WSZELKIE PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH POSTACI I ZDARZEŃ JEST PRZYPADKOWE
W końcu czwarte piętro.
Umieram ze strachu!
Co to, do cholery?
To jest straszne.
Nie rób sobie jaj!
Tchórz.
Czterysta dwa. To chyba tu?
On naprawdę istnieje.
To nie są jaja.
Hae-chan, mówiłeś, że nie damy rady, a właśnie stoimy przed pokojem 402.
- Widzisz to? 402! - W przeciwieństwie do ciebie mamy jaja.
Otworzymy je i wyjdziemy.
Nie wierzyłeś, że się nam uda. Prawdziwi mężczyźni to my!
Otwieramy je. Potrzymaj.
Naprawdę to robimy!
- Coś mi nie idzie. - Nie udawaj!
- Nie wiem, jak je otworzyć. - Cienias.
- Co to było? - Co?
Czekaj.
Cześć wszystkim. Pewnie widzieliście już na YouTube
zaginionych w Gonjiam licealistów.
Co z tym zrobię?
Sprawdzę wiarygodność nagrania.
TAJEMNICZE ZAGINIĘCIE NASTOLATKÓW
To prawda.
Zdjęcie ducha też wygląda na prawdziwe.
Teraz w „Horror Times” podążymy za trzecią ekipą
do najbardziej nawiedzonej budowli w Korei,
a według CNN siódmej na świecie,
czyli szpitala psychiatrycznego Gonjiam.
Od chwili otwarcia, w maju '61, uznawano go za najlepszy w Korei.
Jednak na skutek fali samobójstw oraz zniknięcia dyrektorki
w październiku 1979 szpital zamknięto.
Budynek wciąż stoi.
To psychiatryk Gonjiam!
Nagrania!
NR 1026
Jedenasta ceremonia wręczenia nagród dla obywateli w Błękitnym Domu.
Główną nagrodę otrzymała pani Young-ae Park,
dyrektorka szpitala psychiatrycznego Namyang,
za opiekę nad psychicznie chorymi,
więźniami politycznymi oraz kryminalistami.
Wokół Gonjiam krąży wiele legend.
Podobno wybudowano go tam, by ukryć,
że Japończycy wymordowali Koreańczyków.
Inni uważają, że w latach 60. i 70.
był to udający szpital, narodowy ośrodek tortur.
Mówi się też, że dyrektorka zabiła rzekomych samobójców,
a później nie zaginęła, tylko popełniła samobójstwo.
Po zamknięciu szpitala wiele osób zgłaszało,
że widziało ducha lub słyszało krzyki.
Najwięcej mówi się o pokoju 402, który nadal jest zamknięty.
Śmierć temu, kto odważy się go otworzyć.
W dniu zamknięcia szpitala, to jest 26 października,
udamy się tam razem z kamerą „Horror Times”,
by poznać prawdę o paranormalnych zjawiskach.
Jacyś chętni?
DZIEŃ DRUGI
Jestem na tarasie kawiarni w Gangnam.
Jestem pierwsza, więc poczekam na resztę.
- Czekasz na „Horror Times”? - Tak. Cześć.
- Nagrywasz? - Tak.
Jestem tutaj z grupą taneczną, a moja rodzina jest w Ameryce.
Super.
- Czym się zajmujesz? - Studiuję pielęgniarstwo.
- Pewnie masz powodzenie! - To żeńska szkoła.
To chyba oni.
Idą!
Cześć wam.
- Przedstawmy się sobie. - Dobra.
Oto nasze wybrane kandydatki:
Ah-yeon Oh, Ji-hyun Park i...
- Charlotte! - Charlotte Moon.
To członkowie „Horror Times”: Seung-wook Lee, Sung-hun Park.
Cześć.
Seung-wook zajmie się dźwiękiem, a Sung-hun pierwszą kamerą.
Ja jestem Ha-joon, dowódca drużyny.
- Jak na grupowej randce. - Dokładnie.
- Nie o to mi chodziło... - Cicho bądź.
Kogoś jeszcze brakuje.
- Jakbyś zobaczył ducha. - To on?
Chyba tak.
- Może go zawołamy? - Tutaj!
Chodź do nas!
No chodź!
Idzie.
Cześć, jesteście z „Horror Times”?
- Hej! - Sory, zgubiłem się.
Je-yoon zajmie się edycją i grafiką. Ji-hyun weźmie drugą kamerę.
Jedna kamera GoPro na dwoje.
Zapamiętajcie plan pomieszczeń i scenariusz.
Co ty robisz?
To do kroniki zjebusów.
- Zdrówko! - W górę szkło!
Za poznanie!
W jakich najstraszniejszych miejsc byłaś?
W czeskiej Kaplicy Czaszek, na Wyspie Lalek w Meksyku
i w lesie Aokigahara w Japonii. Trzy miejsca.
Każdy, kto widział ducha w Gonjiam, najpierw usłyszał ten dźwięk.
- Jakby piłeczki do ping-ponga? - Dokładnie.
Najpierw dźwięk piłeczki, później duch.
Dlaczego akurat piłeczka?
Jest tam złamany na pół stół do ping-ponga.
Może to echo kropel wody?
Tylko po co dyrektorka zabiła swoich pacjentów?
Nie ma na to dowodów.
Podobno pacjenci zmarli, a dyrektorka zaginęła.
Albo powiesiła się w szpitalnej łazience.
Miała mocno rozciągniętą szyję.
Ohyda.
Boisz się?
Ja?
Nie.
- Chyba jednak tak. - Ani trochę!
Kto wymyślił, żeby nadawać na żywo?
W sieci jest filmik z rajdów samochodowych,
który osiągnął 200 tysięcy wyświetleń,
a na reklamach zarobił 112 milionów.
Wonów?
Też możemy tak zarabiać?
Wiadomka.
Chyba jesteś z tych, którzy uczą się wszystkiego z książek
- i nigdy nie łamią zasad. - Urocza jest.
Bardzo, ale uczy się z książek, a nie dzięki doświadczeniom.
Ile wyświetleń przewidujesz?
- Milion! - Powaga?
Taki mam cel.
- Ambitnie. - Serio milion?
Będziemy mieć po 200 tys. wyświetleń i zarobimy ok. 560 mln?
Szefie,
może lepiej jej podziękujmy.
Dlaczego?
- Gotowi? - Jasne.
- Złapał? - Niesamowite!
Niesamowite!
- Ma ją, prawda? - Pokaż.
Niemożliwe!
Jak ty to robisz?
Szybko!
Rzucaj!
Ustrzel go.
Przepraszam!
Ta pani wychodzi.
- Chodź tu. - Proszę...
- Za milion wyświetleń! - Zdrówko!
DZIEŃ „D”
Nikt nie widział ducha dyrektorki.
- Jej dusza też powinna tam być. - Racja.
Ludzie widzieli tylko pacjentów i jakąś licealistkę.
Rozumiem pacjentów, ale licealistka?
Jakieś 30 lat temu
trzy licealistki poszły tam, żeby sprawdzić swoją odwagę.
Znaleziono je nieprzytomne obok pokoju 402 i wysłano do szpitala.
Słyszałem, że dwie z nich zmarły na skutek wstrząsu psychicznego,
a ostatnia zapadła w śpiączkę.
Stąd wzięła się plotka o przeklętym pokoju 402.
Więc jaki mamy plan?
Otwieranie drzwi będzie najstraszniejsze.
- Nie wspomniałeś o tym! - Super!
- Niespodzianki są najlepsze. - Będzie świetnie!
- Chyba nie wszyscy wchodzimy? - Jak to?
- Boisz się? - Ani trochę.
Dowcipnisie.
Kto otworzy drzwi?
Gotowi?
Zaczynamy!
No dalej!
- Nie! - Tylko nie ja!
O nie!
Padło na ciebie!
Czekajcie!
Nie zgadzam się. To było ustawione.
- My z „Horror Times” nie oszukujemy. - To coś jest zepsute.
- Mogę iść z tobą, jeśli się boisz. - Martw się o siebie.
Cały się trzęsie!
Ulżyło mu.
Widział nas!
Czekajcie!
Teraz!
- Będzie za nami leciał? - Tak.
I tak nie wejdziemy tam wcześniej, więc rozerwijmy się.
Chodzi ci o taką akcję, jak ta poprzednia?
Już prawie listopad.
Dotarłeś do celu.
Za tymi barykadami jest wejście.
Zablokowali je!
- Tamtędy nie wejdziemy. - Więc którędy?
Od tyłu. Policja patroluje też w nocy.
Serio?
Patrzcie tam.
Wjedziemy tam samochodem?
Nieźle.
Strasznie tutaj.
- Jesteśmy. - Wychodzimy.
Nareszcie!
- Pewnie ci ciężko. - To mi pomóż.
Spójrzcie w kamerę.
Tędy.
- Na sam szczyt? - Tak.
Po co ta wspinaczka? Szpital jest przed nami.
- Ma monitoring. - Boli mnie głowa.
- Patrz na to. - Masz obcasy?
Je-yoon, chodź!
- Szybciej! - Je-yoon!
Wszystko dobrze?
To klub dla fanów horrorów...
czy sportów ekstremalnych?
Dron nagrywa nas z góry.
Cześć, dronie!
Tylko uważnie.
- Pomóż mi z tym. - Z czym?
Przytulnie.
Jest 21.25.
Sung-hun i Seung-wook poszli do szpitala Gonjiam,
by zainstalować kamery.
Oby nie zobaczyli duchów bez nas.
Też mamy tu duchy.
Moja czapka!
Kamera działa.
Są w środku.
Działa.
Wszystko widać.
Bez jaj.
Ta kamera sama się rusza.
Śledzi ruchy.
Jeszcze dużo nie widziałaś.
- Słodziak. - Powinniśmy jej podziękować.
Sung-hun! Seung-wook!
Dobra robota!
Zimno tu po zmroku.
W namiocie będzie cieplej.
Jak było?
Szpital istnieje.
Widzieliście ducha?
Jeszcze ich nie ma.
Jestem głodny.
- Dobra robota. - Szacuneczek.
Zjedzmy coś.
- Skarbie! - Gotuję makaron.
Grzeczna dziewczynka, a jak przygotowana.
- Zrobisz je teraz? - Tak.
- Gotowe. - No to jemy.
- Wcinamy. - Mamy chochelkę?
Dobre.
W porządku?
Wody!
- Wszystko dobrze? - Nie.
- GoPro Session! - Czadowe!
Sporo ich!
- Bierzemy wszystkie? - No pewnie.
Co to jest?
Electromagnetic field meter.
- A po naszemu? - Wykrywacz duchów.
Miernik pola elektromagnetycznego. Czujnik wykrywa nadprzyrodzoną energię.
Służy nam do szukania duchów.
Nazywamy go miernikiem EMF.
Pasuje tutaj.
Dokręcam z tyłu, żebyś nie zdjęła, gdy się przestraszysz.
- Stresujesz mnie jeszcze bardziej. - Ciaśniej!
Jeszcze ciaśniej!
Będzie nagrywać twoją twarz i to, co widzisz.
- Super. - Spójrz tam.
- Zajebiste! - Fajnie?
Już prawie godzina duchów.
Pewnie jesteście zdenerwowani. Idziemy?
- Tak! - Idziemy!
Sprawdźcie kamery. Nie widzę obrazu.
A teraz?
Już dobrze. Próba dźwięku. Przedstawcie się.
- Sung-hun. - Seung-wook.
- Charlotte. - Ji-hyun.
Je-yoon!
Ah-yeon.
Dźwięk prawidłowy.
Już mi zimno.
- Coś może wyskoczyć. - Racja.
Może użyjemy miernika?
Nie jesteśmy nawet blisko wejścia.
Co to?
- Coś przeleciało. - Słyszałam trzepot.
- Może to ptak? - Ptak?
Wystraszyłam się.
Cholera.
Nie ruszaj się, skarbie.
Niczego się nie boję, ale to było niespodziewane.
- Wyglądasz na obsranego. - Nie jestem.
- Kłamiesz. - Wcale nie!
Nie kłam.
Z czego się śmiejesz?
Co to?
Co?
Co to jest?
Mów! I nie dotykaj!
Co się właściwie stało?
Zostaw je tu, to będzie ślad po nas.
- Racja. - Dobry pomysł.
Czyjaś bielizna jako nasz ślad.
Przekroczyliśmy 12 tys. wyświetleń. Zaczniemy nadawać za pięć minut.
Ostrożnie.
- Uważaj. - Patrz pod nogi.
Dlaczego założyłaś obcasy?
Uważaj!
Ji-hyun, wszystko gra?
Uwaga!
Podaj mi rękę, Ah-yeon.
Ślisko tu.
- Uważaj, Charlotte. - Dzięki.
Spójrzcie tam.
Zajebiście.
Cholera.
Czwarte piętro jest najwyżej?
Tak, a piwnica jest pierwszym piętrem.
A pokój 402?
Jeszcze nie wiem.
Podobno można się tam nieźle posrać.
Mogłeś mówić wcześniej, już się wysrałem!
Kurde.
Idziemy!
Ostrożnie.
Wyłączcie światła!
Zasłońcie diody!
- Zasłońcie. - Po co?
- Nie powinni teraz patrolować. - Cicho. To gliny?
Bądźcie cicho i czekajcie.
Pojechali?
To miejsce jest dziwne.
Co ty robisz, Ji-hyun?
- Chodź tu. - Idę.
- Nie rozdzielajmy się. - Strasznie tu.
Boję się.
Patrzcie tam!
To główne wejście na drugie piętro.
Wchodzimy.
No dalej.
Czekajcie na mnie.
Strasznie tu.
- Nie idziesz? - Będę nagrywać od tyłu.
Dobra.
Muszę się odlać.
Idź przede mną. Ja kręcę od tyłu.
Jasne.
- Idziemy dalej? - Tak.
Cholera!
I co teraz?
Przerażające.
Co tu jest napisane?
- „Śmierć temu, kto wejdzie”. - A poniżej: „jebać to”.
- Zaczynamy nadawanie. - Chodźcie tu. Już czas.
Dobra.
Uwaga.
Trzy, dwa, jeden. Jazda!
My, drużyna „Horror Times”,
stoimy przed wejściem zakazanego szpitala Gonijam.
Jest 26 października i właśnie wybiła północ.
Podobno właśnie o tej porze pojawiają się tu duchy.
My już czujemy ich obecność.
Pierwsze, nadawane na żywo, koreańskie horror show!
Przerażającą wyprawę...
czas zacząć!
Świetnie otwarcie, Seung-wook. Kamera VR przodem i wchodzicie.
- Szybko! - Idziemy!
Muzyka! Jedziemy!
Wchodzicie.
Seung-wook, uważaj.
Idź!
Mamy cztery minuty po północy.
W końcu weszliśmy do szpitala.
To jest korytarz.
KTOŚ TU MIESZKA
- Mam ciarki. - Jak zawsze.
Wolałabyś, żebym miał duszności?
Czekajcie.
To już drugie piętro.
Pokoje są po obu stronach.
Podłoga jest zaśmiecona.
Dochodzimy do recepcji.
Ji-hyun i Charlotte, idźcie przodem.
Tutaj jest.
Ji-hyun, uważaj.
Do dzieła!
Charlotte wlewa wodę święconą z katedry Myung-dong.
Ustawiamy kamerę do wykrywania duchów.
Seung-wook, teraz ty.
Cały sprzęt został ustawiony
w miejscach aktywności duchów.
Przedstawię wam skrócony opis...
Co to było?
- Gdzie to jest? - To z gabinetu dyrektorki?
Drzwi same się zamknęły.
To się dzieje, ludzie.
Drzwi do gabinetu same się zamknęły.
Sprawdzimy to.
GABINET DYREKTORA
Jesteśmy w gabinecie dyrektorki.
Może to przypadek, ale przed chwilą drzwi do niego same się zamknęły.
Wiele osób przed nami...
- też to widziało. - Patrzcie tam!
- Co jest? - Chodźcie tu, szybko!
Sung-hun, przybliż zdjęcie.
- Seung-wook, teraz ty. - Mów.
Prawdopodobnie na zdjęciu są pacjenci i personel szpitala.
Wygląda na zwykłe zdjęcie grupowe, ale gdy się przyjrzeć, coś jest nie tak.
- Każdy patrzy... - W inną stronę.
Kobieta pośrodku to pewnie ta dyrektorka,
która miała zabić swoich pacjentów.
- Wygląda strasznie. - Znaleźliśmy inne zdjęcia.
Na tym odbiera nagrodę.
- Na tym gra w ping-ponga. - Chyba lubiła grać.
- To tłumaczy dźwięk piłeczki. - Przestań! To jest straszne!
- Tam chyba coś jest. - Faktycznie.
„Ludzie, którzy czytają”.
Wtedy też musieli czytać książki.
- Od prezydenta Jung-hee Parka. - Ciekawe!
- Kim był Jung-hee Park? - Jednym z prezydentów.
Praojciec wszystkich prezydentów.
Jej ojciec też był prezydentem?
Charlotte...
- Co, do cholery? Jakim cudem... - Mam ciary.
To włosy?
- A nie człowiek? - Nie.
Opisz to.
Udało nam się znaleźć kilka zdjęć i wam je pokazać.
Razem z Sung-hunem odprawimy rytuał,
by wywołać duchy pacjentów, którzy mszczą się za swą śmierć.
W międzyczasie reszta pokaże wam najstraszniejsze zakamarki
na pierwszym, trzecim i czwartym piętrze.
Wszystko w relacji na żywo!
Ustawcie się na miejscach, będę robić replay.
...aktywności duchów.
Przedstawię wam skrócony opis...
- Pierwsze piętro gotowe? - Tak!
Czas na mroczne zakamarki.
Gotowa? Dawaj!
Jestem na pierwszym piętrze.
Charlotte, która była już w trzech z siedmiu najstraszniejszych miejsc,
zostawia po sobie znak w czwartym miejscu.
Po czeskiej Kaplicy Czaszek, japońskim lesie Aokigahara
i meksykańskiej Wyspie Lalek,
ja, Charlotte, w końcu jestem w szpitalu Gonijam!
Podpisuję się w każdym z nawiedzonych miejsc.
Ktoś tu napisał „żyjmy”.
Straszne...
Idźcie do korytarza.
Tu jest napisane: „ktoś tu mieszka”.
Raczej, że mieszkają tu duchy.
Ludzie, tutaj mieszkają duchy.
A my tu jesteśmy.
Na ścianach są jakieś dziwne napisy.
Spójrz na to.
Dlaczego to się wyłącza?
LABORATORIUM
Tu jest laboratorium.
Wchodzimy.
Co, do cholery?
Wygląda jak laboratorium.
Podłoga jest mokra.
Woda ciągle cieknie.
Dokumentacja medyczna porozrzucana po podłodze.
Spalone ściany.
Zniszczone szafki na podłodze.
Laboratorium jest tutaj.
Większość płytek ze ścian leży na podłodze.
Jakby podłożono tu bombę.
Na podłodze leżą strzykawki, igły...
i mikroskop.
Jest też sporo opakowań po lekach.
I jakaś lalka.
W tym miejscu mój znajomy zrobił sobie zdjęcie.
Zobacz.
Rok temu mój znajomy zrobił sobie tu zdjęcie.
Spójrzcie.
- Czysta prawda. - Nagrywaj mnie.
Nic ci nie jest?
- Co to jest? - Cholera.
- Co to za zapach? - Boże...
To kurczak?
Wynośmy się stąd.
Dobra robota. Idźcie na czwarte piętro.
Trzecie piętro. Je-yoon i Ah-yeon.
Witajcie z powrotem.
Jestem z Ah-yeon na trzecim piętrze.
To tylko jedno piętro wyżej, a jest dużo zimniej.
Sprawdzimy temperaturę.
Ah-yeon?
Trzynaście stopni.
Na trzecim piętrze jest trzynaście stopni.
A na drugim?
Też trzynaście.
Temperatura jest taka sama.
Jest coś takiego jak czucie somatyczne.
Temperatura, jaką odczuwam na trzecim piętrze,
to minus trzynaście stopni.
- Stół do ping-ponga! - Co?
Plotka o stole jest prawdziwa.
- Martwy ptak. - Je-yoon, uspokój się.
Co teraz?
Mów wstęp o trzecim piętrze.
Teraz pokażemy wam pokoje na trzecim piętrze.
Musicie też wiedzieć,
że ludzie badający to miejsce,
na pierwszym i drugim piętrze doświadczali zjawisk nadprzyrodzonych,
a na trzecim i czwartym widzieli duchy.
Mówi się, że to udręczone dusze pacjentów.
Teraz sprawdzimy te pokoje.
Co...
Je-yoon, teraz ty.
Dobra.
Jesteśmy w pokoju z prysznicami, gdzie duchy widziano wiele razy.
Na tej ścianie widać nawet plamę
w kształcie człowieka.
Przybliż tu, Ah-yeon.
- Wygląda jak człowiek. - Zwą to „miejscem duchów”.
Właśnie w to miejsce nie chcemy wierzyć.
Nasza drużyna, by potwierdzić istnienie duchów,
zainstalowała w najwyższym punkcie kamerę śledzącą i Go-Pro.
Teraz przejdziemy...
do kolejnych pomieszczeń, w których znajdowały się łazienki.
Jesteśmy na miejscu.
Widzę...
Tam! Coś!
Co to jest?!
Cholera, co to jest?!
Jasna cholera.
To peruka.
Odłóż to!
To jest straszne, odłóż to! Prosiłem, odłóż to!
Przestań!
Nie rób tego!
- Ty chora... - Skąd tu ta peruka?
Ktoś pewnie zostawił ją dla żartu.
Przestań! Mówię poważnie!
Myślisz, że żartuję?
Macie dość.
Ji-hyun, Charlotte, gotowość na czwartym.
Akcja!
Oto czwarte piętro. Aktywność duchów jest tu najwyższa.
To nasz supernowoczesny sprzęt do wykrywania duchów.
Na suficie jest sześć urządzeń na podczerwień,
reagujących na najmniejszy ruch i każdą energię.
Pozostaje nam tylko czekać, aż duchy się pojawią.
Ji-hyun, dawaj.
Oto najlepszy punkt programu, słynny pokój 402,
niezbadany od zamknięcia szpitala.
Kiedyś był salą intensywnej opieki.
Mimo że wiele osób próbowało otworzyć ten pokój,
nikomu się to nie udało.
Co dziwne, każda z tych osób
ginęła w niewyjaśnionych okolicznościach.
Z tego powodu nazwano go przeklętym pokojem 402.
Sami próbowaliśmy go otworzyć.
Nie dam rady.
Widzieliście?
Drzwi ani drgnęły.
Mimo to wiemy jak je pokonać.
Zrobimy to i będziemy pierwsi,
którzy zbadają tajemnicę tego pokoju.
Niedługo wracamy!
Świetnie!
Ponad 55 tys. wyświetleń.
SALA CHORYCH - PIERWSZE PIĘTRO
KORYTARZ - DRUGIE PIĘTRO
MAGAZYN - TRZECIE PIĘTRO
PRYSZNICE - TRZECIE PIĘTRO
ŁAZIENKA - TRZECIE PIĘTRO
POKÓJ 402
Zaczekacie tu, aż skończę wstęp.
Gdy będę obchodził pokój pójdziecie za mną.
Pilnujcie pozycji, by podczas rytuału
nie było problemu z kręceniem.
Zaczynamy.
Muzyka... włączona.
Seung-wook, twoja kolej.
Jestem w pokoju dyrektorki, gdzie odprawimy rytuał.
Widzicie?
Dzwonki wiszą na czerwonych nitkach, które wyglądają jak pajęczyna.
Na stole przygotowane leżą
zwój, proso i cynober.
Teraz odprawimy niebezpieczny rytuał, by wywołać duchy.
Nie zrobiłbym tego, gdyby nie to, że nadajemy na żywo.
Bardzo się boję.
Dotrzymamy obietnicy. Pokażemy wam rytuał.
Odprawi go Ah-yeon, która jest najmłodsza w drużynie.
Ah-yeon, zaczynaj.
Odpala kadzidła.
Podpala zwój.
Jest na nim zaklęcie wywołujące duchy.
Zwój otrzymaliśmy od mnicha ze świątyni Bomoon.
Wstań i złóż dłonie.
Teraz zaczekamy...
na rozwój wydarzeń.
Płomień świecy migocze.
Co to?
Boże!
Co, do cholery?
Co to jest?!
- Cholera! - Co to?!
Co się dzieje?!
Jezu Chryste!
Kamera z czujnikiem się poruszyła!
- To nie są żarty. - Plotki są prawdziwe!
- Nagraliście to? - Ja nie.
- To miejsce jest przeklęte. - Nie strasz mnie.
Seung-wook, skomentuj.
Ujmij wszystkich w kadrze, Sung-hun.
Gotowi? Akcja!
Widzieliście to? Ja wciąż nie mogę uwierzyć.
Szpital jest zamknięty od zewnątrz,
a mimo to, gdy zaczął się rytuał,
płomień świecy, dzwonki i kamera, poruszyły się.
Tak jakby ktoś chciał nam przeszkodzić.
Ale obiecaliśmy dokończyć misję bez względu na ryzyko.
Zostańcie z nami.
Idźcie do kolejnego miejsca, a ja odpalę nagranie.
Odpala kadzidła.
- Tak jest, szefie. - Niczego nie zauważyli?
Niczego. Są cali obsrani.
- Wyglądało na prawdziwe? - Było zajebiście.
- Jak się mają liczby? - Już 100 tys. wyświetleń!
- Aż tyle?! - Niesamowite!
Dobrze zaczęliśmy.
Nie możemy nic spieprzyć, żeby dobiło do miliona.
Sprawdźcie ustawienia i kontrolujcie ich reakcje.
Tak jest! Reakcje Charlotte wymiatają.
Spróbuję sprowokować ją bardziej.
Dobra. Tylko tak, żeby się nie domyślili.
Nawet duch by się nie domyślił. Spadamy.
Cholera.
O co biega?
To jakieś jaja?
Co...
No dalej.
Świetne wyczucie czasu.
Co znowu?
Skończyliśmy rytuał i jesteśmy w laboratorium na pierwszym piętrze.
Trochę się uspokoiliśmy, ale tak samo jak wy,
nadal nie wiemy, co tam się stało.
Dalej trzymamy się planu i zmierzamy do laboratorium.
Dziwnie tu pachnie.
- To już laboratorium? - Jeszcze kawałek.
Super, co?
Jesteśmy w laboratorium.
Ale śmierdzi.
Po lewej leży butelka, którą wcześniej stłukłam.
- Ten jakby martwy kurczak tak śmierdzi. - Chwileczkę.
Skąd w laboratorium lalka?
Żartujesz sobie?
Wcześniej jej tu nie było. Prawda, Ji-hyun?
- Była w szafce, a nie tutaj. - Co?
- Lalka była w szafce! - Przybliżcie tę lalkę.
Wygląda jak ta, którą trzymał pacjent na zdjęciu.
- Niemożliwe. - Ktoś jeszcze tu jest?
Co ty robisz?
Nie dotykaj jej!
Odłóż tę lalkę! Seung-wook!
Odłóż ją natychmiast!
- Seung-wook. - Nakręć to!
Błagam, zostaw ją!
Charlotte!
Je-yoon, idź za nią.
Szefie, sprawdź tę lalkę.
Zgadza się. To ta lalka.
To ta sama lalka. Dlaczego on jej dotyka?!
- Charlotte, uspokój się. - Nie można tu dotykać byle czego!
Też to widziałaś.
Lalka była w szafce! Oprócz nas nikogo tu nie ma?
Zdjęcie będzie na ekranie. Seung-wook, komentarz.
Gotowy? Akcja!
Widzicie tę lalkę?
Nie panikujcie.
To lalka, która według Charlotte była w szafce,
trzymana przez pacjenta na zdjęciu z gabinetu dyrektorki,
w którym odprawiliśmy rytuał.
Porównajcie je.
Dlaczego ta lalka się tu pojawiła?
Pojawiła się tu sama?
Czyżby to miejsce naprawdę wypełniała nadprzyrodzona energia?
Dzieją się tu dziwne rzeczy.
A wy jesteście ich świadkami!
Świetnie.
Urodziliście się, kurwa, aktorami.
- Nie zostanę tutaj. Chcę wyjść. - Charlotte, jak możemy wyjść?
To jest zbyt dziwne.
- Nie możemy zrezygnować. - No właśnie, Charlotte.
Wyłącz tę kamerę, Ah-yeon.
- Przykro mi, Charlotte. - Ty też wyłącz kamerę!
Seung-wook Lee!
Nie dotykaj niczego więcej! Wszystko tu jest przeklęte!
- Możesz mieć kłopoty! - Przepraszam.
Nie wierzyłem w to, więc chciałem dotknąć.
Cholera.
- Dajmy jej trochę czasu. - Sama nie jest bezpieczna.
Skończmy i chodźmy stąd, dobra?
Słyszycie mnie?
Jeśli chcecie teraz skończyć, to tak zrobimy.
Ale wtedy stracimy wszystko, co już osiągnęliśmy.
Wytrzymajmy jeszcze chwilę.
Zróbmy to, jak najbezpieczniej się da,
tak jak powiedziała Charlotte.
Jesteśmy tu razem, więc skończmy to razem.
Niech będzie.
Tylko nie rób nic ryzykownego!
Tak, proszę pani. Niczego nie dotknę!
- Przepraszam. - Nigdy! Mówię serio.
Rozumiem.
Przerwa. Chodźmy do kolejnego miejsca.
Je-yoon i Ah-yeon idą na czwarte piętro.
Zaraz będziecie na wizji.
- Latarki na podczerwień dać na sufit. - Tak jest.
Możemy mieć chwilę?
Gdy pierwsze piętro będzie czyste, idźcie na trzecie i czwarte.
Seung-wook i Sung-hun, dajcie znać, jak będziecie gotowi.
Możemy mieć chwilę? Proszę?
- Nigdy tak już nie rób! - Dobrze!
- Słyszysz mnie? - Idziemy!
Wszystko dobrze, Charlotte?
- Tak. - Chodźmy.
Wszyscy w gotowości...
Idźcie!
Jesteśmy w sali do zajęć grupowych.
Zajrzyjmy tam.
Sufit opadł, a drewniane szafki leżą pod ścianami.
Wygląda to, jak katakumby zbombardowane podczas wojny.
Pacjentów „leczono” w tych małych drewnianych szafkach.
Straszne.
Zajrzę do tej trumny z drzwiami.
O dziwo, otwór jest na poziomie klatki piersiowej, a nie głowy.
Do czego służył ten otwór?
Chyba nie do obserwacji.
Otworzę drzwi.
Nie ma klamki.
Co jest?
- Cholera. - Czemu?
Co?
- Ktoś pociągnął mnie za rękę. - Co?
- Mówiłam, żebyś się nie wydurniał. - Nie wydurniam się!
Mówiłam wam! To miejsce jest, kurwa, przeklęte!
Seung-wook, wsadź rękę. Sung-hun, potrząś bardziej kamerą.
Seung-wook, twoja kwestia.
Ktoś wciągnął moją rękę do środka.
Nie wiem dokładnie kto, bo za szybko się to działo.
Włożę tam rękę jeszcze raz.
- Oszalałeś? - Nie rób tego!
Powstrzymajcie go!
- Nie rób tego, proszę! - Czemu?
Ja to zrobię.
Nie!
- To zbyt niebezpieczne! - Powstrzymajcie ją! Szybko!
Dobra. Rozumiem!
Weź to.
Nie!
Nic...
Ji-hyun!
- Kapitanie! - Co się dzieje?
- Co jest? - Zrób coś! Ji-hyun!
Ji-hyun, twoja ręka...
Krzyczą, jakby jechali na karuzeli.
- Słyszę piłeczkę pingpongową! - Wyciągaj miernik EMF.
Napisane było „żyjmy”, a ktoś zmienił to na „umrzyjmy”!
Jesteś pewna?
To miejsce jest przeklęte.
Musimy stąd wyjść, bo inaczej wszyscy zginiemy.
Chodźmy, nie wytrzymam tu.
- Co robicie? - Wychodzimy.
- Ji-hyun. - Spójrz na to.
Nie wiemy, co jeszcze się stanie.
Jesteśmy przeklęci. Co dalej?
- Czekaj... - Odsuniesz się czy nie?
- Kapitanie! Słyszysz nas? - Uspokój się.
Też to widziałeś!
Widziałeś, co stało się podczas rytuału wywoływania duchów.
Ściągnęło mi też chustę.
I pociągnęło mnie za rękę, jak ciebie.
Litery na ścianie też się zmieniły!
Słuchaj, tak naprawdę przy rytuale...
Też się piekielnie boimy, ale jesteśmy tu razem,
więc skończmy to i wyjdźmy razem.
Nawet kapitan nie wie, co powiedzieć!
Jeśli coś się stanie, kto się tym zajmie?
Chodź! Wychodzimy.
Uważaj, Charlotte.
Ktoś tu napisał „żyjmy”.
Stary!
Ha-joon!
Powiedz coś!
Tak, Seung-wook.
Dlaczego się nie odzywałeś?
Sygnał jest słaby.
Ji-hyun i Charlotte wyszły.
Wiem. Widziałem.
- Sprawdziłem litery na ścianie. - Zmieniły się?
Żartujesz? Nie ma opcji.
Od początku było „umrzyjmy”.
- Brak mi słów. - To co z nimi nie tak?
Nie wiem. Są przestraszeni.
Charlotte zaczęła panikować, gdy dotknąłeś tę lalkę.
Ale ty też to widziałeś.
Ji-hyun coś pociągnęło za rękę, a Charlotte za chustę.
Wydaje mi się, że Ji-hyun udawała.
Podejrzanie bardzo chciała do nas dołączyć.
Po co miałaby udawać?
Skąd mam wiedzieć? Może chciała po prostu wyjść?
- A zadrapanie na ręce? - Właśnie.
- W środku mogły być kolce. - A Charlotte?
- Widziałem jej chustę na własne oczy! - A ja to nagrałem!
Dla mnie to też dziwne, dlatego ciągle analizuję filmik.
Wiał tam jakiś wiatr?
Jesteśmy w piwnicy! Jaki, kurwa, wiatr?
Musi coś być. To cholernie dziwne. Skończmy już.
Myślisz, że możesz tak po prostu skończyć?
Słuchajcie uważnie. Musimy to dokończyć.
Wiecie, ile mamy wyświetleń? Ponad 300 tysięcy!
Co jeśli teraz skończymy?
Nie będzie reklam na wstrzymanej transmisji!
Jeszcze trochę.
Zwiedzimy trzecie piętro, otworzymy pokój 402 i koniec.
A jak coś się stanie?
Zyskam czas puszczając krótką powtórkę.
- Żyjmy znowu... - Jebać to.
Seung-wook Lee!
Wróć!
Ty!
Cholera!
Mogłam się nie podpisywać na ścianie. Jestem przeklęta i mogę naprawdę zginąć.
Dlatego wyszliśmy. Teraz powinno być dobrze.
- Też to widziałaś. - Charlotte!
- Pod moim imieniem, jest napisane... - Będzie dobrze!
- Co mam robić? - Wstawaj!
Wstawaj!
Idziemy teraz do bazy i rano możemy wrócić do domu.
Chodźmy do domu.
Możemy iść do domu.
Chodźmy do domu.
Możemy iść do domu.
Widzisz?
Chusta sama się ściągnęła. To nie był wiatr.
Chodźmy stąd.
- Stary. - Tak.
Załóżmy się.
O co?
Jeśli teraz skończymy, wszystko będzie na nic.
Za reklamy z 300 tys. wyświetleń dostaniemy 160 mln wonów.
Poprośmy o 20% więcej, dostaniemy po 44 mln na głowę.
I kontynuować to?
Jakby ktoś był nieszczęśliwy...
Ji-hyun...
Je-yoon,
Seung-wook i Ah-yeon...
Charlotte i Sung-hoon, jest tu cała szóstka.
To kto to, do cholery, nagrał?
Co, do cholery! Nie!
Nie rób mi tego! Tylko nie to!
Cholera!
- Jakby ktoś był nieszczęśliwy... - Ha-joon.
- Tak. - Mamy pewne warunki.
Jakie warunki?
Dajesz nam o 20% więcej i ciągniemy to dalej.
Pozostałym też.
Zgadzasz się?
Dobra 20% więcej dla was i reszty.
Wracamy na żywo po powtórce. Szybko na trzecie piętro.
Nigdy więcej nie przerywaj transmisji.
Bo cię zabiję.
To było tak daleko?
Za długo to trwa.
Spójrz na to!
- Wróciłyśmy na trasę. - Daliśmy to tam po drodze.
Prawie jesteśmy.
Już prawie. Chodźmy.
PRYSZNICE
Tutaj widzicie prysznice.
W tym psychiatryku jedyne miejsce, które jest bardziej nawiedzone,
to korytarz na czwartym piętrze.
W górze
widać kamerę.
Na razie żadnych znaków.
Co to za dźwięk?
Z magazynu?
Opuśćcie prysznice. Idźcie do magazynu!
Obaj, szybko!
Seung-wook, twoja kwestia.
Właśnie usłyszeliśmy dziwny odgłos dochodzący stąd,
z magazynu.
Pewnie też to słyszeliście.
Głośny dźwięk czegoś rozbijającego się o ścianę.
Co to był za dźwięk?
Sung-hoon, idź za szafkę i to nagraj!
Seung-wook, najpierw kwestia!
Stary!
Gadaj!
Widzieliście to?
Co jeśli jest tam...
nadprzyrodzona siła...
Sung-hun!
Seung-wook!
Seung-wook Lee!
Obudź się!
Seung-wook, proszę!
- Dlaczego? - Jak...
Jak to możliwe?
Już koło tego przeszłyśmy.
To miejsce też jest dziwne, Ji-hyun...
Czekaj.
Co to za zapach?
Co?
Dlaczego to tu jest?
To było w laboratorium.
Ji-hyun!
Ji-hyun...
Co z tobą?
Ji-hyun!
Nie rób tego!
Ji-hyun! O Boże...
Kapitanie!
Gdzie jesteś?
Ji-hyun...
Pomocy.
Pomóżcie mi!
Nie! Pomocy, proszę! Wypuść mnie!
Otwórz drzwi!
Sung-hun...
Musimy wyjść!
- Chodźmy! Szybko! - Drzwi są prawie otwarte!
Nieważne. Musimy wyjść! Nie powinno nas tu być.
Dlaczego?
Seung-wook jest zamknięty na dole.
Jebać go! Zaraz dobijemy do miliona!
O czym ty mówisz?
Nie powinno nas tu być. Ratujmy Seung-wooka i uciekajmy!
- Tak, kapitanie. - Otwórz drzwi i wejdź do środka.
Kapitan powiedział, żebym otworzyła drzwi i tam weszła.
Słuchajcie mnie.
Rytuał i lalka były ustawione.
- Co ty gadasz? - Ustawiliśmy to dla wyświetleń!
Ale wszystko, co teraz się dzieje, to prawda!
Pieprzony głupek...
Seung-wook może umrzeć. Musimy go uratować!
- To się dzieje naprawdę? - Tak! Zginiemy, jeśli tu zostaniemy!
Skoro wy nie chcecie, to sam to zrobię.
Znowu piłeczka pingpongowa!
Cholera! Co to jest?
Co...
Ktoś jest w środku?
- Co się dzieje? - Wszystko jest prawdziwe.
Proszę, pomocy!
Uratujcie mnie!
- Charlotte? - To ty?
- Nie umiem otworzyć drzwi! - Ja to zrobię. Charlotte!
- Charlotte! - Zrób coś! Charlotte!
Co zrobić?
- Sung-hun! - Dokąd idziesz?
Je-yoon...
Sung-hun!
Co się dzieje?
Co to, kurwa, jest?
- Ah-yeon... - Tu jestem.
Gdzie jest Sung-hun?
Nie ruszaj się.
Co jest pod naszymi nogami?
Czuć jakby woda.
Masz światło?
Co jest z tym nie tak?
- Dlaczego nie działa? - Cholera.
Czemu tu jest echo?
Chyba jesteśmy...
- w pokoju 402. - Co?
Masz kamerę?
Daj mi ją.
Co?
Gdzie jesteśmy?
Tu nie ma drzwi.
Dlaczego nie ma drzwi?
Woda?
Jak to możliwe?
Co się dzieje?
Ktoś tam jest.
Gdzie?
- Dziewczyna... - Nie ma mowy.
Patrzy na nas z góry.
Naprawdę jesteśmy w pokoju 402?
Je-yoon...
Na twojej twarzy! Ręce!
Na twojej też, Ah-yeon...
Nie rób tak.
Ktoś tu jest.
Musimy stąd wyjść.
Ah-yeon!
Sung-hun.
Ah-yeon.
Je-yoon!
Sung-hun!
Je-yoon!
Słyszycie mnie?
Pomóżcie mi! Gdzie jesteście?
Pomocy, proszę!
Uratuj mnie! Sung-hun!
Proszę, pomóż mi!
Jest tu ktoś?
To nie jest na żywo?
Ucięli po tym, jak okazało się, że to jest ustawione.
Wiedziałem, że to zwykły szwindel.
GONJIAM
Tekst polski - 12jojko Korekta - Lovia
facebook.pl/AzjaFilm
facebook.pl/GrupaHatak
PAMIĘCI WOO-SHIK JUNGA