Naprawdę muszę...
Zaczekaj.
Nie patrz!
Kocham cię.
Nie musisz odpowiadać. Przepraszam. Ja tylko...
Kocham cię.
Nie są tak nihilistyczni, jak wyglądają w Internecie.
Chcą, żebyś tak myślała.
David myśli, że znamy się od dziecka.
Chodziłam z nim w przedszkolu.
Zanim zrozumiałam, że jestem szaloną lesbą.
Wszyscy są imponujący.
Ty jesteś imponująca.
Jasne.
Mówię poważnie.
- Jordan oszaleje na twoim punkcie. - Soph...
Kto to?
Moja mama.
Ty wariatko.
- Wcale nie. Ja tylko... - Nic jej nie będzie.
To normalne, że się denerwujesz.
To część zabawy.
Pieprzone okno.
Ale będzie zabawa!
- Idziesz? - Tak.
Zapomniałam czegoś z samochodu.
Dobra.
Tylko nie za długo.
Nieźle.
O Boże!
Niespodzianka, zdziry!
O Boże! Ty kurwo jebana.
- Co jest, kurwa? - To Sophie.
Suka!
- Co ona tu robi? - Nie wiem.
Halo!
Jestem cała mokra, ty niegrzeczna dziewczynko.
Chodź tu.
O rany!
- Hej, wygrałem? - Tak, Greg.
- Mówiłem, że mam duże płuca. - Wiem.
O Boże. Nie wierzę, że tu jesteś.
Ostatnio widziałam cię naćpaną w metrze.
Szczałaś na podłogę jak mała hiena.
Myślałam, że studiujesz na NYU.
O Boże.
I dlatego już nie wypuszczamy koniakowego potwora.
Nie! A tak poważnie, jak się czujesz?
- Dobrze. - Tak?
- Bardzo dobrze. - To dobrze. Dobrze.
Świetnie wyglądasz.
- Tęskniłam. - Ja też.
Muszę przyznać, że twój podcast jest świetny.
- Mamy nową fankę. - Uwielbiamy ten podcast.
Fanka podcastu.
O Boże. Jak dobrze cię widzieć! Nie wierzę, że tu jesteś!
- Jak to? - Cześć.
- Jestem Emma. - Cześć.
O Boże. Przepraszam. To takie niegrzeczne. Jestem Alice.
Słuchajcie, to jest Bee. Bee, to są wszyscy.
To David, mój najlepszy przyjaciel na świecie.
To Emma. To Jordan i...
Cześć. Greg.
Cześć. Jestem Sophie.
Ty jesteś Sophie?
Miło, że jednak przyszłaś, Soph.
Ostro, Jordan. Co to ma znaczyć?
To znaczy, że wszyscy tu byliśmy
i nikt nie miał pojęcia, że przyjeżdżasz.
I to na godzinę przed burzą.
Co?
Powiedziałam wam, że przyjadę.
- Napisałam do was. - Na czacie grupowym?
- Tak. - Wcale nie.
Wiecie, że nie radzę sobie z SMS-ami, prawda?
Miałyśmy przyjechać wczoraj,
ale Bee miała dyżur w pracy.
Gdzie pracujesz?
- W GameHut. - Fajnie.
Czemu tak dziwnie się zachowujecie? Mówicie o mnie?
- Po co ci ten szampan? - Boże. Kochani!
Nie ruszaj rzeczy mojego ojca.
Sophie tu jest. To się zdarza raz na tysiąc lat.
- Zrobimy to. - Nie.
A właśnie że tak. Kto otworzy?
Ja to zrobię.
- Greg, pomóż mi. - Ja to zrobię.
- Dobrze. - Tak.
Ja...
coś przywiozłam.
Co to?
Cukinia. Chleb.
- To chleb z cukinii. - Dziękuję.
- Hej, nerdy. - Bosko.
O Boże!
O Boże! Jak to zrobiłeś?
Widzieliście?
- To nie było fajne. - Wariactwo.
To było chore. Nie wierzę, że tego nie nagrałam.
Daj mi miecz mojego ojca. Dawaj go.
- Kurwa, dobre było. - Wisiał na ścianie.
Nie zbieraj gówna z mojej ściany.
Ostrożnie z tym. To gówno jest drogie.
Proszę. Proszę.
- Dzięki. - Imponujące.
Ładnie lejesz.
- Soph, chcesz? - Nie piję.
- Nie, dzięki. - Gratulacje.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Za huragany!
Za imprezy z huraganami!
- Tak. - Za huragany.
Huragany.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Zaczyna się!
Cholera. Kurwa.
- Co się dzieje z Maxem? - Nic.
- Gdzie on jest? - Zrobił sobie przerwę. Wróci.
Co to znaczy?
Tylko na tyle cię stać, sukinsynu?!
Chodźmy.
Hej, popierdoleńcu.
Możemy porozmawiać?
- Możesz pukać? - Nie, to mój dom.
- Jasne. Co jest? - Na osobności.
Jasne.
Przepraszam. Nauczy się.
- Zaraz wracam. - To samo mówił Tom Hanks w Poza światem.
Jest całkiem ładna.
Trochę jakby średnioszkolna.
„Przyniosłam ci chleb z cukinii, Dave”.
Jest moja, łapy precz.
Hej.
Cześć, ja...
- Ja tylko... - Wiem.
Dom jest piękny.
Rodzice Sophie mają jeszcze większy.
Uważaj na siebie, dobrze?
Z Sophie.
Ostrożnie.
Dobrze.
Ale on nie jest seksowny. Wiesz, o co chodzi?
Twoja mama powiedziałaby: „Ależ on jest seksowny”.
Nie twoja mama. Mamy, tak ogólnie.
Mamy, mężatki od 15 lat, jak widzą,
jak wychodzi ze Starbucksa.
Alice przyprowadziła kogoś po kryjomu.
Czyli czytasz czat.
Czemu wszyscy mają obsesję na punkcie czatu?
Ty tu jesteś, ja jestem, jesteśmy razem, tak?
Czemu martwimy się czatem, skoro możemy żyć chwilą?
Bo poszłaś na odwyk, kiedy nie ćpałaś.
A teraz mnie prosisz, żeby wszystko było super?
Greg ci przeszkadza?
Prymityw.
Nowy lek. Nie nauczyłem się jeszcze... go wciągać.
Ile on ma, 40 lat?
Alice chyba znalazła go na Tinderze.
Ponoć był w Afganistanie.
Chyba był w wojsku.
To seksowne.
- Nie aż tak. - Nie musisz go uważać za atrakcyjnego.
Tylko Alice musi tak myśleć.
Czuję, że jestem bardziej atrakcyjny.
- Tak? - Oczywiście.
A jakie to cechy cię wyróżniają?
Wyglądam, jakbym się pieprzył. Kapujesz?
Wyglądam, jakbym się pieprzył.
I tak mają myśleć.
- Tak. - Nie. Tak.
Jest naprawdę przystojny. Nieważne.
Ale nie musimy o tym ciągle rozmawiać.
- Co ci się stało w twarz? - Pieprzony Max.
- Max to zrobił? - Pieprzony Max.
Stałem na zewnątrz, a on podbiegł i mnie uderzył.
- Podbiegł do ciebie? - Tak. Spójrz.
- Tak zrobił, co? - Wygląda super. Nie sądzisz?
Robi się ciemniejsze.
Wyglądam jak wojownik. Prawda?
To jest jakby fajne, jakby podniecające.
Jakbyś mnie zobaczyła wychodzącego ze spożywczaka, to...
Udało ci się porozmawiać z moimi rodzicami?
Co ty tu w ogóle robisz, Soph?
Tęskniłam za tobą.
Oboje wiemy, że to kłamstwo. Nikt nigdy za mną nie tęsknił.
...popołudnie przyniosło miastu nawałnicę
i deszcz nadal nie ustaje.
Spodziewamy się awarii prądu przez powalone drzewa
i linie wysokiego napięcia.
W miarę upływu czasu problemem mogą stać się powodzie.
Wydaje się, że ten system
przyniesie więcej wiatru i deszczu.
O nie. Proszę, nie. Jestem prawiczką. Dziewicą.
- Bądźcie ostrożni. - Mówiłam ci.
O Boże, możesz to wyłączyć? Dołuje mnie to.
- Tak, masz rację. - Wiatr się wzmaga...
Mogę się połączyć z Wi-Fi?
Boże, nigdy nie pamiętam hasła.
Bo to naprawdę dobre hasło.
- Prześlę ci je. Jaki masz adres e-mail? - Co?
Jaki jest twój e-mail?
Nie miałam zasięgu, ale podłączyłam się do Wi-Fi,
więc jest dobrze.
- Na 100 procent chcę zrobić TikToka. - Wszyscy możecie.
- Dobrze. Znacie to? - Który to?
- Który? - Może twerkuj...
- Naśladujcie. Obejrzymy. Tak. - Złapiesz.
Dobra. Gotowi, trzy, dwa.
Dalej, dalej.
Teraz.
- Nie zapomnij o ostatniej części. - To było dobre. Dobre.
- Dobrze. - Gregowi nie wyszło,
ale i tak niezłe ruchy.
- Nieprawda. Jeszcze raz. - Na koniec robisz tak:
- Gotowi? Gotowi? Trzy, dwa. - W porządku?
- Po prostu to wrzućmy. - Jest bardzo dobre.
Jestem gotowa. Jeszcze raz. Trzy, dwa, jeden, już!
Napijesz się czegoś? Chcesz coś?
Proszę. Proszę!
Dobrze się bawi.
- Jedziemy. - Tak!
O Boże. Dobra, zdziro.
Robię je bardzo słone. Niesamowicie słone.
To twój pierwszy związek?
Nie.
Takie sprawiasz wrażenie.
- Nie w złym sensie. - Tak.
Jak długo jesteście razem?
Sześć tygodni.
- Fajnie. - Sześć tygodni z Sophie?
- Alice. - W dobry sposób. To dobrze.
Jesteś z Moskwy?
Nie.
Czemu?
Doktor Żywago to mój ulubiony film.
Mój Boże. Co się dzieje z tą burzą?
Mówię jej: „Zdecyduj się”.
Chcę, żeby znowu zaczęło lać, żebyśmy zaszaleli.
Wiesz, że w tym jest zioło?
Niedużo. Chcę, żebyś wiedział.
Nie chciałam, żebyś jechała do miasta i...
- Tak. - Wiesz, o co mi chodzi?
Dostajemy dużo lajków.
Silna i mądra głowa
I na wszystko gotowa
Wokół przyjaciół kilku jest
Będziemy razem aż po kres
Co jest, kurwa?
Kochanie!
Co jest, kurwa?
Boże.
Mimowolny celibat?
Wciągnąłem kokę i ją ugryzłem.
Chodź ze mną.
Przepraszam.
Czy ty...?
Czy studiowałaś tutaj, w Stanach, czy też...?
Tak, tutaj. To znaczy na Utah State.
- Musisz wyluzować. - Chyba tak.
Mówię poważnie. Musisz się wyluzować.
Jestem spocony i muszę się nawodnić. Dobrze?
Pilnuj swojej dziewczyny. Chyba dobrze się bawi z Jordan.
- Cisza! - Co?
- No co? - Może Ciała, Ciała, Ciała.
- Kurwa. - Tak!
Jeśli wyciągniesz kartkę z X,
jesteś mordercą i musisz utrzymać to w tajemnicy.
Zawsze, gdy w to gramy, stresuję się.
- Zawsze kończy się to płaczem. - Ty zawsze płaczesz.
Dobrze. Emocje to dla mnie chleb powszedni.
Łatwo ci to przychodzi.
To aktorka. Zawsze pierwsza płacze.
Ta gra robi się nieprzyjemna.
O Boże. Wcale nie.
Robi się nieprzyjemnie, gdy płacze.
Zawsze, jak gramy, ludzie się kłócą.
Na tym polega zabawa.
Gdzie Max? Nie odpowiada na SMS-y.
Jezu.
Jak się w to gra?
Zaraz wyłączę światło.
Jeśli jesteś mordercą, musisz się zakraść
i zabić kogoś, dotykając go w plecy.
Potem reszta ma nie dać się zabić.
Jeśli zginiesz,
musisz upaść i udawać, że nie żyjesz.
- O tak: - Super.
Hej, Alice, chcesz...?
- Co? - Chcesz...? No wiesz.
Przepraszam, muszę iść. Nagły przypadek.
Przepraszam.
Najważniejsze jest to, że jak zobaczycie ciało,
musicie krzyknąć: „Ciała, ciała, ciała”.
Jak już będzie po wszystkim,
włączymy światło, żeby ustalić, kto to zrobił.
Potrzymasz to?
Greg tego dotykał?
Ale z ciebie świnia w stosunku do Grega.
Potrzymaj.
- David? - Co?
Ja...
Dobra.
Co się, kurwa, dzieje?
- Na podłogę. - Na podłogę.
Chodź tu, chłopcze.
Dobra.
- Dobra. - W porządku. Kto poczyni honory?
Wczuj się. Chodźmy.
Suka!
- Jesteś na mnie zła? Dobra. - Nie.
- Jordan. - Co? To gra.
Niezły cios.
- Daj spokój. - Boże.
- Co to było? - Musisz go mocniej uderzyć.
- Włóż w to trochę siły. - Tak, dalej.
Tak.
- No dalej. Serio? - Spoliczkuj go. Zasłużył.
- Walnij mnie. Widziałaś, co robiły. - Zasłużył.
- Jeśli ktoś zasługuje na karę, to on.
- Tak. - Dobra.
O kurwa, w ten sposób.
- O Boże! - David!
David!
- Widzisz? - David.
Kutas z ciebie.
- Co? - Jezu.
- Ale z ciebie dupek. - Uczę ją grać w tę grę.
- Kochanie, przestań. - Czekajcie, ktoś musi mnie uderzyć.
Kto ma mnie uderzyć?
Ja to zrobię.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Dobra. Jesteśmy gotowi?
- Do dzieła. Zagrajmy w grę. - Tak.
Hej.
- Szybko. - Kończymy to dla twojego dobra.
Tak.
Ale jestem nawalony.
Gotowa?
Tak.
Hej.
Ciało, ciało, ciało!
Musimy płacić za każde śniadanie. Na to ja...
Ludziska, tutaj!
Nie!
Kto po kryjomu próbował wykorzystać moje ciało?
Chciałabyś.
Boże, dlaczego? Dlaczego? Był taki seksowny.
Czy to ty?
Dobra. Mamy jakieś nominacje?
- Emma. - Co?
- Uwaga. - Dlaczego?
Myślę, że to była Emma.
- Dlaczego tak myślisz? - Właśnie, dlaczego?
Dobra. Ona zgadza się ze wszystkim, co mówią inni,
i to jej strategia w tej grze. Sprawdza się za każdym razem.
- Więc mówię, że to Emma. - Mamy innych kandydatów?
Tak, Davida.
- Daj spokój. Łatwy cel. - Ten, który rzucił pierwszy kamień.
Dlaczego on się nie rusza? Greg?
Kochanie, wstawaj.
Nie musisz już tak długo udawać.
- Kochanie? - No co, Greg?
Greg!
Greg, wstawaj.
Czekaj.
Greg?
Greg!
Greg, wstawaj!
- Greg! Nie wstaje. - Spokojnie. To zawsze działa.
- Hej. - O Boże.
- I już. - Przestraszyłeś mnie.
- Niezły z ciebie żartowniś, Greg. - Jezu Chryste.
Urocze.
Dobra. A co z Davidem?
Może to Jordan.
Zawsze staje się bardzo agresywna, gdy chce kogoś zabić.
- Tak jest. - Co? Wcale nie.
Kłamiesz. Gdy kłamiesz, podnosisz głos.
Wcale nie. Ja...
- To na pewno David. - Czemu krzyczysz?
To by było takie oczywiste, gdybym to ja był zabójcą, którym nie jestem.
Kopiesz sobie mały dołek, Dave.
Jezu Chryste.
Najlepszą obroną jest atak.
- Ty masz nie mówić. - Martwi nie mówią.
- Nie możesz. Takie są zasady. - Mój błąd.
- Nie gadać. Gęba w kubeł. - Co to w ogóle znaczy?
O co chodzi?
Że najlepszą obroną jest atak.
Co to niby...? Co to znaczy?
Najlepszą obroną jest atak.
Ale co to znaczy?
To znaczy...
Że najlepszą obroną jest...
dobry atak.
Jasne. Słyszałem, ale...
Co to dla ciebie znaczy?
Możesz powiedzieć coś więcej?
Wyjaśnić?
Jasne.
No więc w sporcie...
Boże. Ale z ciebie kutas.
To ważna lekcja.
Rozumiem.
Robisz sobie jaja.
Nie. Nie robię.
Tylko się bawię.
Wszyscy dobrze się bawimy.
Prawda?
Prawda, Greg?
Tylko się bawimy.
Chyba już czas, żebym się położył.
- Daj spokój, Greg. - Greg, nie.
Dobranoc, Greg.
- Bawcie się dobrze, dzieciaki. - Nara.
Przy okazji, czy mogę zwrócić naszą uwagę na to,
że Emma cały czas milczy?
- Tak jest. - Masz rację. Nic nie mówi.
Zwracam uwagę na to, co oczywiste. Patrz, cały czas przełyka.
- Zawsze to robi, gdy jest zdenerwowana. - O Boże!
- Patrz! - Boże, robisz to.
- Nie. - Łykasz. Naprawdę.
Kocham cię, ale jak połykasz, to...
Przełykanie jest normalne. Normalna rzecz.
To bardzo nieatrakcyjne. Nie wiem, czemu to robisz.
O Boże. To dlatego nie uprawiacie seksu?
- Co? - Alice?
Co? To nic złego. Niektórzy uprawiają dużo seksu.
- Inni mniej. - O czym ty mówisz? My tak.
Ja bardzo często. A inni...
Czy ty, kurwa...?
Rozmawiasz o nas za moimi plecami?
- Nie. - Tak.
Wcale nie.
- Nie! Wcale nie. Ja tylko... - Świetnie.
Nigdy... tak naprawdę... nigdy...
Zawsze mną manipulujesz.
- Manipuluję? To takie głupie słowo. - Słucham?
Manipulacja to jedno z najczęściej
nadużywanych słów, aż do bólu.
Jasne? To nic nie znaczy.
Poza tym, że czytasz w Internecie
i że masz konto na Twitterze.
- To żałosne. - Manipulacja, ogarnij się.
Co dalej? Nazwiesz mnie narcyzem?
Czy prostym żołnierzem białej supremacji?
- Bądźże oryginalniejsza. - Beznadzieja.
Co? Ja tylko... To właśnie mówię.
Ona nie ma w głowie żadnej myśli,
której nie wypowiedział ktoś inny.
Wszystko jest tak oczywiste.
David, to naprawdę wredne.
Patrz, ona płacze.
Co? Czemu wszyscy tak na mnie patrzą?
To nie jest prawdziwy płacz.
Głosuję na Davida.
- Ja też. - Jaja sobie robicie?
Chodzi o Emmę. To aktorka. Ona gra.
- Trzecia. - Ale niespodzianka.
Spójrz na swoją drżącą górną wargę,
jakbyśmy nie widzieli cię w Heddzie Gabler. Wal się.
Tak jest. Czwarta.
O Boże.
Pieprzyć tę grę!
Jasna cholera.
Związki potrafią być skomplikowane.
W porządku?
- Tak. - Na pewno?
- Tak. Na sto procent. - Na pewno?
Tak. Zagrajmy.
- Dobre. - Przepraszam.
Nagle pokochała tę grę.
Szaleństwo.
No dawaj.
Cholera!
- O Boże. - Co to było?
- Co jest, kurwa? - Wysiadły światła?
- Czy to...? Przez burzę? - O Boże. Założę się, że to był David.
- David. - To nie David, daj spokój.
- Piszę do niego. - Pogrywasz sobie z nami?
Włącz światło.
Ma ktoś zasięg?
- Nie. - Ja nie mam.
Wi-Fi chyba też nie działa.
Boże, zabiję go.
- Świetnie. - David?
David! Ale, kurwa, słodkie!
Soph, czy on mógł wyłączyć generator
z garażu albo piwnicy?
Nie wiem.
- David! - Sprawdzę korki.
- Są w garażu czy w piwnicy? - David!
Soph?
- Nieważne. - Pójdę po latarki.
- Ja idę do łazienki. - Gdzie jest łazienka?
- Na dole. Pierwsze drzwi na prawo. - Dobra. Idę tam.
David?
Pogrywasz sobie z nami?
Te drugie schody.
David! David!
Pomocy! Niech mi ktoś pomoże!
Nie.
Co się stało?
Sprawdź puls.
- Kurwa! - O Boże!
Trzymaj mu głowę!
- O Boże! - Kurwa mać!
- Kurwa! - Umiera?
- Podnieś mu głowę! - Trzymaj się, skarbie.
- Co mu się stało w szyję? - Jasna cholera.
Co się dzieje?!
- Nie, David. - Cholera!
- Co robisz? - Dzwonię na ratunkowy!
- Masz zasięg? - Kurwa! Nie, a ty?
- Nie! - Cholera!
- Dokąd idziesz? - Telefon stacjonarny!
Przenieśmy ciało.
- Czemu? - Nie wiem. Bo jest...
Nie wolno go ruszać. Oglądałaś Sekcję Specjalną? To dowód.
- Na co? - Przyczyna.
- Telefon stacjonarny? - Nie ma połączenia.
Sophie, gdzie twoje klucze?
- Gdzie twoje klucze, Sophie? - W kieszeni.
- W kieszeni! - Gdzie? Kurwa mać!
- Dokąd idziesz? - Do samochodu.
- Do samochodu? Po co? - Po pieprzoną pomoc!
A masz prawo jazdy?
- Nie ma? - Nie wiem! Nie sądzę.
- On nie żyje! Musimy iść! - Nie!
Przestał oddychać!
Dalej!
Musisz wcisnąć gaz.
- Umiem prowadzić, Alice! - Nic nie widzę.
Padł akumulator?
O nie.
- Co? - Chyba nie zgasiłam światła.
Przy lusterku.
Jezu Chryste.
Co mamy, kurwa, zrobić?
Gdzie wasze auta?
Mieliśmy tylko jedno auto. Max nas podwiózł i odjechał.
Kurwa! Kurwa! Kurwa!
Kurwa!
Max zaraz tu będzie, prawda?
Gdzie Jordan?
Sprawdza generator. Ja...
Co on, kurwa, robił?
- O czym mówisz? - Co on, kurwa, robił?
Czemu, kurwa, stał na zewnątrz w taką burzę?
Hej! To ja, wpuśćcie mnie!
Znalazłam to.
Na zewnątrz, w błocie.
Nie dotykaj.
Alarm działa, jeśli zabraknie prądu?
Tak. Tak, działa.
Tata Davida nam to wyjaśnił. Nikt nie wejdzie bez kodu.
Max ma kod.
- No i? - Max by nie...
Pytam tylko, gdzie on, kurwa, jest?
Może wrócił po wczorajszej nocy?
Alice, przestań.
Co się wczoraj stało?
- Nic. - Nie.
Wzięliśmy grzybki,
a Max powiedział wszystkim, że zakochał się w Emmie,
co David uznał wtedy za piękne,
ale może nie dziś.
Alice, to nie ma żadnego znaczenia.
Gdzie jest Greg? Gdzie on jest?
- Co? - Gdzie jest Greg?
Mówił, że idzie spać, więc myślę, że śpi.
Nie wydaje wam się to dziwne, że jeszcze się nie obudził?
Co chcesz przez to powiedzieć?
- Sprawdźmy, co z nim. - Nie! Nie.
Jordan, co ty robisz?
Jordan! Jordan, co robisz?
Zabezpieczam się.
Serio? Bierzesz tasak do mięsa i szukasz mojego chłopaka.
Chłopaka? Pierwszy raz go tak nazywasz.
- To szaleństwo. - Nie bądź taką suką.
Alice, tylko się chronię. Jasne?
Przypominam, że nasz przyjaciel nie żyje.
Więc gdybyś mogła nie zaogniać sytuacji...
Nie robię tego. To ty trzymasz nóż i machasz rękami, gdy mówisz.
Alice, jak długo znasz Grega?
No...
długo.
Alice...
Nie wiem dokładnie, jak długo.
Jakieś... dwa tygodnie?
Co wiesz o Gregu, Alice?
O Boże.
- Co o nim wiesz? - O Boże. Spokojnie.
Przestańcie. Wiem, że jest dobrym człowiekiem. Jasne?
Zasadniczo jest dobrą osobą. Nie zrobiłby tego. Nie.
Znasz jego drugie imię i adres?
Wiesz, ile zarabia? Wiesz, jak się nazywa, Alice?
Wiem dużo.
Pierwsza randka była w barze.
Wypił średnio dużo.
- Alice, przestań. - Lubi przyrodę.
Jak ma na drugie?
Przecież nikt nie pyta o drugie imię!
- O kurwa. - Od bardzo dawna.
- Jest spod znaku Wagi. To wiele mówi! - Kurwa!
Greg!
Co? Mówiłaś, że szukamy Grega!
- Nie... - Greg, przyjdź do kuchni!
- Na chwilę. - Zamknij się.
- Przestań wymachiwać nożem. - Zamknij się.
Przestań. Przestań. Greg!
Przestań. Po prostu przestań. Dosyć.
- Greg! - Spokojnie.
- Nie zatykaj mi buzi. - Uspokój się.
- Uciszasz mnie. - O Boże.
- Odwal się. - Przestań.
Nie łap mnie tak więcej.
- Rzuciła się na mnie z nożem. - Przepraszam.
- Odsuń się. - Kurwa mać.
Zaraz, gdzie Emma?
Emma?
Może to sprawka Emmy.
Była wściekła na Davida.
- Alice, co, do kurwy? - Nie zrobiłaby tego.
Była zdruzgotana. Dostawała ataku paniki.
To aktorka. Gra. Pamiętasz Heddę Gabler?
Nie chcę być niemiła, ale w Heddzie Gabler była kiepska.
- To mój pokój. - To go otwórz.
Sama go otwórz.
„Greg by tego nie zrobił”?
- To prawda. - Więc otwórz.
Za chwilę.
Zrobię to.
Nie ma go.
Soph, jest w tym domu broń?
Broń?
Nie ma mowy. Tata Davida bywa dupkiem, ale ma zdrowe poglądy.
Słuchajcie...
Co to, kurwa, jest?
Ale... Chciał się przygotować na huragan. On...
Czemu obrysował dom na jebanej mapie?
- Musimy znaleźć Emmę przed nim. - Dobra.
Chodźmy teraz do mojego pokoju.
Raczej nie chowa się w moim staniku.
Chodźcie tu.
O Boże. Emma.
Emma?
Nic ci nie jest?
Co się dzieje? Co wy tu robicie?
- Przestraszyłaś mnie. - Co się dzieje? Ale tu gorąco.
Co to?
- Xanax. Chcesz trochę? - Tak, daj.
- Chcesz? - Nie.
Masz, weź to.
- Dlaczego? - Idę poszukać Grega.
Grega? Czemu? Gdzie jest Max?
Może Max to zrobił. Może jest tutaj.
Max był wściekły na Davida.
Wyglądał, jakby chciał zrobić coś pojebanego.
- Zamknij się! - Tylko mówię.
Max by tego nie zrobił.
- Znajdźmy Grega. - Dobra.
Co jest...?
- Co jest, kurwa? - O Boże.
Co on ma na twarzy?
Maseczkę świetlną. Cierpi na depresję sezonową.
Chodźmy.
Hej.
Greg!
- Co jest? - Gdzie byłeś?
Gdzie byłeś?
Nie mogłem spać,
więc przyszedłem tu poćwiczyć.
- Czemu nie odpowiadałeś? - A wołałaś?
Tak.
Miałem słuchawki na uszach.
Nadal bawicie się w wilkołaka?
Greg! Przestań!
Przestań!
Dobra. Co mam zrobić?
- A może ty nam powiesz, Greg? - To moja torba? To nóż?
Po co ci torba?
- Huragan. - Widzisz? Mówiłam ci.
Czemu obrysowałeś dom na jebanej mapie?
- Co się dzieje? - David nie żyje. Ciało jest na zewnątrz.
Ciało Davida... Zaraz, co?
Dlaczego zabiłeś Davida? Zamordowałeś go.
Nie. David mnie zabił. Tak?
To nie żart, Greg.
- On nie żyje. Ktoś poderżnął mu gardło. - Co?
Pieprzonym mieczem, ty pojebie!
Nabijacie się ze mnie?
Nabijacie się ze mnie.
Kurwa!
Uroczo.
Dobra.
Niech wszyscy wezmą głęboki oddech.
- Alice! - Oddaj mi mój nóż.
Co się, kurwa, dzieje?
Nie wiem.
- Odłóżcie broń. - To ty odłóż.
Już!
Na ziemię!
Dobra, a może...?
- Już! - Już odkładamy.
Wszyscy odkładamy, tak? My swoje, a ty swoją.
Odkładamy.
Dobrze.
- Zgoda. - Tak. Proszę, proszę.
- Będzie sprawiedliwie. Prawda? - Tak.
Dobrze.
Odłóż to. W porządku.
Tak.
Dobrze. Jest dobrze.
Dobra. Tak. Proszę bardzo.
Jordan!
Nic ci nie jest?
Przestań!
- Proszę, przestań! - Alice!
Przestań! Nie! Nie!
- Sophie! - Nie, nie, nie, Sophie!
Skurwysyn.
O Boże.
O mój Boże.
To nie w porządku.
On tego nie zrobił.
- Alice, skąd wiesz? - Skąd wiesz, że to zrobił?
To znaczy, przecież...
Patrząc na nas, logicznie rzecz biorąc,
on najprawdopodobniej dopuściłby się przemocy.
Logicznie?
O czym ty, kurwa, mówisz?
Tylko on służył w wojsku. Więc...
Co?
To wet.
Prawda? Z Iraku? Czy też...
Myślałam, że z Afganistanu.
Był weterynarzem.
Był asystentem weterynarza. Jaja sobie robisz?
To czemu mówisz na niego GI Joe?
Bo... Widziałyście go?
Tak czy inaczej, jakby...
Z nas wszystkich on jest największą niewiadomą.
- My się znamy od zawsze. - Jordan, co ty próbujesz zrobić?
Nic nie próbuję zrobić.
On nie żyje. Jasne?
Nie żyje. Zabiłyśmy go.
Ona go zabiła!
Idź się przebrać.
Musimy uciekać. Musimy się stąd wydostać.
Nie mamy samochodu.
- Ja pójdę piechotą. - Stój!
Co ty? Jesteś na kompletnym, pieprzonym odludziu.
Gdzie idziesz?
To mogło być każde z nas.
Gdy zgasło światło, wszyscy się rozbiegliśmy.
To mógł być też Max.
Nie masz pojęcia, o czym mówisz.
Przez ciebie uderzył Davida w twarz.
To, że Max się we mnie kocha, nie znaczy, że zabiłby Davida.
Co z tobą, do kurwy?
- Co? - Nie chodzi o ciebie i Maxa.
Czemu jesteś taka wredna?
Bo jestem zła, Emma.
Jestem zła, bo ktoś zabił mojego przyjaciela.
Sophie, brałaś?
Nie wierzę, że niby chodzi tu o ciebie.
Mnie też jest smutno. Ja też się boję.
Bardzo go kochałam.
- Odniosłam inne wrażenie. - Co?
Wydawało mi się, że uwielbiałaś mieć chłopaka.
I poczucie komfortu. Ale nie. Nie kochałaś go.
Nawet go, kurwa, nie lubisz.
Boisz się coś z tym zrobić.
Zostałaś trzy lata dłużej, niż powinnaś, bo jesteś tchórzem.
Nie jestem.
Wcale nie.
Nie jestem.
Prawda? Ja...
- Jesteś toksyczna. Naprawdę. - Uspokój się.
Nie, nic z tego. Jesteś toksyczna.
Kiedy zniknęłaś z powierzchni ziemi, David poczuł ulgę.
Cieszył się, że nie miał już z tobą do czynienia.
Żałuję, że tobie nie odrąbali głowy, ty bezwstydna kupo gówna.
- Sophie! - Jezu Chryste!
Emma! Zaczekaj. Czekaj!
Emma.
Emma?
Nieźle, Soph.
Słuchajcie,
gdzie jest, kurwa, Bee?
Emma.
Przepraszam. Bardzo przepraszam.
Przepraszam. Jestem teraz tak wpieprzona.
Przepraszam.
Przepraszam. Dobrze? Wszystko zaczęło się...
Nie tego chciałaś?
Tego właśnie chciałam. Na to miałam ochotę.
Dziękuję. Co jest, kurwa?
Jezu Chryste. Zawsze myślisz, że wszyscy się w tobie kochają.
To szaleństwo.
Przepraszam. Przepraszam.
Chcesz tego?
- Tak. Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Bee?
Soph?
Emma?
Pomocy!
Jordan!
Pomocy!
- Pomocy. - Gdzie jesteś?
Pomocy! Proszę, pomocy!
Ratunku! Pomocy! Pomocy!
Emma.
- O mój Boże. - Emma.
- O mój Boże. - O mój Boże.
- Co się stało? - Nie wiem.
- Nie dotykaj jej! Nie! - Próbuję ustalić, co się stało.
- Skąd mam wiedzieć? - Nie, po prostu nie. Nie.
Kurwa mać.
O Boże.
Coś słyszałam.
Może ona...
- Upadła, może się potknęła. - Nie.
Nie, ona...
Popchnięto ją. Jasne?
Popchnięto ją. Mówiłam, że to nie Greg!
Cieszysz się, że nie żyje?
Nie, ale to nie był Greg!
Mówiłam wam.
Nie widzicie, co się dzieje?
- Co? - Kto zabił?
Co?
Kto zabił? W grze?
Działa w ten sam sposób.
- Te zgony... - Przestań mówić. Proszę.
David, Greg, Emma.
- David, Greg, Emma. - Nie.
- Tak! Tak, kurwa, Jordan! - Nie.
Nie, to nie ten sam sposób.
Greg zmarł, a my zabiłyśmy Davida.
A tak naprawdę umarł David, a potem my...
Ale Greg, David i Emma. Greg, David, Emma.
Dlaczego ktoś ją tu zostawił? Żebyśmy ją znaleźli?
- Dlaczego chciał, żebyśmy ją znaleźli? - Bo grają w tę chorą grę!
Jasne? Kto zabił? Ja nie zabiłam!
- Alice, naćpałaś się koką. - Jesteś naćpana.
- Wszystkie jesteśmy. - Ja nie.
Ja nie.
Masz makijaż?
- Przebierałam się na górze - Dziwnie wyglądasz.
Czyj to sweter?
Znalazłam go na górze.
- Jak długo ją znasz? - Przestań, Alice.
Kim jesteś?
- Co? - Zjawiasz się tu,
uśmiechasz się do mojego chłopaka.
- O czym ty mówisz? - Masz drżący głos.
- Nie. - Tak. Właśnie tak.
Wygooglowałam cię.
Nikt o twoim nazwisku nie ukończył w tym roku studiów na Utah State.
Nie ma cię na żadnej liście. Ja nie...
Co jest, kurwa?
- Wszystko wyjaśnię. - Boże.
- To ty znalazłaś ciało Davida. - Nie, tylko...
Mogłaś majstrować przy generatorze, jak w aucie Sophie.
- Nie wyłączyłaś świateł. - Poważnie?
Widziałyśmy, jak zabijasz. To ty zamordowałaś Grega.
Dosłownie. Chory pojebie!
Nie. Jesteś szalona. Nie. Uspokój się.
- Porozmawiajmy o tym. Tak. - Porozmawiajmy? Nie.
- Porozmawiajmy o tym. Dobrze? - Nie chcę.
- Sophie! Sophie! Sophie! - Nie!
Nie dotykaj jej.
Wiesz co? Nie chcę cię tu.
- Dobrze. Uspokój się. Alice! - Mówię poważnie.
- Alice! Alice! - Nie chcę cię tu. Zamknij się!
- Zamknij się! Nie chcę cię tu! - Spokojnie.
- Wynoś się. - Puść mnie. Uspokój się.
Wynoś się. Nie chcę cię widzieć.
- Alice, uspokój się! - Nie uspokoję się.
- Nie! Zabiłaś mi chłopaka! - Alice, proszę.
- Wiesz co? - To była samoobrona.
- Chcę, żeby wyszła. Jordan, pomożesz? - Dobrze, Alice...
- Jordan! Otwórz te cholerne drzwi! - Jezu.
- Jezu Chryste. - Nie chcę jej tu!
- Spokojnie! - Nie!
- Przestań! - Wynoś się!
- Sophie! - Wynocha!
Sophie!
Zostań tu.
- Jestem głodna. - Jak możesz być teraz głodna?
Nie planowałam tego.
- Co jest, kurwa? - Jak tu weszłaś?
Ona ma broń.
Jordan ma broń w kieszeni, Sophie. Odsuń się od niej.
- Ona wszystko myli. - Puść mnie.
Żartujesz sobie?
- Nie mam broni. - To opróżnij kieszenie.
Powoli.
To wszystko?
Tak.
O Boże.
Byłaś zabójczynią.
Tak, w grze...
- Jak się tu, kurwa, dostałaś? - Gdzie broń?
Nie mam broni. Zamknęłyśmy wszystkie drzwi.
- Jak tu weszłaś? - Zabiłaś go.
Po co miałabym zabijać Davida? Po co?
I po co Emmę? To moi najstarsi przyjaciele.
Dopiero ich poznałaś. Jak śmiesz?
Gdy znalazłam Davida, ty dotarłaś ostatnia.
- Trochę ci to zajęło. - To prawda.
Gdzie byłaś, gdy umarła Emma? To ty ją popchnęłaś!
Zamknij się. Nie słuchajcie jej. Nie wiesz, o czym mówisz.
Potem cię zobaczyłam. Widziałam, jak brałaś broń.
Kłamiesz!
Pieprzone kłamstwo. Kłamiesz!
Kłamiesz, aż się kurzy!
Stale kłamiesz! Okłamałaś Sophie.
Pieprzona kłamczucha!
Tak, okłamałaś Sophie.
Dobra.
Prawda.
Studiowałem na Utah State przez jeden semestr.
Ale moja mama...
Było jej ciężko. Wróciłam do domu, żeby się nią zająć.
I pracowałam w GameHut.
Ale zamknęli nasz lokal tydzień po tym, jak cię poznałam.
Próbowałam coś znaleźć, ale...
Co robiłaś, gdy odwiozłam cię do galerii?
Pokręciłam się tam, żeby...
Nie chciałam cię zawieść.
Wstydziłam się.
Powinnam ci powiedzieć. Po prostu...
Moja mama...
Ona...
Ma zaburzenia osobowości.
Boże.
Tak mi przykro. To poważna sprawa.
Zdrowie psychiczne to bardzo poważna sprawa.
Nikomu o tym nie mówiłam, ale...
- Ja mam dysmorfofobię. - O Boże. Zamknij się, Alice.
Chciałam ci powiedzieć, ale...
Ale bardziej chciałam, żebyś mnie polubiła.
Chyba sobie, kurwa, żartujecie.
- O Boże! - Jordan, co jest, kurwa?
Wierzysz w te bzdury?
To ma wzbudzić zaufanie? Jej mama jest chora.
To was, kurwa, nie niepokoi?
To poważna sprawa.
- Skąd to masz? - Tata Davida jest bogaty.
- Bogacze mają broń! - Moi są bogaci, a nie mają broni.
Wszyscy jesteśmy bogaci, ale ty i David to „bogaci” bogacze.
- Dla mnie to bez znaczenia. - Zamknij się!
Nie chciałyśmy cię zapraszać.
Rozmawiałyśmy o tym, ale to dom Davida...
Nie powiedziałam tego.
Na czacie grupowym też nie odpisałaś,
a teraz zjawiasz się z tą pieprzoną psychopatką.
Nie nazywaj jej psychopatką. To dyskryminacja.
Wal się. Jesteście siebie warte.
Mam nadzieję, że udusi cię we śnie.
Nie odpowiedziałaś na czacie.
David mówił, że błagałaś go,
żeby pogadał z twoimi rodzicami
i jakby odblokował ci zaufanie.
Dlatego tu jesteś.
Tak?
Powiedział ci to, kiedy wepchnęłyście się w kolejkę?
Z tą ćpunką, o którą się tak martwicie?
- Bo się martwimy. - Nie! Nie.
Wyjaśnijmy to sobie, co?
Gdy czarna dziewczyna jest uzależniona od kokainy, robi się problem.
Ale gdy wszyscy to robią,
łącznie z jej najlepszym przyjacielem, który jest biały, problemu nie ma?
Rozumiem, popieram
i wiem, jak to...
że tak to wygląda.
No i...
- Jordan? - O Boże.
- Masz obsesję na punkcie grania ofiary. - Że co?
Jechałam z tobą karetką trzy razy, myśląc, że nie żyjesz.
- Potrzebowałam pomocy i ją otrzymałam. - Otrzymałaś pomoc?
Musieliśmy donieść na ciebie twojemu ojcu,
żeby cię odciął i wysłał na odwyk.
A ty dosłownie kopałaś i wrzeszczałaś.
- Tak. - A potem całkiem zniknęłaś,
bo ty tak robisz. Gdy robi się ciężko, uciekasz.
Uciekłaś pisać swoje jebane wspomnienia.
To kreatywna literatura faktu i dobra odpowiedź na ekonomię uwagi.
Spierdalaj i umrzyj.
Piszesz eseje o swojej mamie i jej wódce,
swojej cipce i swoich uczuciach.
Własnych uczuciach.
Toniemy w twoich pieprzonych uczuciach!
- Uczucia są faktami! - Nie są. Fakty są faktami.
Dlaczego nas olałaś, Sophie? Dlaczego?
Bo mnie, kurwa, prowokujecie.
Dajecie mi przyzwolenie.
- Czy ona wie? - O czym?
Że błagałaś mnie, żebym po drodze tu wpadła do twojego mieszkania.
I zrobiłam to. Pieprzyłyśmy się w twoim aucie.
Kłamie. Kłamie w żywe oczy.
Chce ci namieszać w głowie. Nie słuchaj jej.
Sprawdź jej SMS-y.
Odbiło ci, Jordan.
Jesteś pozbawiona empatii. Nie masz uczuć.
Wiesz, czemu nie mogę z tobą być?
Bo działasz wedle kalendarza Google, łącznie z seksem.
- Bo nie masz duszy. - Wal się. Obrażasz mnie.
Chodziłam na terapię z zespołem stresu pourazowego. Zapytaj Alice.
Tak było.
Przez długi czas.
- Nienawidzisz Alice. - Nieprawda.
Tak. Gardzisz nią.
Narzekasz na jej płytkość i że cię irytuje. Nienawidzisz jej.
To żałosne, że nie przestajesz nabijać się z jej głupiego podcastu.
Niech sobie robi podcast.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Nienawidzisz słuchać jej podcastu.
Czekaj. Co?
I kazałaś nam przysiąc, że nikomu nie powiemy.
Jordan, to prawda?
Lubię twój podcast, Alice.
O czym jest ten twój podcast?
O przyjaźni z najmądrzejszą i najzabawniejszą osobą.
Westchnęłaś?
- Nie. - Jak mówiłam o przyjaźni
z najmądrzejszą i najzabawniejszą osobą?
Właśnie tak. Właśnie tak!
- Znów to zrobiłaś. - Kurwa!
- Wcale nie! - Podcast wymaga dużo pracy.
Organizujesz gości,
robisz kalendarz Google i zbierasz fanów.
To trwa zajebiście długo.
Długo nad tym pracowałam. Jasne?
I teraz ci powiem, że nikt cię nie lubi! Rozumiesz?
Nikt cię nie lubi. Nikt cię nie lubi.
Kiedy jesteś pijana i narzekasz:
„Boję się, że nikt mnie nie lubi, bo jestem wredną, beznadziejną suką”.
Taka jesteś. Jasne? Jesteś do dupy.
Spędzam z tobą czas tylko z litości
i przez przytłaczający ciężar wspólnej historii.
To wszystko.
Tak uwielbiasz swoją historię od pucybuta do milionera,
jakbyś była jedynym zasrańcem,
który nie był bogaty. Wiesz co?
Twoi rodzice są z wyższej klasy średniej.
Nieprawda.
Prawda, Jordan.
Wykładają na uniwersytecie.
Publicznym.
O Boże.
O Boże. Nic dziwnego, że Sophie przedawkowała.
Kto umawia się z arkuszem kalkulacyjnym z kompleksem wyższości?
Ale z ciebie suka!
Co jest, kurwa?
- Co jest, kurwa, Jordan? - Boże. Poważnie?
Strzeliłaś do mnie?
- Nie. - Postrzeliłaś mnie!
- Z pistoletu! - Nie postrzeliłam...
Zamordowałaś ich, popaprańcu!
Jesteś morderczynią! Wiedziałam!
Ale z ciebie suka! Jebana suka!
- Nikogo nie zabiłam. - Zrobiłaś to.
- Odłóż broń. - Pierwszy raz ktoś mnie postrzelił.
To naprawdę, kurwa, boli!
- Odłóż broń, proszę. - To przez ciebie. Zmusiłaś mnie do tego.
- Dlaczego mnie do tego zmusiłaś? - Odłóż broń.
Dlaczego? Dlaczego strzeliłaś?
Nie strzeliłam.
- Strzeliłaś. Z tej broni! - Przestań. Alice, przestań!
- Przestań nią machać! - Nie macham!
- Postrzeliłaś mnie! - Nie! Nie dotykaj mnie!
- Przestań! Nie. - Bierz broń!
- Sophie, broń! - Przestań!
Nadepnęłaś mi na nogę! Nadepnęłaś mi na nogę!
- Dawaj ją! - Nie!
Puszczaj!
- Nie. - Nie.
Nie! Nie.
- Dawaj ją! - Nie! Puszczaj!
- Odpierdol się! Zostaw mnie! - Nie!
Moja pieprzona noga!
Gdzie jest?
To nie ja.
Jordan?
Nie ruszaj się. Nie ruszaj się.
- Już dobrze, Jordan. - Proszę, nie rób tego. Proszę.
- Przestań! Nie zrobiłam tego. - Proszę, przestań. Dobrze?
- Odłóż to. - Nie ruszaj się. Proszę.
- Proszę. - Przestań!
Przestań! Przestań! Przestań!
- Czemu to robimy? - Nie podchodź tu. Nie. Proszę, nie.
- Proszę, odłóż to. - Proszę, Sophie, zostań tam.
- O Boże. - Proszę.
- Przestań. - Błagam cię.
- Nie wchodź tu, kurwa. - Proszę.
Mówię serio, Sophie, zostań tam.
Przestań. Zostań tam! Proszę, zostań tam!
Błagam cię.
Kurwa, zostań. Kurwa, zostań tam! Kurwa!
Bee!
Sprawdź jej SMS-y.
Sophie,
zabiłaś Emmę?
Nie.
- A ty? - Nie.
To nic, jeśli to zrobiłaś. To nic.
Chcę tylko wiedzieć. Możesz mi powiedzieć.
- Zabiłaś Davida? - Co? Nie.
Ty zabiłaś Grega.
By cię chronić. Musiałam.
Odpowiesz szczerze?
Obiecuję. O co chodzi?
Czy ty...
z Jordan?
Nie.
Nie. Wcale nie. Nigdy bym tego nie zrobiła.
Kocham cię.
Kochasz mnie?
Chciałam cię tylko dotknąć.
Boję się ciebie.
Bee!
Musimy trzymać się razem!
Bee!
Bee?
Gdzie jesteś?
Kocham cię.
Musimy trzymać się razem.
Bee!
Hej.
Wszędzie cię szukałam.
Muszę ci coś powiedzieć.
Poszłam do pokoju Alice i...
Znalazłam kokę, a potem...
Mówiłam Emmie te wszystkie rzeczy, a ona...
I dałam jej pigułki, bo...
A potem ona potknęła się i upadła.
To moja wina.
Sophie, już dobrze. Już dobrze.
Myślałam, że nikt mi nie uwierzy.
Daj mi telefon.
Co?
Chcę zobaczyć twoje SMS-y do Jordan.
Nie.
Pokaż mi je.
Proszę.
Nie. Sophie. Stop!
To nie mój telefon.
Co?
To nie mój telefon.
Co się stało?
Mam zasięg.
Tłumaczenie napisów: Roman S. Czarny