Grzeczny piesek.
Hej, ostrożnie.
Frank, nie wolno!
Ile razy ci mówiłam?
- Poratujesz człowieka? - Przepraszam, nie mam pieniędzy.
Jasne.
Sorry, ziom.
Uważałbyś trochę.
- Globalne ocieplenie… - Nie mówić angielski. Przepraszać.
Zamknij się!
- Wróciła? - Wyjazd.
- Nie śpię w furze. Tam wali serami. - Won!
Chociaż gacie zmienię.
To też mój pokój.
Boże. Weź mnie odbierz, Ryan.
Czego?
Chodź tu zaraz. Ale obłęd, nie uwierzysz.
- Słyszę z 2% tego, co gadasz. - Rusz się!
Gdzie?
Stary.
- Co jest? - Musisz to zobaczyć.
- Lepiej niech będzie ekstra. - Jest.
LABORATORIUM – MECHANIKA KWANTOWA
Co nie?
0,7 miliniutona?
Boże. Ale strzał.
- Kiedy? - W nocy. O godzinie 00.01.
Odjazd.
Nie mamy pojęcia, co włączyło reaktor.
Laboratorium było zamknięte. Nie wiem, sam się odpalił?
Koniec. Mam dość.
A wy dokąd?
- W stołówce dają dziś churros. - Pycha.
Panie dziekanie.
Świetny krawat. To koty?
Tureckie angory. Nie zmieniaj tematu.
- Z jakiego? - Tego.
Cztery razy wywaliło korki, przepalone żarówki na całym kampusie.
Wszystko przez ten twój eksperyment.
- To moja praca magisterska. - Raczej totalna klapa.
Nasz wydział szczyci się tym,
że wspiera niestandardowe pomysły i nowatorskie rozwiązania,
które można opatentować. Jasne?
- Chodzi tylko o kasę? - Tak, panie Phan.
Nie chcę panu podcinać skrzydeł, ale ktoś musi dbać,
żeby na kampusie było światło. A pan mi to utrudnia. Piekielnie.
Ten żenujący pseudoeksperyment został właśnie zakończony.
- Powiadomiłem erektora. - Chyba rektora.
I w pełni się ze mną zgadza.
Ochrona przyjdzie zabrać to badziewie dziś o szóstej.
- Nie może pan. - A jednak.
Więc kończ, co masz do skończenia. Rozumiemy się?
Halo.
Co jest?
LABORATORIUM CHEMICZNE
Debile! Wy się tu wydurniacie, a Bronson zamknął nam projekt.
Zadowoleni?
- Co z tobą? - Musisz się tak zakradać?
Przyniosłem ci…
I jest cały w bakteriach. Dwa dolce w błoto.
Zero wdzięczności.
Grzeczny piesek.
Frank, nie wolno!
- Masz jakiś problem? - Przepraszam.
Naprawdę.
Wałek.
Sorry, ziom.
Zamknij się!
ZAJĘTE
Wyjazd.
Ryan.
Stary.
- Chyba mi odwala. - Co ty nie powiesz?
Nie, poważnie. Mam to takie…
Jak się nazywa to uczucie,
- że coś już się zdarzyło? - Deja vu?
Właśnie.
Czuję, jakbym już przeżył ten dzień.
Boże. Weź mnie odbierz, Ryan.
Chodź tu zaraz.
Oddzwonię.
Dobra. Oddychaj.
Posłuchaj.
- Dzień się zresetował, kiedy zginąłeś? - Napadł mnie psychol w masce bobasa.
To był tylko sen, nie?
- Tombs nie żyje. - Lori też.
To kto jest zabójcą?
Może mi ktoś wyjaśnić, co jest grane?
Dobra. Na szybko.
W kółko przeżywałam poniedziałek 18 września.
Na koniec mordował mnie ktoś w masce bobasa.
W moje urodziny.
Nie miałam pojęcia kto, bo byłam wredną suką
i nikt mnie nie znosił.
Za radą Cartera zrobiłam listę podejrzanych.
I to moja współlokatorka Lori
uwalniała ze szpitala seryjnego mordercę,
żeby wyglądało, że to on mnie zabija. A robiła to ona,
z zazdrości o żonatego kolesia, z którym miałam romans.
Popieprzone, wiem. W końcu
zabiłam zwariowaną sukę, wywalając ją przez okno.
Myślałam, że przerwałam pętlę.
Ale widać przeszło na ciebie.
Będziesz przeżywał ten dzień w kółko, aż coś wymyślimy.
Jasne.
To nadal sen.
- Co? - Jak w Incepcji.
Sen we śnie.
Stary, ty nie śpisz.
Ryan, musimy…
Próbuję się obudzić.
- Widzisz? To nie sen. - Walnąłeś mnie w penisa.
Co ty wyprawiasz? Nie bije się ludzi w penisa.
Ledwo go musnąłem.
Pokaż, gdzie zginąłeś.
Tam. W magazynku.
Daj.
Umiem o siebie zadbać.
Mało razy zginęłaś?
Rozwal mu łeb.
Matko skurwionej kozy!
Samar, kretynie.
- Czemu mnie walnąłeś? - Przestań się podkradać.
Złamałeś mi kość.
- Co jest? - Policzek mi złamał.
- To on? - Nie.
Był tu, kiedy zginąłem.
- Co? - Skąd wziąłeś maskę?
Leżała w korytarzu. Ktoś zostawił.
Koniec. Mam dość.
A wy dokąd?
- W stołówce dają dziś churros. - Pycha.
Cztery razy wywaliło korki, przepalone żarówki na całym kampusie.
- Wszystko przez ten twój eksperyment. - Chwila.
Jaki eksperyment?
Syzyfowy kwantowy reaktor chłodzący.
Nazywamy go Sisy.
Te tutaj…
to lasery protonowe.
Chłodzą tę wirówkę do 0,000001 stopnia Kelwina.
Próbujemy udowodnić, że na poziomie molekularnym można spowolnić czas.
Jeszcze się nie udało, ale niewiele brakowało,
kiedy reaktor sam się odpalił wczoraj w nocy.
O której?
O 00.01.
W poniedziałek, 18 września?
Co?
Stworzyliście pętlę czasową, palancie.
To niemożliwe. Sisy nie do tego służy.
Nie wiem, co powiedzieć.
Może dopiero odkrywamy, co potrafi.
Skutek uboczny?
Może zamiast zwolnić czas, udało nam się go zapętlić?
No i utknąłeś.
Gratuluję.
A, i wiesz, że zginiesz?
A potem znowu. I znowu. I znowu.
- Czemu twoja panna mnie straszy? - To nie jest moja panna.
- Zaraz. Jesteś? - Tak jakby.
Pogadacie o tym później, co? Tu chodzi o moje życie.
Musisz przerwać pętlę, zanim morderca cię dopadnie.
Ale ja nie wiem, co się stało.
Reaktor sam się włączył.
Boże.
Cześć, Danielle.
- Gdzie byłaś? - W sensie?
- Olałaś zebranie mieszkańców. - Zostało odwołane.
Kiedy?
Kiedy wywaliłam tę wariatkę przez okno.
Właśnie. Kto z nami zamieszka, kiedy wisi nad nami klątwa?
Mamy kryzys.
Co to za ludzie?
Cześć. Jestem Samar.
Głowa to ta na środku, Samosa.
Zadzwoń, jak skończysz ten swój żałosny Comic Con.
- Nazwała mnie samosa? - Tak.
- Myślisz, że lubi samosy? - Nie.
- Skupcie się. Ja nie chcę umierać. - Wrócisz. Ja wracałam 11 razy.
- Jedenaście? Nie ma mowy. To bolało. - Zaraz.
Mam pomysł.
Znajdziemy jakieś bezpieczne miejsce i to przeczekamy.
Jakie?
Co?
W tłumie jest bezpiecznie.
Nie ma jak wmieszać się w tłum.
Co to w ogóle za pomysł, żeby mieć taką maskotkę?
A mogłem iść na MIT.
JESTEM Z CIEBIE DUMNY. MAMA TEŻ BY BYŁA.
To ty z mamą?
Słodkie.
Myślałam…
Niezła ironia losu.
…że utknęłam w tym dniu z ważnego powodu.
Żeby pogodzić się ze śmiercią mamy.
Ale nic z tych rzeczy.
Wszystko przez jakiś nieudany eksperyment.
To chyba nic nie zmienia, co?
W sumie nie.
Masz tu coś.
Ale stary numer.
Nabrałaś się.
Proszę spokojnie kierować się do najbliższego wyjścia.
To nie jest alarm próbny.
Zaczekajcie!
Nie pchaj się.
Pomocy!
Co to było?
Tutaj!
Ja pieprzę.
- Jesteś cały? - Chyba tak.
Świetna robota.
Mam wprawę.
Myślałem, że to ty jesteś zabójcą. Mogłeś coś powiedzieć.
Szukałem cię.
- Kto to jest? - Zaraz się okaże.
Co, do ku…
Na pewno nie masz brata bliźniaka?
- Może rozdzielili was przy porodzie. - Na pewno.
- Ja pieprzę. - I słusznie.
- Coś ty za jeden? - A jak myślisz, debilu?
- To ty. - No chyba.
Co tu się dzieje?
Chciałem przerwać pętlę. Wrzuciło mnie w równoległy wymiar.
Robi się naprawdę groźnie.
Im dłużej obaj będziemy w jednym wymiarze, tym gorzej dla wszystkich.
- Efekt motyla. Musicie go zabić. - Mnie?
Jak go nie powstrzymacie, będzie naprawdę źle.
Zabijcie go, już!
Sranie. Jego zabijcie.
Tracicie czas. No już!
To ja jestem twoim kumplem, a nie on.
Nieważne. Sam się tym zajmę.
Powstrzymajcie go!
- Czekaj, Ryan. Wstrzymaj się. - To świr.
To mój reaktor. Wiem, co robię.
- Nie masz pojęcia. - Zamknij się, podróbo.
Coś jest chyba nie tak.
Przestań!
Ale parsek to miara odległości, a nie czasu.
Znaczy co, Han Solo ściemniał?
- Nie. Ale trasa na Kessel… - Dre, pomóż mi.
Szybko!
Znów dosypałaś mi coś do kakao?
Co ja ci mówiłem o tej maszynie?
Wyłącz to, już.
ŁADOWANIE SYSTEMU
Zgarnąć go. Jazda.
Cofnąć się!
- Wyłącz to, Ryan. - Co ty robisz?
Zabierzcie mu to. To tylko student.
Boicie się zwykłego klucza?
Dobra. Wyłączcie to z kontaktu.
Nie!
Zamknij się!
Wstałaś.
Myślałem, że może będziesz chciała odespać.
Masz dzisiaj urodziny Weź odbierz ten telefon
PONIEDZIAŁEK, 18 WRZEŚNIA
Nie ma, kurwa, mowy.
Złożyłem twoje ubrania.
Ryan. Właź mi tu zaraz.
Chwila. To wy się znacie?
- Tak. - Nie.
Ryan, kretynie.
- Wszystko cofnąłeś. - Co?
Jest poniedziałek, 18 września.
Nie wierzę.
Jak mogłeś mi to zrobić?
A ta biała wariatka to kto?
Może miałaś jakiś koszmar?
Racja. To jest koszmar.
Totalny.
Do dupy.
Do największej dupy w dziejach gigadupstwa.
Nic mi nie jest.
- Na pewno? - Tak.
Ale on ma to naprawić. Już.
To jakiś numer, tak?
Chciałabym.
Idziemy do laboratorium. Odpalisz Sisy i wymyślisz, jak mnie uwolnić.
Skąd wiesz o Sisy?
Boże, po prostu…
Idziemy.
Ruchy, ludność.
Globalne ocieplenie…
„Nie, dzięki” by wystarczyło.
Sorry.
Znów ten sam dzień!
62 flaszki piwa na ścianie
Nie słyszę!
Dalej!
- Nie odpisujesz na… - Jesteś gejem.
- A ty dokąd? Laboratorium jest tam. - Mam coś do załatwienia.
Ty podstępna suko.
Dziwne.
- Co? - Powinna tu być.
Kto?
Nieważne.
Wreszcie się zjawiła.
- Gdzie ona jest? - Kto?
- Cześć, Carter. - Hej.
- Babeczka. - Jaka babeczka?
Ta, którą dałaś mi na urodziny. Zatruta.
A, ta.
Mówię poważnie.
Nie wiem, jaki numer znów wymyśliłyście z Danielle,
ale nie ma żadnej babeczki. Przykro mi.
Dobra, spadam. Zastępstwo za Jen. Ma grypę.
Najlepszego.
Nara.
Coś jest nie tak.
- Co? - Nie wiem.
Jest inaczej.
- I było mnie dwóch? - Tak.
Od tego się zaczęło.
Jak w Powrocie do przyszłości 2.
- Całkiem. - No nie?
No wiesz, Marty McFly.
Doc?
- DeLorean? - Nic.
- Serio nie widziałaś Powrotu? - Nie, ja…
- Jak to… - Chwila.
Boże. To znaczy, że…
Że mnie też są dwie?
Szczerze wątpię.
Holograficzny wszechświat to czysta teoria.
Utknęłaś w cyklicznym wymiarze kwantowym.
Jesteś tylko jedna,
bo druga ty została przerzucona w równoległy wymiar wieloświata.
Dzięki za wyjaśnienie. Bardzo mi to pomogło.
- Nie znasz teorii wieloświata? - A wyglądam na kogoś, kto zna?
Dobra. To jest nasz wszechświat. Teraz zobacz.
W teorii wszechświat ma sześć wymiarów.
Jeśli to, co mówisz, jest prawdą, to może obudziłaś się tego samego dnia…
ale w innym wymiarze.
- To by wyjaśniało anomalie. - Duże mogą być te różnice?
Zależy.
Cholera, zapomniałam o zebraniu.
- Przepraszam, Danielle, ja… - Cześć, skarbie.
Hej, Ry.
Cześć, Danielle.
Dobrze to wygląda?
Szykuję się na casting do Cudotwórczyni.
Wiecie, że Anne Frank była głuchoniewidoma?
- Hellen Keller. - Słucham?
Anne Frank to ta od dziennika.
Obojętne.
Wiem, że grać ślepą jest trudniej niż być ślepą.
Trzeba się nakombinować.
Meryl Streep, ćwicząc do roli, zaklejała sobie taśmą powieki.
Ktoś przegapił dzisiaj zebranie.
- Przepraszam, ja… - Przecież się zgrywam.
W urodziny masz wolne.
A, i wybrałyśmy organizację charytatywną.
Gotowi?
Znowu robimy zbiórkę na niepełnosprawne dzieci.
- Ekstra. - Robisz tyle dobrego, Danielle.
Podziwiam cię.
Przestań. Serce mi rośnie, kiedy patrzę na te małe buźki.
Chociaż, szczerze?
Czasem za długo cię przytulają i robi się trochę niezręcznie.
Ale można się przyzwyczaić.
Bo nie ma w życiu nic, co mogłoby się równać
z miłością dziecka.
Dziękuję.
Tree?
Wszystko dobrze?
Tak.
Masz dzisiaj urodziny Weź odbierz ten telefon
Hej, tato.
Przepraszam. Już jadę. Będę za parę chwil.
Muszę lecieć.
- Co? Idziesz? - Tak.
Na lunch z tatą.
Taka rodzinna tradycja.
W laboratorium o trzeciej. Trzeba przerwać ten koszmar.
- Tato. - Cześć.
- Przepraszam. - Nie ma sprawy.
Jakiś dziwny ten dzień.
Ale wszystko gra?
Tak. Takie tam bzdury.
- Jak studia? - W porządku.
- Mogę przyjąć zamówienie? - Jeszcze na kogoś czekamy.
Na kogo?
To ja wrócę za chwilę.
Mama.
Mamo!
Cześć.
Jesteś.
Naprawdę tu jesteś.
No pewnie. Są nasze urodziny.
Wszystko dobrze?
Tak.
Jasne, tylko…
Cudownie cię widzieć.
Teraz spróbuj.
Dwadzieścia sekund.
- Tak powinno być? - Tym razem nie wybuchnie.
- Tym razem? - Dziesięć, dziewięć…
osiem, siedem…
sześć, pięć…
cztery, trzy, dwa…
Stop!
Nie rób tego.
- Ale mówiłaś… - Wiem. Zmieniłam zdanie.
To ta biała wariatka?
Czekaj!
O co chodzi?
- Wszystko jest inaczej. - Jak to?
Kiedy chciałeś mi powiedzieć?
- O czym? - O Danielle.
Co z nią?
Chodzicie ze sobą?
Myślałem, że wiesz. Mieszkacie w jednym domu.
Nie. Nie miałam pojęcia.
Pytanie, czy ona wie.
O czym?
Że jej przyjaciółka spała dziś w twoim łóżku. Niezły news, co?
Do niczego nie doszło. Ja spałem w łóżku Ryana.
To po co mnie zabrałeś?
Bo byłaś zalana.
Bałem się, że się zadławisz własnym pawiem,
jak Janis Joplin.
Dobra. Wszystko gra.
Jest tak, jak powinno być.
Moja mama żyje. Lori nie chce mnie zabić.
To lepszy wariant mojego życia.
To studentka, Gregory.
Czekaj chwilę.
Czy w tamtym wymiarze my…
Nie teraz.
Tree.
Gotowa?
Trzymaj.
I…
O Boże!
Dziwne.
- Ale ekstra. - Więcej już chyba nie ma.
To najlepsze…
To nie są moje wspomnienia.
Wiem. Pożyczam na wieczór.
O której wbijasz na imprezę?
- Nie dam rady. Coś mi wyskoczyło. - Co?
Planujemy to od tygodni.
Wiem. To miała być dla mnie niespodzianka. Przepraszam.
Ale moi rodzice są w mieście i…
Na co idzie nasze czesne?
Kto się wysypał?
Lori?
Kiedy ona się nauczy trzymać język za zębami?
Muszę ci to powiedzieć. Mam poczucie,
że mnie olewasz.
- Jeden policjant nie żyje. - Halo.
Tombs był ścigany listem gończym.
Policja poszukiwała go pięć miesięcy na terenie czterech stanów.
- Jego ofiarą padło sześć kobiet… - Boże.
Wciąż tu jest.
- On ucieknie. Wezwij policję. - Kto?
- John Tombs. Dzwoń po gliny. - Co?
A ty dokąd?
Co ty wyrabiasz?
- Rzuć to. - Wszystko wyjaśnię.
Już!
- On uciekł. Ktoś zginie. - Twarzą do ściany.
- Zrozum, Lori… - Nie będę powtarzał.
Posłuchaj, proszę.
Moja współlokatorka uwolniła Tombsa, bo chce zrzucić na niego winę
za zabicie mnie.
Co ty chrzanisz, dziewczyno? Tombs jest w sali operacyjnej.
- Pielęgniarka go zabrała. - Wysoka brunetka z kucykiem?
Idziemy.
Wiem, jak to brzmi, ale musisz mi uwierzyć.
Tu Conrow.
Przyślijcie wsparcie do szpitala.
No dawaj.
Wiem, że to ty, Lori.
Co? Boże…
- Myślałam, że to ty… - Jesteś cała? Co jest? Kto to był?
Tombs się uwolnił. Chce mnie zabić.
To niemożliwe. Właśnie zawiozłam go na blok.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Boże. Wyłączył prąd.
Spokojnie.
Nie panikuj.
Szlag.
Dobra. Spadamy stąd.
Chodź.
Gdzie my jesteśmy?
To chyba jedno z tych pięter w remoncie.
Na końcu korytarza jest wyjście awaryjne.
Czekaj.
Weź młotek.
Idziemy.
Co?
Słyszałaś coś?
Dobra, dupku. Pokaż, na co cię stać.
Zamknij się!
Amatorszczyzna.
- Wstałaś. - W jakim jestem wymiarze?
Danielle.
- Moja dziewczyna? - W tym samym.
Wszystko dobrze?
Pierwsza klasa.
- Złożyłem ci ubrania. - Bez urazy, ale jak możesz z nią być?
- Z kim? - Z Danielle.
Przecież jest miła.
Miła?
Zaraz. Wy się chyba przyjaźnicie.
Przeorałeś tę cud-waginę?
- Ciekawe. - Wcale nie chciałem…
Niezłe z ciebie ziółko.
Co? Nie.
Ty. W laboratorium za godzinę.
Chcę wyskoczyć z tych ohydnych łachów.
Słuchaj mnie uważnie.
Muszę zostać w tym wymiarze, jasne?
Więc przerwiesz tę pętlę.
Nie mamy nawet pojęcia, jak to się stało.
Ale jesteście mądrale, tak? Więc coś wymyślicie.
Nie powinniśmy tego ruszać. Te sprawy nas przerastają.
Trzeba było o tym pomyśleć, zanim zbudowaliście to debilstwo.
Proszę. Spróbujcie to rozgryźć.
Proszę.
Można to zrobić tylko metodą prób i błędów.
Trzeba wykluczyć wszystkie zmienne. Tylko tak stworzymy algorytm
do zerwania pętli.
To zajmie wiele dni, może tygodni.
I jeśli mówisz prawdę, nie mamy jak zapisywać wyników.
Nie czaję.
Powiedzmy, że sprawdzamy…
dziesiątki zmiennych.
Ale na koniec dnia pętla się zamyka.
I nasze wyniki zostają…
wymazane. Nic nie zostaje,
bo nie pamiętamy, czego się dowiedzieliśmy.
I zaczynamy od zera.
Ekstra.
Mam przerąbane.
Chwila. Już wiem.
Twoja pamięć się nie resetuje.
No i?
Będziesz chodzącą bazą danych.
Mam wszystko zapamiętywać?
Właśnie.
Genialne.
Wcale że nie.
Nie jestem bystrzakiem.
I, ludzie… Gania za mną morderca.
Mam w kółko ginąć, aż wymyślicie, jak przerwać pętlę?
Mogłabyś popełniać samobójstwo…
- zanim tamten cię dorwie. - Jeszcze jeden genialny pomysł.
Lepsze to niż ciągle wiać przed oszalałym bobasem.
Masz inny pomysł?
Wiedziałam, że zapytasz.
NIEPRAWIDŁOWE ALGORYTMY
BŁĘDNA SEKWENCJA
Nie dotykaj mnie.
Dawać, już!
Twoja kolej. Idziesz!
WYCINKA DRZEW
Zamknij się!
Wstałaś.
Myślałem, że może będziesz chciała odespać.
Złożyłem ci ubranie. Nie chciałem, żeby się pogniotło.
Czego ty tam zawsze szukasz pod tym biurkiem?
Ochraniacza na zęby.
Zgrzytam przez sen.
I się wyjaśniło.
Masz dzisiaj urodziny Weź odbierz ten telefon
W porządku?
Lepiej być nie może.
Nie wiem, czy pamiętasz, jak mam na imię.
Nieźle się wczoraj wstawiłaś. Jestem Carter.
Na pewno wszystko dobrze?
Strasznie jesteś blada.
Nie, w porządku.
Chyba zaraz zemdleję.
Co?
Tak. Na pewno zemdleję.
Przeorałeś tę cud-waginę?
Nie żyje?
- Pomógłbyś, co? - Jasne.
Spokojnie. To tylko ja.
Wszystko dobrze? Nieźle mnie wystraszyłaś.
Tak. W porządku.
- Przyszedłeś ze mną. - Jasne.
A jak inaczej?
Twoi rodzice już tu jadą.
Nie mogą tu przyjść. To niebezpieczne.
Chryste!
- Mogę w czymś pomóc? - W porządku. To kolega.
Już po godzinach odwiedzin.
Przepraszam.
Dzięki, Carter.
Wracaj do siebie.
Więc już wiesz, czemu dziś nie przyszłam.
- Słucham? - Na wykład z biologii.
Pani jest w mojej grupie?
Nie kojarzę pani.
Przepraszam. Pomyliłam się.
Jestem doktor Butler.
Miło poznać.
Panno Gelbman. Nie mogłem znaleźć pani kartoteki.
Tak. I powinnam już nie żyć. Wyniki badań są bez sensu, co?
Tak. Są bardzo niepokojące.
Chwila. Która godzina?
- Prawie 21.30. - Ona zaraz zginie.
- Kto? - Lori. On ją zabije.
- Co? - Posłuchaj.
Nie pozwól, żeby pojechała na blok.
- Nie mam pojęcia, o kim pani mówi. - Serio? To spytaj swoją żonę.
Leć!
Już!
Przepraszam.
Kto cię uwolnił?
Kim ty jesteś?
GAZ
Dobra.
To zginiemy razem.
Wstałaś. Myślałem, że może będziesz chciała odespać.
Zamknij się!
Mam już dość tego gówna.
Mnożymy wektor euklidesowy
przez pierwiastek z pi do siedemnastej,
co daje punkt początkowy na 0,004.
Czyli mamy wektor liniowy o wartości 8,2.
Bum.
Nieźle.
Jeśli to są błędne algorytmy…
To zostaje jedna możliwość.
Ja pieprzę. Udało ci się.
- Zgadza się? - Tak.
Czemu się tak cieszymy? Przecież ledwo ją znamy.
Nie wiem, co się stało, ale jestem pod wrażeniem.
Dzięki.
To jedziemy.
Żeby była jasność.
Jeden wariant przerywa pętlę w tym wymiarze,
a drugi wrzuca cię z powrotem w twój wymiar pierwotny. Decyduj.
Zostajesz czy wracasz?
Zostaję. Ostateczna decyzja.
Dobra. To jedziemy.
Cofnij się.
Co jest?
- Nie działa. - Mówiłeś, że wszystko się zgadza.
Obliczenia są prawidłowe. Nie gra coś innego.
Ludzie, ja tu życie oddaję za te wasze eksperymenty.
To się nie może nie udać.
- Co? - Coś z dyskiem.
Chyba wirus.
Znowu oglądałeś na tym komputerze pornole?
Nie.
Brawo. Muszę wbić cały kod ręcznie.
- Ile to zajmie? - Sześć, siedem godzin.
Spójrz na mnie.
Ja już żyję na kredyt. Rozumiesz?
Dokończ to.
Już się biorę.
Czekaj.
- Jesteś tego pewna? - Oczywiście, że tak.
A co z zabójcą? Jeśli zerwiemy pętlę, wieczorem zginą ludzie, prawda?
Ja muszę przeżyć.
Nie mogę jechać do szpitala. To zbyt ryzykowne.
I pozwolisz zginąć niewinnym ludziom?
Ludzie giną codziennie. Wszystkich nie uratuję.
- I wiem, że to brzmi egoistycznie. - Totalnie egoistycznie.
Ty mówisz poważnie?
To nie fair.
Nie masz pojęcia, jak mi ciężko.
Nie chcę wybierać między tobą a moją mamą.
Jak to wybierać?
W tamtym wymiarze jesteśmy parą.
Budziłam się co rano w twoim łóżku. Tak jak dzisiaj.
Raz za razem.
Aż w końcu się w tobie zakochałam.
Ale to było w tamtym wymiarze. A moja mama żyje w tym.
Więc podjęłam decyzję.
A jeśli się mylisz?
Jeśli to zła decyzja?
Jeśli to nie jest twoje życie?
To co? Mam wrócić do wymiaru, w którym moja mama umarła?
Nie mogę znowu jej stracić.
Już straciłaś.
I nic tego nie wymaże.
Żyjesz cudzym życiem. Ono do ciebie nie należy.
Twój ból, cierpienie…
To dzięki nim jesteś, kim jesteś.
I możesz zrobić coś, o czym inni tylko marzą.
Co?
Pożegnać się.
Narzeczona cię woła. Leć.
A z tą co? Właśnie olała zebranie.
Halo. O czym gadaliście?
O niczym. O zajęciach.
Nie zapomnij, że masz mi pomóc napisać pracę na historię literatury.
Jestem trochę zajęty.
Obiecałeś.
Bez ciebie nie zaliczę.
Dobra. Jasne.
Jesteś najlepszy.
Jest nasza druga solenizantka.
- Co się stało? - Nic, ja…
- Nie wyglądasz najlepiej. - Wszystko dobrze.
Zimna jak lód. Może powinniśmy jechać do szpitala?
Nie!
Nie możemy.
Nie chcę was straszyć, ale musimy natychmiast stąd wyjechać.
- Co się dzieje? - Tato, proszę.
Wszystko wam potem wyjaśnię. Musicie mi zaufać.
Dobrze.
Jedziemy.
Chodźcie.
I już.
Nareszcie.
Gotowi?
Dobra. Przerwijmy w końcu tę pętlę.
Wiesz, na co mam ochotę?
- Na co? - Na tę wielką cynamonową bułę
z piekarni w Morro Bay.
Jadłyśmy je w zeszłym roku.
Nie pamiętasz? Wsunęłaś dwie.
To nie byłam ja.
Co, skarbie?
Robi się późno, dziewczyny. Poszukajmy jakiegoś noclegu.
Dobrze. Wszyscy jesteśmy skonani.
STACJA TRANSFORMATOROWA
Lori!
Dorwał ją!
Nie strzelaj!
SYSTEM GOTOWY. TRZYMAJ KCIUKI.
Skoczę po lód. Zaraz jestem.
Dobra.
Jedno pytanie.
Jesteś w ciąży?
Co? Nie, mamo.
- Musiałam zapytać. - To nic z tych rzeczy.
- Ale chodzi o faceta? - Nie.
Tak.
To skomplikowane.
Zaufaj mi.
Komplikacje to moja specjalność.
Co jest?
Zastanawiałaś się kiedyś, jakie byłoby twoje życie bez taty?
Co? Nie.
A gdybyś musiała wybierać?
Albo on, albo tracisz kogoś bliskiego.
Tak na zawsze. Co byś zrobiła?
Życie składa się z trudnych wyborów.
Czasem przeszłość ciągnie w jedną stronę,
a przyszłość każe zrobić coś nowego.
Oczywiście, że wybrałabym tatę. Bo inaczej nie byłoby ciebie.
Skąd wiedziałaś, że to właśnie on?
Nie wiedziałam.
Zaryzykowałam. Poszłam za głosem serca.
Tak działa miłość.
Musisz zaryzykować.
W szpitalu uniwersyteckim wydarzyła się tragedia.
Wciąż nie wiemy wszystkiego, ale są trzy ofiary śmiertelne.
Pielęgniarka i policjant
oraz student, który zginął, próbując powstrzymać zabójcę.
- Oddaję głos do studia. - Nie.
Co jest?
No odbierz, Ryan.
BIAŁA WARIATKA
Samar, sprawdź to tutaj.
Już.
INICJALIZACJA
Trzeba dostroić wektor.
Hej, tu Ryan. Nagraj się po sygnale.
Ryan, nie zrywajcie pętli…
- Skrzynka głosowa jest pełna. - Szlag.
- Co się dzieje? - Nie mogą jej zerwać.
Dziwny ten lód. Trochę pachnie sikami.
Tree!
A ty dokąd? Tree!
No dawaj. Odbierz!
- Hej, tu Ryan… - Cholera.
No to jedziemy.
Gdzie to jest?
STACJA TRANSFORMATOROWA
Wstałaś. Myślałem, że może będziesz chciała odespać.
Ostatni raz dla ciebie ginę.
Co?
Ile to jeszcze potrwa?
Dzięki twojej obłędnej pamięci nawet niedługo.
Sisy będzie gotowa za parę minut.
Dajcie mi jeszcze chwilę. Muszę coś zrobić.
Tree.
Na pewno chcesz wrócić?
Nie mogę żyć przeszłością.
Muszę zaryzykować.
Nareszcie się zjawiła.
Cześć, Lori.
- Ostra noc? - Można tak powiedzieć.
Posłuchaj…
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
On nie jest tego wart.
Uwierz mi. Byłam z żonatym facetem.
Wiem, co to znaczy mieć podwójne życie. Zawsze czuć się jak szmata.
Ale nigdy nie jest za późno na zmianę.
Jak to mówią, każdy dzień to nowa szansa, by stać się kimś lepszym.
Może dziś jest twój dzień.
Dzięki.
Trzymaj się.
- Tree. - Cześć.
Posłuchaj…
Strasznie mi głupio.
Źle cię oceniałam. Byłam okropna.
Przepraszam, że…
Ekstra.
Trójkącik.
Zgrywa się.
Wcale nie.
Zepsuł mu się prysznic. Pozwoliłam mu się tu wykąpać.
- Dobrze mówię? - Nie. Mój prysznic działa.
Jasne…
Wiesz co? Nieważne. Sorry za najście.
- Pa. - Pa.
- A to za co? - Jesteś głupi jak kapeć.
Jak kapeć może być głupi? On nawet nie ma mózgu.
Jest i nasza druga solenizantka.
- Cześć, skarbie. - Hej, tato.
Mogę chwilę pogadać z mamą?
- Dziewczyńskie sprawy. - Jasne.
- To ja pójdę zadzwonić. - Dzięki.
- Wszystko dobrze? - Tak. W porządku.
Jak ja mam to zrobić?
Ale co? Co się stało?
Mamo.
Chcę ci powiedzieć, że strasznie cię kocham.
- Ja też cię kocham, skarbie. - Nie. Poważnie.
Ludzie ciągle mówią „kocham”.
Ale dopiero kiedy kogoś zabraknie, zdajesz sobie sprawę, co to znaczy.
Jesteś taka piękna
i cudowna.
Chciałabym kiedyś stać się choć w połowie taka jak ty.
Ty żartujesz?
Jestem taka, bo mam ciebie.
Nigdy tego nikomu nie mówiłam.
Kiedy zaszłam w ciążę, byłam przerażona.
Co ty?
Ale kiedy wzięłam cię na ręce,
coś się we mnie zmieniło.
W jednej chwili.
Tak właśnie działa miłość. Zmienia cię. Na lepsze.
Jaka ja jestem głupia.
Myślałam, że mogę mieć wszystko.
Tak się nie da.
Ale nie szkodzi.
- Dostaniesz to, czego ci trzeba. - Mam nadzieję.
Chodź tu.
Nie ściskam za mocno?
Nie. Zawsze będziesz moim maleństwem.
Wszystkiego najlepszego
Najlepszego, Tree i mamo
Pomyśl życzenie.
Gotowa?
Moment.
Słuchajcie.
Wiem, to dziwnie zabrzmi.
W końcu znacie mnie tylko kilka godzin.
Ale ja was znam od tygodni.
I zdrowo harowaliście, żeby mi pomóc.
Dziękuję.
Nie wiem, czy nie jesteś kompletną wariatką, ale…
miło się przydać.
Dobra, Ryan. Odpalaj.
Czy w tym innym wymiarze…
my się znamy?
- Można tak powiedzieć. - Siedemnaście sekund.
Szesnaście. Piętnaście.
Ile razy mam wam powtarzać?
Zaraz.
To się nie powinno zdarzyć. Miał pan przyjść jutro.
- Wyłącz mi to, już. - Nie.
Niech pan tego nie robi.
- Proszę. Nie może pan. - A ty to kto?
Studiuję tu.
Temu da się bez trudu zaradzić.
- Zabierzcie to stąd. - Nie, proszę.
Ostrożnie. To półtora roku pracy.
Boże.
Delikatnie.
Dokąd ją zabieracie?
Do mnie do gabinetu. I pozostanie tam pod kluczem.
Dobra. Tego nie przewidzieliśmy. Trzeba zresetować dzień.
Nie.
Nie rozumiesz.
Za każdym razem wracam coraz słabsza. Nie wiem, ile razy mogę to jeszcze zrobić.
Równie dobrze tym razem mogę umrzeć na zawsze.
- To mamy problem. - No nie mów.
Chyba że…
Chyba że ją wykradniemy.
Co?
W sumie to nie kradzież. To wasza własność.
Sam nie wiem.
Jak mnie wywalą z uczelni, starzy mnie powieszą.
- Za wora. - Jak wyżej.
- Oprócz wora, oczywiście. - Jaja sobie robicie?
Nie chcę rzucać kupą w wasze przytulne gniazdko,
ale to wasza wina.
Nabroiliście, to teraz pomóżcie dziewczynie.
Jeśli umrze, będziecie mieli jej krew na rękach.
Przesadzasz trochę.
Ma rację.
To nasza wina.
Musimy to naprawić.
Tak robią naukowcy.
Rozwiążemy problem.
Bronson ma gabinet w tym budynku.
Najszybciej do laboratorium będzie tędy.
Bronson wieczorami robi na drutach w wydziałowej świetlicy, o tutaj.
Na drutach?
Kiedyś jarał jak smok i żona kazała mu rzucić.
Obłędna laska, swoją drogą.
Samar.
Możemy wrócić do tematu?
Przepraszam. Jasne.
Wykradamy mu klucze, wbijamy do gabinetu, zgarniamy Sisy
i wracamy do laboratorium. Ochrona nic nie widzi.
Oddajemy Bronsonowi klucze, zanim się zorientuje.
Odpalamy Sisy, szybka diagnostyka i bum!
Tree wraca do swojego zwariowanego wymiaru. A my…
jesteśmy bohaterami.
Brzmi ekstra.
- Jak to zrobimy? - Nie wiem.
Przyda się zasłona dymna.
Trzeba odwrócić uwagę Bronsona.
To ona wybrała ten dzwonek.
Cześć, skarbie.
Wszystko dobrze?
- Jestem z Ryanem i… - Cześć, Danielle.
Zrobisz coś dla nas, prawda?
Podejrzana sprawa. Przyjrzymy się z bliska?
Cześć, kocie.
- Przepraszam. - Jest trochę zdenerwowana.
Trochę.
Oświeć nas.
- Czym mogę służyć? - Pardon.
Chyba się zgubiłam.
Roger Bronson. Dziekan.
Bonjour. Jestem…
Amelie Le Pew.
- Z wymiany, prawda? - Oui, oui.
- Mogę poznać pana twarz? - Słucham?
O rany.
- Jakie męskie rysy. - Dziękuję.
Jesteś z Francji? Ręka pachnie ci serem.
Nie jadam sera.
Mam tę…
nietolerancję laktozy.
Szkoda.
A gdzie chciałaś dojść?
Le café.
A, do stołówki. Chętnie cię zaprowadzę.
Ostrożnie. Potkniesz się.
Kulki.
Wszędzie kulki.
Szybko!
Ostrożnie.
Szybka jesteś. Chwila. Czekaj tu.
Wezmę tylko klucze.
Tylko nie zasłonę.
- O nie. - Boże. Ale tu ciemno.
Pełznij do światła. Przepraszam. Zapomniałem się.
- Szybko. - Próbuję.
Przestań się turlać.
Nie pomagasz. W drugą stronę.
Sisy.
Z drugiej strony.
Samar!
Nareszcie. Wstajemy.
Przyniosę twoją laskę.
- Możesz się chwilę nie ruszać? - Gracias.
Dobrze. Idziemy?
Zapomniałem kluczy.
Boże!
O nie, mon Dieu.
Ile krwi.
Możesz z tym uważać?
Przepraszam.
Nie wiem, czy ta laska to dobry pomysł.
Lepszy byłby pies przewodnik.
Szach mat.
- I jak? - Działamy.
Zostały niecałe trzy godziny.
Nie zamierzam was oszukiwać. Będzie na styk.
Cholera.
Jak nie powstrzymam zabójcy, Lori zginie.
- Zostań tu. - Co? Dlaczego?
Obiecaj mi, że tu zostaniesz.
- Mogę pożyczyć? - Jasne.
A ty dokąd? Tree!
Pośpieszyłam się.
Możesz już schować.
No dawaj.
Obróć się. Powoli.
- To kiepski pomysł. - W szpitalu jest morderca.
- Leć po pomoc. - Co?
Szybko!
Ona ma broń!
Lori, odsuń się.
- Co? - Spadamy stąd.
- Co jest? - Potem ci wyjaśnię.
Co to ma znaczyć?
Nie jesteś niewidoma.
Zabiję ich.
Zabiję ich!
Rozgryzł nas.
Zabierz mu moje okulary. Dopiero co je kupiłam.
Dawaj.
Otwórzcie te drzwi.
Rozwalić je.
- Nie dajcie im wejść. - Próbujemy.
Otwierać, już!
Jak wylecę, starzy mnie wydziedziczą.
Powiedz, co jest grane.
Myślałam, że to mnie chce zabić, ale chodzi mu o ciebie.
Komu?
To koniec, Gregory.
Co? Dlaczego?
Jego żona się o was dowiedziała.
Więc podkradł ci pomysł.
Uwolnił Tombsa, licząc na to, że to jego oskarżą o twoją śmierć.
I że zabierzesz do grobu wasz mały sekret.
Brawo. Świetna robota.
Raz wał, zawsze wał.
My się znamy?
Do tyłu, dupku.
Ile mam czekać?
Popakowałbyś trochę jeden z drugim.
Długo nie utrzymamy.
Dawaj.
Słyszysz to? Zgnijesz w pudle.
Nie sądzę.
Przegapiłaś jeden drobny szczegół.
Serio? Niby jaki?
Mnie.
Myślałaś, że dam tej małej dziwce zniszczyć mi życie?
Zabij ją, Gregory.
Zechcesz czynić honory?
Z rozkoszą.
Zaraz. Byłbym zapomniał.
Chcę rozwodu.
Na czym stanęliśmy?
O nie.
Na wojnę ze śrubokrętem?
SILNE POLE MAGNETYCZNE
Czekaj.
Muszę ci coś powiedzieć.
Co?
Nie wykręcisz się.
Wyłącz to, suko.
Nie! Czekaj!
Trzymam cię.
Już dobrze.
Boże. Jesteś cała?
W sumie niezłe miejsce, żeby oberwać.
- I do góry. - Wyliżesz się.
Będzie dobrze.
Lori…
Przepraszam cię.
Za co?
Ocaliłaś mi życie.
Nie chciałam…
- żeby tak to wyszło. - Musimy ją zabrać.
Trzymaj się, skarbie.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Miałeś zostać w laboratorium.
Nie mogłem się powstrzymać.
Chyba już czas.
Wiesz, że wracam tylko z jednego powodu.
INICJALIZACJA
O rany.
Moje kakao.
Danielle?
Kto?
Cześć.
O Boże. Chyba zwaliłem się w pory.
To nie ma sensu.
Ma. To coś jak proca.
Kiedy wróciła w nasz wymiar,
wytworzyła się próżnia, która przerwała pętlę.
Kto wyrzuca całkiem dobre churro?
Nie rób tego.
Nie jest dobrze.
- Ryan Phan? - Może.
Dr Isaac Parker z DARPA.
Chcemy wam zadać parę pytań.
- Wszystkim. - Mamy kłopoty?
Proszę z nami.
Dr Kalibato proszony do laboratorium.
Ja chrzanię.
- Sisy. - Pożyczyliśmy ją na chwilę.
Stworzyliście coś niezwykłego.
No i co, Bronson?
Nie do końca rozumiemy, jak ten reaktor działa.
Możecie nam zademonstrować?
Jest wiele możliwych algorytmów. Trudno będzie znaleźć ten właściwy.
W tym to chętnie pomogę.
Świetnie. Potrzebny nam tylko obiekt doświadczalny.
Chwila…
Chcecie kogoś wrzucić w pętlę? To chore.
Chyba że sobie zasłużył.
Mam idealną kandydatkę.