Jestem ojcem od pięciu miesięcy.
Wiem.
To szaleństwo, co?
Gdybym okazał się choćby w połowie tak dobrym ojcem jak ty,
moja córka byłaby szczęściarą.
28 STYCZNIA 1956 - 6 MARCA 2009
Wiem, co myślisz: „Gdyby okazał się choćby w połowie tak dobrym trenerem”.
Ale nie dajmy się ponieść, staruszku.
Drużyna jedzie na mistrzostwa krajowe.
Mówiłeś mi…
że dobry trener prowadzi drużynę dzięki miłości.
Nie wszyscy mnie kochają…
ale ja ich kocham, tato.
Naprawdę.
Tato…
O rany.
Tato, mam ci coś do powiedzenia.
Prawdę.
Zasługujesz, by ją usłyszeć… ode mnie.
MIĘDZY ŚWIATEM A MNĄ
WIEM, DLACZEGO
ŻYCIE MIŁOSNE
Wszystko dobrze?
Jak nigdy.
Przynajmniej zabierają cię ze sobą.
Nie mogę grać. Czyli jestem maskotką.
Mama chyba dobrze się bawi.
Kiedy piosenka się skończy, znów będzie zła.
To nasz ojciec. Nie może się wściekać, że się z nim skontaktowaliśmy.
Oby piosenka się nie skończyła.
KUCHNIA JAMAJSKA
Hej. Dobra. Słuchajcie.
Przepraszam, że przerywam, ale to dla dobra sprawy.
Dziękuję, że przyszliście.
Dla tych, którzy nie wiedzą: jestem Isaac Edwards.
Trener Swagger.
Nie. Poprawka. Dumny trener Swagger.
Jako drużyna zmagaliśmy się z przeciwnościami losu.
Ale nasi zawodnicy walczyli i trzymali się razem.
A teraz lecimy na mistrzostwa krajowe!
Chcę wszystkim przypomnieć, że mamy food truck.
Podają świetne jamajskie jedzenie. Osiem dolarów za danie.
Ta zbiórka pomoże nam pokryć wydatki w Daytona Beach.
Więc okażcie nam trochę miłości i wyskoczcie z kasy.
Tak!
Bawcie się dobrze i zamawiajcie jedzenie.
Tak!
Zaczekaj, dobrze?
Okej.
Dobra.
Co to?
Zapytaj Moose'a.
Wysłałem to Drew, żeby ci to przekazał.
Śmiało, otwórz.
Kobieta w afrykańskim sklepie nauczyła mnie wyplatać bransoletki.
Sam to zrobiłeś?
Tak. To znaczy… Wiem, że to oklepane, ale…
Nie. Bardzo mi się podoba.
Cieszę się, że ci się podoba.
Głodni?
- W sumie. - Burczy mi w brzuchu.
Przyniosę wam jedzenie.
Mamo. Ile jeszcze będziesz się na nas wściekała?
Nie jestem wściekła.
Jestem rozczarowana.
Bo chcemy poznać ojca?
Bo uznaliście, że musicie się z tym kryć.
- Nie chcieliśmy cię rozgniewać. - Czemu miałabym się gniewać?
O to bym się nie gniewała.
Dlatego tak chciałeś jechać na mistrzostwa krajowe?
Żeby zobaczyć ojca?
Mam do niego różne pytania.
Też tak to czujesz?
Tak.
Oszczędzałam pieniądze z kosmetyków. Miałam je przeznaczyć na coś innego.
Możemy kupić ci za nie bilet na Florydę.
Jesteś pewna?
Wygląda na to, że tego potrzebujesz.
Możesz lecieć? Na wszelki wypadek?
Jaki wypadek?
Nie wiem.
Na wszelki wypadek.
Zastanowię się.
Dobrze się bawicie?
- No pewnie. Dziękujemy. - Dobra.
Dzięki, że przyszliście. Serio.
- Co u was? - W porządku, trenerze.
- Nie mogę się doczekać Florydy. - Wiem.
Co tam, Jace? Lekarka mówiła, że możesz podróżować?
Jutro się z nią widzę, ale będzie dobrze.
To dobrze.
Bawcie się dobrze.
JAMAJSKIE PASZTECIKI WOŁOWE BEZPIECZEŃSTWO I DYSTANS SPOŁECZNY
Dziękuję. O tak.
- Przyjechałeś tu po jamajskie żarcie? - Trudno mu się oprzeć.
Skoro jesteś taki hojny, powinieneś rozważyć
sponsorowanie nas. To ostatnia szansa.
Tak się składa, że mam jutro duże korporacyjne spotkanie.
Jest ze 20% szans, że to się uda. Więc…
O cholera.
Muszę przestać myśleć, że pewnego dnia postąpisz słusznie.
Dawaj.
- O rany. - Tak!
To mój ziomek.
Gotowy? Okej.
Dzień dobry. Przede wszystkim chciałbym podziękować.
Cieszę się, że mam szansę
omówić z wami rozwój naszej kampanii.
Jak wiemy,
wprowadzenie linii Gladiator Highs
okazało się wielkim sukcesem.
Gladiator Lows jeszcze większym.
Nie sprzedajemy tu tylko butów.
Sprzedajemy wizerunek, ideę.
Styl życia, który mówi, że prawdziwi zawodnicy, fajne dzieciaki,
nie tylko noszą Gladiatory, ale też są gladiatorami.
W tym roku postanowiłem udowodnić, że możemy być konkurencyjni,
jeśli najlepsi ósmoklasiści z kluczowych rynków będą nosili nasze produkty.
I wiecie co?
Wszyscy je noszą.
Wszyscy je noszą!
Oprócz Swagger.
Najlepszej drużyny w DMV.
Ale…
nie do końca pasują do naszego profilu.
Uczestniczyli w naszym turnieju.
Zamiast po prostu grać, mieli czelność zaprotestować.
Gdy pokonała ich sponsorowana przez nas drużyna,
pan Nichols był zachwycony.
Najlepsi gladiatorzy świata
walczyli w koloseach i na polach bitwy.
Gladiator nie mógłby sobie pozwolić na to,
by zostać zaatakowany, pogryziony przez psy
albo klęczeć.
Ale tak było kiedyś, prawda?
Dziś uważamy, że najmniej uprzywilejowanym dzieciakom brakuje charakteru.
Charakteru niezbędnego do odniesienia sukcesu w tym świecie.
Ten świat mówi, że jeśli będą nosili bluzę z kapturem,
nie będą dorastali w odpowiedniej dzielnicy,
albo nie będzie ich stać na najładniejsze Gladiatory,
mają mniejsze szanse na sukces.
Jest większa szansa, że będą postrzegani jako zagrożenie.
A jeszcze większa, że będą szkalowani, jeśli ośmielą się walczyć o swoje.
A co jeśli Swagger to nie tylko nazwa drużyny?
Co jeśli to sposób życia?
Te dzieciaki nie pokonują przeciwności
tylko dlatego, że umieją wrzucić piłkę do kosza.
Wielu nie umie.
Dają sobie radę,
bo mają charakter.
Każdego dnia
mierzą się z subtelnym i niezbyt subtelnym szajsem,
który czeka na nich na każdym kroku.
Są w stanie przetrwać, na przekór wszystkiemu…
bo idą przez życie dumnym krokiem.
Gdyby przestali, nie byliby już gladiatorami.
Zostaliby zniewoleni.
Moje pytanie brzmi:
w obliczu tego, co działo się na świecie przez ostatni rok…
Jakie stanowisko przyjmujemy?
Graliśmy dotąd ostrożnie.
Nie robiliśmy nic kontrowersyjnego.
Byliśmy ostrożni i staraliśmy się nikogo nie zrazić.
Ale jeśli nie będziemy z takimi dzieciakami…
I takimi.
To, szczerze mówiąc, nie wiem, czy mogę być dalej z wami.
Dziękuję.
Naciskaj nogą na moją dłoń.
Dobrze, możesz włożyć ortezę.
Co pani myśli?
Jest poprawa. Jace może podróżować.
Za dwa tygodnie, jeśli nie pojawi się ból,
może stopniowo wracać do koszykówki.
Do tego czasu skończą się mistrzostwa.
Wiem, to duży turniej,
ale słyszałam, że masz przed sobą świetlaną przyszłość.
Bądź cierpliwy.
Pozwól ciału się wyleczyć.
Dziękuję.
Hej, Ricky, patrz.
Hej, chodź.
Panie i panowie…
WYJŚCIE B17 CEL PODRÓŻY: DAYTONA BEACH
Przepraszam. Jest problem z moim biletem.
Tak, z moim też.
Powinienem lecieć pierwszą klasą.
Bo jestem taki przystojny.
Potrzebny fotelik dziecięcy do wejścia 22. Nazwisko pasażera: Mendez.
Cholera.
Proszę. Załatwione.
A ty?
- Wie pani… Właściwie to dziękuję. - Świetnie.
No dobra.
Chodź tu, stary. Siadaj.
Jak się z tym czujesz?
Przykro mi, niezdaro. Wiem, że nie tak wyobrażałeś sobie Florydę.
Nie.
Nie do końca.
Czemu twoja mama i mój tata lecą jako przyzwoitki?
No nie?
Ciężko przy tym…
- No wiesz. - Co?
Ciężko cię pocałować.
Mówisz poważnie?
Chciałbym móc cię teraz pocałować.
Też bym chciała.
Myślisz, że wiedzą?
Nie ma opcji. Przyjaźnimy się od tak dawna. Nie mają pojęcia.
Myślisz, że długo potrwa, zanim coś powiedzą?
- Jace nie piśnie ani słowa. - Mają nas za idiotów.
To prawda.
Jak radzi sobie Crystal?
Chyba nieźle.
Ma terapię parę razy w tygodniu i uwielbia grać w drużynie.
Gdybyście ty albo moja przyszła synowa czegoś potrzebowali…
Dzięki.
Angie jest zdeterminowana, żeby cię z kimś umówić.
Przywołaj żonę do porządku.
Wielu przyjaciół się nade mną lituje.
Byłam z kimś na randce.
Okłamałam dzieci jak nastolatka wymykająca się z domu.
- A potem zaczęła się pandemia. - Tak.
I po prostu za dużo się dzieje.
Tak, rozumiem.
Hej, kochanie. Jak ona się czuje?
W porządku. Jestem w drodze.
Co się dzieje?
Kathryn ma gorączkę. Teraz 41 stopni. Tonya jedzie na pogotowie.
O Boże. Odmówimy modlitwę.
Jasne, stary.
Wrócę do was, kiedy tylko będę mógł.
Dobra.
MARYLAND WITA
Jak się czuje?
Gorączka nie spadła.
Lekarz mówi, że ma zapalenie płuc.
To co robimy?
Dali jej antybiotyki.
Teraz musimy czekać.
WITAMY W DAYTONA BEACH
NAJSŁYNNIEJSZA PLAŻA NA ŚWIECIE
Znacie ten klimat. Swagger DMV melduje się na posterunku.
Ricky, musisz powiedzieć swoje.
Jesteśmy na Florydzie!
Zrobiliśmy to!
Jesteśmy.
Wiesz, że masa ludzi
z Portoryko przeniosło się na Florydę po huraganie?
Do Miami. Daytona wydaje się martwa.
Nie wiem, czy słyszałeś, ale trwa pandemia.
- Tak, masz rację. - Joł.
To znaczy, że turnieje są mniejsze niż zwykle…
Kogo to obchodzi? Dotarliśmy tu.
Chętnie zwiedzę okolicę. Jace, piszesz się?
Jestem trochę zmęczony. Chyba zostanę.
I co będziesz robił? Rozpaczał?
Daj spokój, Crystal.
Jace idzie z nami.
Nawet gdybym musiał wsadzić jego chudy tyłek do wózka
i wozić go po ulicach.
To dobry trening, zanim zostaniesz moim szoferem.
Joł. Obczajcie to.
To Indiana Follow-Thru. Drużyna numer jeden w kraju.
Jesteście tą drużyną z DMV?
Wiesz, kim jesteśmy.
Po co przyjeżdżaliście?
Wasz najlepszy zawodnik jest kaleką.
No serio.
Dobra.
Zanim rozdamy klucze, omówmy podstawowe zasady.
Kiedy przydzielimy wam pokoje, nie możecie się zamieniać.
Minibarki zostały opróżnione.
Chwila. Hej. Nie.
A co z szampanem dla zwycięzców. Potrzebujemy go.
Po jutrzejszych meczach
przyjdę po wasze stroje do prania.
Same szorty i koszulki.
Zostawcie brudną bieliznę dla siebie.
A jeśli nie nosimy bielizny, trenerze?
Phil, możesz wyprać wszystkie szorty ręcznie.
Bez obaw, włożę bieliznę, trenerze.
W porządku? Okej.
A trener Ike?
Da znać, co z jego córeczką.
Tymczasem ślijcie im dobrą energię.
Zastąpimy go z trenerem Naimem, ale strategia się nie zmienia.
Nie zmienia się od początku. Starać się i wygrywać.
Ponieważ jesteśmy na Florydzie, możemy się dziś trochę zabawić.
Tak.
- Powrót na 21.00? - Jasne.
- Dobra, Jace i Nick. - Mamy swój pokój.
Musimy iść na basen!
Hej, patrz.
Zamknij się.
Przestań się wydurniać.
Chciałeś porozmawiać na żywo?
Dziękuję, że przyszedłeś.
To była… płomienna prezentacja.
Nie do końca tego się spodziewaliśmy.
Czyli teraz usłyszę o odprawie?
Od razu do rzeczy.
Czemu nie?
Choć jako firma musimy stać się bardziej inkluzywni
i jak najszybciej pójść w tym kierunku,
nie jesteśmy Ku Klux Klanem.
Tak to zrozumiałeś?
Zasugerowałeś, że będziemy rasistami,
jeśli nie zaczniemy sponsorować Carsona i jego kolegów ze Swagger.
Powiedziałem, że jeśli się od nich odwrócimy,
bo mają odwagę o siebie walczyć,
to jesteśmy częścią problemu.
Gdy tylko ktoś taki jak ja, czarny, zwraca na to uwagę,
sam staje się nagle problemem.
Ten system jest chory. To jakiś żart.
Może masz rację.
Może?
Alonzo…
Potrzebujemy tu głosu takiego jak twój.
Więcej głosów.
- Swagger dotarł do krajowych, tak? - Tak.
Jeśli dojdą do rundy finałowej,
będziemy ich sponsorować, niezależnie od tego, czy wygrają.
W turnieju bierze udział sto drużyn.
Muszą być niezwykli, żeby zdobyć nasze wsparcie?
Ich przekaz będzie bardziej czytelny, jeśli powiąże się go z wygraną.
- Tak jest łatwiej słusznie postąpić. - Słuszne postępowanie to wygrywanie.
Dla nas jest słuszne, gdy wszyscy wygrywają.
Wszyscy wygrają, jeśli będziemy lepszą firmą.
Jak proponujesz, żebyśmy to zrobili?
Forma sponsorowania musi się zmienić.
Zamiast zalewać ich butami,
sprzętem i pieniędzmi dla trenerów…
musimy inwestować w ich dzielnice,
ośrodki kultury,
programy stypendialne, edukację.
Myślę, że coś wymyślimy.
TURNIEJ KRAJOWY ABO
DAYTONA FLORYDA DZIEŃ 1
- Dawajcie! - Naprzód!
MECZ 1
Po co to było? Wycofanie!
Ruchy! No już! Szybciej.
- Tak! Tak to się robi! - Dawajcie!
Pilnuj go!
Tak, Ricky!
Wybijajcie rytm!
Cofnąć się!
MECZ 2
Obrona!
Zasłona! Na nich!
Jutro znów wygramy.
Nie, jeśli będziemy tak dalej grali.
A czego się spodziewasz?
Jace ma kontuzję, a trener zajmuje się dzieckiem…
Wiecie, przez co przeszłam, tak?
Tak?
Tak.
Ale się nie usprawiedliwiam.
Ma rację.
Wszystko, przez co przeszliśmy…
Jest masa powodów, żeby odpuścić. Ale nie po to tu jesteśmy.
To jak Ostatni taniec z Michaelem Jordanem i Bullsami.
Oczywiście ja jestem Jordanem.
- O nie! Ja jestem Jordan! A ty Rodman. - Chwila! Co?
Nie, nie. Zwolnij.
Jesteśmy o tyle gorsi?
Nie sądzę.
Po prostu bez ciebie i Jace'a nie są pewni siebie.
Nie mówiąc o problemie z ofensywą.
Ściągnęłam część strategii, które tata mi zostawił.
Uznałam, że warto spróbować.
- Chcesz zerknąć? - Chętnie.
Uśpię ją w ciągu 20 minut i na to spojrzę.
Jak tam w tatuśkowie?
Jest już dużo lepiej.
Nie chcę jej zostawiać.
Przepraszam, że nie mogłem tam być i dokończyć tego, co zaczęliśmy.
Nie przepraszaj.
Jesteś tam, gdzie powinieneś.
- Później pogadamy. - Dobra, pa.
Chcę, żebyś wiedziała,
że zawsze możesz na mnie liczyć.
Wiesz o tym, prawda?
Dobra.
Wielu ludzi zawiodłem.
Ale ciebie?
Nigdy… nigdy cię nie zawiodę.
Dobra?
Nie śmiej się,
ale chyba się zakochałem.
Kiedy miałeś około sześciu lat,
powiedziałeś, że zakochałeś się w koszykówce.
Tym razem to dziewczyna.
Tamika.
Ten jej buziak na FaceTimie musiał ci nieźle namieszać w głowie.
Czekaj. Widziałeś to?
Czemu nic nie mówiłeś?
Szanuję prywatność swojego syna.
Skupcie się na przyjaźni.
Nie potrzebujecie na razie etykietek „chłopak” i „dziewczyna”.
Poznawaj ją dalej.
Więc nie powinienem mówić jej, co czuję?
Nie. Tego nie powiedziałem.
- Nie to miałem na myśli. - Dobrze. Bo już jej powiedziałem.
Czekaj. I co powiedziała?
Odpisała, że też mnie kocha.
Chwila. Czy ty… Chcesz powiedzieć, że wyznałeś dziewczynie miłość przez SMS?
Tak.
Słuchaj. Teraz coś z poradnika twojego taty-zawodnika.
Czekaj.
Zawodnika takiego jak w koszykówce?
Czy, no wiesz, „zawodnika”?
Nie „zawodnika”, synu.
Zawodowca.
Dobra. Słucham.
Po pierwsze można wyznać dziewczynie miłość tylko na cztery sposoby.
Wyznajesz jej to w wierszu.
Wyznajesz jej to w piosence.
Wyznajesz jej to w liście albo wyznajesz jej to twarzą w twarz.
Oceaniczny kciuk!
Kciuk w górę!
- Dawaj, Rick! - Dawaj, Rick!
- No już! - Tutaj!
Tylne drzwi!
Do tyłu.
Wykonajcie manewr!
- Tak! - Okej!
Trzymaj się go, Phil!
Naprzód!
Nie da rady.
Tak!
Dawaj, 23!
Tak!
Daj mi chwilę.
- Cześć, mamo. - Cześć, Jace.
Cieszę się, że drużyna wygrała.
Ja też.
Mamo?
Wiem, ile dla mnie zrobiłaś.
To nie tak, że tego nie doceniam.
Wiesz o tym, prawda?
Dziękuję, że to mówisz.
W porządku?
Towarzyszą mi różne emocje.
Ale jestem z was dumna, że podjęliście taką dojrzałą decyzję
i że robicie coś, czego potrzebujecie.
Dzięki, mamo.
Grant Carson?
Cześć, Jackie.
Boże, aleś ty wyrosła.
Jestem Jace.
No proszę.
Prawie mnie już przerosłeś, co?
Dzięki, że przyjechaliście.
Zamówimy coś do jedzenia?
Tak, oczywiście.
Co tylko chcecie.
Chodźcie.
Jackie opowiedziała mi o twojej kontuzji.
To musi być trudne.
Tak.
Przynajmniej uciekliście na chwilę z Seat Pleasant.
Zmiana rytmu, te sprawy.
- Jak ci się tu mieszka? - Podoba mi się.
Latem jest cholernie duszno.
Ale to jedno z tych miast, w których nie trzeba mieszkać
tuż obok kogoś innego, jeśli się nie chce.
To zupełnie co innego niż w Seat Pleasant.
To fakt.
Przepraszam, że nie utrzymywałem z wami kontaktu.
Czemu nie próbowałeś dzwonić?
Powinienem był.
Ale tego nie zrobiłeś.
Nie chciałem kłócić się z waszą matką.
Jenna i ja… W tamtym okresie…
Boże.
Nasza relacja stała się bardzo trudna.
Myślałem, że jeśli tam zostanę i będziemy się ciągle kłócili,
to będzie dla mnie najgorsze, co mogłoby się zdarzyć.
Dla niej też.
A już na pewno dla was.
Odszedłeś, bo to było najlepsze dla nas?
Wiem,
że trudno to zrozumieć.
Kiedy odszedłeś…
powiedziałeś mi, że wrócisz za kilka dni.
To samo powiedziałeś Jace'owi.
Jackie, kochanie…
miałaś sześć lat.
Jace miał cztery. Ja…
Szczerze mówiąc…
Nie pamiętam, co mówiłem.
Ale my pamiętamy.
Ja…
- Ja… - Jackie, uspokój się. Wszystko dobrze.
Nie mogę.
Nie mo…
ZNAJDZIESZ DROGĘ?
META
Jackie.
Mamo.
Już dobrze.
Kochanie.
Jedyne, co dla ciebie mam, to moja prawda, synu.
Wiesz, jak to jest…
ciężko pracować każdego dnia,
być traktowanym jak gówno, wracać do domu i znów być traktowanym jak gówno?
Więc uciekłeś.
Nie sprawdziłeś, czy z nami wszystko w porządku?
Od czasu do czasu mi o was mówiono.
Prosiłem chłopaków z okolicy, żeby dawali mi znać, jak sobie radzicie.
Zawsze myślałem, że będziesz skrzydłowym, jak ja w liceum.
Ale ponoć nieźle sobie radzisz z piłką.
Tak.
Nieźle.
A właściwie to co robisz jutro wieczorem?
Muszę ci coś pokazać.
- Jutro? Dobra. - Tak.
Okej,
mogę sobie coś poprzestawiać.
Dobra.
Przepraszam.
Halo?
- Witam, trenerze. - Co za niespodzianka.
Jak pana córka?
Nadal chora, ale jej się poprawia. Wszystko okej?
Tak.
Trenerze,
spotkałem się właśnie z ojcem,
twarzą w twarz.
Mieszka tu.
Jak poszło?
Siedział tam przez godzinę i szukał wymówek.
Przerzucał winę na mamę.
Nie wiem, czemu zawalił pan tamten mecz, trenerze.
Nie wiem, co się z panem działo.
Ale nigdy nie szukał pan wymówek.
Wie pan?
I…
Był pan dla mnie bardziej jak ojciec
niż ten koleś przez całe moje życie.
Nienawidzę go.
Hej, Jace.
Nienawidzę go.
Przykro mi.
Wiesz, że jesteś niesamowity, prawda?
Jesteś świetnym dzieciakiem.
Nie wiem, trenerze.
Jestem wściekły.
Jestem ciągle wściekły.
Przepraszam, że się na pana wściekłem.
Cokolwiek pan zrobił w przeszłości…
to nie ma znaczenia.
Może ma.
Zrób coś dla mnie.
Sprawdź mail za parę minut. Coś ci prześlę.
Dobrze.
Co to jest?
Nie mogę siedzieć w wannie, w której kąpie się Nick. Mogę użyć twojej?
Jasne.
Co ty robisz?
Przygotowuję kąpiel.
- Z lodem? - Kochanie, co się dzieje?
Opuchlizna musi zejść.
Muszę zdobyć to mistrzostwo.
Podanie do Edwardsa. Za szybko.
Biegnie z piłką.
Edwards robi pompkę. Rzut o tablicę i trafia.
Szuka pomocy.
Kiepskie podanie Davida.
Lester drybluje i wypada poza boisko.
Seat Pleasant atakują połowę przeciwnika.
Podanie do Edwardsa. Rzut za trzy. I trafia!
Kiepsko zaczął.
Ale jeśli miał celowo przegrać,
to czemu nadal zdobywał punkty?
Kolejny rzut za trzy „Icona” Edwardsa.
Po powolnym otwarciu Edwards trafił trzy z ostatnich czterech rzutów.
Dzięki niemu Seat Pleasant pozostało w grze.
Co tam, trenerze?
Joł,
Tonya ma mnie chyba dość. Nie chce, żebym siedział im na głowie,
więc przylecę do Daytony pierwszym dostępnym lotem.
Czyli już z nią dobrze?
- Tak, w porządku. - To świetnie.
Widziałem nagranie.
Wiedziałem, że nie miał pan nic wspólnego z przegraną w tym meczu.
Próbował pan wygrać.
Mógł pan to powiedzieć od razu.
To nie takie proste.
Znowu to samo?
Lester poznał kolesi, którzy obstawiali lokalne mecze.
Powiedzieli, że jeśli przegramy o dziesięć punktów, zarobimy niezłą kasę.
Zgodziliśmy się, ale nie mogłem tego zrobić.
Próbowałem odzyskać punkty.
Zmniejszyłem różnicę do dwóch, ale to nie wystarczyło. Nawaliłem.
Lester był wściekły, bo wam nie zapłacili.
Uznał, że go porzuciłem.
Pokłócił się pan z tatą, bo wiedział, co się stało?
Nie wiem, ile dokładnie wiedział,
ale coś wiedział.
Zmarł tydzień później.
I potem przestał pan grać?
Miałem chaos w głowie.
Nie byłem już tym samym zawodnikiem.
A jak pańska głowa teraz?
A co?
Szukałem inspiracji na YouTubie.
Zrobię tym frajerom Willisa Reeda.
Co ty wiesz o Willisie Reedzie?
Wiem, że grał w finałach z kontuzjowaną nogą.
Nawet o tym nie myśl.
Trenerze, jeśli wygramy kolejny mecz, wchodzimy do finału.
Jest pan winien ojcu mistrzostwo. A ja jestem coś winien swojemu ojcu.
Muszę lecieć na samolot.
Jasne.
Dół! Góra! Zamiana!
Myślałem, że ucieszę się na pana widok.
Nie powinien pan gdzieś być, trenerze?
Niestety jesteście na mnie skazani.
Dół. Góra. Zamiana.
Dobra, chodźcie.
- Praca na trzy. Raz, dwa, trzy. - Praca!
- Dawajcie! - Już!
To ty, stary.
Dawajcie!
Dawajcie! Tak! Naprzód!
Tak!
- Tak! - Tak jest!
Jeszcze jeden!
DZIŚ MECZ. PAWILON MISTRZOSTW.
O 17.00. POWINIENEŚ PRZYJŚĆ.
Jace bardzo chce zagrać.
Chcę wiedzieć, co o tym myślisz.
Będzie go bardzo bolało.
Ale bardziej by bolało, gdyby patrzył z ławki, jak drużyna przegrywa.
Dzieciakowi trudno ocenić, co jest lepsze dla jego przyszłości.
Gdyby decydowała lekarka,
opuściłby kilka tygodni.
Tej chwili już nie odzyska.
Chce, żeby ojciec zobaczył, jak gra.
Wiedziałeś o tym?
Tak myślałem.
W tej sytuacji zdaję się na twoją ocenę.
Przepraszam, czy wszechświat stanął na głowie?
Powtórzysz to?
Nie przeginaj.
Dobra. Dziękuję.
Hej, tato. Drużyna, w której Musa grał przed pandemią,
dotarła do mistrzostw.
Dobra. Pokaż to.
KIEROWNICY OD BUTÓW NA HALI!
- Co tam, Zo? - Mój ziomek.
- Hej, stary. - Co tam?
- Raz, dwa, trzy! - Swagger!
Dawajcie!
Dawajcie.
Tak!
- Dawajcie, chłopaki! - Dawajcie!
Czyste przejęcie. Macie ich.
Pilnuj ich, Vince!
INDIANA ZDOBYWA PIERWSZE PUNKTY
Nie pozwólcie mu trafiać!
Tak. Dobrze.
PROSTY WSAD!
Dawajcie, Swagger!
Dawajcie! Utrzymać tempo!
Dawaj.
JACE CARSON WCHODZI DO GRY!!
Dobra, Jace. Widzę cię.
Dawajcie, Swagger!
Dawaj, Jace!
SWAGGER DMV PRZEGRYWA 10 PUNKTAMI!!
Dawaj, Jace!
- Wycofanie! - Jesteś tego pewien?
To wokół ciebie jest tyle szumu?
- Twoja gra ssie, dzieciaku. - Wiesz, kim jestem.
Jestem tu.
I jeden!
Daj im w kość, synu!
NIE NAUCZYSZ KOGOŚ BYCIA MISTRZEM.
NIE SĄ NA TO GOTOWI
TWOJA GRA JEST PRZEJRZYSTA
NIE MASZ TEGO, CO POTRZEBNE
NIE CHODZI O NOGĘ TYLKO O SERCE
- Tak! Naprzód! - Dawajcie!
Hej!
Dawaj, Jace!
Dawaj!
Tak! Wycofanie!
SWAGGER PRZEGRYWA TYLKO 6 PUNKTAMI!!
Dawajcie! Ruchy!
Dawaj, Crystal!
Tak jest, 23!
Jestem tu teraz. Jestem. Zwolnij.
Obrońcie to mistrzostwo, chłopcy!
Dadzą z siebie wszystko.
- Zatrzymacie ich? - Tak jest.
- Jesteście dość silni? - Tak jest.
Dobra, szybkie podsumowanie.
Crystal, cała naprzód.
Phil, musisz przygotować zasłonę dla Drew.
Jace, ty robisz zasłonę dla Nicka.
Crystal, znajdź jednego z nich i rzucacie.
Jace, Phil, w razie pudła zbieracie spod tablicy i rzucacie. Zróbcie to.
Gramy u siebie.
- Raz, dwa, trzy. - Gramy u siebie!
Dawajcie!
W porządku. Dawajcie.
CARSON ZMNIEJSZA PRZEWAGĘ DO 2 PUNKTÓW
Dawaj, 25!
Musimy ich zatrzymać!
- Tak! Dawajcie! - Dawajcie!
- Dawaj! - Dalej!
Dawajcie.
I o to chodzi.
Tak!
To mój chłopak.
Musa na pewno się cieszy.
Właśnie dzwoni, tato.
- Idź. - Dziękuję.
Gratulacje dla Indiana Follow-Thru za wytrwałą walkę.
Ale ta chwila należy do Swagger DMV!
Proszę, trenerze.
O rany. Długo na to czekaliśmy.
Dziękuję wszystkim. Dziękuję, że przyszliście.
O rany.
Dziękuję mojej współpracowniczce, Meg Bailey.
Asystentowi trenera Naimowi Rahaimowi, który jest ze mną od początku.
Dziękuję mojej pięknej żonie Tonii.
Naszej córeczce Kathryn Serenie.
Tak was kocham.
I moim zawodnikom.
Dobra robota!
A teraz najlepszym zawodnikiem
zostaje Jace Carson!
MVP!
Gratulacje.
Tak!
Nie mogę w to uwierzyć, synu.
Już wiem, dlaczego chciałeś, żebym przyszedł.
Nie wiesz.
Ale ci powiem.
Chciałem, żebyś mnie zobaczył.
Naprawdę zobaczył, kim jestem. Okej?
Proszę.
To twoje. Weź to.
Spójrz na to.
I pomyśl o tym, co odrzuciłeś.
Mam nadzieję, że patrząc na to,
będziesz wiedział, że nie jestem śmieciem, którego można wyrzucić na ulicę.
Nie jestem śmieciem, którego można porzucić. Spójrz na mnie!
Jestem Jace Carson.
Najlepszy zawodnik w kraju.
Zrobiliśmy to.
- Tak jest. - Zrobiliśmy to.
Jak się czujesz?
No wiesz…Cieszę się.
Żałuję tylko…
Że nie mogłem być tam z nimi.
Wiesz…
Chciałbym być tam z tobą.
Tamika, jeśli chodzi o ten SMS…
Nie, w porządku. Nie musimy o tym rozmawiać.
Musimy. Muszę ci to powiedzieć twarzą w twarz.
Tamika, ja…
Kocham cię.
Dziękuję.
Ja też cię kocham, Musa.
- Możemy wejść na kolejny poziom. - Spotkamy się w przyszłym tygodniu.
Hej, Meg. Gratulacje.
Miałem nadzieję, że znajdziesz parę minut na rozmowę.
Tak, spróbuję wcisnąć cię do kalendarza.
Tak. Okej.
Przepraszam.
Nie ma sprawy. Skontaktuję się z tobą?
Tak, w przyszłym tygodniu. Miło mi.
- Kocham cię, siostrzyczko. - Ja ciebie też.
- Piłka meczowa. - To najlepsze.
Dobra. Wystarczy.
Hej, hej.
Swagger, do mnie.
Dobra. Mamy to.
Dobra. Czekajcie. Posłuchajcie.
Zanim ruszycie świętować, pozwólcie, że o coś zapytam.
Gotowi?
Za pięć minut Meg załatwi nam jakiś wypasiony kontrakt z firmą od butów.
- O rany. Zaraz. Poważnie? - Logo Nike'a? Buty, koszulki, torby?
Słuchajcie.
Spójrzcie na wszystkie utkwione w was spojrzenia.
Wszyscy ci ludzie chcą was załatwić.
Myślicie, że dumny krok przydaje się tylko do wejścia na szczyt?
Przekonacie się, jaki jest potrzebny, żeby na szczycie pozostać.
Jace Carson
z mistrzowskiego Swagger DMV.
Tak jest.
Poprowadź nas.
Tak!
Rodzina na trzy.
- Raz, dwa, trzy! - Rodzina!
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK