No już.
O co chodzi?
To nie on.
Nie chciałam pisać ani dzwonić, ale...
- Nie wierzę. - Przysięgam.
- To prawda. - Nie.
Miałaś dowody, że to Myers, a teraz się boisz.
Nie słuchasz mnie.
Craig Myers to nie Eddie J. Turner.
- Kłamiesz. - Widziałam go.
Kogo widziałaś?
Nie rozumiesz tego, co mówię?
- Kogo widziałaś? - Zrujnowałyśmy mu życie!
Komu?
Nie powiem ci.
- Mo! - Nie.
Powiedz mi ze względu na Liama.
Tu nie chodzi o niego,
już nie.
To koniec, Anno.
Zniszczyłyśmy mu życie.
Czy rzecznik ławy przysięgłych może wstać?
Czy ustalili państwo werdykt w sprawie
- oskarżonej Anny Louise Dean? - Tak.
Jaki brzmi werdykt?
Winna.
Czy są skreślenia lub poprawki?
Skreślono „morderstwo”,
zmieniono je na brutalne pobicie.
W oczekiwaniu na raporty,
wnioskuję o kaucję.
Pani Dean ma rodzinę, nie była wcześniej karana,
stosowała się do ustalonych warunków zwolnienia za kaucją.
Utrzymam kaucję
z zastrzeżeniem tych samych warunków.
Mówi Christian. Zostaw wiadomość, oddzwonię.
To nie on.
To nie był Craig Myers.
Opiekunka spotyka Turnera w kawiarni,
ale nie szukasz Craiga Myersa.
No dobrze.
Krótko mówiąc, Anna opublikowała wiadomość
i chciała ataku na Myersa, ale nie jego śmierci.
Nie jest dobrze, ale mogło być gorzej.
- Co teraz? - Wyrok za kilka tygodni.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Mamo.
Myliłam się.
W sprawie?
We wszystkim.
Co do Myersa.
Co do wszystkiego.
Nie wierzyliście, ale nie słuchałam.
Teraz jest za późno.
Anno, przyznajesz, że mogłaś popełnić błąd?
Byłabyś skłonna przeprosić pana Myersa?
- To ma znaczenie? - Może mieć.
- A co? - Sprawiedliwość naprawcza.
To proces, w którym
winny spotyka się z ofiarą przestępstwa,
żeby porozmawiać o jego skutkach.
Przeprosiny nie są obowiązkowe,
ale jeśli wszystko dobrze pójdzie,
mogą przekonać sędziego, by orzekł prace społeczne.
To uchroni ją przed więzieniem?
Warto spróbować.
Anna musiałaby zaakceptować role.
Czyli ona jest przestępcą, a on ofiarą.
Craig?
Gdzie byłeś? Ogłosili werdykt.
Co się stało?
Uznano ją za winną.
Wygraliśmy.
Ty wygrałeś.
Dziękuję.
Porozmawia pan z kimś?
W sprawie?
Halo?
Winna popełnienia łagodniejszego czynu,
ale winna.
Dzięki.
Jest tutaj, Danny. Podam jej telefon.
Ben?
Jest w szkole.
Gdzie jesteś?
Louise?
Co się dzieje z Lou i Dannym?
- To z nim rozmawiałaś? - Co się dzieje?
Całą noc próbowała go złapać.
O co chodzi, Lenny?
Danny znalazł ciało Liama.
Nieprawda!
To niemożliwe.
Danny?
- Gerry nam powiedział. - Co?
- Wybacz, że nic nie mówiłem. - Ma Bena.
Danny ma Bena.
Dzwoń do szkoły.
Słyszałeś werdykt, szefie?
Rozmawiałeś z Williamem Napierem w Edynburgu?
- Napadł na Myersa. - Tak powiedział?
Nie, jest lojalny.
- Pogadam z sierżant Harvey. - Nie.
Napier złożył skargę d prawnika,
- mimo twoich ostrzeżeń i gróźb. - Szefie...
Nie tylko zignorowałeś mój rozkaz...
Jeśli on przyzna się do winy...
...ale sam przesłuchałeś podejrzanego.
Naprawdę liczysz na wyrok skazujący?
Powinieneś mi pogratulować.
Wszystko pójdzie o wiele szybciej.
Od teraz jesteś zawieszony.
Ona ma ubaw po pachy.
Siedzi sobie z Napierem i dobrze się bawi.
Nie jest mu do śmiechu. Próbował się zabić.
Oddaj legitymację.
PAMIĘCI LIAMA GRAHAMA
Ben!
Chodź tutaj!
Dlaczego?
Rób, co mówię.
Nie, zostań tutaj.
Nie chciał kłamać.
Co mu powiedziałeś?
- Prawdę. - Czyli co?
Dlaczego, Danny?
Kiedy się poznaliśmy,
nie wiedziałem, jak z tobą rozmawiać.
Nagle wspomniałaś o Liamie.
Dlaczego?
Przez te lata
nie wiedziałem, co robić.
Nie mogłem odpuścić ani o tym rozmawiać.
A potem nagle
to stało się
rzeczywiste.
Sprawiłyście, że stało się...
normalne.
Twoje zachowanie było normalne?
Wykorzystałeś mnie.
Nie mogłem ci powiedzieć.
Ben, możesz tu podejść?
Chciał przyjść ze mną. Powiedz to Annie.
Nie. Więcej się z nami nie kontaktuj.
Idź, młody.
No idź.
Pamiętaj,
dobrze?
To nie moja wina.
Powiedz jej, że chciał przyjść ze mną.
Nie rozumiem.
Dlaczego powinien?
- Dobre pytanie. - Wiem.
Jaka jest odpowiedź?
Zniszczyła mu życie.
Nie musisz się zgadzać.
Nie ma przymusu.
To leży w jej interesie?
Nie jego.
Proces skupia się na ofierze.
Po przestępstwie pytamy,
jakie prawa złamano? Kto je złamał?
Jaką karę wymierzyć? Dotyczą przestępcy.
Sprawiedliwość naprawcza pyta,
kto został skrzywdzony?
Czego potrzebuje?
Kto musi naprawić szkody?
Warto skupić się na potrzebach, Craig.
Tego potrzebujesz, aby ruszyć naprzód.
To wszystko.
Przyszłabym szybciej,
Ale zadzwonili dopiero dziś.
Carol mówiła, że masz pomysły na zmianę wystroju.
Wybacz, Anno.
Już ci mówiłam,
że nie musisz przepraszać.
Zaufałaś mi,
a teraz masz kłopoty.
Nie.
Powiedz, że tego nie zrobiłeś.
Nie ty.
Nie chciałem, żebyś miała kłopoty.
Dlatego to sobie zrobiłeś?
Nie zasłużył na wolność.
Chcę, by umarł.
Chcę, żeby wszyscy chorzy dranie umarli.
To moja wina.
Zrobiłam coś złego.
Powiem im, że to byłem ja.
Przyznam się.
Mówi, że jestem ofiarą,
ale to nieprawda.
Nie.
Christian Dostałem wiadomość. Znajdę go.
Jest taksówka.
Nie chcesz, żebym cię zawiózł?
Zadzwonię zaraz po.
Jesteśmy z ciebie dumni.
Witaj. Jak minęła podróż?
NIE WCHODZIĆ
Jeszcze go nie ma.
Ważne jest,
by uznać krąg,
bo jesteśmy połączeni.
To, co robisz, wpływa na mnie i odwrotnie.
Witaj.
Dziękuję, że przyjechaliście.
Jestem Simone.
Craig, to Anna.
Anno, to jest Craig.
Jesteście tu dobrowolnie,
aby omówić niedawne skazanie Anny.
Oboje zabierzecie głos,
ale proszę o szacunek i nieprzerywanie sobie.
Wyłączcie lub wyciszcie telefony.
Sporządzę raport dla sędziego,
ale ustalmy, że wszystko, co powiecie,
zostanie między nami, dobrze?
W porządku.
Anno, możemy wrócić do ubiegłego października
i porozmawiać o tym, co wtedy czułaś?
To samo, co zawsze, odkąd sięgam pamięcią.
Tęsknotę za synem.
Nie spocznę, póki tożsamość zabójcy
nie zostanie ujawniona.
Kilka tygodni przed Halloween
dostałam informację, że Eddie J. Turner
mieszka w Glasgow i nazywa się Craig Myers.
Sprawdziłam jego adres w sieci,
zobaczyłam, że niedaleko są dwie szkoły.
Zrobiło mi się słabo.
Musiałam ostrzec ludzi.
Kupiłam telefon na kartę,
założyłam konto na fałszywe dane,
opublikowałam w sieci jego zdjęcie, nazwisko i adres.
Wiedziałam, że będą konsekwencje.
Dla Craiga?
Dla wszystkich.
Skoro to wiedziałaś,
pamiętasz, jak się czułaś, gdy wysłałaś post
i ujawniłaś oskarżenie?
Dobrze,
w tamtym czasie.
Jak sądzisz, dlaczego?
Chyba dlatego, że czułam się sprawcza.
Nawet gdyby mnie złapano, byłoby to lepsze
niż bezradność.
Pamiętasz inne uczucia?
Jak wina?
Jeśli to czułaś.
Czułam się winna, bo okłamywałam rodzinę.
Żałuję tego.
Ale złość była większa niż wina.
Zawsze jest. Pożera wszystko.
Teraz jesteś zła?
Zawsze jestem.
Nigdy nie mija.
To nienawiść.
Nienawidzę go.
Eddiego J. Turnera?
Nienawidzisz jego czy tego, co zrobił?
Nie można tego rozłączyć.
Wiem, że czasem
nienawiść zaburza mój osąd,
ale teraz taka jestem.
Po śmierci Liama nie byłam sobą.
Najpierw widzę w ludziach zło,
potem dobro.
To mnie zahartowało.
To nie usprawiedliwia tego, co ci zrobiłam.
Myślałam, że to on. Myliłam się.
Przepraszam.
Nie chcę twoich przeprosin.
Przyznajesz, że źle zrobiłaś,
publikując dane osoby, którą wzięłaś za...
Nie powiedziałam tego.
Postąpiłam źle, oskarżając go.
Gdybym nim był, nie żałowałbyś?
Nie.
Nie żałowałabym.
Nie mogę przepraszać za walkę o sprawiedliwość.
Nikogo.
Co zamierzałaś osiągnąć
tym działaniem?
Naiwnie wierzyłam,
że jeśli stanie przed sądem,
wszystko wyjdzie na jaw.
Maski opadną.
Stanąłby ze mną twarzą w twarz.
Wyjaśniłby, dlaczego.
To ważne pytanie dla każdego,
kto padł ofiarą przemocy.
Prawda, Craig?
Czy to, co powiedziała Anna,
wyjaśniło „dlaczego”?
Nie ujawniła, skąd ma moje dane.
Nie mogę tego powiedzieć.
Ani czy nasłała tego gościa.
Nie.
- Nie zrobiłam tego. - Znasz go?
Mogę powiedzieć,
że bardzo tego żałuję.
Gdy dowiedziałeś się, że zostałeś zaatakowany
w wyniku tego oskarżenia,
jak się czułeś?
Znam złość.
Nie jest jedyna.
Czułem się winny.
W szpitalu?
Winny czego?
Córka widziała mnie w tym stanie.
Leżącego we krwi na podłodze.
To był jej dom.
Jej bezpieczne miejsce.
Myślała, że umarłem.
Ma sześć lat i broni mnie przed innymi dziećmi.
Ja powinienem ją chronić.
Dlatego czujesz się winny?
Dlatego, że czuję ulgę,
w jakimś sensie,
że odeszły.
Kiedy ich nie ma,
nie muszę się o nie martwić.
Nie żałuję, że szukałam Eddiego J. Turnera,
ale nie chciałam,
by cierpieli niewinni ludzie.
Przepraszam, Craig.
Nie chcę twoich przeprosin.
Ciężko ci tego słuchać.
Potrzebuję przerwy.
Spojrzysz na mnie?
Proszę.
Wiem, że to mało, ale musisz to wiedzieć.
Przestań!
Co przestać?
Potrzebuję przerwy.
Wybacz to, co zrobiłam.
- Przestań! - Craig.
Proszę.
- Craig. - Nie.
Spójrz na mnie.
Wystarczy.
Przepraszam.
- Proszę... - Nie jestem Craig!
Jestem Eddie J. Turner!
Dlatego przyszedłem.
Nie ma odwrotu.
Jestem nim, a on mną.
Wciąż nim jest.
Anno.
Christian EJT TU JEST!
Nie odchodź.
Anno!
Którędy do wyjścia?
Mówi Christian.
Zostaw wiadomość, oddzwonię.
Niech pan jedzie jak najszybciej.
Proszę, odbierz telefon.
Tu Christian.
Zostaw wiadomość, oddzwonię.
Przepraszam,
pan Christian?
Żona dzwoni.
DZIECKO DIABŁA PRZYZNAJE SIĘ DO WINY
SPRAWIEDLIWOŚĆ
Dzwonek nie działa.
Wyjąłem baterie.
Mam dobrą wolę.
Nie dzwoniłeś.
Masz wolne?
Miałeś zadzwonić, opowiedzieć o spotkaniu.
Ktoś się przyznał?
Tylko ja.
Ktoś musi wiedzieć.
Choćby Solomon.
A Louise i Lenny?
Nie wiem.
Powinnam do nich zadzwonić.
Pewnie się martwią.
Musiał mi to podrzucić.
Co on sobie myślał?
Zadzwoń do Solomona.
Nie, Anno.
Tylko on nam powie, co się stało.
Nie.
Niech zrobi to, co ja zrobiłam.
Nie powie prawdę, kiedy nikt go nie broni.
Nie chcę wiedzieć.
Więc czego chcesz?
Nie cofniemy czasu.
Czego chcesz?
Cześć, stary.
Co tu robisz?
Wiem, że rozmawiałeś z Judith.
Martwię się o ciebie.
Nie uspokajasz mnie.
Kim jest Judith?
Opiekunka społeczna od czasu mojego zwolnienia.
Jestem kłamcą, Bex.
Musiałem kłamać. Moje życie od tego zależało.
Chciałem ci powiedzieć,
ale bałem się, że was stracę.
Patrzyłeś mi w oczy i zaprzeczyłeś.
Jak mogłeś to zrobić?
Bo sam w to uwierzyłem!
Okłamywałem wszystkich, siebie też.
Jego nie okłamywałeś.
Dzieliłem z nim celę.
Musiałem komuś powiedzieć.
Po odsiadce miałem jechać do Anglii.
Dowiedziałem się, że Tom wraca.
Przy nim mogłem być sobą.
- Mogłeś mi powiedzieć. - Czyżby?
Muszę się wyprowadzić i zacząć od nowa.
Chcę to zrobić z tobą.
Nie.
Zostaw mnie. Zostaw.
Chcę, żebyście wiedziały, kim jestem.
Zostaw mnie!
Kocham cię.
Hej.
Nie musimy o tym rozmawiać,
ale jak będziesz gotowa...
Poszczęściło mi się z tobą.
Nam wszystkim.
Przepraszam.
Słucham.
Jutro o 10.00 rano.
Wiesz, gdzie.
No dalej!
Nie chcę!
Dlaczego nie?
Jestem zajęty, tato!
To nie ucieknie. No już, będzie pamiątka.
No dobra.
W porządku.
Zaczynamy.
Jak się nazywasz?
Liam. Liam Graham.
Ile masz lat?
Dziewięć.
Co jeszcze?
Kim chcesz być, gdy dorośniesz?
Duży.
Chcę być duży.
Nie.
Przychodziłam tu i zostawiałam kwiaty.
Jak wielu ludzi.
Dotarło do mnie, że to głupie.
Wszędzie, byle nie tu.
Dlaczego dałeś mi swój numer?
Nie skończyliśmy spotkania.
W zasadzie nie zaczęliśmy.
No więc, Eddie?
Na pewno tego chcesz?
Nie wykorzystuj moich uczuć, żeby się wykręcić.
Myślisz, że to ukrywałem,
celowo nic nie mówiłem.
Prawda jest taka, że nikomu nie powiedziałem.
Wyszedłbym wcześniej...
Wyszedłeś szybko!
- Nie przerywaj. - Pierdol się.
Milczałem, żeby cię nie ranić.
Chodziło o...
Bezpieczeństwo.
Teraz opowiesz mi wszystko.
Wszystko, co powiedział i co widział.
Wszystko.
Mieszkałem u znajomej ojca.
Nie byłem tam od kilku dni,
ale nikt nie zauważył, więc siedziałem tutaj.
Znalazłem kawałek szkła z rozbitej butelki.
Pociąłem się.
Nawet tego nie czułem.
Jakby mnie tu nie było.
Szukałem miejsca, gdzie będę niewidzialny.
Nie ofiary.
Nie wybrałem Liama.
Nie zabrałeś go ze sklepu?
Nie wiem, skąd przyszedł.
Nie wybrałem go.
To mógł być każdy?
Nie.
Widziałem, jak szedł tam.
Trzymał coś w dłoni jak jakiś karb.
Stanął jak wryty i patrzył na mnie.
Trzymał paczkę naklejek.
Podszedł do mnie i zobaczył krew.
Powinien był uciec!
Ale nie uciekł.
Tylko stał w miejscu i spytał:
„W porządku?”.
Kazałem mu odejść.
Nie odszedł.
Był taki mały.
Bezbronny.
Spytał, czy kogoś zawołać.
Wtedy to poczułem.
Narastający gniew.
Kazałem mu odejść,
ale podszedł bliżej.
Powiedział:
„Zawołam mamę. Jest pielęgniarką”.
Tak powiedział?
Że mogłabyś mi pomóc.
Powtórz, co dokładnie powiedział.
Każde słowo.
„Mama jest pielęgniarką.
Pomoże ci.
Wszystkim pomaga".
Wstałem. Trzymałem ten kawałek szkła.
Krzyknąłem: „Spierdalaj”.
Nie odszedł.
Bał się. Powiedział:
„Nie będziesz miał kłopotów”.
Nie rozumiem, czemu nie odszedł.
Patrzył mi w oczy, ale nie odszedł.
Dlaczego?
Tyle czekałam, by zobaczyć twój ból.
Co dalej?
Co było dalej?
Dźgnąłem go.
Gdzie?
W szyję.
Ile razy?
Dwa.
Trzy razy.
Potem po prostu
usiadł.
Był zaskoczony.
Chciałem coś powiedzieć, ale dźgałem dalej.
Co mówił?
Nie wiem.
- Wiesz. - Nie pamiętam.
Co mówił?
Powiedz!
- Powiedz! - Wołał cię.
Wołał też tatę.
Obiecałam Liamowi, że nie zobaczysz moich łez.
Znów go zawiodłam.
Co potem zrobiłeś?
Nie wiedziałem, co robić.
Byłem cały we krwi.
Uciekłem.
- Co? - Uciekłem.
Zostawiłeś go?
Kiedy biegłem, pomyślałem:
„Jeśli go ukryję, nikt się nie dowie”.
- Jak długo? - Nie torturowałem go.
- Jak długo? - Może 10 minut.
Kiedy wróciłem, nie ruszał się. Już nie żył.
Nie sprawdziłeś?
Nie sprawdziłeś.
Były inne rany.
Musiałem zabrać to ze ścieżki.
Jego!
Musiałem znieść go z górki, ale był martwy.
Ty...
Obrzucałeś go cegłami i śmieciami.
Chciałem to ukryć.
Jego!
Jego.
Nie żył.
Gwarantuję to.
Mówili mi, żebym sobie wybaczył.
Jakby to była decyzja.
Nie potrafiłem.
Ale nie mogę z tym żyć
w każdej minucie, codziennie.
Jak dalej żyć?
Wiem, że tego nie naprawię.
Od razu to wiedziałem.
To nigdy nie zniknie.
Ilekroć się uśmiecham,
gdy Jess występuje w szkole
lub gdy oglądam coś śmiesznego,
przypominam to sobie.
Nie mam prawa być szczęśliwy.
Nawet przez chwilę.
Po odsiadce chciałem cię przeprosić,
ale powiedziano mi, że niemożliwe
i nie przyjęłabyś przeprosin.
Po jakimś czasie to słowo się zużyło,
wydawało się mniejsze.
Mój czyn wydawał się większy.
Ostatecznie nie mamy wiele do powiedzenia.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Jestem Eddie.
Nie mogliście nic zrobić.
Tylko ja mogłem to powstrzymać.
Chciał być duży.
„GDZIEŚ POMIĘDZY TYM, CO DOBRE I ZŁE,
JEST OGRÓD.
TAM SIĘ SPOTKAMY”.
Napisy (polski): Deluxe Media Tłumaczenie: Katarzyna Bąkowska