Pięć sekund.
Po tej kobiecie.
-Czysto. -Skąd.
-Już. -Nie.
Teraz.
POCZTA
Czyżby gotówka? Nie.
Przekaz pieniężny.
Dwudziestka.
Chyba widziałam je w...
Mam na nie paragon.
Paragon za zabawkę na 12,99 z Targeta. Przyjmą zwrot.
To nietani krawat.
Nie znasz się, bo nie jesteś z wyższych sfer.
Pusta!
Althea i Victor Youngowie,
Fairglen Road 4305, Ladera Heights.
Można wsiąść w dwójkę,
ona tam jedzie. Mamy czas.
Idź jako dziewczyna ze szkoły katolickiej.
Zagrasz im na sumieniu.
Tylko nie proś o nagrodę.
Niech sami zaproponują. Masz zegarek?
No.
Rety, spójrz.
Leżał o, tam. Prawie go zdeptałam.
Cały ten czas był tutaj?
-Tak. -Chodzisz do szkoły Serca Bożego?
Nasza córka, Jenny, się tam uczyła. Wejdź na colę.
Zawsze wierzyłam w anioły.
Ja nie, ale żona tak.
Co to?
Talon do salonu masażu. Ich córka tam pracuje.
Plan B zakładał,
że jednak poprosisz o nagrodę.
Część bogaczy to straszne sknery.
Bez przerwy o niej gadali.
O posadzie w Mélisse, studiach...
W Mélisse?
Chora obsesja.
To najdroższy lokal w mieście.
Tylko tam pracuje.
Nawet ich obsługa jest dziana.
-Chciałam... -Czekaj.
Fairglen 4305 i pół.
Przed chwilą tam byłaś. To sąsiedni dom.
-Można zarobić. -Tak.
-Widzisz dolary? -Tak.
-Takie luksusowe... no wiesz... -Tak.
-To dwie albo trzy stówki. -No.
Dobra.
Zaraz.
Zwrot w gotówce.
To może jakiś procent wartości?
Na przykład 75%?
Nie, nie da rady.
Skąd pani zna moich rodziców?
A może wymienię go... na ten kamień?
-Nie. -Dobrze.
A na to?
Nie? Rozumiem.
Na ten regalik. Moja ostatnia oferta.
Bo... nie jest wiele wart
i wolałabym już...
ten masaż.
Poproszę.
Czyli nie chce pani masażu?
Ile to zwykle trwa?
Talon uprawnia panią do 60 minut, więc...
Nie trzeba...
Uwinęłybyśmy się w 20?
Dobrze.
Dobrze. Proszę powiedzieć, czy uciskam za mocno.
Za mocno.
Tak lepiej?
Nadal.
A teraz?
Czy tak lepiej?
No.
Witam.
Zaczęliśmy się o nią martwić.
Nie będzie zwrotu?
Za talon – nie. Ale zaraz kończymy.
Prosiła o 20 minut.
Dostaniemy ten kamień w ramach reszty?
Wygraliśmy loterię Vitafusion pod sześcioma lewymi nazwiskami.
O, i konkurs o Dodge'a Vipera GT
pisma Motor Trend.
-Czapka z daszkiem. -Te małe popękają!
Pyk, pyk, pyk! Wszystkie!
Zaczekajcie, dobra?
BAŃKI I SPÓŁKA
Sportowy bidon bez BPA z karabińczykiem.
Tego jeszcze nie wygraliśmy.
Nawet udana środa.
Hej, wy!
-Słuchajcie, mam robotę. -Stul pysk! Idziemy!
-Kurna. -Luty, marzec, kwiecień.
Trzeba by to rozłożyć na raty.
Nie! Żadnych rat!
Czynsz to już są raty.
Rozłożone miesięcznie.
Zapłacimy rano.
Wszystkie zaległości. Całe półtora tysiąca.
Właśnie rozmawiamy o zleceniu.
-Zgadza się. -No.
-Tylko 500 miesięcznie? -Bo przecieka.
To do przeżycia.
Cieknie w tych samych godzinach.
-Osuszacie potem ścianę? -Tak.
Dobrze. Inaczej zgnije od wilgoci i cała buda się zawali.
Kosztowna sprawa.
Wszystko dobrze?
-Jestem chory. -Ciut...
Nie mam zahamowań.
To nic wielkiego.
-Do jutra. -Tak, do jutra.
Z drugiej strony!
Moja nadzorczyni wymaga, bym ukończyła jeden kurs,
ale jestem trochę zajęta. Mogłaby mnie zastąpić
i się za mnie wpisać. Wiem, że robicie takie rzeczy.
Powiedz, ile zapłacisz.
Dam wam dwie dychy.
Słyszałaś.
-Ale co z... -Pośpiesz się, to pójdziemy.
Dzięki.
Ładne masz...
Jak się nazywasz?
Kelli, a ty?
Pytam, co wpisać.
A. Kelli Fain, przez „I”. F-A-I-N.
Nie musisz nawet wchodzić. Weź kwitek i zaraz wracaj.
Fain.
Potrzebny mi kwit.
Dobrze, Dorinda ci da.
W tę stronę.
KURS RODZICIELSTWA
Chyba nie wszyscy pamiętali o nowej godzinie zajęć.
Proszę siadać.
-Oto kwit. -Dzięki, Dorindo.
Siadajcie.
Zaczynajmy.
Możesz odebrać kwit od Dorindy w przerwie.
Dobrze. Z obu stron podawane są arkusze z zadaniami.
Weźcie po jednym.
Niebieski to ściągawka o żywieniu, o której mówiłam wczoraj.
Zerknijcie, proszę, na różowy, z napisem „Podejście do piersi”.
Puścisz nagranie? Dzięki.
To piękny przykład więzi matki z dzieckiem.
Jeśli z miejsca położymy noworodka na brzuchu matki,
zacznie się całkiem sam czołgać w kierunku piersi.
Wśród tych trafiających na łóżeczka
panuje większa śmiertelność.
Osłabione są wieź z matką i laktacja.
To same ważne poruszone wczoraj kwestie, pamiętacie?
Niemowlę otwiera usta, zbliżając się do sutka.
Rodzi się więź.
Zapisałaś się czy co?
Co mnie ominęło?
Podejście do sutka i...
Jasne, tak zrobię. Fajnie, co?
Nie można tak robić z dzieckiem, bo się...
Dziękujemy za cierpliwość. Za chwilę ktoś odbierze.
Po co wstałaś?
Przepraszam. Ja tylko...
Wygraliśmy dużą nagrodę, ale się nie przyda.
Wycieczkę dla dwojga do Nowego Jorku z Oola Luxe.
Albo trzy miejsca w klasie ekonomicznej.
-On nie poleci. -Wiem.
Ale mogłybyśmy...
Co to jest?
Dostałam od faceta z kursu.
Chcesz?
Dając ci coś z drewna...
nieważne, co to jest...
facet mówi: „sztywnieję przy tobie”.
Byłam w Nowym Jorku.
Mogłybyśmy polecieć we dwie.
Jak...
matka z córką.
Cześć, Stovik. Tu jesteś.
Fajowa kurtka.
-Osuszone? -No.
Thereso, daj.
Doniesiemy resztę, jak tylko...
-Co to jest? -Przekaz. Jak gotówka.
Dwie dychy.
Zajrzymy do skrzynki i...
A krawat jest chyba wart jakieś 50...
Nie tym razem.
Dłużej nie wytrzymam.
Płaczesz?
Załatam przeciek i was eksmituję.
Mogę dostać za ten lokal dziesięć tysięcy, rozumiesz?
Mamy dziecko.
Ściana chłonie pianę jak gąbka.
Powinni wyburzyć tę budę.
Moglibyśmy cię poszczuć Departamentem Zdrowia!
Co?
Dobrze, już dobrze. Zaczekaj do piątku.
Damy ci półtora tysiąca w gotówce, obiecuję.
Musimy je tylko uzbierać.
Do jutra?
To jutro?
Nie mówiłem dosłownie. To taka figura językowa.
Inaczej „koniec tygodnia”.
Przyszły piątek?
Ten kolejny.
-Jeszcze następny? -Tak.
Dwa tygodnie.
Kurde, nie mamy czasu się wydurniać.
To najlepsza miejscówka.
Nie wiedziałam o nowej kamerze.
Bardzo źle.
Gdy trafisz do systemu, po tobie.
Grzywny, fundusze, nieruchomości...
Może ci na nich zależy.
-Ja tam wolę kombinować. -Ja też.
Czyżby? A to ciekawe.
Bo większość ludzi marzy o byciu pierdylionerami.
Łapią się na to, a potem na cukier i kofeinę.
Tak, tak, tak – żal, żal, żal.
Wyjazd matki z córką?
Niby jak zarobimy wtedy na czynsz?
Boże! Ruszcie głowami!
Dobra...
W środę polecimy we trójkę do Nowego Jorku
i od razu wrócimy jako obcy.
Odbierając torby, będziemy udawali, że się nie znamy.
Nie patrz na mnie.
Rozglądam się.
I upewniam się, że to nasze torby.
„Proszę pana, czy to bagaże z Nowego Jorku?”
Wy się znacie.
-Jesteśmy parą? -No.
Rozumiem. Czyli się wygłupiłam.
Mam licencjat. Nawet nie wie, co to.
„Niechcący” weźmiecie moje torby i wrócicie tutaj,
a ja zostanę i zgłoszę zgubienie bagażu.
Na szczęście mam ubezpieczenie, więc wypiszą nam czek na...
1575 dolarów.
Na drugi dzień można go przepisać na Stovika,
ponad tydzień przed terminem.
Panie i panowie, mamy lekkie turbulencje.
Proszę usiąść i zapiąć pasy.
Wzniesiemy się na 11 tysięcy metrów, by ich uniknąć.
Dobrze. Uspokój oddech.
Pomówmy, dobra?
Powiedz coś. Cokolwiek.
Nie módl się. Ty się modlisz? Pogadajmy.
Jak się masz?
Jak się masz? Co cię interesuje?
-Interesuje? -Właśnie!
-Nie wiem, co mam... -Dawaj, cokolwiek!
Według niektórych noworodek ułożony na brzuchu matki
od razu zacznie pełznąć do jej piersi,
ale jeśli trafi do łóżeczka, chyba będzie częściej płakał.
Podejście do piersi...
Nie mów o piersiach.
Ciekawi mnie, skąd maluch wie...
Dość.
Uspokoiło się.
Zmierzałaś do czegoś?
Kazał zacząć gadać.
Jesteś w ciąży?
Podpełzłam czy poszłam do łóżeczka?
Odpowiedz.
Nie.
Niby jak bym zaszła?
Do łóżeczka.
Jest w ciąży?
Nie.
Matka mieszka w New Jersey. To nie za blisko.
Od wyjazdu prawie nie gadamy.
Jestem w Los Angeles od prawie roku.
Trudno poznać kogoś nowego.
Nieprawdaż? Co jeszcze...
Mieszkam w Higland Park, nad Thrive.
-Czy to państwa... -Mów dalej, cokolwiek.
-Dobrze. -Dalej.
Jestem asystentką na okulistyce w szpitalu Cedars-Sinai.
Czy na tej trasie zawsze aż tak rzuca?
-Tak. -Serio?
Pewnie, to...
-O nie! -Co?
Myślałam, że zostawiłam słuchawki.
Mówili, czy na pokładzie jest Wi-Fi? Nie pamiętam.
Jest, tylko płatne.
-Co za pomysł? -Lepiej ją...
Schować? Wiem, jestem okropna.
Nawet śpię z komórką. Jest jak trzecia ręka.
To narzędzie.
Zaprojektowane pierwotnie na użytek wojska oraz wywiadu.
A konkretniej: dla agentów CIA i żołnierzy piechoty.
To potężne, groźne narzędzie.
Pan nie ma?
Używam jej zgodnie z przeznaczeniem.
I nie stroję jej jak laleczki.
Żeby pan nie spotkał mojej mamy.
Bez przerwy coś w niej robi. Naprawdę bez przerwy.
O! Tak!
-Dla pani: śrubokręt. -Ja nie chcę.
I dwa giny z tonikiem.
Opuść tackę, proszę.
-Dziękuję. -Proszę.
To pomoże, wierzcie mi.
Zdrówko.
Obawiam się, że nie będziemy myśleli jasno
w razie gdyby coś się stało.
Państwo...
Ciotka zna się z amiszką.
Nie jesteśmy amiszami. Popijamy.
Dla uśmierzenia bólu, gdy się ranimy.
Całkiem jak amisze. Wiem, że się ich uciska.
Koleżanka chodziła do kwakierskiej szkoły i...
A to dopiero.
Dobra! Duszkiem, duszkiem!
Tak, rozkręcamy ten bal!
Nie mieszkałaś w Providence?
Nie, nigdy.
Ale numer.
-Znam tam jedną dziewczynę... -Gapi ci się w dekolt.
Wiem, poradzę sobie.
Dobra, uważajcie.
Sprawdźcie kieszenie. Może nas zagadywał.
Że co?
By okradł nas kieszonkowiec.
-W sensie: złodziej? -No.
Wcale nie o to chodziło.
Nie znasz się na tym.
Nie znam się? Przerabiam to dzień w dzień.
Co?
To...
czym się zajmujecie?
No weźcie. Ja zdradziłam wam nawet mój adres i imię babci.
A wy kim jesteście? Profesorami?
Tak.
Tak? Ja to mam talent.
Nie, wcale nie.
Jesteście...
Uważasz się za godną zaufania?
-Powiesz tak o sobie? -Nie musisz.
Tak.
Urządzimy na lotnisku dużą akcję.
Wiedziałam, że coś knujecie.
Jest nas dwoje, a torby – trzy.
-Wiesz, do czego zmierzam? -Nie.
-Ja poniosę twoją. -Dobrze.
Bierzemy.
Dzięki.
To już ostatnia?
Wszystko mamy? Dobra.
W drogę.
Nie mówię, że pani torby zaginęły, ale jeśli tak,
może pani otrzymać odszkodowanie w wysokości 1575 dolarów.
Gdy tylko potwierdzimy zaginięcie.
Ile to zwykle trwa?
Dość szybko. Najdłużej sześć tygodni.
A najkrócej?
To zależy.
Ale bez obaw.
Torby znikają bez śladu naprawdę rzadko.
Na pewno się znajdą.
Tak, to niezły interes.
-Przyszła. -Zostawcie to mnie.
Zapraszam panią do stolika.
Udawaj. Ile dali ci za torby?
Kumple ze studiów wykręcili ten sam numer w ferie świąteczne.
-Można zgarnąć ponad... -To mój własny przekręt.
Co?
Nie wiem, czy do piątku przyślą czek.
Co?
Możemy czekać...
sześć tygodni.
Sześć tygodni?
To za późno!
Lecieliśmy... Ryzykowałem życiem dla...
Wybacz.
Sześć tygodni? Kto wie.
Może przyjść wcześniej. To zależy.
Jasne.
Co przyjdzie wcześniej? Czek?
Kto to w ogóle jest?
Po co nam ta osoba? Nie...
Nie rozumiem.
Pójdę chyba do łazienki.
Nie działa.
Chodzi się do budki przy stacji.
-Tak? -Jesteś, kochanie.
Wydzwaniam bez przerwy.
Miałam tryb samolotowy.
Czyli już wylądowałaś. Dobrze.
Oglądasz ten program o antykach?
Kładź się spać i pogadajmy jutro, co?
Leżysz już w łóżeczku?
Włóż sobie pod kolana tę wełnianą podusię. Polecam.
Zjadłaś na kolację coś chrupiącego?
Strasznie u ciebie ciemno. Ledwie cię widzę.
Nie ma światła.
Dobra.
Zamówię ci przyklejaną lampkę, jak w twoim pokoju.
Tylko jaką? Która u ciebie godzina?
Zupełnie nie możemy się zgrać.
Wiem, że wolisz, gdy dzwonię w dzień,
-ale nie da rady. -Tak, wiem.
Przyjdzie we wto... Nie. Tak, we wtorek.
Dostałaś ten karton herbaty?
Coś skojarzyło mi się z tobą dziś rano.
Bardzo ci się spodoba.
Wpisz: „dzbanek infuzyjny Vemo”, kliknij na dolny obrazek,
a potem zbliżaj, zbliżaj i...
Jego stary fotel bujany jest wart pół miliona!
Jaki zaskoczony! Nie miał...
Mam pomysł, jak zdobyć półtora tysiąca.
Po prostu wam opowiem.
Wcale nie jestem asystentką okulisty.
Nie wiem, co mnie napadło. Mniejsza.
Pracuję w Abram's Optics w galerii,
czyli w najgorszej filii pod słońcem. Marnuję sobie życie.
Całymi dniami sprzedaję progresy nachalnym dziadom.
Wrednym, ale i strasznie samotnym desperatom.
Zapraszają mnie na Wielkanoce, madżonga,
oglądać albumy... Nie chodzę, bo się brzydzę,
ale idę o zakład, że znalazłabym u nich boskie antyki.
-Tak? -No.
Nie żadne wielkie skarby,
ale czuję, że gdybym poprosiła, odpaliliby mi je tanio albo za darmo,
a potem można by je opchnąć z niezłym zyskiem.
Bum.
Kto by je od nas brał?
Można... założyć stoisko na pchlim targu.
Uwielbiam pchli targ.
Wspaniały pomysł.
Znakomity.
-Co nie? -Dzielimy zyski na trzy.
Jasne, nie ma sprawy.
To jak staż.
Melanie.
Dobrze. Melanie, poznaj Starą Dolio.
-Kogo? -Dolio.
Starą Dolio.
Podoba mi się.
Właśnie o czymś takim marzyłam...
Nie, nie dotykaj blatu!
Przy o wiele mniejszych wstrząsach wszystko się elektryzuje i kopie.
Tak zacznie się wielkie trzęsienie.
Hałas będzie narastał i narastał.
Dziś – nie narasta.
Tamto będzie głośne. Szczęściarzy przygniecie gruz
i po prostu zginą na miejscu.
Natychmiast odejdą w otchłań.
No to... YOLO.
Co nie?
Niezłe oryginały. Niepowtarzalne.
Ręczysz za nich?
Czy ręczę?
Pytam, czy to w miarę niegroźne.
Nie mogłabym być striptizerką jak znajoma, ale to – już prędzej.
Przyznaję, że najbardziej lubię serię Ocean's Eleven.
Bardzo się nakręciłam na udział w prawdziwym skoku.
Skąd ty ich znasz?
To moi rodzice.
Jaka ciekawa bluzka.
Dzięki.
Zrobiłam ją ze starej sukienki.
Fajne... dresy.
Sue! Świetnie wyglądasz!
Jesteśmy. Poznaj moją rodzinę.
Są wspaniałe, Sue.
Prawda? Mąż mi je przywiózł.
Kupił je w Anglii.
Wszyscy moi przodkowie to Anglicy.
Ludzie są tam bardziej ułożeni. Bardziej skorzy do...
To też świetne.
Sue. Piękny ten pies.
Jejciu!
Ależ paskudnie nabrudziłam.
Nic się nie stało, mamo.
Żaden kłopot.
Nie zdawałam sobie sprawy, że są państwo...
Ty nie jesteś Brytyjką.
-Nie. -Jesteś zbyt śniada.
To nic nie znaczy.
Wiem. Miałam na myśli to, że gdy wyobrażam sobie...
Jest adoptowana.
Zawsze chcieliśmy jedno własne i jedno cudze.
Myślę tak samo o swoim Żuczku.
Chodź, malutki.
Żuczek? Jakie ładne imię.
-Czy... -Francuskie.
Potrzeba jeszcze 850.
Nie ryzykujmy.
Wpłata powyżej 700 wymaga potwierdzenia.
Powtórzymy to jeszcze parę razy.
-Do piątku – jeszcze dwa. -Tak.
Co?
Nie! Jeśli wpadniemy,
jako Portorykanka będę miała przerąbane!
Niezwykłe, co?
Dolio fałszowała, zanim nauczyła się pisać.
Nauczyła się dzięki temu.
A co z moim planem?
Planem wykorzystania szczodrości samotnych ludzi?
Ułamałaś mi paznokieć.
Teraz muszę zerwać resztę,
bo bez jednego wezmą mnie za wariatkę.
Co ty...
Mogę...
To zmywa się specjalnym zmywaczem.
Tak jest, to bardzo dochodowy interes.
Jaki ładny wzór.
Nie zwróciłam uwagi, że jest taki szykowny.
Zanieśmy to Stovikowi i powiedzmy, by czekał na resztę.
Jak się macie?
Witam.
Spójrzcie na niego. Spójrzcie...
Czuję się jak senator.
Uwielbiam jacuzzi.
Jaki macie kolor w łazience?
Taka dymno-koralowa by pasowała?
Bez takich.
Jak gładziutko. Dawaj, Stara Dolio.
Chyba nie można tam wchodzić.
Ależ można.
Jest sucha, zapraszam.
Proszę się rozsiąść. Pomogę pani.
Wejdę sama.
Niech się państwo rozsiądą, miejsca jest pełno.
A teraz proszę sobie wyobrazić,
że dotąd sięga gorąca woda.
Dobrze? Ja też wejdę.
Dobra. Przepraszam.
Jest 47 regulowanych głowic masujących,
w tym wymierzone w kark i barki.
Spływająca woda kreuje kojącą atmosferę.
Właśnie tak.
Mówić dalej? Ją już przekonałem.
Ile kosztuje?
Dziewięć tysięcy 499.
Wystarczy 150 wkładu własnego i 99 miesięcznie,
z rocznym oprocentowaniem wynoszącym 29%.
Czyli za 150 dolarów będzie nasza?
Tak.
Nie ta sztuka, tylko nowa z magazynu.
Byłaby jutro do wieczora.
Jest 150.
Czyli zwrócicie mi całą kwotę, jeśli będę niezadowolony?
Jeśli ją zamontują, to nie.
Tak, oczywiście. Ale jeśli nie zamontują?
Wtedy... pewnie. Gdyby wymiary albo kolor nie pasowały.
Obudowę sprzedajemy za dopłatą.
Coś ci poradzę.
Co?
Zakrywaj się bardziej.
Wszystkim jest niezręcznie.
Za nią też mi zwrócicie?
Musimy szybko wyjść, żeby o 17.00 zebrać pianę.
Nakręciłam się trochę, bo ten to straszny dziwak.
Nazywa się Abe.
Czuję się jak w Mission: Impossible.
Dobra. Facet nie raczył do nas przyjść.
Zadzwoniłam, gdy nie odebrał okularów,
a on spytał, czy bym mu je przyniosła,
czego zwykle nie robimy.
Ale słysząc, że przyjdę z rodziną,
koleś się pobeczał. Co za desperat.
Otwarte!
Czyli mam... Dobra.
Hej!
Kiepsko się czuję.
Ale... proszę, rozgośćcie się.
Właśnie.
Poczujcie się jak u siebie w domu.
Jak gdyby nigdy nic.
Chyba po prostu jest samotny.
Nie. Chyba udaje, że jesteśmy...
Jego krewnymi.
Zostały mu dwa uderzenia. Pomoże tylko...
Dobrze! Mój syn to oglądał.
Oj, Robert, znów z tym sportem.
Trawnik byś lepiej skosił.
Ładnie!
Tak trzymajcie.
Jak tam w szkole, słonko?
Dobrze.
A u ciebie?
Proszę troszkę głośniej.
A u ciebie?
Co porabiałaś, mamo?
Miło, że ktoś mnie spytał.
Powiedzieć ci?
Nie było łatwo. Jak co dzień.
A co się stało?
Lodówka wysiadła.
Nie ma.
Czyli...
Przyszedł pan naprawić lodówkę?
Dobra.
Na pewno spotyka pan w pracy wiele samotnych kobiet.
Reperując lodówki.
Panie domu pewnie się na pana rzucają, co?
Mamy narzędzia w razie czego.
Robię tylko swoje.
Hej! Nie ma książeczki czekowej.
Sprawdźcie w sypialni.
Jazda.
Ciężko mi.
Jakbym... usiłował zasnąć... na wieki.
Ładne dźwięki.
Możecie... podzwonić sztućcami?
Albo zagrać na pianinie?
Chyba tam jest, ale trzeba zaczekać.
Kwadrans po 16. Zaleje lokal!
Facet stara się...
umrzeć.
Mamy udawać dalej.
Prosił, żebyśmy zagrali na pianinie
i dzwonili sztućcami.
Jak tam w szkole, słonko?
Dobrze.
Ale umieram z głodu.
Ja też.
Zjadłabyś resztkę ciasta?
Chętnie.
Zdobył punkt?
Trafił za pierwszym strzałem.
Też bym trochę dostał?
Ze szklanką mleka?
Chętnie.
-Dziękuję. -Nie ma za co.
Myślę, że skoszę jutro trawnik.
Obiecałeś w zeszły weekend.
Tak?
Może ja go skoszę.
Pójdę wystawić kosiarkę z garażu.
Dobra.
Sprawdź. Leć!
Wciąż tu jestem?
Tak.
Widzi pan, jak tu jasno?
Tam wszędzie wokół
będzie ciemno i... cicho.
Proszę.
Nie niszczcie mi domu.
Dzieci wiążą z nim plany.
Nie są wyrodne.
Tylko... zajęte.
Życie... jest niczym.
Może je pan zostawić bez wahania.
Jakby wypuszczał pan...
koniec sznurka.
Niech pofrunie.
To nic wielkiego.
O nie.
O Boże.
Co jest?
„Co jest”? To...
-W sensie... -Ma czułe serce.
Nie masz pojęcia, co czuje.
-Ja mam. -To nie książeczka!
Po prostu ci smutno.
Nie róbmy tego więcej.
I nie wypada niczego stąd zabierać.
Dobra, słuchajcie.
Nie wiem. Gdzieś kryje się książeczka czekowa.
Gdy ją znajdziemy, wypłacimy 850 dolarów i z tym skończymy.
Bo, szczerze mówiąc, bardzo mi niezręcznie.
To dla mnie niezręczna sytuacja.
Leć zebrać pianę.
Pojedź 53, to zdążysz.
Dalej, gazu!
Wiem. Nie. Usiądź i napij się wody.
STARA DOLIO DYNE
-Ile lat ma synek? -Trzy.
-Jak się nazywa? -Cyrus. Cy.
Dobrze.
Cześć, Cy.
Często tak robi, zwłaszcza przy obcych.
Zwyczajnie mu odbija.
To dobrze.
A zatem wiemy, że ma trzy latka i piąstkuje.
Nic nadzwyczajnego.
Zacznę więc od obserwacji. Dobrze.
Jesteś głodny?
Nie.
Zmęczony?
Nie.
Wydajesz się podekscytowany.
Czy to na widok innych dzieci? Łakniesz ich uwagi?
-Tak. -Dobrze!
Czasami to wystarcza.
Ująć potrzebę w słowach.
Trzylatek łaknie uwagi.
Nic dziwnego, prawda?
Spróbuj... jeśli chcesz.
Zrobiłaby jeszcze jeden.
Nie.
A może pójdźmy razem?
To idź rozkręcić imprezę.
Pójdę... sprawdzić... z przodu.
Dobra.
Stara Dolio chyba mnie nie lubi.
Ona nikogo nie lubi.
Nie potrafi.
Jak nazywa się córka?
Stara Dolio.
-Stara...? -Dolio.
Nazwana na cześć bezdomnego, który wygrał w totka,
żeby ujął ją w testamencie.
Ale Stary Dolio...
ten pierwszy, wydał wszystko pod koniec życia
na eksperymentalne leczenie raka.
Dobrze.
Jaka jest córka?
Nie rozumie, na czym polega czułość.
Cześć, Stara Dolio.
Zacznę od obserwacji.
Czujesz się zestresowana?
Nie.
Weźmiesz mnie za rękę?
Nie? Dobrze.
Wyrosły ci takie długie włosy. Są śliczne.
Dasz je poczesać?
To lekki wstrząs.
Spokojnie. Nic ci nie grozi.
Dolejmy nieco ciepłej.
Trzeba...
A... Pod spodem jest odpływ. W podłodze.
Zamierzacie ją zwrócić
czy najpierw ją sprzedać? Jak to będzie?
Lepiej zgaszę światło.
Wykąpmy się.
Zaskoczona?
Mogłaś się nie domyślać, co czuję.
Skąd.
Nic mnie mniej nie zaskoczyło.
Jak to widzisz?
Rozbiorę się przy tobie, stanie ci i wejdę do wody?
No?
Dawaj!
Co sobie wyobrażałeś?
Cycki w pianie?
-Jasne. -No, jasne.
To działa?
Jasne, że nie. Nie mogłoby.
Nic tu nie działa. Żałosne.
Wacek między cycki?
-Zastrzygłeś uszami. -Puk, puk.
O mój...
Chcemy, by tobie też było dobrze.
Tak.
Powiedz, co lubisz.
-Niesamowite. -Słuchaj...
-Przerwa na coś na ząb, dobra? -Zaskoczyłaś nas...
-Co? -Co?
Co robiliście?
Po co ci talerz krakersów?
Zostań, słonko.
Słonko?
Do mnie...
-tak nie mówiłaś. -Mówiłam.
-Właśnie że mówiłam. -Tak?
Zrób to teraz.
Co to jest?
„Od narodzin do pełnoletności”.
Nie zdołasz.
Za forsę pewnie byś umiała.
Powiedz do mnie „słonko” za 1575 dolców.
Dzielone na trzy.
Na głowę 525.
Tym razem się nie dzielmy.
Powiedz to jedno słowo.
Po prostu powiedz.
Ot tak nie mogę.
Nie mówimy do ciebie „słonko”,
„kochanie” ani „dziecinko”.
Nie dajemy ci na urodziny
prezentów obwiązanych wstążką.
-Nie chcę... -Tak!
Właśnie tego chcesz.
I czego jeszcze?
Żebym „ułożyła sobie ciebie na brzuchu”?
Robiła placki?
Mam dla ciebie zatańczyć?
-Nie. -Tak!
Chcesz z nas zrobić dwoje fałszywców.
Wybacz, nie chciałam...
Ja mogę.
Powiem do ciebie „słonko” za 1575 dolarów.
Chodź, nie stawaj. Nie stawaj.
Sporo gratów.
No.
Co to?
Durny podgrzewacz do kubka.
Matka często przysyła mi drugą sztukę czegoś, co kupiła.
Środa.
W środę cieknie trzy razy, bo czyszczą halę.
To robota dla trzech osób.
Zalało już całą podłogę. Lada chwila zadzwonią.
Gdy już odstawią kubły.
Dobra...
Dzięki, czy coś.
Trzymaj, to za picie.
Chyba że kupujesz hurtem.
Nie płaci się za...
Nosi cię.
Co?
Jesteś od nich uzależniona.
Mój kuzyn Timothy dobrze sobie radził, gdy rzucał piguły,
aż nagle łapał go straszny głód.
Cóż. Są moimi rodzicami, więc to trochę co innego.
W jakim sensie?
Co?
W jakim sensie nimi są?
Daj jakiś przykład.
Wszystkim się dzielimy.
Odkąd byłam mała.
Na co ją wydajesz?
-Co? -Twoją dolę.
Na wszystko się składamy.
W zasadzie...
to kolejny przykład.
Mam już dwa.
Nie umknęło ci coś?
Słonko?
Oj, słonko.
Moje kochanie.
Moja dziecinko.
Zrealizują ci go naprzeciwko.
Tak po prostu pójdziesz...?
Do domu.
Czekaj. Myślałaś, że wezmę tyle za...
Oferuję ci pełny serwis.
Zatem.
„Nie mówimy do ciebie »słonko«,
»kochanie« ani »dziecinko«”.
Zrobione.
„Nie robimy...
placków”?
Nie musisz... Weź to i już.
Co mówiła o kładzeniu sobie ciebie na brzuchu?
Chodzi o podejście do piersi. Nie...
I o tańczeniu?
Tego nie zrozumiałam.
Tańczyłaś kiedyś?
No.
Urodziny?
Prezenty obwiązane wstążką.
Dajmy spokój.
Puszczę cię, gdy zrobię to wszystko i mi zapłacisz.
Kupię składniki i rano zrobię placki.
-Rano? -To śniadaniowe danie.
Kamery są tam...
tam i tam.
Są ułożone na planie gwiazdy, więc chodzi się między wierzchołkami.
W skrócie: towary w nieparzystych alejkach są gratis.
Chcę wszystko kupić, więc...
No.
To tylko... taka ciekawostka.
W porządku?
Chcesz piżamę?
Nie trzeba.
Co ty robisz?
Jak to?
Chcesz mnie... podniecić?
Nic z tego. Nie mogę...
Ja wylałabym jeden duży.
Mniej obracania.
Z mniejszymi jest więcej frajdy.
Składa się je.
Większość frajdy płynie z głupot.
Dobrze, czyli... to z głowy.
Teraz...
A, to.
Wypełznę z jakiejś ciemnej szafy i załatwione.
Będzie ciemno, wypełznę...
światło mnie oślepi, a to będzie brzuch.
I po sprawie.
Wiem, gdzie będzie ciemniej.
Tu jest dobrze.
To niedaleko stąd.
Stąd odjeżdża siódemka.
Wysadź mnie tu w drodze powrotnej.
Tu jest...
Nie ma światła.
Cóż, ciemno tu.
Mogłyśmy już mieć to za sobą.
Właśnie.
Dobra. No to wypełznę i...
-Zwykły wstrząs. -Nie.
Ten narasta!
Zaczęło się!
-Wyjdź. -Nie!
Nie dotykaj drzwi ani ścian! Są pod napięciem. Stój pośrodku.
-Czy gałka... -Jest metalowa.
Nie dotykaj. Zostaw.
Ale cicho.
Nikogo nie słyszę.
Faktycznie.
Co tak cicho?
-Ściemniło się. -Było ciemno.
A jest całkiem czarno.
-O Boże. -Co?
Co?
-Co? -Nie pytaj!
Opuściłyśmy tamten padół.
-Co? -Tak. To chyba stało się od razu.
-Gdy tylko gruchnęło. -„To”?
Zginęłyśmy.
Ja jestem cała.
Każdy tak mówi tuż po śmierci, bo nie wierzy.
Nawet jeśli nigdy nie uwierzysz, tak już będzie.
Na wieki. Będziemy same.
-W nicości. -Przestań.
Nie wierzysz, bo przywykłaś do życia.
Uzależniłaś się.
Ja nie, więc dla mnie to pikuś.
-Bolałoby. -Niekoniecznie.
Daj spokój, czuję swoją twarz!
Nie, to tylko wspomnienie.
Niczego nie żałuję.
Ale ty będziesz żałowała.
Będziesz tęskniła za...
seksem, tańcem i plackami.
Ja zjadłam tylko jeden, więc mi nie zabraknie.
Tyle gapiłaś się w lustro, że zatęsknisz za twarzą.
Za to ja...
nawet swojej nie pamiętam. Nie wiem, jak wyglądałam.
Miałaś długie, ciemne blond włosy,
-błękitne oczy i... -Cicho! To już nieważne.
I jasną cerę.
Chciałam cię obrobić, wiesz?
Nie.
Ale ty jesteś głupia! Myślisz cyckami!
Pojechałam, żeby zrobić rozeznanie w mieszkaniu
i dobrać się do twojego konta.
Są panie całe?
Tak, a pan?
Też. Prowadziłem.
Nagle wszyscy stanęli.
-Myślałyśmy, że nie żyjemy. -Tylko ona.
Stara Dolio. Wspaniale pana poznać.
Bóg z panem.
Nie jestem wierzący, ale...
Ja też nie. Pierwszy raz to komuś mówię.
Ale numer, nie? To było to wielkie?
-Nie. -Nie sądzę.
Na pewno.
To było to. Dziękuję.
Dzięki.
Racja, to bzdura.
Nigdy pana nie zapomnę.
Aż po grób.
Ani... tego subaru.
Wszystko zapamiętałam.
Możemy...
Jesteście całe?
Tak, a pan?
Też.
Te budynki dobrze znoszą wstrząsy.
Całodobowy sklep musi być gotowy na wszystko.
-Próbował pan każdej rzeczy? -Nie.
Ja bym spróbowała na pana miejscu. Jeszcze pan zdąży!
Popróbować wszystkiego, wybrać ulubione rzeczy,
a potem jeść je w piękne dni, z innymi ulubionymi rzeczami.
Zatrudniłabym się tutaj.
Składa się podanie, czy jak to się robi?
Trzeba zdać jakieś szkolenie albo kurs?
Tak, tak, proszę wejść!
Ścisnę je.
Tak się je otwiera, nie?
Należy się 29,83.
To moja forsa.
Jednak nie kupuję.
Mam wszystko odłożyć?
Po prostu wyjdę.
Całkiem... O wszystkim zapomniałam!
O okradzeniu mnie też?
O tym, że chciałaś mnie okraść?
Że chciałaś mi się dobrać do konta?
I że myślę cyckami?
Tylko cię wkręcałam.
Nie wierzysz mi.
Skąd, wierzę.
Nie wierzysz.
Co mogę zrobić?
-Był wyciszony. Jestem cała. -To dobrze.
-Tak, nic mi nie jest. -Patrz! Złamię sobie tym palec!
-Mocno trzęsło. -Serio!
Wydzwaniałam, odkąd się dowiedziałam.
-Przepraszam. -Serce mi wali.
Nie wiem, co zrobić. Co zrobić?
-Uściskałabyś mnie? -Ściskam. Przepraszam.
Co...
Co się dzieje z tyłu?
Lepiej się...
Dobra.
Dziękujemy za cierpliwość. Za chwilę ktoś odbierze.
Nigdy nie odbierają.
Nie musisz, jeśli nie chcesz.
Znaczy... jeśli nie...
Stara Dolio?
Słyszysz nas?
Wydzwanialiśmy do ciebie.
To było duże trzęsienie!
Jesteś cała?
Nie dojrzałaś do rozmowy. W porządku.
-Zostawić je? -Tak.
-Idziemy sobie. -Dobra. Pa, pa.
„Wszystkiego najlepszego z okazji 14. urodzin”.
WSZYSTKIEGO NAJ! JEDEN ROCZEK!
Narodziny, pierwsze, drugie, trzecie, czwarte,
piąte, szóste, siódme, ósme, dziewiąte, dziesiąte,
11, 12, 13, 14, 15, 16, 17.
A gdzie 18?
To chłam. Oni tylko...
Wiem, że coś knują. Chcą mnie wykiwać.
„Wszystkiego najlepszego z okazji 18 urodzin.
„Serdecznie zapraszamy...”
Chcą mnie zabrać na kolację.
Nas obie.
Do Mélisse.
Z okazji osiemnastki.
Wypada dzisiaj?
Nie, była osiem lat temu.
-Nie idź. -Muszę.
Nie, wcale nie musisz.
To zostaw forsę tu.
Żeby nie mogli jej...
Myślą, że nie odnajdę się w takiej fikuśnej restauracji?
Wejdziemy tam i powiedzą:
„Rany, nie poznajemy was”.
Mamy stolik dla czworga. Chyba na nazwisko Dyne.
Pewnie się spóźnią. To trzy autobusy.
Nie.
Zwykle wolę siedzieć głębiej, ale może być.
Dziękuję.
Podać na początek coś do picia?
Tak.
Dla mnie... Macie jeszcze porto?
Colheitę czy 20-letnie Tawny?
Colheitę.
To ja poproszę...
Właściwie nic. Wodę.
Czy to nie ta, która cię masowała?
Witam.
Hej.
Lecznictwo to cenna dziedzina.
Wszystkich coś boli.
Kim są twoi rodzice, Melanie?
Mama to agentka nieruchomości.
Robert kiedyś...
Wydawałem kiedyś wykaz nieruchomości dla agentów. Z kuponami.
Gdy jeszcze żyliśmy jak reszta.
Jeśli mamy być szczerzy...
Cóż, to były ciężkie czasy.
A to pismo niezupełnie chwyciło.
Dostosowywaliśmy się do epoki. Jak każdy.
Pokażecie to pismo?
Potem kultura się zmieniła
i dziś jesteśmy trochę nie na czasie.
Może się odmieni.
Możesz to zwrócić.
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje Stara Dolio
Niech nam żyje sto lat
Półtorej doby temu byłem... Wybacz.
Oboje byliśmy bardzo źli.
Ale teraz już widzę, że to był zwykły odruch.
Podyktowany strachem.
Strachem.
Gdy potem przyszło wielkie trzęsienie...
Trudno mi.
Kiepsko mi idzie.
Bardzo się po nim martwiliśmy.
Gdybyś zginęła, w co wątpiliśmy...
żałowałbym, że nie...
że nie uświadomiłem ci...
Bo sam nie wiem. Po prostu...
uważałem, że to poniżające, traktować cię jak dziecko.
Zawsze wydawało mi się takie nieszczere.
Sądziłem, że się zgadzasz.
Rozumiesz?
Ale... gdy...
Po tym...
Cały czas chciałem poczuć w rękach twoją twarz.
To wielkie szczęście, że cię mamy.
Boże.
Nie...
To wielkie szczęście, że jesteś naszą córką.
Przepraszam.
Tak mi przykro.
Dobranoc, kochana córko.
Słodkich snów.
Jeśli chcecie, rano...
mogę wam zrobić placki.
Jutro piątek! Czek.
-Nie wydałyśmy gotówki. -Nie martw się o czynsz.
Twoi rodzice są zaradni.
Mamy już plan.
Dobra.
No to... widzimy się jutro.
Tak.
Jeśli nie ma forsy,
są potworami i kłamali jak z nut.
Jasne?
Ale jeśli jest... to wszystko prawda.
Uwierzysz im?
Czekaj.
Jeśli zostawili moje 525...
mieli na myśli...
„Nie zmienimy tego...
„jacy jesteśmy.
„Ale kochamy cię i...
„dobrze ci życzymy”.
Wszystko jest.
Wyjdę pewnie rano, zanim wstaniesz.
Dzięki za wszystko.
Szczerze.
Nie ma sprawy.
To co?
Co?
SUMA ZWROTÓW: 405,56
W sumie zwracamy paniom 485,05.
Napisy: Piotr Kacprzak