coś pani powie, bardzo mi przykro z powodu
zdjęć z zaświecania choinek i mam nadzieję,
że odzyskane zdjęcia pomogły.
Zdjęcia choinek?
A, tamte zdjęcia. Musieliśmy dać kolejne zlecenie.
Ale nie po to dzwonię.
Byłam na licytacji w szkole syna
i widziałam twoje prace.
Naprawdę? Byłam tam.
Musiałyśmy się minąć.
Licytowałam twoją sesję i wygrałam.
Wiem, że tak na ostatnią chwilę,
ale czy nie udałoby się dziś zrobić sesji?
Mam wolne ostatni raz przed wyjazdem.
Tak!
Oczywiście, że tak!
Ale przepraszam. Nie mam studia.
Nie szkodzi. Zrobimy sesję u mnie.
Moja asystentka prześle namiary.
- Nie mogę się doczekać. - I ja.
Do widzenia, pani burmistrz.
Witam.
Dziękuję.
Abby, wejdź.
Dziękuję, pani Martinez.
Jesteś gotowa?
Mam dom pełen rodziny, która uwielbia zdjęcia.
Doskonale.
Pięknie. Świetnie.
Pochylcie się.
Wszyscy mówią:, „¡Feliz Navidad!”.
Doskonale.
Idealnie. Dołączy pan do nich?
Ma pani cudowną rodzinę, pani Martinez.
Jesteśmy twoimi fanami.
Mam przeczucie, że jeszcze kiedyś wspólnie popracujemy.
Mam nadzieję.
Dziękuję za przyjście.
Wesołych Świąt.
Uwielbiam naprawiać stare aparaty.
- Proszę. Jak nowy. - Uff. Wesołych Świąt.
DZIEŃ 24.
Corinne, skarbie. Został jeden prezent.
Jeszcze jeden? No cóż.
Aparat!
Tak więc...
mam coś do wyznania.
Kalendarz od ciebie.
Trochę się pomieszało
i sprzedał się na szkolnej licytacji.
Dobrze.
I tyle?
Nie
wściekasz się? Należał do babci, a ja go zgubiłam.
Znajdzie drogę do domu.
Babcia była przekonana, że miał magiczne moce.
Mówiła, że przywiódł ją do mnie.
I co ty na to?
Wierzę.
I dlatego właśnie chciała, by trafił do ciebie.
Tak jak ona wybierasz najtrudniejszą drogę.
I nieważne, czy chodzi o pracę, czy o sprawy osobiste.
Wiedziała, że nastanie czas,
gdy przyda ci się niewielka pomoc
w spełnieniu marzeń,
na które tak ciężko pracowałaś.
Nie chciała, byś porzucała marzenia.
Nie zadziałało.
Na pewno?
DZIEŃ 25.
Wróciłeś do mnie.
Wróciłem dla ciebie.
- Trzy zabaweczki. - Przewidują przyszłość.
Drugiego dnia dostałam choinkę, a potem przejechałam choinkę autem.
Mamy tu potencjalne zwichnięcie po uderzeniu przez cukierkową laskę.
- Cześć. - To ty.
A jego córka przebrała się za dziadka do orzechów.
Pomożesz mi pilnować dzieci.
Wyglądasz doskonale.
Jak zawsze.
527 MAIN ST BOŻE NARODZENIE, 20.00
- Hej. - Cześć, skarbie.
Gdzie jest
- Dziadzio? - W kuchni, robi herbatę.
Pomożesz mi nakryć do stołu?
Dziadziu?
A to skąd się wzięło?
Od Josha. Podrzucił dziś rano.
Razem z puszką pełną ciasteczek.
Prosto z Florydy.
DLA SUTTONÓW. WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO.
WESOŁYCH ŚWIĄT. ŚCISKAM, JOSH.
Dziadziu.
Dziadku,
kalendarz wrócił.
Dobrze.
I Josh wrócił do miasta.
- Maczałeś w tym palce? - W czym?
Przecież wiesz.
Pomogłeś Joshowi odkupić kalendarz?
Nie, to wyłącznie moja robota.
Przyszedłem wcześniej, by pomóc Sarah i znalazłem go na kupie innych rzeczy.
Ale to Josh mi go oddał, prawda?
To pytanie to już nie do mnie.
Mogę ci jednak powiedzieć,
że kalendarz nad tobą czuwa.
Dziadziu,
ten kalendarz jest zaczarowany, czy nie?
Cóż,
niektórzy nazywają to magią,
inni przeznaczeniem.
Jakkolwiek tego nie nazwiesz, zawsze kończy się tak samo.
A skoro o tym już mowa, zbieraj się, bo się spóźnisz.
Jesteś podstępny, wiesz?
Wolę określenie „romantyczny”.
Leć już.
Podstępny!
Romantyczny.
Abby?
Josh?
Myślałam, że cię straciłam.
Wróciłem dla ciebie.
I wtedy i teraz.
I zawsze będę wracać.
Nie wierzę, że tyle mi zajęło uświadomienie sobie, że to ty.
Zawsze chodziło o ciebie.
To co
było dziś w kalendarzu?
Płatek śniegu.
Mam coś dla ciebie.
Dla mnie?
Wreszcie.
Skorzystałaś z wszystkich wskazówek i sprawiłaś mi prezent.
Otwórz.
A możemy iść gdzieś, gdzie jest cieplej?
Dobra.
Nie.
- Co? - Chodź tu.
Czekaj. Tu?
Nie możemy się włamywać.
Co tu robimy?
Cóż,
potrzeba trochę pracy, ale...
Witaj w twoim studio.
Zabawne.
No dobra. W naszym studio.
Będziemy wspólnikami.
Po połowie.
Jeśli chcesz.
Jest nasze?
Nasze?
Stać cię na to?
Bo mnie nie.
Dlaczego myślisz, że jestem jakimś głodującym artystą?
Bo nosiłeś strój elfa i mieszkałeś u Fernanda.
Dalej nie czytałaś mojego bloga.
Do tej pory.
Nadrobię.
Po kilku miesiącach za granicą zacząłem brać zlecenia.
Gdybyś nie wiedziała, jestem specem w świecie podróżników.
Zatem wydałeś pieniądze, by to wynająć?
Kupić.
To znaczy z pomocą
rodziców i twojego dziadka.
Dał ci rekomendacje.
Dziękuję.
To łzy szczęścia.
Przysięgam.
Znalazłaś go?
Tak.
I ma nawet film?
Jestem specem.
Powiedz
Kocham cię.
Ja ciebie też.
ROK PÓŹNIEJ
ZACZAROWANY KALENDARZ
Dobrze. Raz. Dwa. Trzy.
Hura!
Czy możemy was prosić o uwagę?
Chcielibyśmy wam tylko życzyć wesołych świąt!
Napisy: Jakub Morawa