Naprawdę muszę.
Wytrzymaj.
Nie patrz.
Kocham cię.
Nie musisz odpowiadać. Sorry, po prostu...
Kocham cię.
Nie są takimi nihilistami, na jakich się kreują w necie.
Chcą, żeby tak o nich myśleć.
Więc David ma ciebie za przyjaciółkę z dzieciństwa.
Tak, był moim chłopakiem w przedszkolu.
To było zanim odkryłam, że jestem wściekłą lesbą.
Wszyscy wyglądają tak oszałamiająco.
- Ty jesteś oszałamiająca. - Jasne.
Serio.
Jordan oszaleje na twoim punkcie.
Kto to?
Mama.
Wariatka.
Nie, tylko...
Nic jej nie będzie.
Masz prawo się denerwować.
To część zabawy.
Jebana szyba.
Będzie fun!
- Idziesz? - Tak.
Zostawiłam coś w aucie.
Tylko się pośpiesz.
Wymiatasz.
Boże!
Niespodzianka, sucze!
Ty kurewko!
To Sophie.
- Co ona tu robi? - Nie wiem.
Zamoczyłaś mnie, niegrzeczna ty!
- Wygrałem? - Tak, Greg.
- Mówiłem, mam pojemne płuca. - Wiem.
Nie wierzę, że tu jesteś.
Gdy się ostatnio widziałyśmy, szczałaś naćpana w metrze.
Myślałam, że jesteś studentką NYU.
Dlatego już nie wypuszczamy tego potwora.
A tak serio, jak się masz?
- Dobrze. - Tak?
Tak, jest bardzo dobrze.
Nieźle wyglądasz.
- Tęskniłam. - Ja za tobą też.
No i uwielbiam twój podcast.
- Mamy fankę! - Uwielbiamy go.
Fanka podcastu!
Dobrze cię widzieć. Nie wierzę, że tu jesteś.
- Cześć, jestem Emma. - Hej.
Boże. Przepraszam.
Gdzie moje maniery? Alice.
Poznajcie Bee.
A to cała reszta.
To David, mój najlepszy kumpel pod słońcem.
To Emma, Jordan i...
Siema. Greg.
Siema, jestem Sophie.
Ty jesteś Sophie?
Milutko, że wpadłaś.
Ostra Jordan.
Co to ma znaczyć?
To, że siedzieliśmy tutaj nie wiedząc, że się pojawisz.
Do tego godzinę przed huraganem.
Co? Przecież wiedzieliście, że przyjadę.
- Pisałam. - Na czacie grupowym?
Nieprawda.
Wiecie, że pisanie i ja nie idą w parze.
Miałam być wczoraj, ale Bee musiała iść do pracy.
Gdzie pracujesz?
- W GameHut. - Fajnie.
Co jesteście tacy dziwni? Gadacie o mnie?
Po co ci ten szampan?
Nie dotykajcie rzeczy ojca.
Sophie tu jest. To rzadka okazja.
- Pijemy. - Nie.
No weź. Kto go otworzy?
- Ja. - Greg, pomożesz?
Przyniosłam coś.
Co to jest?
Cukinia. Chleb.
- Chlebek cukiniowy. - Dziękuję.
Pycha.
Nerdy!
Jak to zrobiłeś?
- Widzieliście? - Słabe.
Szkoda, że tego nie nagrałam.
Oddawaj szablę ojca.
- Znalazłem ją na ścianie. - Nie ruszaj gratów ze ściany.
Ostrożnie, jest drogi.
Imponujące.
Ładnie żeś rozlał.
- Soph? - Nie piję.
- Brawo! - Nie, dzięki.
Gratki.
- Za huragany! - Za huraganowe imprezy.
Zaczyna się!
Impreza!
Kurwa.
- Co z Maxem? - Nic.
- Gdzie jest? - Musiał odetchnąć. Wróci.
Co to znaczy?
Tylko na tyle cię stać, skurwielu?
Spadamy!
Zjebany ryju.
Pogadamy?
- Pukałbyś. - To moja chata.
Co chcesz?
Na osobności.
Jeszcze się nauczy.
Zaraz wrócę.
To samo Hanks powiedział w Cast Away.
Jest nawet urocza.
W stylu szkolnej zamachowczyni.
„Przyniosłam ci chlebek, Dave”.
Jest moja. Łapy precz.
- Ja tylko... - Spoko.
Piękny dom.
Rodzice Sophie mają jeszcze większy.
Bądź ostrożna.
Z Sophie.
Bądź ostrożna.
Dobrze.
Ale on nie jest ciachem. Twoja mama by tak powiedziała.
Nie twoja, ogólnie matki.
Mężatki od 10-15 lat, widzące go w Starbucksie...
Alice musi kogoś przyprowadzić bez zapowiedzi.
- Jednak czytasz czat. - Co to za obsesja z czatem?
Jesteśmy tu razem.
Kogo obchodzi czat?
Cieszmy się chwilą.
Poszłaś na odwyk i już nie bierzesz.
I wszyscy mówią: „Może trochę odpuścimy”.
Masz problem z Gregiem?
- Z drwalem. - Nowy vape.
Nie przyzwyczaiłem się jeszcze.
Ile on ma, 40 lat?
Nie wiem. Znalazła go na Tinderze.
Ponoć był w Afganistanie.
- Chyba był wojskowym, więc... - To zajebiście.
Wcale nie.
Nie tobie ma się podobać, tylko Alice.
Uważam, że ja jestem atrakcyjniejszy.
- Serio? - Bez dwóch zdań.
W czym jesteś lepszy?
Wyglądam jak jebaka. Kumasz?
Jakbym ciągle dupczył.
Taki vibe wysyłam.
Jest przystojny, chuj z tym.
Nie musimy o nim nawijać.
- Co ci się w ogóle stało? - Jebany Max.
- Max to zrobił? - Jebany Max.
Stałem sobie, a on podbiegł i mi zajebał.
Po prostu podbiegł i cię uderzył?
To wygląda nawet kozacko. Jak uważasz?
Kurwa, pociemniało.
Wyglądam jak wojownik.
Zajebiście mi z tym.
Gdybyś zobaczyła mnie w spożywczaku, to byś...
Rozmawiałeś z moimi rodzicami?
Co ty tu robisz?
Tęskniłam za tobą.
Nie ściemniaj.
Nikt za mną nie tęskni.
Wyłączysz? Dołuje mnie to.
Masz rację.
Hej, dacie hasło do Wi-Fi?
Nie potrafię go zapamiętać.
To naprawdę porządne hasło.
Wyślę ci, podaj maila.
Co?
Twój adres e-mail.
Przepraszam, nie miałam zasięgu, ale dostałam hasło do Wi-Fi.
Czyli wszystko gra.
- Jasne, że chcę nagrać TikToka. - Wszyscy to zrobimy.
- Dobra. Znacie to? - Jaki to jest?
Gotowi? Trzy, dwa...
- To końcówka? - Wyszło nieźle.
Greg trochę odpłynął. Sprawdzimy, jak to wygląda.
- Nie! - Jeszcze raz.
- Na końcu zrób tak. - Gotowi?
- Wrzućmy takiego. - Jest bardzo dobry.
Dawajcie, jeszcze raz!
Chcesz drinka? Coś innego?
Bawi się!
Dobra, suczko.
Robię je cholernie słone.
To twój pierwszy związek?
Nie.
Wyglądasz, jakby tak było.
Nie obrażaj się.
Długo jesteście razem?
Sześć tygodni.
Sześć tygodni z Sophie.
- Alice. - W dobrym znaczeniu.
Jesteś z Moskwy?
Nie.
A co?
Uwielbiam Doktora Żywago.
Co jest z tą burzą? Niech się zdecyduje.
Niech napierdala deszczem, żebyśmy mogli szaleć.
Wiesz, że w tym jest zioło?
Nie za dużo, ale żebyś wiedziała.
Nie chcę, żebyś odleciała i... Rozumiesz?
Dostajemy sporo lajków.
Jestem bystra, jestem silna!
Jestem gotowa na wszystko, co się zdarzy!
Mam świetnych przyjaciół!
Będziemy się trzymać razem aż do końca!
Co robisz?
Co ty odpierdalasz?
Jesteś incelem?
Jestem po kresce i ją ugryzłem.
Przepraszam.
Studiowałaś w Stanach czy...
Tak, tutaj. Znaczy, w Utah.
- Wyluzuj. - No raczej.
Serio, wrzuć na luz.
Muszę się nawadniać, bo się pocę.
Pilnuj laski. Dobrze się bawi z Jordan.
Cisza!
Zagramy w „Ciało, ciało, ciało”?
- Kurwa... - Tak!
Kto wyciągnie karteczkę z iksem,
ten jest mordercą.
I trzyma to w tajemnicy.
Totalnie stresuje mnie ta gra.
- Zawsze ktoś płacze. - Ty.
Bo łatwo ujawniam emocje.
Niesamowicie łatwo.
To aktorka.
Mówię tylko, że bywa paskudnie.
Nieprawda.
Jest paskudnie, kiedy beczy.
Za każdym razem ktoś się kłóci.
W tym cały fun.
Gdzie Max? Nie odpisuje.
Jezu.
Jakie są zasady?
Zaraz wyłączę światła
i jeśli jesteś mordercą, to musisz się skradać
i zabić kogoś, dotykając jego pleców.
Potem reszta musi nie dać się zabić.
A jeśli jesteś zabity,
kładziesz się i udajesz trupa.
O tak.
Alice, pójdziemy...
- Co? - Wiesz...
Wybaczcie, muszę iść.
Nagła sytuacja.
Najważniejsze.
Jeśli natraficie na trupa, krzyczycie: „Ciało, ciało, ciało”.
Wtedy zapalamy światła
i zgadujemy, kto zabił.
Potrzymasz?
- Greg go dotykał? - Boże!
Ale się go uczepiłeś. Trzymaj.
- David... - No co?
Co się odpierdala?
Chodź na podłogę.
Dawaj tu dupcię.
Kto czyni honory?
Jedziemy!
Suko!
- Jesteś zła? - Nie.
Takie zasady.
No weź!
- Co to było? - Walnij mocniej.
Śmiało.
- On na to zasługuje. - Zajeb mi.
- On tego chce. - Co jak co, ale jemu się należy.
Kurwa, tak.
- Widzisz? - David!
- Pojebany jesteś. - Co?
Dupek.
Pokazałem jej, jak w to grać.
Ktoś musi mnie uderzyć.
Kto to zrobi?
Ja.
- Dziękuję. - Spoko.
- Jesteśmy gotowi? - Zaczynajmy.
Gramy.
Kurwa, jestem porobiony.
Gotowa?
Tak.
Ciało, ciało, ciało!
Ludziska! Tutaj!
Przyznawać się, kto mnie obmacał po ciemku?
Marzenia.
Dlaczego, Boże? Dlaczego? Był takim ciachem!
- To ty? - Nie.
Macie jakieś typy?
Emma
- Z grubej rury. - Co?
- Dlaczego? - Stawiam na nią.
- Dlaczego? - Właśnie.
No bo każdemu przytakuje.
Taka jest jej strategia i zawsze się sprawdza.
- Więc mówię, że to Emma. - Jakieś inne typy?
Tak, David.
- To by było zbyt proste. - Pierwszy rzucił kamieniem.
Dlaczego on się nie rusza?
Kotku, wstawaj.
Nie musisz tak długo udawać.
- Kotku? - No weź, Greg.
Wstawaj.
Wstawaj!
- Nie wstaje. - Luz, ja to załatwię.
Napędziłeś mi stracha.
- Wkręciłeś nas. - Jezus Maria.
Ładnie.
Dobra, to co z Davidem?
A może to Jordan. Jako zabójca robi się agresywna.
- Co? Nieprawda! - Kłamiesz.
- Piszczysz, kiedy kłamiesz. - Wcale nie.
- To na stówę David. - Dlaczego krzyczysz?
To byłoby zbyt oczywiste, gdybym był zabójcą.
Kopiesz pod sobą dołek.
Najlepszą obroną jest atak.
- Morda, ty nie żyjesz. - Trup nie może mówić.
- Taka zasada, kotku. - Mój błąd.
- Zero gadania. - Co to w ogóle znaczy?
Co?
„Najlepszą obroną jest atak”. Co to znaczy?
No wiesz, najlepszą obroną jest atak.
Ale co to znaczy?
To, że najlepszą obroną
jest atak.
Jasne, słyszałem.
Ale co to dla ciebie znaczy?
Mógłbyś nam to wyjaśnić?
Wytłumacz.
Jasne.
W sporcie...
Ale z ciebie palant.
Dostajemy lekcję.
Już łapię.
Robisz mnie w chuja.
Nie robię cię w chuja, Greg.
Po prostu dobrze się bawię. Jak my wszyscy.
Prawda?
Co nie, Greg?
Bawimy się.
Będę się zbierał do spania.
- Daj spokój. - Greg, nie.
Dobranoc.
- Miłego, dzieciaki. - Narka, kozaku.
Przy okazji, zauważyliście może,
że Emma słowem się nie odezwała?
Masz rację!
- Milczała. - To oczywiste.
Patrzcie, przełyka. Jak zawsze, kiedy się denerwuje.
- Faktycznie, przełykasz. - Nieprawda.
- Prawda. - Kocham cię, ale kiedy to robisz...
- Po co to? - Bo to normalne.
To nieatrakcyjne. Dlaczego to robisz?
To dlatego nie uprawiacie seksu?
- Co? - Alice.
Nie ma w tym nic złego. Niektórzy pieprzą się na okrągło.
- Niektórzy mniej. - O czym ty mówisz? Uprawiamy seks.
Ja mam dużo seksu.
Gadasz o nas za moimi plecami?
- Nie. - Tak.
Nie. Naprawdę.
Super.
My... Ty nigdy...
- Zawsze mną manipulujesz. - Daj spokój, głupie słowo.
- Co proszę? - Jest ono tak nadużywane,
że zaraz straci znaczenie.
To znaczy tylko tyle, że wyczytałaś to w necie.
„Gratki, masz konto na Twitterze”.
- Ja pierdolę, żenada. - „Manipulacja”...
Co dalej? Nazwiesz mnie narcyzem?
Powiernikiem białej supremacji?
- Bądź oryginalniejsza. - Żenada.
Mówię tylko, że ona nie ma
własnych opinii.
Zero refleksji.
To było podłe.
Ona płacze.
Co?
Co się tak gapicie? To nie są prawdziwe łzy.
Głosuję na Davida.
Ja też.
Serio, kurwa?
To Emma. Ona gra, jest aktorką.
- Trzeci głos. - Niespodzianka.
Warga ci drży. Wszyscy widzieli, jak grałaś w Heddzie Gabler.
Dobra, czwarty.
Jebać tę grę!
Kurde.
Związki potrafią być skomplikowane.
W porządku?
- Tak. - Na pewno?
- Tak, na sto procent. - Serio?
Tak. Grajmy.
Grubo.
Nagle zajarała się grą.
Obłęd.
Wal.
- Co jest? - Padł prąd?
- To przez burzę? - Przez Davida.
- David! - To nie on. Napiszę do niego.
David, chcesz nas wkurwić?
Włącz światło!
- Macie zasięg? - Nie.
- U mnie nie działa. - Wi-Fi też padło.
- Zabiję go. - Ekstra.
David! Zajebiście śmieszne!
Soph, mógł wyłączyć prąd w garażu czy piwnicy?
Bo ja wiem!
Włączę bezpieczniki.
Są w garażu czy piwnicy?
Soph! Dobra, nieważne.
Pójdę po latarki.
- A ja do łazienki. - Gdzie jest łazienka?
Na dole, pierwsze drzwi po prawej.
To idę.
David?
Lecisz z nami w kulki?
Nie te schody.
Pomocy!
Co się stało?
- Sprawdź tętno. - Kurwa!
Unieś mu głowę!
On umiera?
- Unieś głowę! - Kotku...
- Co mu się stało w szyję? - Kocham cię...
Co się dzieje?
Kurwa!
- Co robisz? - Dzwonię na pogotowie!
- Masz zasięg? - Nie! A ty?
Nie.
- Gdzie idziesz? - Zadzwonię ze stacjonarnego.
- Przeniesiemy go? - Po co?
- Nie wiem, bo... - Nie możemy.
To dowód.
- Czego? - Powodu śmierci.
- I co? - Telefon nie działa.
Sophie, gdzie masz kluczyki?
Ma je w kieszeni.
- Gdzie idziesz? - Do samochodu.
- Po co? - Sprowadzę pomoc!
Masz prawko? Ona ma prawko?
Chyba nie.
On nie żyje! Musimy iść!
Nie oddycha!
Gałąź!
- Naciskaj gaz. - Wiem, jak prowadzić!
- Nic nie widzę. - Akumulator padł?
- O nie. - Co?
Chyba zostawiłam włączoną lampkę przy lusterku.
Co zrobimy?
- A wasze samochody? - Przyjechaliśmy jednym.
Max nas przywiózł i odjechał.
Max pewnie niedługo będzie.
Gdzie Jordan?
Poszła sprawdzić agregat.
Co on, kurwa, robił?
- O co ci chodzi? - Co on robił?
Czemu wychodził w burzy?
To ja! Otwórzcie!
Znalazłam to.
W błocie.
Zostaw.
Zabezpieczenia działają bez prądu?
Tak.
Tata Davida tłumaczył, że nikt nie wejdzie bez kodu.
Max ma kod.
- On nie zrobiłby... - Pytam tylko, gdzie on jest?
- Mógłby już wrócić po wczorajszym. - Przestań.
- Co się wczoraj stało? - Nic.
Nieprawda. Wzięliśmy grzybki
i Max powiedział, że kocha Emmę.
Wtedy David uznał to za słodkie,
ale teraz sama nie wiem.
To nie ma znaczenia.
Gdzie jest Greg?
- Co? - Gdzie jest Greg?
Poszedł spać, więc pewnie śpi.
Nie zastanawia cię to, że jeszcze się nie obudził?
- Co chcesz powiedzieć? - Zajrzyjmy do niego.
Nie.
Co robisz? Jordan.
- Co ty wyprawiasz? - Ubezpieczam się.
Po co ci tasak do szukania mojego chłopaka?
Chłopaka? Pierwszy raz go tak nazywasz.
Obłęd.
- Nie bądź suką. - To tylko do samoobrony.
Przypomnę ci, nasz przyjaciel nie żyje.
- Nie pogarszaj sytuacji. - To ty trzymasz nóż
- i machasz łapami. - Jak długo znasz Grega?
Długo.
Nie wiem, jak długo, jakieś...
dwa tygodnie.
- Co o nim wiesz? - Boże.
- Co o nim wiesz? - Ludzie!
Wyluzujcie. To dobry człowiek.
Fundamentalnie dobry. Nie zrobiłby tego.
Znasz jego drugie imię? Gdzie mieszka? Ile zarabia?
Jego nazwisko?
Wiem dość.
Na pierwszej randce byliśmy w barze.
Nie pił dużo. Lubi naturę.
- Jak ma na drugie? - Jest Wagą. Kto pyta o drugie imię?
- Nie na takim etapie. - Kurwa!
Jest Wagą, to dużo mówi.
- No co? Chciałaś go znaleźć! - Ale nie...
Zejdziesz do kuchni?
- Zamknij się. - Nie machaj tym!
- Przestań. - Greg!
- Spokojnie.
- Nie zatykaj mi ust. - Wyluzuj.
Uciszasz mnie.
Odpierdol się.
Nie rób tak więcej. Podeszła do mnie z nożem.
- Przepraszam. - Spadaj.
Gdzie Emma?
Emma?
Może Emma to zrobiła. David ją wkurzył.
- Co, kurwa? - To nie on.
Była roztrzęsiona. Dostała ataku paniki.
Ale to aktorka. Pamiętacie Heddę Gabler?
Nie żebym hejtowała, ale nie grała w niej tak dobrze.
- To mój pokój. - Otwieraj.
- Ty otwórz. - Zmieniłaś zdanie co do Grega?
- Nie zrobiłby tego. - To otwórz.
Moment.
Otworzę.
Nie ma go tu.
Soph, jest tu jakaś broń?
Broń?
Nie. Tata Davida to kutas, ale nie trzyma broni.
Hej.
Co to jest?
Chciał się przygotować na huragan...
Dlaczego zakreślił na mapie dom?
Znajdźmy Emmę, zanim on to zrobi.
Teraz mój pokój.
W moim staniku raczej się nie chowa.
Chodźcie tutaj.
- Nic ci nie jest? - Co robicie?
- Wystraszyłaś mnie. - Co się dzieje?
Gorąco.
- Co to? - Xanax.
- Chcesz? - Daj.
- A ty? - Nie.
- Weź to. - Po co?
- Poszukam Grega. - Dlaczego? Gdzie jest Max?
Max mógł to zrobić. Może tu jest.
Był zły na Davida. Wyglądał, jakby miał coś odjebać.
- Alice! - Tylko mówię.
To nie Max. Znajdźmy Grega.
Co jest?
- Kurwa. - Boże.
Co on ma na twarzy?
Maskę do światłoterapii. Cierpi na depresję sezonową.
Idziemy.
Greg.
- Co jest? - Gdzie byłeś?
Gdzie byłeś?
Nie mogłem spać, więc zszedłem tu poćwiczyć.
- Dlaczego nie odpowiadałeś? - A wołałaś?
Tak.
Miałem słuchawki.
Wciąż bawicie się w Wilkołaka?
Przestań!
- Co mam teraz robić? - Ty nam, kurwa, powiedz.
To mój go bag? Masz nóż?
- Po co ci ta torba? - Na huragan.
Mówiłam wam.
Dlaczego zaznaczyłeś na mapie dom?
- Co się dzieje? - David nie żyje.
- Leży na zewnątrz. - Że co?
Dlaczego zabiłeś mojego chłopaka?
To on zabił mnie. Prawda?
To nie są żarty.
- Ktoś poderżnął mu gardło. - Co?
Jebaną szablą, chory pojebie!
Robicie mnie w chuja?
Robicie mnie w chuja!
Ładnie.
Weźcie głęboki wdech.
- Oddaj mi nóż! - Co tu się odpierdala?
Nie wiem.
- Odłóżcie broń. - Ty odłóż.
Już!
Na ziemię!
- A może... - Odłóżcie broń!
Odłożymy razem. Ty też.
Odłożymy.
- Tak, proszę. - To uczciwe.
Odkładam.
Wszystko gra.
W porządku.
- Jordan! - Jesteś cała?
Przestań!
- Sophie! - Nie!
Kurwa mać.
Tak nie można.
On tego nie zrobił.
- Skąd ta pewność? - A twoja?
Gdyby się nam przyjrzeć,
to na papierze
on najprędzej mógłby dokonać aktu przemocy.
Na papierze?
O czym ty, kurwa, mówisz?
Służył w wojsku, więc...
Co?
Jest weteranem.
- Co nie? Z Iraku? - Nie, z Afganistanu.
Był weterynarzem.
Asystentem weterynarza. Popierdoliło was?
To czemu nazywałaś go Rambo?
Widziałyście, jak wyglądał?
Tak czy siak, był największą niewiadomą.
My znamy się od zawsze.
- O co ci chodzi? - O nic.
On nie żyje, jasne?
Zabiłyśmy go.
Ona go zabiła.
Idź się przebrać.
Musimy stąd spadać.
- Nie mamy samochodu. - To pójdę.
Co ty gadasz? Nie możesz...
Jesteśmy pośrodku niczego.
Dokąd idziesz?
To mógł być ktokolwiek. Rozpierzchliśmy się.
Nawet Max.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Uderzył Davida z twojego powodu.
To, że mnie kocha, nie znaczy, że zabiłby Davida.
Co jest z tobą nie tak?
Co?
Nie chodzi o ciebie i Maxa.
- Po co te nerwy? - Bo jestem zła.
Ktoś zabił mojego przyjaciela.
- Brałaś coś? - Chcesz być w centrum uwagi!
Mnie też jest przykro, też się boję.
Bardzo go kochałam.
A nie wyglądało.
- Słucham? - Po prostu chciałaś mieć chłopaka,
dla własnej wygody, ale go nie kochałaś.
Nawet go nie lubiłaś.
Bałaś się coś z tym zrobić. Przeciągałaś to
o trzy lata za długo, bo jesteś tchórzem.
Nie jestem.
Nie jestem. Prawda?
- A ty jesteś toksyczna. - Uspokój się.
Nie uspokoję się.
Jesteś toksyczna.
Kiedy zapadłaś się pod ziemię,
Davidowi ulżyło.
Nie musiał już mieć z tobą do czynienia.
Szkoda, że tobie nie ucięli łba, pieprzony tchórzu.
Czekaj.
Brawo, Soph.
Gdzie jest Bee?
Emma.
Przepraszam.
Naprawdę.
Jestem nafukana.
Przepraszam.
Po prostu zaczęłyśmy...
Nie tego chciałaś?
Tak, właśnie na to mam nastrój.
Dzięki. Pojebało?
Myślisz, że każdy się w tobie buja.
Przepraszam.
Chcesz?
Tak.
- Dziękuję. - Jasne.
Bee?
Soph?
Emma?
Pomocy!
Jordan!
Gdzie jesteś?
Pomocy! Proszę!
- Co się stało? - Nie wiem.
- Nie dotykaj! - Chcę wiedzieć, co się stało.
- Muszę ją obejrzeć. - Nie rób tego!
Usłyszałam coś.
Może...
- Może się potknęła. - Nie.
Ktoś ją zepchnął.
Mówiłam ci, że to nie był Greg!
Cieszysz się, że nie żyje?
Nie, ale mówiłam, że to nie Greg!
Mówiłam wam.
Nie widzisz, co się dzieje?
Co?
- Kto był zabójcą? - Co?
Kto był zabójcą w grze?
Umierali tak samo.
Zamknij się.
David, Greg, Emma.
- Nie. - Tak!
- Tak, Jordan. - Nie.
Nie było tak samo.
Umarł Greg, a potem zlinczowałyśmy Davida.
W rzeczywistości zginął David, a my...
Dobra, ale Greg, David, Emma.
Ktoś ją tam zostawił, żebyśmy ją znaleźli.
Po co?
Bo grają w pojebaną grę.
- Kto był zabójcą? Ja nie. - Nakręcasz się po koce.
Chyba ty! Wszystkie brałyśmy!
Ja nie.
Malowałaś się?
- Przebierałam się i... - Dziwnie wyglądasz.
Czyj to sweter?
Znalazłam go na górze.
- Jak długo ją znasz? - Przestań.
Kim jesteś?
- Co? - Zjawiasz się
i przymilasz do mojego chłopaka.
- O czym ty mówisz? - Głos ci drży.
- Nie. - Tak.
Wyguglowałam cię. Nikt o twoim imieniu
nie ukończył w tym roku uniwerku w Utah.
Nie ma dowodów, że tam chodziłaś.
Co, kurwa?
Wytłumaczę to.
Ty znalazłaś ciało Davida.
- Nie... - Mogłaś uszkodzić agregat,
tak jak wyczerpałaś akumulator.
- Poważnie? - Zabiłaś go na naszych oczach.
- Dosłownie zamordowałaś Grega. - Dosłownie.
Ty pojebusko!
Oszalałyście? Uspokójcie się.
- Porozmawiajmy. - Chcesz gadać?
- Porozmawiajmy. - Nie chcę.
Zostaw ją!
Nie chcę cię tutaj.
- Spokojnie. - Mówię serio.
Zamknij się! Nie chcę cię tutaj!
Wypierdalaj stąd!
- Nie chcę cię widzieć. - Uspokój się!
Nie uspokoję się. Zabiłaś mojego chłopaka.
W samoobronie.
Nie chcę jej tu. Jordan, pomożesz?
- Otwórz drzwi! - Kurwa mać.
- Nie chcę jej tu! - Spokojnie!
- Sophie, zrób coś! - Zabiłaś go, wypad!
Zostań tu.
- Jestem głodna. - W takiej chwili?
Nie kontroluję tego.
Jak tu, kurwa, weszłaś?
Ona ma broń.
W kieszeni. Odsuń się od niej, Sophie.
- Nie mam, ona... - Puść.
Poważnie?
Nie mam broni.
Opróżnij kieszenie.
Powoli.
To wszystko?
Tak.
Jesteś zabójcą.
W grze.
Jak tu wlazłaś?
- Gdzie broń? - Nie mam broni.
Zamknęłyśmy wszystkie drzwi. Jak weszłaś?
Zabiłaś go.
Po co miałabym zabijać Davida?
Albo Emmę? To moi przyjaciele.
Dopiero co ich poznałaś! Jak śmiesz?
Przyszłaś ostatnia, kiedy znalazłam Davida.
- Zajęło ci to. - Fakt.
Gdzie byłaś, kiedy zginęła Emma?
- Zepchnęłaś ją! - Nie słuchajcie jej.
- Nie wiesz, co mówisz. - Widziałam cię.
- Brałaś pistolet. - Kłamstwo.
Kłamiesz!
Jesteś kłamcą!
Kłamałaś o wszystkim. Okłamałaś Sophie.
Fakt, okłamałaś ją.
Chodziłam na uniwerek
przez jeden semestr.
Ale z moją mamą było ciężko.
Musiałam się nią zająć.
Pracowałam w GameHut,
ale zamknęli nasz sklep
tydzień po tym, jak się poznałyśmy. Szukałam pracy...
To co robiłaś, jak cię podwoziłam do galerii?
Siedziałam pod restauracjami.
Nie chciałam cię zawieść.
Wstydziłam się.
Powinnam była powiedzieć.
Moja mama...
Ma borderline.
Przykro mi, to...
Zdrowie psychiczne to poważna sprawa.
Nigdy o tym nikomu nie mówiłam, ale...
- ale mam zaburzenia dysmorficzne... - Boże, zamknij się.
Chciałam ci powiedzieć, ale...
Chciałam, żebyś mnie lubiła.
Chyba, kurwa, żartujecie.
- Co jest, kurwa? - Uwierzyłaś w tę ściemę?
To ma wzbudzić zaufanie? Stara z borderlinem?
Nie zapala wam się czerwona lampka?
- To poważny problem. - Skąd to masz?
Bogaci ludzie mają broń!
Moi rodzice są bogaci, a nie mają.
Wszyscy jesteśmy bogaci, ale ty i David jesteście dziani.
- To nie ma dla mnie znaczenia. - Zamknij ryj!
Nie chcieliśmy cię zapraszać.
Dyskutowaliśmy o tym, ale że to dom Davida...
Ja tak nie mówiłam...
Nie odpowiedziałaś na czacie i zjawiłaś się z psychopatką.
Nie mów tak o niej.
Jesteście siebie warte.
Oby udusiła cię we śnie.
Fakt, nie odpisałaś na czacie.
A David powiedział mi,
że błagałaś go, żeby pogadał z twoimi rodzicami,
żeby można było znowu ci ufać.
- Dlatego tu jesteś. - Tak?
Powiedział ci to, kiedy wciągaliście przy mnie kreski?
Przy uzależnionej przyjaciółce, o którą się niby martwicie?
Bo się martwimy.
Nie. Wyjaśnijmy to sobie.
Kiedy czarna dziewczyna bierze kokę, to jest problem,
ale jak robi to każdy wokół niej, w tym jej przyjaciel, biały
i do tego facet, to wszystko gra?
Rozumiem to i jestem po twojej stronie,
całkowicie kumam, że to wygląda...
jak wygląda.
Masz obsesję na punkcie bycia ofiarą.
- Słucham? - Jeździłam z tobą w karetce
myśląc, że umarłaś.
- Potrzebowałam pomocy i ją dostałam. - Dostałaś pomoc?
Musieliśmy donieść na ciebie twojemu ojcu,
żeby odciął ci hajs i wysłał na odwyk,
kiedy ty dosłownie opierałaś się rękami i nogami.
A potem zapadłaś się pod ziemię. Bo ty właśnie tak robisz,
kiedy robi się ciężko.
Uciekasz, żeby pisać pamiętnik.
To kreatywna literatura faktu na temat życia w ekonomii uwagi.
Weź spierdalaj. Piszesz eseiki
o swojej mamusi i jej wódeczce,
o twojej cipie i twoich jebanych uczuciach.
Toniemy w twoich uczuciach!
- Uczucia to fakt. - Nie!
- Fakty to fakty. - Dlaczego nas olałaś?
Powiedz.
Bo mnie nakręcacie.
Odblokowujecie.
- Ona wie? - O czym?
Że błagałaś mnie,
żebym wpadła do ciebie po drodze tutaj.
I wpadłam. Pieprzyliśmy się w twoim aucie.
Łże jak pies.
Chce namieszać ci w głowie. Nie słuchaj jej.
Sprawdź jej wiadomości.
Jesteś rozstrojona.
Jesteś wypruta z empatii.
Nie masz uczuć.
Wiesz, czemu nigdy bym z tobą nie była?
Bo planujesz wszystko w Kalendarzu Google,
nawet seks.
Ty nie masz duszy.
Pierdol się.
Stosujesz przemoc emocjonalną.
Chodziłam na terapię, miałam PTSD. Zapytaj Alice.
Fakt, chodziła.
Długi czas.
Ty nienawidzisz Alice.
- Nieprawda. - Gardzisz nią.
Narzekasz na to, że jest nudna i irytująca.
Żałosne, jak ciągle nabijasz się z jej głupiego podcastu.
Niech go nagrywa.
Nie wiem, o czym mówisz.
Nienawidzisz słuchać jej podcastu.
Co?
Kazałaś mi przysiąc, że o tym nie powiem.
To prawda?
Lubię twój podcast.
O czym on jest?
O przebywaniu z przyjaciółmi.
Westchnęłaś?
- Nie. - Kiedy powiedziałam, o czym jest.
Właśnie tak! Znowu to zrobiłaś!
- Nieprawda! - Podcast wymaga dużo pracy!
Trzeba przygotować gości, ogarnąć kalendarz
i nagromadzić słuchaczy.
To zajmuje w chuj czasu!
Pracuję nad tym!
I wiesz co? Nikt cię nie lubi!
Nikt cię nie lubi!
Pamiętasz, jak mi się wypłakiwałaś: „Chyba nikt mnie nie lubi,
bo jestem podłą suką”.
Taka jest prawda. Jesteś suką.
Zadaję się z tobą tylko z żalu
i przytłaczającego ciężaru wspólnej przeszłości.
Tylko dlatego.
I jesteś tak zakochana
w swoim besztaniu bogaczy,
jakbyś jako jedyna na świecie nie pochodziła z bogatego domu.
Wiesz co?
Twoi starzy należą do wyższej klasy średniej.
Nieprawda.
Należą.
Wykładają na uniwerku.
Publicznym.
Nie dziwota, że Sophie przedawkowała.
Kto chciałby być z atencjuszką z kompleksem wyższości? Jesteś...
Kurwa!
- Co ty zrobiłaś? - Boże.
Poważnie?
Strzeliłaś do mnie?
- Nie. - Strzeliłaś, kurwa.
Z pistoletu!
- Nie strzeliłam... - Zabiłaś ich, dziwolągu!
Jesteś morderczynią!
Wiedziałam, suko!
- Jebana suka! - Nikogo nie zabiłam.
- Zabiłaś. - Odłóż broń.
Nigdy nie oberwałam kulki.
Boli jak sam skurwysyn!
- Odłóż to, proszę. - Zrobiłaś to.
Zmusiłaś mnie. Dlaczego?
- Co robisz? Odłóż broń. - Dlaczego mnie postrzeliłaś?
- Nie postrzeliłam cię. - Tak, tym pistoletem!
- Przestań. - Tym pistoletem!
Nie machaj tym. Nie bij mnie. Już mnie postrzeliłaś.
Zostaw mnie!
- Nie! - Sophie, bierz broń!
Siedzisz mi na nodze!
Daj mi broń!
Dawaj mi to!
Zostawcie mnie!
Kurwa, moja noga!
Gdzie on jest?
To nie ja.
Nie podchodźcie.
Spokojnie.
Nie rób tego.
- Stój! Nie zrobiłam tego. - Przestań, proszę.
- Odłóż to. - Nie podchodź.
Nie idź za mną.
- Proszę... - Stój! Przestań!
- Czemu to robisz? - Nie idź tu.
- Proszę. - Odłóż to.
Zatrzymaj się.
Proszę...
- Stój. - Błagam cię.
Nie wchodź tu.
Mówię serio, zostań tam.
Przestań.
- Nie podchodź. - Błagam.
Nie podchodź! Kurwa!
Bee!
Sprawdź jej wiadomości.
Sophie.
Zabiłaś Emmę?
Nie.
To ty?
Nie.
To nic, jeśli to zrobiłaś.
Chcę tylko wiedzieć. Mnie możesz powiedzieć.
- Zabiłaś Davida? - Co?
Nie.
- Zabiłaś Grega. - Broniłam cię.
Musiałam.
Odpowiesz szczerze?
Obiecuję. Pytaj.
Czy ty...
Z Jordan?
Nie.
Nie zrobiłabym ci tego.
Kocham cię.
A ty kochasz mnie?
Chciałam cię dotknąć.
Przestraszyłam się.
Bee!
Trzymajmy się razem!
Gdzie jesteś?
Kocham cię.
Musimy trzymać się razem.
Bee!
Wszędzie cię szukałam.
Muszę ci coś powiedzieć.
Weszłam do pokoju Alice,
znalazłam kokę i...
Nagadałam Emmie, a ona...
Dałam jej tabletki, bo...
Potknęła się i spadła.
To moja wina.
Już dobrze.
Nikt by mi nie uwierzył.
Daj telefon.
Co?
Chcę zobaczyć, co pisałaś do Jordan.
Nie.
Muszę to zobaczyć.
Proszę.
Nie!
Przestań!
To nie mój telefon.
Co?
Nie jest mój.
Co się stało?
Mam zasięg.
Tekst polski - Altair87
facebook.pl/GrupaHatak
facebook.pl/AzjaFilm