20 WRZEŚNIA 2017 ROKU SAN JUAN - PORTORYKO
Nicolás, wszystko będzie dobrze.
- Dobrze, Mami. - Zbierz ubrania.
Mami.
Tak jest, Nick!
Dobra robota!
Mały!
Hej.
To mój ziomek.
To mój syn!
Crystal. Widzisz to? Zaczynam chwytać.
Raz, dwa, trzy. Dawaj...
Chciałabym, żebyś poznał mojego znajomego.
- „Znajomego”? To znaczy... - Że jestem dorosła. To miły facet.
- Mekhi. - Jace.
Miło cię poznać.
Podejdźcie tu wszyscy. Tak jest.
Chodźcie. Trochę bliżej.
Ja nie gryzę.
Chcę podziękować za to, że przyszliście.
Wszyscy tu obecni przyczynili się do tego, jakim mężczyzną stał się nasz syn.
Tak.
A zanim zacznę płakać...
Chcę powiedzieć, jak się cieszę, że mój mąż
i starszy syn mogą tu teraz być.
Byli ważną częścią tej drogi.
Pracowali na trzy etaty, żebyśmy mogli latać w tę i z powrotem
i żeby Nick mógł chodzić do najlepszych szkół.
Nie będę płakać.
Pamiętam, jak po huraganie Maria...
Postanowiliśmy jako rodzina, że odbudujemy nie tylko nasz dom, ale i marzenia.
Tak jest.
A teraz mój syn ma 18 lat
i planuje studia.
A Fabian, mój starszy syn, właśnie złożył papiery na prawo.
Kiedy Nicholas skończy szkołę i pójdzie na studia,
wrócę do Portoryko.
I będę za wami wszystkimi tęskniła.
Razem z Oscarem spróbujemy ułożyć sobie życie w domu bez dzieci.
No dobra. Słuchajcie,
świętujmy i tańczmy salsę aż do rana, dobra?
Dawaj. No!
Prawie ogarnąłem.
Mój człowiek.
Najlepszego, stary. Wiem, że dużo przeszliśmy.
Cokolwiek się dzieje...
Jesteśmy rodziną.
Tylko rodziną, czy może czymś więcej?
Nara.
Myślisz, że wszyscy wiedzą?
Oby nie. Ale jeśli nie przestaniesz się we mnie wgapiać,
- pewnie się dowiedzą. - Serio?
I co jeśli będą wiedzieli?
- Tak. - Tak jest.
Przywitaj się z tą laską.
Daj nam powód do dumy.
- Hej. - Cześć.
Jak masz na imię?
- CJ. - Pilar. Miło cię poznać.
- Trenerze, ma pan chwilę? - W czym mogę pomóc?
Mój ojciec zachorował. To dość poważna sprawa.
Chciałem pojechać z CJ'em do Wirginii i go odwiedzić.
Oczywiście.
Wiem, jak ważny będzie ich pierwszy mecz w play-offach.
Zadbam o to, by wrócił na czas.
Dobrze. Bądźmy w kontakcie i mam nadzieję, że pański ojciec z tego wyjdzie.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
No dobra.
Hej. Feliz cumpleaños, królu.
Dzięki, Alonzo.
Spoko.
No dawaj. Czas się zabawić, mały.
- Na razie. - Jasne.
Tak jest.
Tak.
- Trenerko. - Hej. Dobrze się bawisz?
Tak.
Mogę dać ci radę?
Dobrze.
Jesteś imponujący, zwłaszcza wtedy, gdy nie próbujesz wszystkim zaimponować.
O Boże.
Wyzywam cię.
Jedziemy Burżujską Bestią?
Na prowincję, żeby popisać się kasą?
Ty mówisz „popisać”, ja: „inspirować”.
Wyglądasz, jakby zaatakował cię wampir.
Tak. Chyba coś zjadłem.
Jakaś alergia.
To chyba dziedziczne, bo miałem tę samą reakcję alergiczną,
kiedy byłem w twoim wieku.
Posłuchaj tylko.
Piękny dźwięk.
Wiesz, że mam tymczasowe prawko?
- Tak. - Powinieneś dać mi poprowadzić.
Moją Perłę? Z Marylandu aż do Wirginii?
Nie ma lepszego sposobu na ćwiczenie prowadzenia auta...
...zwłaszcza z tobą u mojego boku.
O cholera. Przekonująca przemowa.
- Więc zgadzasz się? - W życiu.
Zapnij pasy, Chuck.
Mój dziadek, Arthur Harrison,
wymarzył sobie szkołę, która ukształtuje przyszłych liderów tego kraju.
Chciał, by ci liderzy byli wykształconymi,
pełnymi empatii, niezależnymi myślicielami.
Finansował to przedsięwzięcie i osobiście wybierał kadrę i nauczycieli.
Czesne było wysokie po to, by szkoła mogła się utrzymywać
i zapewniać szansę młodym ludziom, których nie byłoby stać na naukę.
Kiedy moja matka stanęła na czele rady,
chciała rozbudować szkołę, wykorzystując pieniądze innych ludzi.
I nagle każdy większy darczyńca mógł zagwarantować sobie miejsce w radzie.
Starałam się odejść od tej polityki, gdy weszłam do rady.
Teraz mamy listę oczekujących dla tych, którzy chcą być w radzie.
A każdy, kto chce przekazać 25 000,
cieszy się nawet z 15-minutowej rozmowy na Zoomie.
To w dużej mierze twoja zasługa, Emory.
Dziękuję.
Ale musisz też wziąć odpowiedzialność za to, co się obecnie dzieje.
Ta farsa z Czwórką z Cedar Cove zaskoczyła nas wszystkich.
W ostatnim kwartale
otrzymujemy o 30% mniej darowizn.
Skłoniłaś mnie do zatrudnienia trenera Edwardsa.
A ty skłoniłeś nas do przyjęcia Jace'a Carsona,
Drew Murphy'ego, Musy Rahaima, a ostatnio Phila Marksby'ego.
Nie chcę cię krytykować. Chcę porozmawiać o tym, co nieuniknione.
Jeśli mamy to wszystko naprawić, musimy osiągnąć coś wielkiego.
Zdobyć coś więcej niż mistrzostwa stanowe.
Masz na myśli mistrzostwa krajowe?
Na początku roku właściwie to zagwarantowałeś.
Przy tych wszystkich zakłóceniach zdołaliśmy doczołgać się do play-offów.
Czyli macie szansę.
Owszem.
Musicie ją wykorzystać.
To niefortunne, że obecny dyrektor nie potrafi skuteczniej umocnić
pozycji naszej szkoły jako instytucji.
Chciałbym móc zrobić więcej.
Z pewnością będę to miała na uwadze.
Jak się czujesz na myśl o powrocie do domu po takim czasie?
Dobrze, żebyś poznał dziadka.
Jaki on jest?
Jest produktem swoich czasów.
Co to znaczy?
Jeśli coś sobie postanowi,
gówno możesz z tym zrobić.
Takie sprawiał wrażenie na tym zdjęciu w albumie.
Tym z wojska.
Był wtedy w Wietnamie.
Twoja babcia mówiła, że wrócił odmieniony,
tak jakby stracił coś, co świat był mu winien.
Całą energię, która mu pozostała, poświęcił farmie.
Kiedy miałem 14 lat, każdą wolną chwilę spędzałem na siłowni,
z daleka od niego, od farmy i od jego temperamentu.
- Był agresywny? - Nie.
Po prostu mnie nie lubił.
A ja nie lubiłem jego.
Babcia mówiła, że rozwiodła się z nim po tym, jak zacząłeś zarabiać.
Kupiłem jej tamten dom, a on nigdy mi nie wybaczył.
A jemu nie chciałeś kupić?
Przestał odbierać telefony.
To dlaczego do niego jedziemy?
Twoja ciotka mówiła, że cukrzyca go wyniszcza.
Zostało mu niewiele czasu.
Wyszedł ze szpitala, bo chce umrzeć we własnym łóżku.
Tak, ale...
Muszę powiedzieć ojcu coś, czego nigdy mu nie mówiłem.
Dobrze będzie go poznać.
Tak.
Co tam, trenerze?
Hej. Jak tam?
A więc...
Ty i Crystal, co?
Tak.
Wiele dziewczyn ma teraz złamane serca.
Ale wie pan, jak to jest.
O tak. Kiedy ożeniłem się z Tonyą,
wybuchła pandemia złamanych serc.
- No tak. Jasne. - Okej.
Słuchaj, dzwoniłem do każdego wysoko ocenianego trenera z D1.
Ci, którzy cię cenią, przydzielili już stypendia.
A pozostali chcą zobaczyć, co się wydarzy.
Co się wydarzy?
Na przykład czy... postanowię jutro kogoś zaatakować?
O czym pan mówi?
Nie chcą zawodnika, który będzie odciągał uwagę.
Nie chcą też zawodnika,
który trafia tylko 20% rzutów z linii za trzy punkty.
Zdobywam średnio 29 punktów na mecz. Kogo obchodzą rzuty za trzy?
Ostatnio wszystkich.
Zaczynają krążyć pogłoski o tym, że nie umiesz rzucać za trzy.
A co z UCLA?
Uważnie ci się przyglądają.
Ale piłka wciąż jest w grze.
Jeśli przegramy, odpadamy.
Ale jeśli wygramy, damy czadu w tym sezonie.
A im dalej zajdziemy w krajowych, tym więcej oczu zwróci się ku tobie.
Muszę zadzwonić.
Dobra. Pozdrów ode mnie tę swoją wampirzycę.
Lakeview ma trudny mecz
z Fort Penn. Będą nabuzowani.
Cześć.
Przepraszam, że przeszkadzam. Może pani rozmawiać?
Jasne. Wszystko w porządku?
Jestem w podróży z moim tatą.
Słyszałam o twoim dziadku. Przykro mi.
Dzięki. Mój ojciec chce mu powiedzieć coś, czego nigdy nie mówił.
Pomyślałem, że może i ja powinienem powiedzieć ojcu coś,
czego nigdy mu nie mówiłem.
Przepraszam. Dzień dobry.
Jeśli nie powiem mu w czasie tej podróży,
zrobi się intensywnie i mogę stracić odwagę.
Dobra. Jeśli to coś, co ci leży na sercu,
koniecznie z nim pogadaj.
Dużo myślałem o tym, co mówiła pani na imprezie.
- Na razie. - Wielkie dzięki.
O byciu sobą?
NIE WIERZĘ, ŻE WPADŁEM NA „ENFORCERA”!
Szczerze mówiąc, uświadomiłem sobie, że nie byłem do końca szczery.
W życiu najłatwiej ponieść porażkę, jeśli próbujesz zadowolić wszystkich.
Hej, Casanovo. Ruszajmy.
Muszę lecieć. Dzięki, trenerko.
Nie ma sprawy.
Może się udać.
Chodzi tylko o to, żeby się zaangażowali. No nic, zobaczymy.
Słuchajcie.
Może na chwilę przerwiemy analizy harmonogramu play-offów?
Odkąd przyznałem, że wiedziałem, że zawodnicy nie zamierzali przeprosić
za obronę Crystal...
Coś jest między nami nie tak.
Atmosfera jest nieco napięta. I... Może powinniśmy ją oczyścić.
Atmosfera jest czysta, jeśli o mnie chodzi.
Ja też nic nie mam.
Okej.
Co mam niby powiedzieć?
Znałeś informacje o moim synu, które mogły narazić jego przyszłość...
I zachowałeś je dla siebie.
Nie podoba mi się to. Ale jestem tu.
Jace podzielił się tym ze mną w zaufaniu.
Nie nauczę go, jak być osobą dwudziestoczterogodzinną,
jeśli sam nią nie będę...
Skupiłeś się na Jace'ie tak,
jakby to miało rozwiązać twoje problemy z ojcem.
- Coś ty, do cholery, powiedział? - Panowie.
Nie chcesz, żeby Jace się wypalił.
Ma mieć przyszłość, której ty nie miałeś.
Wszyscy to łapiemy.
A Royale?
Wiesz, że jest wykończony,
bo jego nauczyciel organizuje debaty tak,
że kolidują z meczami?
Drew nie wie, czy będzie grał na uczelni z D3,
czy może dostanie się do D1.
Rodzina Nicka rozpaczliwie usiłuje zwrócić uwagę
reprezentacji Portoryko po tym, jak zapomnieli o Nicku.
No i Musa.
Musa nie ma pojęcia, dlaczego dostaje coraz mniej minut na boisku,
w ostatniej klasie, bo nie komunikujesz się z nim.
Z całym szacunkiem, Ike,
twój tata nie skupiał się na 24 godzinach.
To miały być 22 i dwie godziny.
Dwie godziny treningu i pozostałe 22 godziny na życie zawodników.
Jace nie jest jedynym zawodnikiem, który próbuje ułożyć sobie przyszłość.
Gotów?
Bardziej nie będę.
- Ciocia Constance. - CJ.
Za każdym razem jesteś przystojniejszy.
Hej, siostrzyczko.
Hej, braciszku.
Witaj w domu.
Pobłogosław nas, Panie
Weź mnie za rękę
Dzięki, że opłacasz rachunki za jego leczenie.
- Nie mówiłaś mu? - Jasne, że nie.
Pomóż mi powstać
Jak się trzyma?
Walczy.
...Jestem zmęczony
Myślę, że czeka na ciebie.
Jestem słaby
Hej, kuzynko.
Jestem znużony
Przez burzę
Przez noc
Prowadź mnie
Ku światłu
Weź mnie za rękę
Najdroższy Panie
I poprowadź mnie do domu
Dziękuję.
Cześć, dziadku.
Jestem Camden Junior.
Wszyscy mówią mi CJ.
Jak widzisz,
twoje geny z dobrym wyglądem ominęły mojego tatę, ale nie mnie.
Synu.
Cześć, tato.
Przykro mi, że przez to przechodzisz.
Zasługujesz na lepszy los.
Czekaj. Nie bądź uparty, staruszku.
Posłuchaj.
Zasługujesz na lepszy los.
Chcę ci coś powiedzieć.
Coś, o czym nie wiesz.
Dostałem się do NBA...
tylko dzięki tobie.
Kiedy odrzucili mnie w pierwszym sezonie, wszyscy myśleli, że już po mnie.
Ale ty nauczyłeś mnie, jak być twardym.
I nigdy się nie cofać.
Nauczyłeś mnie, jak być mężczyzną.
To dzięki tobie... Tatusiu.
Nie wiem, jaka część ciebie pozostała w Wietnamie.
Dlaczego nigdy się nie śmiałeś.
Ani nigdy nie płakałeś.
Byłeś dla mnie zagadką.
A jednak to, kim jestem,
wszystko, co kiedykolwiek osiągnąłem, zawdzięczam tobie.
Jestem ci wdzięczny.
Twój dziadek zrobił go dla Camdena.
Bez urazy, ale nie mieliście tu sklepu sportowego?
Uważa, że nie powinno się wydać ani dolara
na coś, co można zrobić samodzielnie.
Ojciec mówił, że się nie dogadywali.
Wiesz dlaczego, prawda?
Bo są do siebie tacy podobni.
Mój ojciec zdecydowanie wierzy w wydawanie pieniędzy.
Bo w ciągu dwóch godzin, które zajęłaby mu naprawa hydrauliki, silnika samochodu
albo zrobienie kosza...
Mój brat zarobiłby więcej
ze swoim brokerem, księgowym czy agentem nieruchomości.
Ceni czas, tak jak mój ojciec ceni pieniądz.
To już bardziej w jego stylu.
Chodź do środka, kiedy będziesz gotów.
Tato?
Tato!
Siostro!
Przykro mi.
Tatuś odszedł.
Żegnaj, tatusiu.
Zadzwonię wieczorem w sprawie przygotowań.
- Okej. Kocham cię. - Ja ciebie też.
Ty prowadzisz.
Ostrożnie, synu.
Ma wielką moc.
Na początku jedź powoli.
Gdy tylko przyciśniesz gaz...
Przepraszam.
Dawaj, Jace.
Dawaj.
Cholera.
Nie musisz trafić każdego rzutu za trzy, wystarczy 35%. Dawaj.
- Miałem tylko dwa na dziesięć. - Bo błądzisz gdzieś myślami.
Pokazać ci, jak to się robi?
Wiem, jak to się robi.
Mój facet wymiata?
Wymiata.
A tak w ogóle, wykonałam pewien telefon.
Asystent trenera z UMD przyjdzie na twój mecz.
Litujesz się nade mną?
Serio?
Poznałam masę ludzi podczas rekrutacji.
Łatwo było ustalić, kogo zapytać.
To o co zapytałaś?
Czy twój facet może iść z tobą na studia?
To taki zły pomysł?
Śliczna jesteś, ale pewnie się tobą znudzę.
Ja już się tobą znudziłam, ale graj dalej.
Chodź. Popracujmy.
Rzucaj.
W porządku?
Tak.
Jest w porządku.
Cieszę się, że ze mną pojechałeś.
Ja też, tato.
Niesamowite, że udało ci się powiedzieć dziadkowi coś, czego mu nie mówiłeś.
Ja też coś ukrywałem.
- Tak? - Tak.
Słucham.
Chcę, żebyś był ze mnie dumny.
Stary, co?
Jestem z ciebie dumny.
Mogę skończyć?
Słucham.
Chcę, żebyś był ze mnie dumny.
I wiem, że pod wieloma względami jestem taki jak ty.
I taki jak dziadek, ale inny.
Jestem taki jak ty pod wieloma względami...
Ale jestem inny.
Jestem gejem.
O czym ty mówisz?
Jestem... Jestem gejem, tato.
Jak możesz być gejem?
A co z wampirzycą?
Nawet mi się nie podobała.
Próbowałem zaimponować kumplom.
I zaimponować tobie.
Skąd to wiesz?
Po prostu wiem.
Od jak dawna?
Od paru lat.
Synu... Jeśli w wieku 15 lat nie kręcą cię dziewczyny,
może po prostu później dojrzejesz...
Takie rzeczy się zdarzają...
Synu...
Jestem z ciebie dumny.
I kocham cię.
Chciałbym...
Żeby mój ojciec zobaczył...
jakim jesteś niesamowitym młodym człowiekiem.
Dziękuję.
Trenerze. Mogę zająć chwilę?
Proszę.
Czemu zawdzięczam tę wizytę?
Sporo myślałem o wszystkim, przez co przeszła twoja drużyna.
O wszystkich problemach i trudnościach.
I chcę zapytać, jak mogę pomóc.
Drużynie i tobie.
O co tak naprawdę chodzi, Emory?
Chcę was wesprzeć.
Chcę, żeby skupili się na grze.
I chcesz wygrać.
To też.
No proszę.
Tu chodzi też o twój tyłek.
Musisz wesprzeć Jace'a Carsona.
Zadzwonić do wszystkich uczelni
i powiedzieć im, że Jace Carson to objawienie.
Musisz powiedzieć ludziom z reprezentacji Portoryko,
że Nick Mendez to jeden z najlepszych zawodników, jakich widziałeś.
Musisz powiedzieć grupie dyskusyjnej, by nie urządzała zawodów w dni meczów.
Royale nigdy nie zagra w Dywizji 1,
ale szkoła powinna wzbogacać ich życie, prawda?
- Zdecydowanie. - To mój najlepszy obrońca.
Nie chcę go tracić i nie chcę, żeby musiał wybierać.
Zajmę się tym.
Doktorze...
Mam nadzieję, że będziemy mogli liczyć na twoje wsparcie nawet, jeśli przegrają.
Jeśli nie wygramy... Moje wsparcie może niewiele znaczyć.
O rany.
O chole...
Cholera. Drzwi.
Cześć, mamo.
Jace? Wcześnie wróciłeś.
Ty też. Lecę do sklepu.
Zaraz... wracam.
- Okej. - Cześć, Mekhi.
Hej, Jace.
Royale, jak ci idzie w klubie dyskusyjnym?
Świetnie. Zawody odbyły się wcześniej.
- Tak? I jak wam poszło? - Wymietliśmy.
- Cieszę się. - Tak jest.
Drew. Przyjdź do mnie w wolnej chwili. Chcę pogadać o studiach.
- Tak jest, trenerze. - Dobra.
Cześć, stary.
Doceniam, że tu jesteś. Wiem, że to dla ciebie trudny okres.
Dzięki, trenerze.
Meg mówiła, że chcesz coś powiedzieć drużynie.
Czy mój tata może tu zostać? Chciałem powiedzieć parę słów.
Tak, pewnie.
Gotowy?
Dobra. Proszę o ciszę. Oddajmy głos CJ'owi.
Chłopaki.
Mam wam coś do powiedzenia.
Chodzi o twojego dziadka, CJ?
Przykro nam, stary.
- Przykro nam. - Tak.
Dzięki.
Nie chodzi o mojego dziadka.
Chociaż może chodzi.
Kiedy mój tata był dzieciakiem,
dziadek zrobił mu starą, rozklekotaną obręcz do kosza.
Ta obręcz pozwoliła mojemu ojcu odnaleźć siebie.
A dziś mój ojciec stworzył przestrzeń, w której mogłem naprawdę być sobą.
Kamień spadł mi z serca.
Chcę, żebyście wiedzieli...
Jestem gejem.
Nie chciałem, żeby było dziwnie...
Po prostu nie chciałem tego dłużej ukrywać.
Jesteście moją rodziną.
Poza tym... Bez obaw,
nie lecę na żadnego z was.
To porąbane.
Wszyscy lecą na Jace'a Carsona.
Zamknijcie się.
- Hej, CJ. Wszystko spoko. - Jest git.
- Hej. - Możesz na nas liczyć.
- Pewnie. - Jacha.
- Dzięki. - Bracie.
Jestem z ciebie dumny.
Doceniam to.
Możesz na nas liczyć. Serio.
Dobra robota, CJ.
Dzięki, trenerze.
Doceniam pani pomoc.
A ja doceniam ciebie.
Widzimy się na boisku.
Udanego meczu.
Tak jest.
Dajcie z siebie wszystko.
Albo wrócimy do domu, albo przejdziemy dalej w play-offach.
CJ, może ty nas wystartujesz?
Tak jest.
Swagger na trzy. Raz, dwa, trzy.
Swagger!
Dawajcie.
Tutaj, Jace.
Nisko.
Cholera.
Siedem jeden!
Tutaj!
Tak! Tak jest!
Dawajcie.
PORTORYKO
Mus! Gdzie?
Hej, Jace.
Tak jest, kochanie!
- Dokąd to? - Piłka!
Hej!
CJ za Musę!
Zmiana, Cedar Cove.
Musimy zwiększyć przewagę.
Oddychaj i zawiąż sznurówki.
- CJ! - Joł!
CJ Ryder!
Tak, CJ!
CJ Ryder!
Cholera.
Cedar Cove przegrywają obecnie jednym punktem.
Dawaj, Carson. Dasz radę.
Pomoc?
Cholera, schodzi. Lewa!
- Bez obaw, 25! - ...sześć, pięć,
cztery, trzy, dwa, jeden!
Tak!
Ostateczny wynik to 63-64.
Wygrywają Cedar Cove Mustangs!
Nie przejmuj się.
Okej. Chodźcie.
- Dobry mecz. - Dobry mecz.
Dobry mecz.
- Idziemy po krajowe! - Tak!
Gratulacje.
Dobra robota.
Dzięki, trenerze.
Wiem, że miał pan z tym coś wspólnego.
Reprezentacja mówi, że wciąż jest brany pod uwagę.
To świetne wieści.
Tak się cieszę.
Dziękujemy za wsparcie. Proszę jeszcze raz
o oklaski dla Mustangów!
Idę pod prysznic.
Okej. Kocham cię.
Na razie.
Dziękuję.
Wciąż jesteśmy w grze.
Widzę.
Stary, myślałem o tym, co mówiłeś o dwudziestu dwóch i dwóch godzinach.
Dzięki, że mi o tym przypomniałeś.
Porozmawiam z Musą.
Nie ma za co.
A tak w ogóle, odchodzę.
Hej.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK