‪ในปี 1983
‪ได้เกิดประวัติศาสตร์ทางทีวีขึ้นมา ‪เมื่อไมเคิล แจ็กสันทำแบบนี้
‪มันกินเวลาแค่ 2,5 วินาที
‪แต่มันกลับทิ้งหมุดหมายวัฒนธรรมไว้อย่างถาวร
‪แต่เมื่อสามทศวรรษก่อน ‪ที่โรงละครอะพอลโลในฮาร์เลม
‪บิล เบลีย์ก็เคยเต้นท่าเดียวกันมาแล้ว
‪มันเป็นเรื่องปกติมาก
‪ท่าเต้นของมาดอนน่าในเอ็มวี ‪เพลง "โว้ก" ปี 1990 ของเธอ
‪ทำให้ทุกคนในทุกปาร์ตี้ต้องโพสท่าตาม
‪แต่ท่าโว้กอยู่ใน ‪วัฒนธรรมใต้ดินมานานหลายปีแล้ว
‪หลังจากไมลี่ย์ ไซรัสส่ายก้น ‪ในงานวีเอ็มเอเมื่อปี 2013
‪ทเวิร์กก็ถูกบัญญัติในพจนานุกรมออกซ์ฟอร์ด
‪แต่แร็ปเปอร์บิ๊กฟรีเดีย ‪เคยโยกบั้นท้ายในวิดีโอของเธอ
‪มาตั้งแต่สมัยที่ไมลี่ย์ยังคิดว่าเด็กผู้ชายเป็นเหา
‪วิดีโอนี้ทำให้เกิด ‪ท่าเต้นยอดนิยมที่สุดท่าหนึ่งในปี 2019
‪และช่วยให้ชาร์ลี ดีเมลิโอ ‪กลายเป็นดาวดังในติ๊กต็อก
‪แต่วัยรุ่นอีกคนหนึ่ง จาเลอาห์ ฮาร์มอน ‪เป็นผู้คิดค้นท่าเรเนเกดที่แท้จริง
‪และโพสต์วิดีโอนี้หลายสัปดาห์ก่อนหน้า
‪และแต่ละท่วงท่าในท่าเต้นนั้น ‪มีประวัติย้อนไปไกลกว่านั้นอีก
‪มีพื้นฐานจากการเต้นฮิปฮอป ‪สไตล์แอฟริกันที่มีอายุหลายทศวรรษ
‪หลักๆ การเต้นรำสังสรรค์คือการคิดแบบกลุ่ม
‪เราช่วยกันคิดว่า ‪อยากขยับตัวแบบไหนและลองเต้นดู
‪และสมัยนี้มันก็เกิดขึ้นมารวดเร็วกว่าแต่ก่อน
‪ท่าเต้นที่ฮอตที่สุดคืออะไร
‪มันมี "อัป" ของคาร์ดิ บี
‪พระเจ้า ฉันกับคริส ‪เป็นคนคิดท่านั่นแล้วมันก็กลายเป็นไวรัล
‪- นี้ไง ‪- "คอร์เว็ตต์ คอร์เว็ตต์"
‪"ลาฟฟี่ ทาฟฟี่"
‪เราเต้นเพลง "โอลด์ทาวน์โร้ด" ‪ตั้งนานก่อนที่มันจะดัง
‪- ใช่ ‪- ท่านี้ด้วย
‪ดูสบายๆ น่าสนุก
‪- "ล็อกอิต ล็อกอิต" ‪- "ฮิตเดอะควีน"
‪- เคาะกำแพง ‪- เหมือนเขย่า ปรบมือ
‪มันเหมือน "จูจูออน"
‪พูดง่ายๆ คือทุกเพลงฮิตในช่วงสองปีหลังนี้
‪จะมีชาเลนจ์เต้นเสมอ
‪ท่าเต้นทั้งหมดนี้มีคนเต้นหลายล้านคน
‪แต่กระแสท่าเต้นแต่ละครั้งทำเงินได้มากมหาศาล
‪ท่ามกลางวิดีโอเต้นของชาร์ลี ดีเมลิโอ
‪คุณจะเห็นเธอผ่อนคลาย ‪ในชุดนอนสุดพิเศษของดังกิ้น
‪และโพสท่ากับสินค้าดังกิ้นชิ้นอื่น
‪ซึ่งเป็นหนึ่งในหลายๆ แบรนด์ที่อยาก ‪จะเข้าถึงผู้ติดตามกว่า 117 ล้านคนของเธอ
‪โดยยอมจ่ายประมาณเลขหกหลักต่อโพสต์
‪และเกมฟอร์ตไนต์ก็ขายท่าเต้นจริงๆ
‪ผู้คนยอมจ่ายเงิน ‪ไม่กี่ดอลลาร์เพื่อส่วนเสริมแบบนี้
‪จนทำให้บริษัทมีกำไรเพิ่ม ‪หลายพันล้านดอลลาร์ต่อปี
‪มันมีความเหลื่อมล้ำที่ชัดเจนมาก
‪ระหว่างผู้ทำเงินรายใหญ่ ‪ที่ทำเงินจากเทรนด์การเต้น
‪กับคนอื่นๆ
‪แล้วอะไรทำให้การเต้นกลายเป็นกระแสล่ะ
‪และใครควรได้กำไรจากมัน
‪ผู้หญิงบางคนที่ไร้พันธะ ‪พบว่าการเต้นชาร์ลสตันเป็นการผ่อนคลาย
‪จากนี้ไปการเต้นรำ ‪และความสนุกจะเป็นสิ่งเดียวกัน
‪สำหรับทั้งชายและหญิง
‪อัลกอร์กับฉันจะเต้นมากาเรนากัน
‪ใครๆ ก็เต้นโซลจาบอย เต้นซูเปอร์แมน
‪พวกเขาเลือกสไตล์ของตัวเองและใส่ไม่มียั้ง
‪(เต้นหยุดโลก)
‪มนุษย์เป็นสัตว์ที่อ่อนแอมาก เราไม่ได้ว่องไวนัก
‪เราไม่ค่อยแข็งแรง และผิวของเราก็นุ่มมาก
‪สำหรับนักล่าแล้ว ‪เราดูเหมือนเหยื่ออันโอชะทีเดียว
‪ดังนั้นตามทฤษฎีวิวัฒนาการหนึ่ง ‪เราได้เรียนรู้กลยุทธขึ้นมา
‪ด้วยการยืนด้วยกันและขยับตัวไปพร้อมกัน
‪เราทำให้ตัวเองดูเหมือนสัตว์ร้าย ‪ที่ตัวใหญ่กว่ามากและไล่นักล่าไปได้
‪พูดอีกอย่างก็คือ
‪เราอาจเริ่มเต้นพร้อมกันเพื่อความอยู่รอด
‪มันฝังลึกอยู่ในตัวเรา
‪ถ้ามีคนสองคนนั่งเก้าอี้โยกข้างกัน
‪พวกเขาจะเริ่มขยับตัวไปพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว
‪และเมื่อเราขยับตัวพร้อมกัน ‪ร่างกายเราก็จะหลั่งเอ็นดอร์ฟินออกมา
‪ซึ่งกระตุ้นให้เรา ‪เต้นมากขึ้นอีกเพื่อจะขู่ให้ศัตรูกลัว
‪เพื่อสักการะเทพ เพื่อฉลอง ‪เพื่อไว้อาลัย และเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ในชุมชน
‪แต่การที่คนแปลกหน้า ‪มาขยับตัวไปพร้อมกันน่ะเหรอ
‪นั่นเป็นปรากฏการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน
‪กระแสท่าเต้นมีวงจรชีวิตที่น่าทึ่ง
‪ซึ่งแบ่งออกเป็นหลายสัดหลายส่วน
‪(ขั้นที่หนึ่ง)
‪มันมักจะมีสังคมที่เป็นต้นกำเนิด
‪คิดขึ้นมาว่า "เฮ่ ถ้าเราเต้นท่านี้ล่ะ"
‪แล้วท่าเต้นนั้นก็ถูกแชร์ออกไป ‪ส่วนมากจะในพื้นที่ท้องถิ่น
‪ในกรณีของกระแสท่าเต้น ‪ครั้งแรกของโลกที่ยังถกเถียงกันนั้น
‪น่าจะเกิดขึ้นที่หมู่บ้านบนเขาในออสเตรีย
‪"วอลต์เซน" ในภาษาเยอรมันแปลว่า "หมุน"
‪เป็นการจับคู่หมุนและขยับตัว ‪พร้อมกันเป็นวงกลมไปรอบๆ ห้อง
‪มันแตกต่างมากจากการเต้นรำ ‪ที่เป็นที่นิยมในราชสำนักยุโรป
‪ซึ่งเป็นท่าเต้นที่มีรายละเอียด ยาก และเข้มงวด
‪ไล่ตั้งแต่ต้องมองไปที่ไหน ไปจนถึงสีหน้า
‪ผู้ชายกับผู้หญิงจะแตะตัวกัน ‪โดยเว้นระยะหนึ่งช่วงแขน
‪แต่วอลซ์จะแนบชิดกว่า ‪ผ่อนคลายกว่า และเร็วกว่า
‪บางครั้งผู้หญิงจะยกกระโปรงขึ้นเล็กน้อย
‪เผยข้อเท้าให้ชวนวาบหวิวด้วย
‪แต่การเต้นที่น่าทึ่งแบบนี้ ‪ก็ไม่อาจกลายเป็นกระแสได้
‪เว้นแต่มันจะหาทางเผยแพร่ออกไป
‪มีทฤษฎีหนึ่งอ้างว่า ‪คุณต้องขอบคุณนโปเลียน โบนาปาร์ต
‪ซึ่งนำกองทัพรุกรานทั่วยุโรปในช่วงต้นปี 1800
‪พร้อมกับนำพาวอลซ์ไปด้วย
‪นโปเลียนไม่เคยรุกรานอังกฤษ
‪แต่วอลซ์รุกราน
‪แล้วมันก็ออกเรือข้าม ‪มหาสมุทรแอตแลนติกไปยังสหรัฐอเมริกา
‪แต่นั่นเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของเรื่องราว
‪แล้วมันจะมีส่วนที่แทบจะหลีกเลี่ยงไม่ได้
‪นั่นคือจะมีคนที่เกลียดชังมัน
‪(ขั้นที่สาม)
‪หนังสือสอนมารยาทหญิง ‪ในอเมริกาฉบับปี 1840 ได้กล่าวถึงวอลซ์ว่า
‪"มันมีบางสิ่งในความชิดใกล้ของคน
‪ทัศนคติ และการเคลื่อนไหว
‪ซึ่งเป็นปฏิปักษ์กับความอ่อนช้อยของสตรี"
‪บ้างก็เตือนว่ามัน ‪สามารถกระตุ้น "อารมณ์รุนแรง"
‪"ความปั่นป่วน" "อาการกระสับกระส่าย"
‪และ "ทำลายคนหนุ่มสาว ‪ยิ่งกว่าความชั่วร้ายทั้งหลาย
‪ซึ่งระบุในคำเทศนา
‪แต่...
‪แต่คนเราปฏิเสธการเต้นรำ ผู้คนต้องเต้น
‪นำเราไปสู่ขั้นตอนสุดท้าย
‪กระแสการเต้นวอลซ์ ‪คงอยู่นานเกือบๆ สองศตวรรษ
‪สร้างอาชีพให้นักแต่งเพลงบางคนอย่าง
‪โยฮัน สเตราส์
‪กับเพลงวอลซ์ยอดฮิตของเขา "เดอะบลูดานูบ"
‪ซึ่งน่าจะมีคนโยกย้ายไปตามเพลงวอลซ์เพลงนี้
‪มากกว่าเพลงไหนๆ
‪แต่ในปัจจุบันวอลซ์คงจะกลับมาเป็นกระแสได้ยาก
‪ส่วนใหญ่ก็เพราะว่ามันล้นกรอบมือถือ
‪มุกตลกที่คนชอบล้อการเต้นในติ๊กต็อก
‪ก็คือมันดูเหมือนคุณกำลังกำกับสัญญาณจราจร
‪เพราะมันมักจะใช้ร่างกายส่วนบน ‪และมีการเคลื่อนไหวที่เป็นเหลี่ยมมุม
‪ดังนั้นพวกเขาก็จะอยู่ในกรอบ ‪และมีศูนย์กลางความสนใจก็คือใบหน้าคุณ
‪ถ้าคุณถามชาร์ลี ดีเมลิโอ
‪เธอจะบอกว่าการแสดงสีหน้า ‪คือกุญแจสำคัญอันดับหนึ่ง
‪ในการสร้างคลิปที่ดี
‪คนชอบสีหน้าที่ดูเหมือนการ์ตูนแบบนั้น
‪ดาวติ๊กต็อกรู้วิธีทำหน้ายู่
‪กัดลิ้นแบบเจ้าเล่ห์ และหน้า "ไม่ดีกว่า"
‪ขณะที่เต้นท่าทางอันว่องไวไปด้วย
‪และวงจรชีวิตของ ‪กระแสท่าเต้นก็เร่งความเร็วขึ้นด้วย
‪ก่อนอื่น คุณต้องคิดค้นท่าเต้น
‪วันนึงฉันเกิดเบื่อๆ ขึ้นมาตอนนั่งรถเมล์กลับบ้าน
‪แล้วก็แบบ "เพลงนี้เจ๋งดีนะ ‪คิดท่าเต้นให้มันดีกว่า"
‪แล้วคุณก็แชร์ให้คนอื่นดู
‪คุณอาจจะโพสต์ลงใน ‪ดั๊บสแมช คู่แข่งของติ๊กต็อก
‪ดั๊บสแมชมาก่อน
‪ฉันว่าครีเอเตอร์ผิวดำเล่นดั๊บสแมชกันหมดนะคะ
‪แล้วพอคุณโพสต์ลงไป เพื่อนคุณก็เริ่มทำตาม
‪ซึ่งมันรู้สึกดีมาก แล้วก็น่าทึ่งมากที่
‪เพื่อนของเพื่อนคุณก็เริ่มเต้นตาม
‪แล้วก็คนนึงไปโพสต์ลงติ๊กต็อก
‪แล้วจู่ๆ ดาวติ๊กต็อกก็มาเต้นท่าที่คุณคิด
‪คุณยังแทบไม่อยากจะเชื่อเลย
‪แล้วก่อนที่คุณจะทันรู้ตัว ‪ก็มีคนหลายพันคนเต้นตาม
‪ท่าเต้นฉันกลายเป็นไวรัลไปแล้ว!
‪อินฟลูเอนเซอร์รายใหญ่คนอื่นๆ ‪ก็โดดเข้ามาในกระแสนี้
‪และตอนนี้ก็มียูทูเบอร์ทำคลิปสอนเต้นท่านั้นๆ
‪ขณะเดียวกัน ยอดผู้ติดตาม ‪ของดาวติ๊กต็อกคนนั้นก็พุ่งกระฉูด
‪และผู้ติดตามจำนวนมากแบบนั้นคืออำนาจ
‪เพราะตอนนี้ ค่ายเพลง ‪อาจจะอยากปั้นพวกเขาเป็นป๊อปสตาร์คนใหม่
‪และรายการทีวีระดับประเทศ ‪ก็เชิญพวกเขามาโปรโมตเพลง
‪และแขกรับเชิญของเราวันนี้ แอดดิสัน เรครับ
‪และมาสาธิตท่าเต้นสนุกๆ ‪ที่เป็นกระแสในติ๊กต็อก รวมทั้งท่าคุณด้วย
‪ตอนที่ท่าเต้นของฉัน ‪ได้ออกรายการของจิมมี แฟลลอน
‪ฉันเห็นแอดดิสัน เรเต้นมัน ฉันนี่แบบ
‪ฉันช็อกมากเลย ประมาณแบบ "พระเจ้าช่วย"
‪ผมคิด "ว้าว ท่าเต้นของฉัน ‪ได้ออกทีวีไปทั่วประเทศ"
‪แล้วคนมากมายก็ได้เห็นท่าเต้นผม
‪แต่ส่วนที่แย่ก็คือ ‪พวกเขาไม่รู้ว่ามันเป็นท่าของผมกับมายา
‪ช่วงนั้นในรายการของ ‪จิมมี แฟลลอนปี 2021 ไม่ได้ให้เครดิตคนคิด
‪ท่าเต้นทั้งหมดนั่นเลย ซึ่งส่วนมากเป็นวัยรุ่นผิวดำ
‪พอฉันตั้งสติได้ก็เริ่มคิดว่า
‪"ให้ตายสิ ฉันอยากให้ฉัน ‪เป็นคนเต้นท่าเต้นตัวเองจัง"
‪และความรู้สึกนั้นก็มีมายาวนาน ‪พอๆ กับกระแสท่าเต้นนั้นเอง
‪เพราะหลังจากที่วอลซ์ฮิต
‪กระแสท่าเต้นส่วนมากก็ไม่ได้มาจากยุโรป
‪พวกมันถือกำเนิดในชุมชนชาวแอฟริกันอเมริกัน
‪ตอนที่ชาวแอฟริกันอเมริกัน ‪ถูกจับเป็นทาสและนำตัวมาอเมริกา
‪กลองกลายเป็นของต้องห้าม
‪เราเลยเรียนรู้วิธีรักษาจังหวะด้วยร่างกายแทน
‪เป็นจังหวะจูบาพื้นฐานนั่นเอง
‪หลังจากเลิกทาส
‪มันก็กลายเป็นรากฐานของท่าชาร์ลสตัน
‪ซึ่งตั้งชื่อตามเมืองทางใต้ ‪ที่ชาวอเมริกันผิวดำคิดค้นท่าเต้นนี้ขึ้น
‪ในช่วงปีแรกที่ได้รับอิสรภาพ
‪มันกลายเป็นท่าเต้นที่ทำให้คนได้แสดงออก
‪ถึงความมีชีวิตชีวา ‪และจินตนาการถึงสิ่งอื่น อย่างเช่น
‪"ถ้าฉันได้อยู่ในเมืองใหญ่ ‪ที่ไม่ใช่เซาท์แคโรไลนา ฉันจะขยับตัวยังไง "
‪แล้วมันก็แพร่หลายออกไป
‪หลายคนเชื่อว่าเป็นเพราะ ‪วงแตรวงเด็กกำพร้าที่ออกทัวร์
‪และเต้นชาร์ลสตันไปด้วยระหว่างแสดง
‪เมื่อชาวแอฟริกันอเมริกัน ‪หลายล้านคนอพยพขึ้นเหนือ
‪พวกเขาก็นำท่าเต้นนี้ติดตัวไปด้วย
‪และมาถึงนิวยอร์กซิตี ‪ในตอนที่ไนต์คลับถือกำเนิดพอดี
‪ท่าเต้นนั้นก็เลยเป็นที่นิยม ‪ในหมู่วัยรุ่นผิวขาวยุคใหม่
‪และเป็นที่เกลียดชังของผู้ปกครอง
‪หลายเมืองสั่งห้ามเต้นท่านี้
‪แพทย์เตือนว่า "โรคเข่าชาร์ลสตัน" ‪อาจทำให้อายุขัยสั้นลงได้
‪เตือนว่าเด็กๆ ที่เต้นชาร์ลสตัน ‪จะทำให้ "ร่างกายเสื่อม"
‪"หัวใจทำงานหนัก" ‪และ "มีอาการผิดปกติอีกมากมาย"
‪แต่ก็ไม่อาจหยุดท่าเต้นชาร์ลสตันได้
‪ท่าเต้นนี้ได้เปิดตัวที่บรอดเวย์ในปี 1923
‪ในผลงานของทีมคนดำล้วนเรื่องแรกๆ
‪แล้วนักเต้นอเมริกัน โจเซฟีน เบเกอร์
‪ซึ่งถือเป็นบียอนเซ่ในยุคนั้น ‪ก็เผยแพร่มันไปทั่วยุโรป
‪ผู้ชมหลั่งไหลอยากมาชมเธอเต้นชาร์ลสตัน
‪ท่าเต้นชาร์ลสตัน ‪เป็นกระแสแห่งยุค 20 ใครๆ ก็เต้นท่านี้
‪มันมีความคาดหวัง
‪ท่าทีที่แสดงออกให้เห็น ผมจะทำให้ดู
‪ความมีชีวิตชีวาของอนาคตที่น่าตื่นเต้น
‪ท่าเต้นชาร์ลสตันเป็นทางหนึ่ง ‪ที่ทำให้เรานึกถึงความรุ่งโรจน์ของยุค 20
‪สไตล์ พลัง คนในสมัยนั้น
‪แต่การหลงลืมต้นกำเนิดของท่าเต้นนี้
‪ก็จะทำให้เราหลงลืม ‪ประวัติศาสตร์ของยุคนั้นไปด้วย
‪และขั้นตอนทั้งหมดก็ซับซ้อนขึ้นทันที
‪เมื่อมีคนเพียงคนเดียว ‪ได้เครดิตจากกระแสท่าเต้น
‪เพราะเป็นผู้เผยแพร่ไปสู่คนหลายล้าน
‪สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ‪นี่คือชับบี้ เชกเกอร์!
‪สิ่งที่ผมชอบที่สุดในคลิปนี้คือผู้ชม
‪ทุกคนนั่งอยู่บนเก้าอี้
‪และปรบมือผิดจังหวะ
‪แล้วก็มองกันล่อกแล่กๆ ‪เหมือนกับว่าไม่มั่นใจ
‪ว่าควรจะชอบมันดี หรือว่าควรจะเต้นตามดีไหม
‪พิธีกรรายการนั้น ดิ๊ก คลาร์ก
‪ได้ขอให้ชับบี้ เชกเกอร์อัดเพลงนั้น
‪เพลงต้นฉบับของแฮงค์ บัลลาด ‪และเดอะมิดไนต์เตอร์
‪เคยติดชาร์ตเพลงอาร์แอนด์บีเมื่อสองสามปีก่อน
‪แต่เพลงเวอร์ชันของเชกเกอร์ ‪กลับได้อันดับหนึ่งในอเมริกาถึงสองครั้ง
‪และยังติดชาร์ตไปทั่วโลก
‪ไม่กี่ปีก่อนหน้านั้น ‪ท่าสะบัดเอวของเอลวิสอื้อฉาวไปทั่วประเทศ
‪ในขณะที่สองสามปีต่อมา ‪วัฒนธรรมวัยรุ่นก็แหวกขนบไปสุดขั้ว
‪ท่าเต้นทวิสต์คือการเต้นสำหรับช่วงเวลานั้น
‪มันเซ็กซี่พอจะทำให้ ‪เหล่าผู้ปกครองหัวเสียแต่ไม่มากจนเกินไป
‪คุณผสมท่าทวิสต์กับท่าชาร์ลสตันได้
‪หรือไม่ก็ผสมทวิสต์กับเค้กวอล์ก
‪มันไม่ได้อยู่โดดๆ
‪แต่นั่นเป็นเคล็ดลับความสำเร็จของมัน
‪มันเต้นได้ง่ายมาก
‪คุณแทบไม่ต้อง ‪เรียนรู้อะไรเลยเพื่อจะเต้นท่าทวิสต์
‪ชับบี้ เชกเกอร์คิดค้นท่าเต้น ‪ที่เต้นตามได้ง่าย เช่น ท่าเดอะฟลาย
‪โพนี่ไทม์
‪เล็ตส์ทวิสต์อะเกน ‪และในปี 1962 ลิมโบ้ร็อก
‪บรรดาค่ายเพลงก็ตามกระแส
‪กระแสท่าเต้นทำให้เพลงขายได้ ‪บ้างก็พยายามสอนท่าเต้นใหม่ๆ ให้ผู้คน
‪แต่การจะเต้นตามรูปภาพก็ยากเกินไป
‪พวกเขาก็เลยทำแบบ...
‪โยฮัน สเตราส์...
‪เคยทำเมื่อสองศตวรรษก่อน
‪เกาะกระแสท่าเต้นที่โด่งดังอยู่แล้ว
‪เพลง "ดูยูเลิฟมี" ของวง ‪เดอะคอนทัวร์สใส่สองท่าลงไปในท่อนฮุก
‪ฉันเต้นท่าแมชโปเตโต้ได้ ‪ฉันเต้นท่าแมชโปเตโต้ได้
‪เต้นท่าทวิสต์ก็เป็น เต้นท่าทวิสต์ก็เป็น
‪จากนั้นกระแสท่าเต้นก็เริ่มเข้าสู่แนวฟังก์มากขึ้น
‪โซลเทรนเปิดตัวในปี 1971
‪มันเหมือนคนละโลกเลย
‪นักเต้นแต่ละคน ‪เต้นท่าที่ดูคล้ายๆ กับท่าที่เคยมีมาก่อน
‪แต่มีเอกลักษณ์ของตัวเอง
‪โซลเทรนเป็นรายการแรก ‪ของอเมริกาที่สร้างโดยคนดำเพื่อคนดำ
‪มันทำให้คุณอยากร่วมวงด้วย
‪อยากเต้นตามด้วย
‪ผมไม่เต้นท่านั้นดีกว่า มันเกินเหตุไปหน่อย
‪และกลายเป็นรายการทีวี ‪ที่ฉายมายาวนานที่สุดในอเมริกา
‪ทำให้เกิดท่าฟังกี้ชิกเก้น
‪ป๊อปปิ้ง หุ่นยนต์ และแน่นอนโซลเทรนไลน์
‪แต่ในขณะที่ท่าเต้นพวกนี้ช่วยให้ขายเพลงได้
‪มันกลับไม่ได้มีคุณค่าในตัวมันเอง
‪เพราะมันไม่สามารถจดลิขสิทธิ์ได้
‪หนึ่งในคดีลิขสิทธิ์อันโด่งดัง
‪เคยมีคนพยายามจดลิขสิทธิ์สมุดโทรศัพท์
‪และสำนักงานลิขสิทธิ์ก็บอกว่า ‪"ไม่ คุณจดลิขสิทธิ์สมุดโทรศัพท์ไม่ได้"
‪แต่มันระบุในการพิพากษาครั้งนั้นว่า ‪อะไรก็ตามที่สร้างสรรค์กว่าสมุดโทรศัพท์
‪พึงมีสิทธิ์ได้รับการคุ้มครองลิขสิทธิ์
‪แต่ความจริงไม่เป็นเช่นนั้น
‪สำนักงานลิขสิทธิ์ ‪ของอเมริการะบุว่าท่าเต้นต้องเป็น
‪"ผลงานออกแบบท่าเต้น"
‪ซึ่งโดยทั่วไปจะมี ‪องค์ประกอบเหล่านี้อย่างน้อยหนึ่งอย่าง
‪"การเคลื่อนไหวตามจังหวะ
‪เรียงเป็นลำดับที่เชื่อมโยงกันและสื่อความหมาย
‪ที่บอกเล่าเรื่องให้ผู้ชมเข้าใจ
‪โดยบุคคลที่มีฝีมือและดำเนินไปพร้อมเสียงดนตรี"
‪แน่นอนว่าบัลเลต์ตรงตามนี้ ‪บัลเลต์แทบทุกการแสดงเป็นแบบนี้
‪เปรียบเทียบกับท่าเต้นอย่างชาร์ลสตัน
‪ซึ่งถูกสร้างขึ้นในสังคมของมือสมัครเล่น
‪ที่เต้นเพื่อความสนุกสนานส่วนตัว
‪ดังนั้นสำนักงานลิขสิทธิ์ ‪จึงไม่ยินยอมที่จะจดลิขสิทธิ์
‪สิ่งที่พวกเขามองว่าเป็นการเต้นรำสังสรรค์
‪ที่จริงแล้วสำนักงาน ‪ลิขสิทธิ์อเมริการะบุเจาะจงว่า
‪"การเต้นรำสังสรรค์และกิจวัตรง่ายๆ ‪ไม่สามารถจดลิขสิทธิ์ผลงานได้"
‪ยกตัวอย่างเช่น ลีลาศ แอโรบิก สวิง
‪แต่แนวทางเหล่านี้ถูกกำหนดขึ้นก่อนยุคเอ็มทีวี
‪มิวสิกวิดีโอเพลง "บีทอิต" ปี 1983 ‪ ของไมเคิล แจ็กสันเป็นศิลปะแนวใหม่
‪อันที่จริงวิดีโอนี้ ‪ได้รับการประกาศว่าเป็นครั้งแรกที่
‪มีการจับคู่เพลงป๊อปกับ ‪ท่าเต้นที่ท้าทายและเป็นต้นฉบับของเพลงนั้น
‪มันเป็นช่วงเริ่มต้นของยุคใหม่ ‪ที่ผู้คนจะศึกษาท่าเต้นซ้ำๆ ได้
‪อย่างเช่นท่าแฮมเมอร์ของเอ็มซีแฮมเมอร์
‪หยุด! ถึงทีแฮมเมอร์!
‪ท่าเต้นฮัมป์ตี้ของเดอะดิจิทัลอันเดอร์กราวน์
‪มาเต้นฮัมป์ตี้ฮัมป์ มาเร็วมาเต้นฮัมป์ตี้ฮัมป์
‪โว้กในแบบของมาดอนน่า
‪(โว้ก)
‪และแน่นอนท่าเต้นมากาเรนา
‪เฮ่ มากาเรนา
‪จากนั้นเมื่อมียูทูบ
‪ท่าเต้นก็ท่องไปทั่วโลกได้ง่ายกว่าที่เคย
‪หลายคนเต้นท่าชิกเก้นนู้ดเดิลซุป
‪โยกตามท่าพาสสินโญ
‪และสอนวิธีเต้นท่าดั๊กกี้ในช่วงยุค 2000
‪แล้ว "คังนัมสไตล์" ของไซก็มาถล่มยูทูบ
‪ถล่มของจริงเลย ‪เพราะมียอดผู้ชมวิดีโอมากกว่าที่ระบบตั้งไว้
‪จนพวกเขาต้องปรับขีดจำกัดเสียใหม่
‪จากนั้นก็ตามมาด้วยแอปโซเชียลมีเดียต่างๆ
‪อย่างดั๊บสแมชและติ๊กต็อก ‪ที่กระแสท่าเต้นยิ่งฮิตกว่าที่เคยมีมา
‪ที่จริงพวกเขาเรียกมันว่า "ชาเลนจ์เต้น"
‪และกระแสเต้นที่ดังที่สุด ‪ไม่ได้มาจากนักดนตรีที่อยากเพิ่มยอดขายอีกแล้ว
‪แต่มาจากแฟนๆ ที่นำเอาเพลงของศิลปินสักคน
‪มาหาชื่อเสียงและเงินทอง ‪จากการเต้นประกอบเพลงนั้น
‪และการเต้นแบบนี้ ‪ก็แสดงต่อหน้าผู้ชมในลักษณะหนึ่ง
‪โดยคนที่มีฝีมือพอตัว
‪แต่มันก็ยังไม่ชัดเจนว่าการเต้นแบบนี้
‪จดลิขสิทธิ์ได้หรือไม่
‪ที่จริงมีคดีความเล็กๆ ‪ เกี่ยวกับการออกแบบท่าเต้น
‪เจ้าของผลงานท่าเต้นในฟอร์ตไนต์
‪ฟ้องร้องว่าเกมนี้หากำไร ‪จากผลงานของพวกเขาอย่างไม่เป็นธรรม
‪รวมถึงอัลฟองโซ่ รีเบโร่ ‪ซึ่งคุณอาจจะรู้จักในนามคาร์ลตัน
‪แต่ศาลแคลิฟอร์เนีย ‪ตัดสินว่าพวกเขาต้องจดลิขสิทธิ์
‪กับสำนักงานลิขสิทธิ์ก่อน
‪และในคดีของอัลฟองโซ่
‪สำนักงานลิขสิทธิ์บอกว่า ‪มันเป็น "ท่าทางธรรมดาทั่วไป"
‪มันจึงไม่ผ่านเกณฑ์
‪นั่นมันย้อนแย้งสิ้นดีเลย
‪ฟอร์ตไนต์เนี่ย ‪ถ้าคุณไปแตะต้องผลงานของพวกเขานะ
‪ทางนั้นก็จะส่งทนายความเป็นสิบ ‪มาฟ้องคุณในข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์
‪ขู่จะยึดบ้านคุณ
‪แม้แต่ท่าเต้นชาร์ลส์ตันก็อยู่ในฟอร์ตไนต์ด้วย
‪ผมอยากจะพูดไปเลยว่า ‪ฟอร์ตไนต์ควรละอายใจที่ทำแบบนี้
‪แต่พวกเขาไม่ละอาย
‪แต่ความจริงที่ว่าท่าเต้นส่วนมากไม่มีลิขสิทธิ์นั้น
‪ก็เป็นพลังขับเคลื่อนการสร้างสรรค์เช่นกัน
‪หากผู้คนพุ่งเป้าไปที่การฟ้องร้อง ‪เรื่องลิขสิทธิ์ท่าเต้นมากจนเกินไป
‪ก็จะต้องมีบางอย่างสูญหายไปแน่นอน
‪และคุณจะสูญเสียการฝึกซ้อมที่สร้างสรรค์
‪และจะไม่มีการตีความใหม่สิ่งที่ส่งต่อมาเป็นทอดๆ
‪พร้อมกับเพิ่มสไตล์ตัวเองลงไป
‪มันจะสูญเสีย ‪ความเป็นสังคมของการเต้นสังสรรค์
‪และผู้คิดค้นท่าเต้น ‪ที่ฮิตเป็นกระแสทุกวันนี้หลายๆ คน
‪ก็ไม่ได้อยากให้คนที่เต้นตามมาจ่ายเงินให้
‪พวกเขาแค่อยากได้รับเครดิต
‪มีโอกาสหารายได้จากโฆษณามากมายสำหรับคนที่
‪เต้นจนเป็นไวรัล
‪ดังนั้นการไม่ได้รับเครดิต ‪จึงเป็นการทำลายผู้สร้างผลงานเหล่านี้จริงๆ
‪ในฤดูร้อนปี 2021 ‪คนผิวดำผู้คิดค้นท่าเต้นในติ๊กต็อกก็ประท้วง
‪จึงไม่อาจมองข้ามได้เลยว่า ‪วัฒนธรรมการเต้นในปัจจุบันนี้
‪พึ่งพาความคิดสร้างสรรค์ของพวกเขามากแค่ไหน
‪ถ้าพวกเขารู้ตัวว่า ‪ไม่ได้คิดท่านั้นเอง ก็ให้เครดิตสิ
‪มันไม่ได้ยากขนาดนั้นเลย ไม่เลย
‪แต่อย่างน้อยที่สุด
‪วัฒนธรรมการให้เครดิต ‪ก็เริ่มแสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงแล้ว
‪ตอนนี้ถ้าคุณเป็น ‪อินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังและเต้นท่าของคนอื่น
‪ก็จะมีความคาดหวังว่าคุณจะ
‪ลงเครดิตท่าเต้นเอาไว้ ‪และแท็กเจ้าของผลงานตัวจริง
‪แม้แต่ฟอร์ตไนต์ก็เริ่มแท็กและให้เครดิต
‪กับผู้คิดค้นท่าเต้นใหม่ล่าสุดแล้ว
‪ส่วนช่วงในรายการ ‪ของจิมมี แฟลลอนกับแอดดิสัน เรนั้น
‪ก็จุดกระแสโดนถล่มในทันที ‪และหลังจากนั้น...
‪ผมนั่งอยู่บนรถ
‪กำลังจะไปรับยายผม ‪ไปทำอะไรสักอย่างแล้วผมก็ได้รับข้อความ
‪ฉันกระโดดขึ้นลง พูดว่า "แม่ดูสิ!"
‪ฉันตื่นเต้นมาก แบบว่า "พระเจ้าช่วย"
‪ฉันมีความสุขมากค่ะ
‪ผมต้องฝันไปแน่ๆ
‪ไม่มีทางที่ผมจะได้ไปออก ‪รายการทีวีระดับประเทศ
‪แล้วเต้นท่าเต้นของตัวเองให้ทุกคนดูหรอก
‪มันคล้ายกับเป็นช่วงขอโทษ
‪และผู้คิดค้นดั้งเดิม ‪ก็ได้เต้นท่าเต้นของตัวเองให้อเมริกาชม
‪หลังจากที่ฉันได้ออกรายการจิมมี แฟลลอน
‪ฉันก็ได้รับโอกาสมากมายเลยค่ะ
‪มีโฆษณาเข้ามา มีผู้ติดตามเพิ่ม
‪แร็ปเปอร์ชื่อดังสองคน ‪พาฉันไปถ่ายมิวสิกวิดีโอที่แอลเอ
‪นั่นคืองานที่ฉันทำมาถึงตอนนี้ค่ะ
‪ผมมั่นใจว่ามันเป็นเพราะ ‪ผมได้ไปออกรายการจิมมี แฟลลอน
‪ฉันหวังว่าจะโด่งดังมากๆ ฉันจะต้องดังให้ได้
‪อย่างตอนนี้ไง
‪การเต้นคือโอกาสที่จะฝัน
‪และความฝันนี้ก็เป็นสิ่งที่ชาวแอฟริกันอเมริกัน
‪มันอาจไม่เคยเกิดขึ้นจริง ‪ในประวัติศาสตร์ของเรา
‪ชาวแอฟริกันอเมริกันถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าสังคม
‪แต่ในการเต้นนั้น มันเกิดสิ่งอื่นได้
‪ในการเต้น เราสามารถแสดงความโกรธแค้นได้
‪เราแสดงความปรารถนาได้
‪เราสามารถแสดงความทึ่งต่ออนาคต
‪อย่างเช่นว่า อีก 50 ปีต่อจากนี้จะเป็นยังไงได้
‪รู้แล้ว ผมจะเอาความทึ่งนั้น ‪มาใส่ในท่าเต้น ผมจะเต้นเป็นหุ่นยนต์
‪มันจะช่วยให้ผมจินตนาการ ‪ถึงความเป็นไปได้ในอนาคต
‪ท่าเต้นโว้กถือกำเนิดในยุค 1980 ‪ตอนที่ชุมชนเควียร์ผิวสีในฮาร์เลม
‪จินตนาการถึงโลกที่พวกเขาสามารถเป็นนางแบบ ‪หรือเชื้อพระวงศ์ หรืออะไรก็ตามที่อยากเป็น
‪มูนวอล์กแตกหน่อมาจากการเต้นแท็ป
‪การตอบโต้อย่างสร้างสรรค์ ‪ต่อการถูกห้ามตีกลองในยุคค้าทาส
‪และท่าเต้นทเวิร์กก็มีรากเหง้าของ ‪ท่าเต้นมากมายแถบแอฟริกาตะวันตก
‪ซึ่งมักจะเต้นในพิธีเฉลิมฉลองชีวิต
‪เมื่อท่าเต้นไม่ได้ถูกให้เครดิต เราก็ยิ่งลืมง่ายว่า
‪มันคือมรดกทางประวัติศาสตร์ ‪ที่ถูกส่งผ่านและขัดเกลาจากรุ่นสู่รุ่น
‪และเป็นตัวแทนของแต่ละรุ่นในทางกลับกัน
‪แรกเริ่มนั้นบรรพบุรุษเราอาจขยับตัว ‪พร้อมกันเพื่อแสร้งว่าเราแข็งแกร่งกว่า
‪แต่การศึกษาพบว่า
‪ที่จริงการเต้นทำให้เราเห็นอกเห็นใจผู้อื่นมากขึ้น
‪อดทนมากขึ้น มีน้ำใจมากขึ้น และลดอคติลง
‪มันสร้างสิ่งที่นักวิจัยเรียกว่า ‪"การไม่แบ่งเขาแบ่งเรา"
‪คนอื่นจะรู้สึกเหมือนเป็นเราอีกคน
‪การเต้นคือชีวิตใช่ไหมล่ะครับ
‪มันคือชีวิตในตัวมันเอง
‪ผมเต้นเพราะมันทำให้ผมรู้สึกเป็นอิสระที่สุด
‪เป็นวิธีพูดของผม เป็นวิธีที่ผมสื่อสาร
‪มันคือสิ่งที่ทำให้ฉันเป็นมนุษย์
‪ผมเชื่อว่ามันเป็นรูปแบบ ‪การสื่อสารที่เปราะบางที่สุด
‪ดังนั้นการเต้นไม่ใช่แค่การหาคู่รัก
‪หรือการอวดสิ่งที่คุณรู้อยู่แล้ว
‪การเต้นยังเปิดโอกาส ‪ให้เราได้แบ่งปันว่าเราอยากเป็นใคร
‪คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร