Cześć, nazywam się Armond Collins
i idę na Uniwersytet Południowej Kalifornii.
17 LAT
SKRZYDŁOWY 11 ZBIÓREK NA MECZ
Nazywam się Tyriq Williams i będę grał na Uniwersytecie Wirginii.
17 LAT
21 PUNKTÓW NA MECZ
Nazywam się R... Ramel Evans
i będę... grał dla CBA...
w Chinach.
PEKIN
16 LAT
18 PUNKTÓW NA MECZ
Hej, co tam? Jestem Deandre Wright.
Może pójdę na Uniwersytet Teksański. Albo na Georgetown.
Albo Uniwersytet Stanowy Indiana.
Dam wam znać.
Wiecie, kim jestem?
Puszczajcie mnie, proszę!
Tak nie można.
Zostawcie mnie!
Puszczajcie!
Puśćcie mnie. Puszczajcie!
17 LAT
27 PUNKTÓW NA MECZ 8 ASYST
Crys, wszystko w porządku?
Już nawet nie wiem, co to znaczy.
Kumam.
Zeszłej nocy Phil, Drew i Musa wydali oświadczenie.
Słyszałam.
Są moimi zbirami.
Wiesz, że jesteście durni?
Tego bym nie powiedział, ale na pewno nie jesteśmy mądrzy.
Dzięki postowi na Insta zrobiłaś się sławna.
Milion odsłon, bo powiedziałaś, co i jak.
Wszyscy zachowują się tak, jakby spotkał mnie jakiś drobiazg.
To nie jest drobiazg.
I nigdy nie był.
Gramy dziś mecz w ramach prac społecznych.
Zorganizowali to trener Ike i Meg, poprzez jej program Swagger DMV.
Szkoła tego nie kontroluje, więc mogę zagrać.
O ile nie zakażą nam wszystkim reprezentowania Cedar Cove,
to może być nasz ostatni wspólny mecz.
A co z kwestiami prawnymi?
Mama zainicjowała akcję pisania listów do prokuratury.
A Gladiator Sneakers zatrudniło nam świetną prawniczkę.
Próbuję się tym wszystkim nie stresować.
To dobrze, Jace.
Muszę lecieć.
À propos sławy, widziałam w sieci twoją sekstaśmę.
Filmik z pocałunkiem?
To już stare dzieje.
Złamała ci serce czy coś?
Gdybym chciał, by ktoś złamał mi serce, wiem, gdzie się zgłosić.
Co to niby ma znaczyć?
Że niby co?
To ty powiedziałeś po drugiej klasie, że potrzebujesz przestrzeni.
Powiedziałem to, bo ty powiedziałaś, że potrzebujesz czasu,
żeby skupić się na grze.
Ale cieszę się, że tak świetnie ci się układa z...
- Roderickiem. - Właśnie.
Sporo się ostatnio działo,
więc postanowiliśmy zrobić sobie przerwę.
Sporo się wokół nas dzieje.
Nie każdy sobie z tym radzi.
Daj czadu, dobra?
Zawsze.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Trenerze. - Cześć, Mus.
Wskakuj do autokaru.
Dziękuję.
Omawialiśmy to z tatą.
Nie chcemy, żebyś jechał.
Nieważne, czy szkoła się zgodziła.
To moja drużyna.
Właśnie teraz powinienem stać u ich boku.
Grają mecz pokazowy w więzieniu.
Do końca tygodnia niektórzy z nich mogą tam trafić.
- To poprawczak. - To tonący statek.
Odpowiedź brzmi: nie.
Autokar rusza za 10 minut.
Rozmawialiśmy o tym.
To bez sensu.
Nie podoba mi się ta grupa.
- Ta grupa to moi przyjaciele. - To też mi się nie podoba.
To twój problem.
Ja zamierzam zagrać.
Nie podpisałam zgody i nie zamierzam tego robić.
Co za bzdura.
W jaki sposób stać nas na prawnika?
Nie stać nas.
Wziął to na siebie Alonzo z Gladiator Sneakers.
Prosił tylko o dyskrecję.
Hej, mamo.
Wszystko będzie dobrze.
Tak. To prawda.
Słusznie zostałeś w domu.
Czasem musisz robić to, co najlepsze dla drużyny.
Ale czasem musisz zadbać o siebie.
Co tam, ziomek?
Reszta zrezygnowała albo nie odpisała.
Mamy pięciu starterów.
Mówiliśmy, że tam pojedziemy,
ale czy jesteśmy pewni, że to dobry moment?
To konieczne.
Nie wiem, co myśleć.
Może dzieciaki tego potrzebują.
Z całym szacunkiem, wiem, czego potrzebuje mój dzieciak.
Zróbmy to.
Okej.
Hej, czekajcie.
Jak tam?
Siema, Royale.
Dobra.
Nasz dyrektor sportowy nie jest moim fanem.
Potrzebujesz chusteczki?
Nie będę płakał, ale może mnie wylać.
Nie tęskniłbym za współpracą z nim,
ale żałowałbym tej dużej chaty, którą nam załatwił.
Ja też.
ZAKŁAD DLA NIELETNICH
Doceniamy waszą wizytę.
Musimy tylko pozwolić Betty robić swoje. Szukaj.
Chodź. Szukaj.
Dawaj.
- Chwila, znam pana. - Hej.
- Pan Carlos. Phil Marksby. - Miło cię poznać.
Miło mi.
- Dzień dobry. Jace Carson. - Co tam, bracie?
- W porządku. - Co tam, stary?
Co tam, Ikey?
Kiedy cię ostatnio widziałem, sięgałeś mi do kolan.
Co tam u rodzinki?
- Wszystko dobrze. - Świetnie.
Poznajcie Johna Carlosa.
Grał na olimpiadzie w 1968 roku.
Chcę, żebyście na to spojrzeli.
Ten człowiek jest dla wielu z nas bohaterem.
Lewa pięść w górze podczas hymnu narodowego.
Kochał swój kraj na tyle, by rzucić mu wyzwanie.
Przedstawcie się.
- Naim Rahaim. - Witaj, bracie.
Musa Rahaim. To zaszczyt.
- Drew Murphy. - Dobra, bracie.
- Royale Hughes. - Miło cię poznać.
Nick Mendez. Dziękuję za wszystko.
- Megan Bailey. - Dzięki, trenerko.
No dobra. A teraz zadam wam pytanie.
Największa instytucja zajmująca się zdrowiem psychicznym w USA?
Tak, Phil.
- Więzienia. - Zgadza się.
Więzienia. Areszty. Poprawczaki.
W tym kraju większość osób z chorobami psychicznymi siedzi za kratami.
Osadzamy też w więzieniach więcej osób niż w jakimkolwiek innym kraju na świecie.
A obecnie
w więzieniach i zakładach w tym kraju przebywa więcej czarnych,
niż było czarnych niewolników przed wojną secesyjną.
System więziennictwa stał się nową plantacją.
Wygląda wam to na problem?
- Tak. - Absolutnie.
Ci młodzi ludzie,
z którymi dziś zagracie,
mają wam podobno skopać tyłki.
Chcę, żebyście pomyśleli o tym samym
i spróbowali skopać im tyłki.
Dobra?
Pamiętajcie dziś o tym, kiedy będziecie zaczynać dziś mecz:
zwycięzcy wykuwają się na boisku.
Mistrzowie wykuwają się poza boiskiem.
- Dziękujemy. - Tak jest.
A teraz oddamy głos sierżantce Hampton.
- Witajcie. - Dzień dobry.
W Zakładzie dla Nieletnich w Maryland przebywają więźniowie
w wieku od 13 do 17 lat.
Żadna z osób, z którymi się spotkacie, nie ma broni,
zetkniecie się jedynie z młodymi ludźmi,
którzy dobrze się sprawowali.
Podzielę was na grupy i odwiedzicie różne klasy.
Jak wspominał pan Carlos,
chcemy, by nasza młodzież mogła kiedyś pójść na studia,
więc zachęcamy was do wchodzenia w interakcje.
- Dobrze? - Tak.
- Dziękujemy. - Zapraszam.
Dziękujemy.
Phil Marksby, Musa Rahaim, Drew Murphy
i Jace Carson weszli na największą scenę, jaką znaleźli,
i jednym płynnym ruchem ośmieszyli Cedar Cove.
Czterech naszych starterów może trafić do więzienia lub na warunkowe.
A ty, przyjacielu, ponosisz za to w dużej mierze odpowiedzialność.
Co ja mam z tym wspólnego?
Przekonałeś radę, by zatrudnili Ike'a.
Gdyby świecił przykładem,
do tego wszystkiego by nie doszło.
Czyli można przyjąć,
że rozważasz wady i zalety zwolnienia go.
Ta instytucja jest ważniejsza od dzieciaków.
Nic nie jest od nich ważniejsze.
Ta instytucja jest ważniejsza od tych czterech dzieciaków.
Zakładam, że musisz też ratować innych.
Zarząd Marylandzkiej Zjednoczonej Rady Sportowej
powinien to poprowadzić.
Obaj wiemy, jacy są restrykcyjni.
I jak ograniczają swoich sportowców.
Jeśli Cedar Cove wydali Czwórkę z Cedar Cove, jak ich nazywają,
jeśli Gladiator wycofa mecenat,
to będzie kiepski PR dla nas obu. Ale...
Proponujesz, żebyśmy pozwolili, by to MUA byli tymi złymi.
Analizują serię wydarzeń, orzekają w sprawie przyszłości,
a my po prostu ich słuchamy?
Myślę, że postępowanie zgodnie z ich konserwatywnymi zaleceniami
może być lepszą metodą.
Myślałem, że sprzyjasz zawodnikom Swagger.
Owszem, zdecydowanie.
Ale jak mówiłeś, mamy też innych do ratowania.
„Co dzieje się z odroczonym marzeniem?
Czy wysycha jak rodzynka na słońcu?
Czy jątrzy się jak rana?
Czy cuchnie jak zgniłe mięso?
A może kruszy się i zastyga... Jak lepki cukierek?
Może po prostu zapada się jak ciężki ładunek.
A może wybucha?”.
Co Langston Hughes chce przekazać tym wierszem?
Jeśli ludzie nie dostają szans na poukładanie sobie życia,
ich marzenia mogą zniknąć.
A kiedy twoje marzenia znikają, życie może ci się porąbać.
Ty już jesteś porąbany.
Spokój.
Dziękuję.
Zauważyłam, że jeden z naszych gości nieźle zna Langstona Hughesa.
Mam rację?
Przepraszam. Tak.
Matka czytała mi jego wiersze,
kiedy... siedziała w więzieniu.
Jeśli mogę spytać, jak długo siedziała w więzieniu?
Dwa lata.
Pamiętasz jakieś fragmenty któregoś z wierszy?
- Chyba tak. - Chętnie posłuchamy.
Dołącz do nas.
„Cóż, synu, powiem ci:
Życie nie było dla mnie jak kryształowe schody.
Zdarzały się gwoździe...
i drzazgi,
wyrwane deski,
miejsca bez wykładziny.
Ale przez cały czas
wspinałem się dalej,
pokonywałem kolejne stopnie...
...i skręcałem,
a czasem wspinałem się w ciemności,
w miejscach, gdzie nie było światła”.
„Więc, chłopcze, nie zawracaj.
Nie przystawaj na tych schodach,
bo jest ci dość ciężko.
Nie waż się spadać...
Bo ja wciąż wchodzę, kochanie.
Wciąż się wspinam,
a dla mnie życie nie było jak kryształowe schody”.
Dobra robota. Dziękuję.
Nasi uczniowie to przyszli naukowcy.
Będą zajmowali się ogrodnictwem, energią słoneczną,
a w tym semestrze pracują z pszczołami, by zrozumieć, jak pszczoły pomagają Ziemi.
Niesamowite.
Najskuteczniej deeskalują tu przemoc zajęcia, które proponujemy.
Mogę? Byłem jego trenerem.
- Jak tam, trenerze? - Dobrze cię widzieć, Vince.
- Co tam, Drew? - Dobrze cię widzieć, Vince.
Hej.
Próbowałem cię łapać.
Przepraszam. Wiem.
Dlatego musicie podważać tezy, a nie atakować osoby.
Mamy dziś gości z Cedar Cove Prep.
Powitajmy ich.
Hej.
To który z was jest gwiazdą klubu dyskusyjnego?
- Gwiazdą? - To chyba Royale.
To dla nas rzadka okazja. To nasz klub dyskusyjny
i rzadko mamy okazję dyskutować z kimś o takiej renomie.
Chwila, to chyba jakieś nieporozumienie.
Dopiero dołączyłem do klubu i byłem zmiennikiem,
ale ktoś odszedł, więc zostałem mówcą.
- Ale to chyba nie... - W Cedar Cove nawet zmiennik to elita.
Byłoby wspaniale, gdybyś podyskutował z kimś od nas.
Co ty na to, Cedar Cove?
On chyba nie prosi.
Tak.
Dobra. Dostałeś materiały, żeby się przygotować.
Temat dyskusji to:
Dzień Niepodległości USA powinien upamiętniać 1 stycznia 1863 roku,
dzień podpisania Proklamacji Emancypacji.
Royale Hughes wybrał obronę tezy.
Royale, oddaję ci głos.
Dzień Niepodległości USA powinniśmy obchodzić w rocznicę 1 stycznia 1863 roku,
gdy podpisano Proklamację Emancypacji.
Według Biblioteki Kongresu
4 lipca 1776 roku Deklaracja Niepodległości przypieczętowała
oddzielenie kolonii od Wielkiej Brytanii.
Dekret brzmiał: „Wszyscy ludzie są równi”.
Jednak nie wszyscy mężczyźni i kobiety mieli równość zagwarantowaną w prawie.
Według Archiwum Narodowego 1 stycznia 1863 roku
ogłoszono Proklamację Emancypacji.
Tysiące niewolników uzyskały wolność w niesprawiedliwym społeczeństwie,
gdzie mówiono nam, że ledwo jesteśmy ludźmi.
Afroamerykanie opuścili plantacje
i porzucili „właścicieli niewolników”.
Pittsburgh Courier donosi, że doszło do prawnej emancypacji.
Ale nadal źle nas traktowano, odmawiano nam praw.
Odmawiano nam nawet informacji o tym, że jesteśmy wolni.
Nie obchodzimy jednak tego dnia dlatego, że emancypacja została urzeczywistniona.
Obchodzimy go, bo została wreszcie proklamowana.
Dziękuję.
Marcus Johnson.
Gdy w przyszłym miesiącu wyjdę na wolność, to będzie słodko-gorzka chwila.
Nie będę musiał siedzieć obok Gary'ego i mierzyć się z jego nieświeżym oddechem.
Ale mój brat... jest w tym zakładzie.
Dosłownie. Mój biologiczny brat siedzi w tym miejscu.
Wypuszczą mnie za dobre sprawowanie.
Jego nie.
Gdy wrócę do domu, matka mnie uściska.
Ale w jej sercu będzie dziura,
bo jej drugi syn nie przekroczy progu.
Gdy proklamowano naszą tak zwaną emancypację,
tysiącom Afroamerykanów o tym nie powiedziano.
Nawet się o tym nie dowiedzieli. To było celowe.
A 19 czerwca 1865 roku, dwa i pół roku po proklamowaniu emancypacji,
zniewoleni Afrykanie z Teksasu usłyszeli o wolności po raz pierwszy.
Mój oponent słusznie zauważa, że choć USA uwolniły się od rządów brytyjskich w 1776,
nie całe Stany stały się wolne.
Zaprzecza sam sobie, sugerując, że Proklamacja
stanowi część naszej niepodległości,
choć wie, że wielu z nas zostało jej pozbawionych.
Czy to nie jest dokładnie tak, jak ze mną i moim bratem?
Dopóki mój braciszek pozostanie w tym miejscu...
nie będę w pełni wolny.
A dopóki czarni Amerykanie dowiedzieli się o tym 19 czerwca, też nie byli wolni.
To jest data uzyskania przez nas prawdziwej niepodległości.
Bo nie możemy proklamować wolności, dopóki wszyscy jej nie proklamujemy.
Dziękuję.
Dobrze, dobrze. Cisza, proszę.
Widzę, że niektórzy uważacie, że Marcus wygrał.
Tak jest.
Jak to w życiu bywa, nie chodzi tylko o pasję.
Niezbędna jest też dyscyplina.
Trzeba być przygotowanym i znać zasady.
Marcus, powołałeś się na jakieś badania?
Powołałem się na siebie.
Więc nie przywołałeś badań dostępnych w materiałach?
Słowa: „nie możemy proklamować wolności, dopóki wszyscy jej nie proklamujemy”.
Kogo cytowałeś?
Marcusa Johnsona.
Przepraszam, panie Miller, uważam, że Marcus był świetny.
Jest świetny. Jest.
A mimo to dyskusję wygrywa Royale Hughes.
Dziękuję Camdenowi i Margarite za zaproszenie.
Zrobiliśmy w Cedar Cove ogromne postępy.
Mamy dwoje afroamerykańskich nauczycieli
i po jednym nauczycielu o pochodzeniu latynoamerykańskim i azjatyckim.
Afroamerykanin jest dyrektorem sportowym,
Afroamerykanin jest trenerem koszykówki
i Afroamerykanka zajmuje się różnorodnością i inkluzywnością.
Gdy moja córka zaczynała, nie mieliśmy ani jednego Afroamerykanina.
Nie mieliśmy nawet hiszpańskojęzycznego nauczyciela hiszpańskiego.
Musimy dalej być liderami, dla naszych dzieci i całej społeczności.
Niestety oznacza to, że musimy pomówić o czterech koszykarzach,
którzy przyznali się do przestępstwa.
Czwórka z Cedar Cove.
Chwila, Nino. Oni nie handlowali narkotykami.
Jeśli dobrze rozumiem,
mieli po 14 lat i bronili wykorzystywanej młodej kobiety.
Zaatakowali go w zaułku.
Prawie zatłukli go na śmierć,
a Jenna Carson chce, żebyśmy pisali listy w ich imieniu.
Widzieliście to nagranie? Jest przerażające. Co...
Już wiem, dlaczego jestem zawsze zbyt zajęta, by tu przychodzić.
Nic nie wiecie o moim synu.
Nikt nie chciał cię obrazić, Jenno. Po prostu swobodnie rozmawialiśmy.
Chciałabym móc z wami swobodnie rozmawiać, bogaci pozerzy.
Jace Carson ma doskonałe oceny.
Chodzi na treningi po lekcjach, po treningach dalej trenuje,
a potem musi się uczyć.
Jest dobrym człowiekiem nie tylko ze względu na etykę pracy.
Ma dobre serce.
Kocha swoich przyjaciół.
Nie macie zielonego pojęcia, przez co przeszedł, żeby tu dotrzeć.
Możecie rozmawiać o jego drużynie, ile tylko chcecie.
Możecie o nim rozmawiać, ile chcecie. Możecie rozmawiać o mnie.
A skoro już przy tym jesteście, napuszeni bracia i siostry,
pocałujcie mnie w moją czarną dupę.
Jenno, zaczekaj. Czekaj.
- Zaczekaj, Jenno. Chwila. - Nie musiała tego mówić.
Czekaj.
Nie jesteś od nich lepszy.
Chwila. Siostro, nie musisz się tak wściekać.
Słucham?
Wszyscy chcemy jak najlepiej dla naszych dzieci.
Możesz mi nie wierzyć, ale zależy mi na wszystkich tych dzieciakach.
Zależy mi na twoim dzieciaku.
Dobrze traktował mojego syna. Opiekował się CJ'em.
Dziękuję. Doceniam to.
Tak.
Niestety ze względu na to, co się wydarzyło,
nie sądzę, żeby w Cedar Cove wszystko ułożyło się po jego myśli.
Ale jeśli pozwolisz mi wykonać parę telefonów,
spróbuję pomóc mu trafić do miejsca, które będzie dla niego dobre.
Cześć, babciu.
Wysłałaś trenerowi filmik z moimi wyczynami?
Shaun podłożył do niego muzykę?
Żadnych przekleństw, tak? Nie chcę ich w moim filmiku.
Tak jest.
Będę uważał na słownictwo.
Po dzisiejszym meczu
będę mógł mu powiedzieć, że pokonałem Swagger.
Dobra. Też cię kocham.
Gotowi, żeby wyskoczyć z kasy?
Stary, skopiemy wam tyłki.
Postaw na to kasę.
Stawiam torebkę czipsów i paczkę Oreo, że przegracie.
Nie, stary.
Załóżmy się o tydzień rozmów telefonicznych.
Jeśli wygramy, prześlecie mi równowartość na konto.
Jeśli to wy wygracie, zrobię to samo.
Dobra.
Za... załatwione.
A ty co myślisz?
Jest pięknie.
Będzie padać.
Jest słonecznie, stary.
Kocham deszcz. Wszystko oczyszcza, a my możemy zacząć od nowa.
Miło było cię poznać, Nico.
Przy ostatnich paru szkołach trenerzy zamieniali się z panem Carlosem.
To znaczy?
Trenerzy przejmowali MYF, a pan Carlos przejmował gości.
Dzięki temu moje chłopaki mogą popracować z kimś innym.
A Swagger mogłoby trenować
z prawdziwą legendą.
Zróbmy to.
- Tak jest, bracie. - Dobra.
Dawaj, Ikey.
- Gotowi? - Będzie się działo.
Okej.
Wycofanie.
- Co tam? - Dobrze cię widzieć.
Hej, Vince.
Bracia.
- Siema. Dobrze cię widzieć. - Dobrze cię widzieć.
Jak tam, ziomek?
- Co tam, Vince? - Dorwę cię, ziom.
Zobaczymy.
Joł, Mus.
Robi się. Dawaj.
To zbyt proste.
Stary, czekałem na to cały tydzień.
Tak?
Jace Carson.
Deandre Wright.
Ile to już?
Ze trzy lata, odkąd graliśmy razem w ABO?
Coś takiego. Byłeś drugim najlepszym zawodnikiem.
Nieźle.
Idę po ciebie.
Jestem tu.
Dobra.
- Gotowy? - Urodziłem się taki.
- Czarne koszulki tu. - Dawajcie!
Białe tu.
Obyście byli gotowi.
- Szykuj się. - Dawaj.
Obrona!
Jestem inny, Jace.
Wiesz o tym. Wiesz.
Dawaj. Nasza piłka.
- Chodź, braciszku. - Komunikacja!
Przepraszam.
- Uwaga na swing. - Dorwij go!
Bierz go.
Jace, dawaj.
Słuchaj, za mało ważysz.
Piłka.
Komunikujcie się.
- Dawaj, Vince! - Naprzód!
Dawaj.
Dawajcie.
Mój błąd.
Tak jest.
Rzut.
Hej. Rozmawiajcie ze sobą.
Wiesz, co jest dobre w tym miejscu?
- Co? - Odzyskałem dawny numer.
Pokaż.
Dawaj!
Zaraz zgarnę kasę z zakładów.
Dawajcie. Podaj do wyższego!
- Podanie. - Dawaj.
Dawajcie, chłopaki!
Naprzód!
Ruchy, ruchy!
GOSPODARZE - GOŚCIE
Popracujcie nad obroną. Lepsza obrona.
Hej, joł! Podanie.
- Dawaj. - Tu jestem.
- Uwaga na 21! - No już! Energia!
Pilnujcie 21!
Prawdziwy „Mój Błąd” wymiata!
Nie traćcie koncentracji.
Hej, obrona!
Pięć sekund!
Drew, czekaj.
- Hej, tutaj. - Obrona.
Tuta! Obrona!
- Cofnij. - Masz!
- Tak jest! - Udało się.
Swagger wygrywa.
Obiecaliśmy panu widowisko.
Świetna robota, mały. Dobra.
Tak jest.
- Tak. - Tak.
Dobra robota.
Tak jest, 21.
Co my robimy?
To miała być deklaracja!
Co za bzdury!
- Hej. Wyluzuj. - To była nasza szansa!
- Nasza szansa. - Cholera.
Wyluzujcie. Ogarnę go.
- Czego? Cofnijcie się. - Wyluzuj. To moje ziomki.
- To moi bracia. - Wyluzuj.
Szliśmy ramię w ramię. Wymiatasz.
- Spoko, ziom. - Dobra.
Wszystko git. Jesteśmy z wami.
Dawaj.
Chłopaki, to był fantastyczny weekend.
Zagraliście kapitalny mecz.
Nauka, która z tego płynie, jest taka: osadzeni czy nie,
jesteśmy jednością.
Jesteśmy wolni w naszych umysłach i sercach.
Pytali, czemu nie robię zdjęć z pięścią w górze.
To dlatego, że sam jestem pięścią.
Przekazuję wam to,
każdemu z was, tu zgromadzonych.
Jesteście pięścią. Kroczcie dumnie przed siebie.
Pamiętajcie, pięść to zjednoczenie. Wspólnota. Dziękuję.
Pięści w górę.
Dobra. Robimy to? Tego chcemy?
- Dawaj. - Dawaj, Mus.
Spoko, robi się. Słuchajcie.
Mam teksty mocne jak kraty
Trzymają nas tu Na czarnych i brązowych baty
Wykorzystują młodych mężczyzn W łańcuchach ciała
Ale mój mózg biega wolno
Big Ben odmierza czas
Jak wyjdę Wpływy pójdą w las
Zarobię z milion Podniosę poprzeczkę
Dyktujemy trendy Milion przyjdzie tędy
A na razie Poskładam rymy na pełnym gazie
Jestem z braćmi
Allah z nami, wymiatamy A jeszcze w kosza gramy
Praktykujemy naukę zen
Medytujemy, nie hejtujemy Pytań nie zadajemy
Znów ruszymy dumnym krokiem
- Znów ruszymy dumnym krokiem - Chwila.
Zapodajcie bit.
Ach, ach
Dziś dostałem list Wypełnił mi radością serce
Trzy kilogramy Waży mój skarb mały
Myślałem, że znam szczęście A jednak wcale nie
Bóg dał mi syna Moje życie się zaczyna
Będę kroczył prostą ścieżką
Styl MJ'a, smooth criminal
Wykorzystam swoją szansę
Skupię się na celu Przysięgam, przyjacielu
Tiffany, mów. Jak tam sytuacja?
Mówiłam, że zadzwonię, kiedy skończymy. Mamy przerwę.
Dobra, ale co mówi zarząd?
Rozumiecie, że kiedy Crystal Jarrett wrzuciła relację na żywo na Insta,
obejrzał ją milion osób, prawda? Milion.
Nie mówiąc o tym, ile osób oglądało mecz z Hilltop Central.
Pojawiła się masa czarnych uczniów z całego DMV.
Prokuraturę okręgową zasypały listy z wyrazami wsparcia
dla Jace'a Carsona i jego kumpli.
Nie chcecie chyba stanąć po złej stronie, prawda?
Dr Emory Lawson uważa, że się zgadzacie.
Bezpieczniej, żeby tak myślał.
Tiff, znasz mnie, prawda?
Nie chcę przekraczać granic...
To tego nie rób. Kiedy będzie decyzja, dam ci znać.
Tiff...
Całkiem dobre.
Tak, bo nie jecie tego codziennie.
Właśnie. Dlatego mamy to.
- To sos Mumbo? - No pewnie.
Mieszasz trochę keczupu, sos barbecue, ostry sos i mus jabłkowy.
I bum... Mambo na pokładzie.
- Pogięło cię. - Nie.
- Nie wierzę. Czekajcie. - O tym mówię.
- Pogięło go. - Oszalał.
Trochę tego.
Nie zapominajmy o jabłkowym.
Joł.
Dobra, sprawdźmy.
- Tak. - Nie.
Joł, serio. Smakuje jak z knajpy.
- Joł! - Pokażcie.
Joł. Weźcie trochę tego.
On nie kłamał!
Vince Charles.
Trzymasz się jakoś?
Tak. Wiem, że pana zawiodłem.
Wszystkich zawiodłem.
Nie chciałem, żebyście mnie tu zobaczyli.
Vince, mam poczucie, że to ja cię zawiodłem.
Robiłem durne rzeczy, trenerze.
Byliśmy spłukani. Razem z...
Słuchaj, nie musisz mi niczego tłumaczyć.
- Okej? - Dobra.
Ile ci zostało?
Trzy miesiące.
Kiedy skończę osiemnaście lat, przeniosą mnie do Patuxent.
Tam posiedzę jeszcze rok.
Słuchaj. Nie zapominaj o swoim trenerze...
Dobra?
Będę do ciebie pisał, a ty lepiej mi odpisuj.
Dobra.
Słuchaj, Vince,
znam cię.
I nie jesteś swoim największym błędem.
Cholera, trenerze. To... To naprawdę wiele znaczy.
Cieszę się.
Dobra.
- Zostało mi z pół roku. - Spoko.
Już teraz wymiatasz,
ale możesz wykorzystać ten czas, żeby trenować, trenować i trenować.
- Kiedy stąd wyjdziesz... - Nie.
Koszykówka to przeszłość.
Kiepsko radzę sobie ze stresem.
Dziś całkiem nieźle poradziłeś sobie ze stresem.
Tamto? To była prościzna.
Nie rób sobie jaj.
Nazwał nas prościzną.
Słyszeliście o South Plains College?
To college w Teksasie. Robią tam całkiem niezłe rzeczy.
Kiedy wyjdę, chcą mi się przyjrzeć.
Pięknie. Gratulacje.
Dziękuję. Możecie szepnąć o mnie słówko?
Z takimi wyskokami i obroną? Masz moje słowo.
Hej, drużyno. Wpłacicie mi dolara na konto telefoniczne?
Zaczyna się.
Wiecznie o coś prosi.
Serio.
Postawiłem tydzień telefonów na ten mecz.
Nie mogę nie dzwonić przez tydzień.
Co to ma z nami wspólnego?
Wszystko. Jak to? To wszystko przez tę przegraną.
Spoko, stary, wpłacę ci trzy dolce.
Dzięki, D.
Hej, Vince, a jak z tobą?
Muszę sprawdzić, czy przelew od mamy już doszedł.
Sierżantko Hampton?
W teorii, gdyby gość chciał wpłacić pieniądze na czyjeś konto,
żeby osadzony mógł dzwonić, jest to dozwolone?
W teorii tak.
W drodze powrotnej goście mogą zahaczyć o księgowość.
Mam robaka w żarciu.
Kto to tutaj wrzucił? Co? Kto to zrobił?
D, wyluzuj.
- Przyniesiemy ci drugą tacę. - Straciłem apetyt.
Pewnie o to im chodziło.
- Chcą mnie zagłodzić po meczu. - Hej.
To jakaś pieprzona brednia.
- Hej! - Wyluzuj.
- Chodź. - Co?
- Siadaj. - Wiecznie mnie prowokują.
- Dlaczego? - Deandre, uspokój się.
Co... Puszczajcie mnie.
- Co wy robicie? - Joł! Co robicie?
- To nie jest konieczne. Puśćcie go. - To dla jego dobra.
- Co to ma być? - Jace, wystarczy!
O rany.
Nie pozwólcie, by wam to zrobili.
Jace, nie pozwól, by odebrali ci radość.
Jeśli uznają, że mogą... zrobią to!
Jestem na lekach od dwunastego roku życia.
Ale wciąż walczę.
Wciąż walczę!
Jace.
Nie chciałem, by ten dzień tak się kończył.
Chcę wam podziękować. Doceniam to, co zrobiliście.
Bardziej, niż sądzicie. Dziękuję.
Pokój po prawej, synu.
Tato.
Hej.
Ja...
Nie nosiłem kufi tak jak dawniej.
Zauważyłem. Ale nie musisz jej nosić, by być dobrym muzułmaninem.
Wiem. Po prostu...
Po wszystkim, co się wydarzyło...
Nie wiedziałem, w co wierzę.
Rozumiem to.
Mówiłeś... że jestem tu z jakiegoś powodu.
Tak.
Mówiłeś, że mogę coś zmienić.
A jeśli stracę wiarę?
Stracimy wszystko.
Chcę odmówić dua.
Ja też, synu.
Bismillah.
Chwalimy Cię, Allahu. Błagamy Cię, Allahu.
W porządku?
Chciałam poczuć deszcz.
Ruszajmy.
Halo?
Na pewno?
Chwila.
Okej, możesz mi to przesłać w wiadomości?
Dobra.
Właśnie rozmawiałem z Alonzo Powersem.
Rozmawiał z waszymi rodzicami i prokuratura nie postawi wam zarzutów.
Będą żądali prac społecznych,
ale nie czeka was odsiadka.
„Zarząd Marylandzkiej Zjednoczonej Rady Sportowej
zawiesza was i zakazuje dalszych działań koszykarskich”.
„Ale jeśli przeprosicie za swoje czyny...
zostaniecie natychmiast przywróceni”.
Jesteście wolni.
Wracajmy do domu.
Tak jest!
Pada deszcz! Niech to wszystko zmyje!
Niech to zmyje! Pada deszcz! Tak jest!
Okej, Nico. Chodźmy.
Tak jest!
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK