Poprzednio...
Witajcie w Szkole Salvatorów.
- Jestem Josie. - A ja Lizzie.
To szkoła dla istot nadprzyrodzonych.
Jestem hybrydą trzech stworzeń, czyli trybrydą.
Słyszałem, że Hope chodzi do szkoły z internatem.
Ludzie mówili, że jest dla bogatych dzieciaków.
To azyl dla takich jak Rafael.
- To nie jest miejsce dla ciebie. - A gdzie jest moje miejsce?
- Mam złamane serce. - Penelope Park.
Jestem sprawiedliwą kusicielką.
MG? Ignanus!
- Nie będę tego pamiętać, prawda? - Pewnie nie.
W takim wypadku...
- Co się stało? - Alarm się nie włączył.
- Co było w środku? - Nóż. Pochodzenie nieznane.
Skąd wiesz, że to on? Nie jestem tak głupia.
Musimy użyć czarnej magii.
Miejscowi myślą, że to wyciek chemikaliów.
- A tak naprawdę? - Sam się przekonaj.
„Nie ma posagu nad uczciwość”.
Pisząc te słowa Szekspir nie znał nastoletnich chłopców tak dobrze jak ja.
Ponoć niektórzy są porządni i szczerzy,
ale takich nie spotkałam.
Ograniczasz nihilizm?
„Nie ma posagu nad uczciwość”.
Zacznij od początku.
Od krótkich romansów z kłamcami?
Od praktykowania czarnej magii na terenie szkoły.
Możemy wrócić do tego, gdy złapię Landona?
Nie chcemy, by poinformował kogoś o szkole i uczniach.
Wiedziałaś, że cię nakryję.
Po znalezieniu Landona,
ale zgubiliśmy trop i jestem przesłuchiwana.
Nie spiesz się. Przecież mamy czas.
Ktoś ci pomagał?
- Nie. Mogę już iść? - Hope...
Jesteś uczennicą. To nie twoja walka.
Oczywiście, że moja.
Landon znalazł się w szkole przeze mnie.
Przeze mnie ukradł nóż.
Przeze mnie mogą nas nakryć.
Daj spokój ze swoimi teoriami.
Pomogę doktorowi Saltzmanowi go znaleźć.
Co będzie, gdy już to zrobisz?
Szekspir nie był głupi.
Dawał dobre rady na temat zdrady.
Najbardziej lubię cytat
„Myśl więc o zemście, a skończ próżne żale”.
WAMPIRY: DZIEDZICTWO
Musimy się najeść przed meczem.
Nie jestem głodna.
- No co? - Zabawne.
Gdy rano wkładałam tę okropną koszulkę,
poczułam, że muszę się oczyścić.
Pobiegłam do toalety i zaczęłam wymiotować czarną mazią.
Ostatnio nie zajmowałam się czarną magią,
więc to musiała być twoja wina.
A teraz chcesz zrezygnować z najważniejszego posiłku dnia.
Przyznaj się, co zrobiłaś.
Może jesteś w ciąży.
A może to przez tę koszulkę.
- Idź stąd. - Już mnie nie ma.
Zanim znów spalisz włosy swojej eks,
upewnij się, że nie wygląda dobrze z krótkimi.
- Dzień dobry. - Spadaj.
Jeśli się pospieszysz, dogonisz czarownicę, z którą się całowałeś.
Czy ona zasugerowała, że jestem gruba?
- Dziewczynki... - Nic nie mów.
Znam tę minę.
Będziemy zawiedzione.
Nie przyjdę na mecz.
- Jesteś trenerem. - Zostałam rozgrywającą.
Muszę znaleźć Landona.
Odwołajmy mecz. Bez naszych mocy jesteśmy do kitu.
Jak normalni uczniowie szkoły dla bogatych dzieciaków.
Miejscowi mają zobaczyć, że jesteście tacy, jak myślą.
Dzięki temu przestaną zadawać głupie pytania.
- Śmieją się z nas. - Bo są zakompleksieni i ograniczeni.
Zaakceptujcie to.
Landon zna nasze tajemnice. Musimy chronić szkołę.
Mogę na was liczyć?
Świetnie. Kocham was.
Niedługo wrócimy.
Kto z tobą jedzie?
Cześć!
Cześć.
- Co robisz? - Naprawiam stabilizator.
Był zepsuty?
Teraz już jest.
Szukacie Landona?
Jeśli jedziecie tym samochodem, zabierzcie mnie ze sobą.
Nie wtrącaj się. To kłamca i złodziej.
- Ukradł głupi nóż. - W tej szkole nic nie jest głupie.
To mój najlepszy przyjaciel, a ty jesteś mściwa.
Coś ci pokażę.
Zamknij oczy.
- Co to było? - Twój przyjaciel zrobił to wczoraj
pasażerom autobusu. Tylko ja potrafię go znaleźć.
Daj mi ten stabilizator.
Nie.
- Mam magiczne moce. - A ja jestem wybuchowy.
- Niech jedzie. - Co?
Zna Landona. Może się przydać.
Napraw samochód i wskakuj do środka.
Włóż koszulkę.
Tata kocha Hope bardziej od nas.
Nie dramatyzuj. Opuści jeden mecz.
Najpierw mecz, a potem nasze śluby.
Ten mecz to okazja, by pokazać mu
jak poważnie traktujemy chronienie tajemnic szkoły.
Dziś przegramy jeszcze bardziej epicko niż zazwyczaj.
Zwyciężymy przegrywając.
Musimy zwerbować wysokiego i przystojnego zawodnika.
- Rafaela? - Może zostać skrzydłowym.
Widziałam go przed chwilą.
Rafael nie przyjdzie na mecz.
Wyjechał z Hope. Tak jak wasz tata.
Nie wiem, co tu robi.
Miał dzień przewagi. Mógłby być wszędzie.
Może nie ma powodu, by uciekać.
A jednak uciekł.
Słyszeliście?
Ktoś tu jest.
Spokojnie. Nie zrobię ci krzywdy.
Jechałaś autobusem? Powiesz nam, co się stało?
- Przeżyła to? - Najwyraźniej. Pachnie dymem.
Jest w szoku. Zawiozę ją na komisariat,
a wy szukajcie Landona.
Nie próbujcie go schwytać. Może być groźny.
- Nie jest groźny. - Wykonuj polecenia.
Ruszajmy.
Pomogę ci. Chodź ze mną.
Niech to będzie czysty i spokojny mecz.
Jak co roku, gdy skopujemy wam tyłki.
Nie o tym mówiłem.
Rzućmy monetą.
Reszka wygrywa.
Rzeczywiście. Wasza piłka. Podajcie sobie ręce i zaczynamy.
Opanuj się. To doroczna tradycja.
Walczyły o mnie najlepsze szkoły sportowe. Nie przegrywam.
Dziś przegrasz.
Życzę szczęścia.
Szczęście to połączenie przygotowań i okazji.
Widziałam ten napis u dentysty.
Mój tata jest dentystą, ale zdołał przyjechać na mecz.
Jednak mam szczęście.
Co stało się w autobusie?
Nikt nie wie. Spłonął od środka.
Na pewno da się to wyjaśnić. Landon jest oddanym przyjacielem.
Był przy mnie w najtrudniejszych chwilach.
Po śmierci mojej dziewczyny mogłem liczyć tylko na niego.
Odbiorę mu nóż, a potem go wysłuchamy.
Podziwiam twoją pasję.
Poświęć ją na znalezienie nowych przyjaciół.
Żebym był tak lubiany jak ty?
Jestem tu od dwóch dni, a już nasłuchałem się o wesołej Hope Mikaelson.
Zdobędę ten głupi nóż
i odpowiem na twoje pytania.
- Obiecuję. - Dlaczego miałabym ci wierzyć?
Bo ja nie kłamię.
Wszyscy kłamią.
Jest w piwnicy.
Masz trzy minuty.
- Mieliśmy go unikać. - Czas leci.
Raf? Jak mnie znalazłeś?
Wszyscy cię szukają.
W autobusie są spaleni ludzie.
- To nie byłem ja. - A kto?
- Dałaś mi trzy minuty. - Kłamałam.
- Gdzie nóż? - Zgubiłem go uciekając.
- Po spaleniu autobusu? - To naprawdę nie byłem ja.
- Sam ledwo przeżyłem. - Kto to zrobił?
Jakaś dziewczyna.
Chcesz zadzwonić?
Oddaj mi telefon.
To mój zegarek.
Poczekaj!
Trzymaj się planu.
Zjadałem takich frajerów na lunch jeszcze zanim zostałem wampirem.
- Dobra robota. - Powinnam zrobić to w strefie końcowej.
Udało się.
Jedno słowo, a spalę jej małe cycuszki.
Dziś tego nie zrobisz. Rozumiesz?
Z takim podejściem nie zajdziesz daleko.
Ciesz się, że nadal z tobą rozmawiam po tym, co zrobiłaś wczoraj.
- Dałam ci to, czego chciałeś. - Mściłaś się na Josie.
Tylko Lizzie może to robić. Chyba, że chcesz dostać świerzbu.
To nic przyjemnego.
Lizzie jest zła?
W końcu zwróciła na ciebie uwagę.
Zrobiłaś to celowo?
Jak wszystko. Pomogę ci zdobyć Lizzie Saltzman.
Ale musisz mnie słuchać.
Co będziesz z tego mieć?
Działam charytatywnie.
Zaimponuj mi następnym zagraniem.
Brawo, Ogiery!
Piromancerka?
Pachniała, jak popielniczka i zionęła ogniem.
Jest ich niewiele. Mieszkają głównie w Azji.
Teraz jedna wałęsa się w okolicy.
Oddzwonię, gdy ustalę, jak ją pojmać.
Ukradła mi telefon. Sam zadzwonię.
- Jak idzie dziewczynom? - Świetnie.
Przegrywają.
Do usłyszenia.
Dziękuję. Uratowałaś mi życie.
Jestem z was dumna. Wspaniale sobie radzicie.
Rozgramiają nas.
- O to chodzi. - Co teraz?
To samo. Udawajcie, że wiecie, co robicie, a potem straćcie piłkę.
Na trzy.
Gotowi?
Tak.
Podawaj.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Co ty wyprawiasz?
Ratuje wam tyłek.
Świetny chwyt.
Nie wierzę ci.
Masz prawo być na mnie zła, ale mówię prawdę.
Pomóż mi.
Ja mu wierzę.
Że autobus spaliła kobieta zionąca ogniem?
- Tak. - I oszczędziła Landona?
- Uciekł. - Gubiąc nóż.
- Tak. - Chciała mi go odebrać.
- Paliła wszystko na swojej drodze. - Dlaczego ukradłeś nóż?
Nie pamiętam.
A dlaczego udawałeś, że perswazja działa?
- Żeby nie wylądować w lochu. - W miejscu przemiany.
Zrozum mnie. Doktor Saltzman powiedział, że nie mogę zostać w szkole.
Bałem się, że znów mnie uwięzi. To nie mogło skończyć się dobrze.
Nie chciałem was okradać i uciekać przed tą kobietą.
Przepraszam za wszystko.
On nie kłamie. Jeśli mówi, że w lesie jest kobieta zionąca ogniem...
W lesie jest kobieta zionąca ogniem.
Mieliście się do niego nie zbliżać.
Nie jest groźny.
Wygląd bywa zwodniczy.
Kobieta z autobusu była piromancerką.
- Kim? - Wiedźmą zionącą ogniem.
Ona szuka noża.
Gdzie jest teraz?
Zgubiłem go w lesie szukając kryjówki.
Znajdźmy go zanim ona to zrobi.
Nie szukamy kłopotów.
- Czego chce? - Nie wiem.
Może noża, którego nie ma.
Wracamy do piwnicy!
- Gdzie jest nóż? - Przepraszam. Spanikowałem.
Nie wierzę.
- Zajmij się drzwiami. - Już.
To rozwiązanie tymczasowe.
- Potrzebuję telefonu. - Wybieraj.
Co to?
Rzeczy ludzi z autobusu.
- Ja ich nie przyniosłem. - Tylko nie przysięgaj, bo cię roztopię.
Gotowi?
Podawaj.
Twoja siostra jest beznadziejna. Mogłaś wchłonąć ją w łonie.
Gramy od lat, a ty ciągle się mnie czepiasz.
Dlatego, że jestem ładniejsza?
Lubię dręczyć wariatów.
Dawno nie byłaś w aptece mojej mamy.
Cierpisz na urojenia, bo odstawiłaś leki.
Zmiana planu. Żarty się skończyły.
Spalmy frajerów.
- Nie. - Pokażmy im, co potrafimy.
- Masz mój miecz. - Ohyda.
Wchodzę w to.
Psujesz epicką chwilę.
- Inaczej się umawialiśmy. - Musisz nam pomóc.
Zaraz zaliczysz potknięcie.
Poważnie. Potknij się.
Stillabuntay.
- Powiedz, że coś znalazłeś. - Kiepsko cię słyszę. Gdzie jesteś?
W piwnicy pełnej kontrabandy, której ponoć nie ukradł Landon Kirby.
- Możemy skupić się na tej kobiecie? - To smoczyca.
- Co? - Smoczyca, która kradnie skarby,
znosi do kryjówki i zionie ogniem.
Smoki nie istnieją. I nie wyglądają jak ludzie.
To samo mówili o wampirach.
Zgoda. Jest smoczycą.
- I co teraz? - W książkach, które czytałem,
do pokonania smoka potrzeba wielkiej odwagi i miecza.
Może być nóż?
Słyszałaś, że palenie szkodzi?
Wiem, że niełatwo zerwać z nałogiem.
Scutum!
- Co tak długo? - Nie mogłem znaleźć kamienia.
- Piwnica była pełna ciężkich przedmiotów. - Rzuć nóż.
O to chodzi! Dopiero się rozkręcam.
Ona nie jest zachwycona.
- Co robisz? - Zmieniam plan.
PRZEGRYWAMY
- Poważnie? - Jak najbardziej.
Tata kazał nam przegrać.
Nie ma go tu.
Gdyby nie on, nas też by tu nie było. Tata zbudował tę szkołę dla takich jak my.
Nie chwalmy się naszymi zdolnościami. To tylko głupi mecz.
Chcesz, żeby tata przestał nas kochać? Jeśli nie...
- Ona ma rację. Musimy przegrać. - Nie pytałam cię o zdanie.
Jest jeszcze bramka numer trzy.
Ciebie też nie pytaliśmy. Skąd ona się tu wzięła?
O czym mówisz?
Możecie wygrać nie używając czarów.
- Zwyciężycie uczciwie. - Jesteśmy beznadziejni.
Byliśmy beznadziejni, a teraz mamy Kaleba.
I mnie. Pomogę nam wygrać.
- Złapałem to podanie. - Użyłeś mocy.
Nieprawda. Jestem waleczny.
Dobry pomysł, diablico, ale nie oddam ci mojej duszy.
Zwyciężymy uczciwie.
Do boju.
Dotrzymałem słowa.
Nic wam nie jest?
Musimy ją pochować. Znajdźcie łopatę.
- Dorian? - Zabijecie ją uderzając w czuły punkt.
- Wbiliśmy jej nóż w serce. - Hmm...
- Próbowałem pomóc. - Czytasz „Grę o tron”?
- „Magicznego smoka Puffa”. - Nie rozumiem.
Nie mogła być smoczycą.
A jednak.
Oddzwonię.
Doktorze...
O rany!
- Czy to był...? - Biegnijcie do samochodu.
- A ty? - Mam pomysł.
Zależy jej na tym. Wróci tu.
Czekajcie w samochodzie.
Obudziłaś się pragnąć śmierci?
Coś tym stylu.
Ostatnia akcja meczu.
- Wszyscy poza Josie biegną do przodu. - A ja?
I tak ci nie podam.
- Złapię piłkę. - Pewnie złapałeś coś od Penelopy Park.
Przestańcie. Jeśli wygramy, w końcu dadzą nam spokój.
- Czaicie? - On ma rację. Zróbmy to.
Gotowi?
- Pożrę cię żywcem. - Żebyś mogła mną zwymiotować?
- Jeden, dwa, trzy... - Podaj!
Cztery, pięć.
Wraca. Co teraz?
- Kryj się. - Nic z tego.
Jak wyjaśnię twoim córkom, że zostałeś spopielony?
To był cios poniżej pasa.
Skąd się wzięłaś?
Dlaczego tak bardzo ci na tym zależy?
Powiedz coś.
Co mnie ominęło?
- Dobry mecz. - Spadaj.
Nie teraz!
Przestańcie!
To był czuły punkt.
Skąd to masz?
To nie jest ziemska magia.
- To nie był ziemski problem. - Nie akceptujemy czarnej magii.
Wypełnia serce i zatruwa umysł.
Rano byłem wyrozumiały, ale to jest zaklęcie śmierci.
Nie wiedziałaś, że spotkamy smoka,
więc chciałaś wykorzystać je w inny sposób.
Landon zrobił coś głupiego.
Może nawet złego,
ale to jeszcze dzieciak.
Tak jak ty.
Nienawiść i mściwość...
kierowały twoim ojcem.
Ty jesteś inna. Nie pozwolę na to.
Pochowaj ją.
Spotkajmy się przy samochodzie.
Popraw ręcznik!
Nie chcę oglądać twojego „zaginionego chłopca”.
Przestań się zakradać.
Czas porozmawiać o strategii.
Przez twoje rady wpadłem w oko nieodpowiedniej dziewczynie.
To będzie długa rozmowa.
Dana jest największym wrogiem Lizzie.
Dobrze, że cię polubiła.
W ten sposób skruszysz skorupę Lizzie i dotrzesz do jej słodkiego wnętrza.
Dziś wygrałeś.
Nienawidzisz Lizzie. Dlaczego to robisz?
Niektórzy lubią patrzeć jak wszystko płonie.
- Jesteś na mnie zła? - Jestem zła na cały świat,
a ty jesteś jego częścią.
Zaraz będziesz zła.
Podczas meczu rzuciłam zaklęcie, żeby Kaleb wypuścił piłkę.
Uprawiałam też czarną magię z Hope.
Nazwijmy rzeczy po imieniu.
Zdradziłaś mnie.
Martwiłam się, że rozczaruję tatę,
więc rozczarowałam ciebie.
Wybaczę ci, jeśli obiecasz,
że nie będziesz praktykować czarnej magii z Hope.
Jesteś moją siostrą i najlepszą przyjaciółką,
a ona sprawia, że czujemy się bezwartościowe.
Nie lubię się tak czuć.
Nieważne, czy sprawia to Hope, Dana, tata,
czy ty.
Obiecuję i przepraszam.
Już dobrze.
Mimo zdrady bardzo mnie dziś wsparłaś.
A ty mnie.
Co zrobimy z tatą?
Co on zrobi z nami?
- Gdzie chłopcy? - Zniknęli.
Znalazłem to za wycieraczką.
„Droga Hope. Czuję, że nie dajesz drugich szans,
a tym bardziej trzecich, ale muszę spróbować.
Nie potrafię wyjaśnić, dlaczego ukradłem ten nóż,
ale chcę wyjaśnić, dlaczego uciekłem.
Nigdzie nie byłem mile widziany. Zawsze czułem się zbędny i niechciany.
Pozbywali się mnie, gdy wpadałem w kłopoty.
Z czasem nauczyłem się chronić.
Robiłem, co musiałem, żeby przetrwać.
Nigdy nie miałem prawdziwej rodziny. Nie mówię tego, żebyś mi współczuła.
Chcę, żebyś zrozumiała.
Kłamałem, żeby się chronić i dlatego cię skrzywdziłem.
Zawsze będę tego żałował”.
Tata?
Mogę to wytłumaczyć.
„Wieczór spędzony z tobą był najszczęśliwszą chwilą w moim życiu.
Szkoda, że wszystko zepsułem.
Nie wyjawię tajemnicy waszej szkoły.
Przepraszam. Landon”.
Próbujesz zwiać?
Zauważyłem, że brama się nie zamyka.
- Boisz się, że ktoś ucieknie? - Boję się tego, kto może nas odwiedzić.
Wygodnie nam tu. Staliśmy się nieostrożni.
Zapomniałem, że świat jest pełen okropnych niespodzianek.
Nie wiem, co to za nóż, ale...
widziałem dziś coś, czego nie spodziewałem się ujrzeć
i byłem przerażony.
Założyłem szkołę, by chronić te dzieci.
By chronić córki.
Jak ochronię je przed czymś, co nie powinno istnieć?
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Antoni Regulski
Fragmenty „Wszystko dobre, co się dobrze kończy”
i „Henryka VI” Williama Szekspira w tłumaczeniu Leona Ulricha.