Το 1983
γράφτηκε τηλεοπτική ιστορία όταν ο Μάικλ Τζάκσον έκανε αυτό.
Διήρκεσε μόλις 2,5 δευτερόλεπτα,
κι όμως, άφησε ένα ανεξίτηλο πολιτισμικό αποτύπωμα.
Αλλά τρεις δεκαετίες νωρίτερα στο Apollo Theater του Χάρλεμ
ο Μπιλ Μπέιλι έκανε ακριβώς την ίδια κίνηση.
Συνηθισμένη ιστορία.
Το 1990 η χορογραφία της Μαντόνα στο βιντεοκλίπ του "Vogue"
έκανε το ποζάρισμα ξεχωριστή τάση.
Αλλά το voguing υπήρχε επί χρόνια στην αντεργκράουντ κουλτούρα.
Αφότου η Μάιλι Σάιρους λίκνισε τον πισινό της στα βραβεία MTV το 2013,
το twerking προστέθηκε στο Λεξικό της Οξφόρδης.
Όμως, η ράπερ Big Freedia το κουνούσε στα βιντεοκλίπ της
τότε που η Μάιλι ήταν ακόμα νιάνιαρο.
Αυτό το βίντεο ξεκίνησε μία από τις χορευτικές τρέλες του 2019
και βοήθησε την Τσάρλι Ντ'Αμέλιο να κατακτήσει το TikTok.
Αλλά μια άλλη έφηβη, η Τζελέα Χάρμον, επινόησε το Renegade,
ανεβάζοντας το βίντεο πολύ νωρίτερα.
Και οι κινήσεις αυτής της χορογραφίας είναι ακόμα πιο παλιές.
Αποτέλεσμα δεκαετιών χιπ χοπ και αφρικανικών χορών.
Οι κοινωνικοί χοροί είναι ομαδική σκέψη.
Σκεφτόμαστε πώς θέλουμε να κινηθούμε και το δοκιμάζουμε.
Και αυτό συμβαίνει πιο γρήγορα από ποτέ.
Ποιοι χοροί είναι τάση;
Έχουν το "Up" της Κάρντι Μπι.
Εγώ κι ο Κρις κάναμε αυτόν τον χορό. Έγινε βάιραλ.
-Αυτό εδώ. -"Corvette Corvette".
-"Laffy Taffy".
Χορεύαμε το "Old Town Road" πολύ πριν γίνει επιτυχία.
-Ναι. -Όπως κι αυτό.
Τα σπας.
-Κλείδωσε, κλείδωσε -"Hit the Quan".
-Χτύπα τον τοίχο. -Κουνήσου, παλαμάκια.
Σαν το "Ju Ju On".
Βασικά, κάθε χιτ τα τελευταία δύο χρόνια συνοδευόταν από χορευτικό.
Εκατομμύρια έχουν χορέψει αυτούς τους χορούς,
και βγαίνουν πολλά λεφτά από αυτές τις χορευτικές τρέλες.
Κάπου ανάμεσα στα βίντεο της Τσάρλι Ντ'Αμέλιο,
τη βλέπουμε να χαλαρώνει φορώντας πιτζάμες με το λογότυπο της Dunkin'
και να ποζάρει με άλλα προϊόντα της Dunkin',
η οποία θέλει να προσελκύσει τους 117 εκατομμύρια ακόλουθούς της
με αντάλλαγμα εξαψήφια ποσά ανά δημοσίευση.
Το παιχνίδι Fortnite πουλάει κυριολεκτικά χορευτική τρέλα.
Τα λίγα δολάρια που πληρώνουν για πρόσθετα
συνθέτουν ετήσιο κέρδος δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Υπάρχει μια ξεκάθαρη ανισότητα
μεταξύ όσων βγάζουν πολλά χρήματα εκμεταλλευόμενοι χορευτικές τάσεις
και όλων των άλλων.
Πώς ένας χορός γίνεται τρέλα; Και ποιος πρέπει να επωφελείται;
ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Κάποιες απελευθερωμένες γυναίκες εκφράστηκαν μέσω του τσάρλεστον.
Στο εξής, χορός και διασκέδαση είναι ένα και το αυτό για όλους.
Με τον Αλ Γκορ θα χορέψουμε το "Macarena".
Όλοι κάνουν τον Soulja Boy, όλοι είναι Σούπερμαν.
Διαλέγουν το δικό τους στιλ και τα δίνουν όλα.
ΧΟΡΕΥΤΙΚΕΣ ΤΡΕΛΕΣ
Οι άνθρωποι είναι αδύναμα ζώα. Δεν είμαστε πολύ γρήγοροι.
Δεν είμαστε πολύ δυνατοί και έχουμε πολύ μαλακό δέρμα.
Για τους θηρευτές, είμαστε ιδανικό θήραμα.
Σύμφωνα με μια εξελικτική θεωρία, μάθαμε να κάνουμε ένα κόλπο.
Όταν στεκόμαστε μαζί και κινούμαστε συγχρονισμένα,
μοιάζουμε με τεράστιο κτήνος και μπορούμε να διώξουμε τους θηρευτές.
Με άλλα λόγια,
ίσως αρχίσαμε να συγχρονιζόμαστε για λόγους επιβίωσης.
Είναι έμφυτο χαρακτηριστικό μας.
Αν δύο άτομα κάθονται σε διπλανές κουνιστές πολυθρόνες,
υποσυνείδητα θα αρχίσουν να κουνιούνται ταυτόχρονα.
Και όταν συγχρονιζόμαστε, τα σώματά μας εκκρίνουν ενδορφίνες,
κάτι που μας ενθαρρύνει να συνεχίσουμε για να εκφοβίσουμε τους εχθρούς,
να δοξάσουμε τους θεούς, να γιορτάσουμε, να θρηνήσουμε και να αναπτύξουμε δεσμούς.
Αλλά ξένοι που κινούνται συγχρονισμένα;
Αυτό είναι πρόσφατο φαινόμενο.
Οι χορευτικές τρέλες έχουν εκπληκτικούς κύκλους ζωής
που χωρίζονται σε αρκετά μέρη.
ΒΗΜΑ ΠΡΩΤΟ
ΕΠΙΝΟΗΣΗ
Υπάρχει πάντα μια κοινότητα-αφετηρία
που πρωτοσκέφτεται "Ας το κάνουμε χορό".
Και μετά ο χορός αυτός διαδίδεται, συνήθως σε τοπικό επίπεδο.
Στην περίπτωση της πρώτης χορευτικής τρέλας του κόσμου,
μιλάμε για τα ορεινά χωριά της Αυστρίας.
"Waltzen" στα γερμανικά σημαίνει "γυρίζω".
Τα ζευγάρια στριφογύριζαν και κινούνταν σε κύκλους σε όλη την αίθουσα.
Διέφερε από τους δημοφιλείς χορούς στα βασιλικά ανάκτορα της Ευρώπης,
οι οποίοι ήταν αυστηροί και δύσκολοι, με λεπτομερείς χορογραφίες
που όριζαν ακόμα και το βλέμμα και την έκφραση του προσώπου.
Άντρες και γυναίκες διατηρούσαν αποστάσεις,
ενώ το βαλς ήταν πιο ζεστό, χαλαρό και γρήγορο.
Οι γυναίκες σήκωναν και τις φούστες τους λιγάκι,
αποκαλύπτοντας σκανδαλωδώς τους αστραγάλους τους.
Αλλά ακόμα κι ένας υπέροχος χορός σαν αυτόν δεν γίνεται τρέλα
αν δεν βρει τρόπο να εξαπλωθεί.
ΔΙΑΔΟΣΗ
Σύμφωνα με μια θεωρία, πρέπει να ευγνωμονούμε τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη.
Ο στρατός του όργωσε την Ευρώπη στις αρχές του 19ου αιώνα
παίρνοντας μαζί του το βαλς.
Ο Ναπολέων δεν εισέβαλε ποτέ στην Αγγλία, σε αντίθεση με το βαλς.
Και μετά σάλπαρε για τις ΗΠΑ διασχίζοντας τον Ατλαντικό.
Αλλά αυτό είναι το μισό ταξίδι.
Υπάρχει και μια άλλη όψη, και αυτό είναι αναπόφευκτο.
Κάποιοι θα μισήσουν τον χορό.
ΒΗΜΑ ΤΡΙΤΟ
ΟΙ ΚΑΤΑΚΡΙΤΕΣ
Στις ΗΠΑ, το Etiquette for Ladies του 1840 έγραφε για το βαλς
"Υπάρχει κάτι στην εγγύτητα των ανθρώπων,
στη στάση και στην κίνηση,
που δεν συνάδει με τη λεπτότητα της γυναίκας".
Άλλοι προειδοποιούσαν για πρόκληση "βίαιων συναισθημάτων",
"ταραχής", "νευρικών συμπτωμάτων",
και ότι "βλάπτει τους νέους περισσότερο από άλλες συνήθειες
τις οποίες αποδοκιμάζει ο κλήρος".
Όμως…
Ο χορός δεν θα απαγορευτεί. Ο κόσμος πρέπει να χορεύει.
Κι ερχόμαστε στο τελευταίο βήμα.
ΕΥΡΕΙΑ ΑΠΟΔΟΧΗ
Η τρέλα του βαλς κράτησε περίπου δύο αιώνες
εκτοξεύοντας την καριέρα κάποιων συνθετών, όπως…
Ο Γιόχαν Στράους.
…με το έργο του "Ο Γαλάζιος Δούναβης".
Πιο πολλοί άνθρωποι έχουν στροβιλιστεί και λικνιστεί με αυτό το βαλς
παρά με οποιοδήποτε άλλο.
Αλλά το βαλς σήμερα θα δυσκολευόταν να γίνει τρέλα,
κυρίως επειδή δεν χωράει στην οθόνη ενός κινητού.
Οι χοροί στο TikTok
είναι λες και είσαι ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας,
επειδή χρησιμοποιείς κυρίως το πάνω μέρος του σώματος και σχηματίζεις πολλές γωνίες.
Δεν ξεφεύγουν από το πλαίσιο, ενώ το πρόσωπο είναι η κεντρική σκηνή.
Η Τσάρλι Ντ'Αμέλιο θα έλεγε ότι οι εκφράσεις είναι το πιο σημαντικό
για ένα καλό βίντεο.
Ο κόσμος θέλει αυτές τις ζωηρές εκφράσεις.
Οι πιο δημοφιλείς TikToker ξέρουν να κάνουν γκριμάτσα δυσωδίας,
σεμνότυφο δάγκωμα γλώσσας και εκφράσεις αποδοκιμασίας,
ταυτόχρονα με πολύ γρήγορες κινήσεις.
Και ο κύκλος ζωής μιας χορευτικής τρέλας έχει γίνει πιο σύντομος.
Πρώτα, επινοείς έναν χορό.
Βαριόμουν μια μέρα στο λεωφορείο γυρνώντας σπίτι.
Και σκέφτηκα "Ωραίο τραγούδι, θα βγάλω χορό γι' αυτό".
Και μετά, αποφασίζεις να το μοιραστείς.
Ίσως το ανεβάζεις στο Dubsmash, ανταγωνιστή του TikTok.
Το Dubsmash ήρθε πρώτο.
Οι μαύροι δημιουργοί ήταν στο Dubsmash.
Κι αφού το δημοσιεύσεις, αρχίζουν να το κάνουν οι φίλοι σου.
Που είναι φοβερό. Και μετά, όλως παραδόξως,
το κάνουν οι φίλοι των φίλων σου.
Κάποιος δημοσιεύει το βίντεο στο TikTok,
και ξαφνικά, ένας διάσημος TikToker χορεύει τον χορό σου.
Αδύνατον να το πιστέψεις.
Και πριν το καταλάβεις, το κάνουν χιλιάδες άνθρωποι.
Ο χορός μου μόλις έγινε βάιραλ!
Κι άλλοι μεγάλοι ινφλουένσερ ακολουθούν την τάση.
Και YouTuber φτιάχνουν ολόκληρα βιντεάκια που δείχνουν πώς να το κάνεις.
Στο μεταξύ, ο αριθμός των ακόλουθων του διάσημου TikToker έχει εκτοξευτεί,
κι αυτοί οι ακόλουθοι είναι δύναμη.
Ίσως οι δισκογραφικές διακρίνουν ένα ανερχόμενο αστέρι της ποπ,
το οποίο θα καλέσει μια εκπομπή για να προωθήσει τη δουλειά του.
Μαζί μας στο στούντιο είναι η Άντισον Ρέι.
Όπου θα παρουσιάσει όλους τους χορούς του TikTok, μαζί με τον δικό σου.
Ο χορός μου προβλήθηκε στην εκπομπή του Τζίμι Φάλον,
είδα την Άντισον Ρέι να τον χορεύει.
Είχα σοκαριστεί, δεν το πίστευα.
Σκέφτηκα "Βλέπω τον χορό μου στην τηλεόραση.
Ένα σωρό κόσμος βλέπει τον χορό μου".
Το κακό είναι πως δεν ξέρουν ότι εγώ κι η Μία επινοήσαμε τον χορό.
Σ' εκείνη την εκπομπή του Τζίμι Φάλον δεν αναφέρθηκαν οι δημιουργοί των χορών.
Οι περισσότεροι είναι μαύροι έφηβοι.
Κάθεσαι και σκέφτεσαι, και λες
"Μακάρι να 'μουν εκεί και να χόρευα εγώ τον χορό μου".
Κι αυτό το συναίσθημα είναι τόσο παλιό όσο και οι ίδιες οι χορευτικές τρέλες.
Διότι μετά το βαλς,
οι πιο πολλές χορευτικές τρέλες δεν ήρθαν από την Ευρώπη.
Ξεκίνησαν από την αφροαμερικανική κοινότητα.
Όταν οι Αφροαμερικανοί σκλαβώθηκαν κι ήρθαν στις ΗΠΑ,
τα τύμπανα απαγορεύτηκαν.
Μάθαμε να παίζουμε ρυθμούς με τη βοήθεια του σώματός μας.
Αυτός ο ρυθμός είναι βασικό στοιχείο του pattin' juba.
Μετά τη Χειραφέτηση…
Γίνεται το θεμέλιο του τσάρλεστον.
Πήρε το όνομά του από την πόλη στην οποία γεννήθηκε, από μαύρους
τα πρώτα χρόνια της ελευθερίας τους.
Γίνεται ένας χορός που επιτρέπει στον κόσμο να εκφράζει μια ζωντάνια
και να φαντάζεται κάτι άλλο.
"Αν ζούσα σε μια μεγάλη πόλη κι όχι στη Νότια Καρολίνα; Πώς θα κινούμουν;"
Και μετά εξαπλώθηκε,
πολλοί πιστεύουν χάρη σε κάποια ορφανά που είχαν μια μπάντα πνευστών
και χόρευαν τσάρλεστον ενώ έπαιζαν μουσική.
Όταν εκατομμύρια Αφροαμερικανοί μετανάστευσαν προς τα βόρεια,
πήραν τον χορό μαζί τους.
Έφτασε στη Νέα Υόρκη όταν τα κλαμπ ήταν στις δόξες τους,
κι εκεί τον αγκάλιασαν μοντέρνοι νεαροί λευκοί
ενώ τον μίσησαν οι γονείς τους.
Πολλές πόλεις το απαγόρευσαν.
Γιατροί έκαναν λόγο για μείωση προσδόκιμου ζωής λόγω γονάτων,
υποστήριζαν ότι τα παιδιά διαλύονταν σωματικά χορεύοντας,
καταπονούν την καρδιά τους και κινδυνεύουν από άλλες διαταραχές.
Ο χορός δεν μπορούσε να σταματήσει.
Πρωτοεμφανίστηκε στο Μπρόντγουεϊ το 1923
σε μία από τις πρώτες εξ ολοκλήρου μαύρες παραγωγές.
Κι έπειτα, η Αμερικανίδα χορεύτρια Τζόζεφιν Μπέικερ,
η Μπιγιονσέ της εποχής εκείνης, το μετέφερε στην Ευρώπη,
και το κοινό συνέρρεε για να καταφέρει να το δει.
Το τσάρλεστον έπιασε το πνεύμα της δεκαετίας του '20 και όλοι το χόρευαν.
Υπάρχει ένα είδος υπόσχεσης.
Έτσι θέλω να το κάνω, ως χειρονομία.
Υπάρχει η ζωτικότητα ενός συναρπαστικού μέλλοντος.
Το τσάρλεστον μας θυμίζει τη δεκαετία του '20.
Το στιλ, την ενέργεια, τους ανθρώπους.
Αλλά με το να ξεχνάμε τον αρχικό χορό,
ξεχνάμε και την ιστορία που αντιπροσωπεύει.
Αυτή η διαδικασία γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη
όταν ένα άτομο παίρνει τα εύσημα για μια χορευτική τρέλα
διαδίδοντάς τη σε εκατομμύρια ανθρώπους στη στιγμή.
Κυρίες και κύριοι, ο Τσάμπι Τσέκερ!
Σ' αυτό το βίντεο λατρεύω το κοινό.
Κάθονται στις καρέκλες τους
και χτυπούν παλαμάκια με λάθος ρυθμό,
ενώ κοιτούν καχύποπτα ο ένας τον άλλον, σαν να μην είναι σίγουροι
αν πρέπει να τους αρέσει ή να το κάνουν.
Ο παρουσιαστής, ο Ντικ Κλαρκ,
ζήτησε από τον Τσάμπι Τσέκερ να ηχογραφήσει το τραγούδι.
Το αρχικό είχε μπει στα τσαρτ της R&B λίγα χρόνια νωρίτερα
από τον Χανκ Μπάλαρντ και τους Midnighters
Αλλά η εκδοχή του Τσέκερ έφτασε στο νούμερο ένα των ΗΠΑ δύο φορές
κι έγινε επιτυχία σε όλο τον κόσμο.
Λίγα χρόνια νωρίτερα, το κούνημα των γοφών του Έλβις είχε σκανδαλίσει τη χώρα.
Ενώ λίγα χρόνια αργότερα, ριζοσπαστικοποιήθηκε η νεανική κουλτούρα.
Το τουίστ ήταν χορός της εποχής του,
αρκετά σέξι για να ταράξει τους γονείς, αλλά όχι υπερβολικά.
Μπορείς να βάλεις τουίστ στο τσάρλεστον
ή να βάλεις τουίστ στο cakewalk.
Δεν είναι κάτι αυτόνομο.
Αλλά αυτό ήταν το μυστικό της επιτυχίας του.
Ήταν πανεύκολο.
Δεν χρειαζόταν να μάθεις κάτι για να χορέψεις τουίστ.
Ο Τσάμπι Τσέκερ συνέχισε με εύκολους χορούς, όπως το "The Fly",
το "Pony Time",
το "Let's Twist Again" και το 1962 το "Limbo Rock".
Κι οι δισκογραφικές το 'πιασαν.
Οι χοροί πούλησαν δίσκους. Κάποιοι προσπάθησαν να διδάξουν νέες φιγούρες.
Μα είναι δύσκολο με στατικές εικόνες.
Έτσι έκαναν αυτό που ο…
Γιόχαν Στράους.
…είχε κάνει δύο αιώνες νωρίτερα,
ακολούθησαν το ρεύμα ενός χορού που ήταν ήδη δημοφιλής.
Το "Do You Love Me" των The Contours στρίμωξε δύο σε ένα ρεφρέν.
Κάνω το mash potato Κάνω το mash potato
Κάνω το τουίστ Κάνω το τουίστ
Μετά οι χορευτικές τρέλες έγιναν πιο φάνκι.
Το Soul Train έκανε πρεμιέρα το 1971.
Είναι σαν άλλος πλανήτης.
Κάθε χορευτής κάνει κάτι σχετικό με αυτό που έκανε πριν,
αλλά εντελώς αυτοτελές.
Το Soul Train ήταν η πρώτη εκπομπή εθνικής εμβέλειας από μαύρους για μαύρους.
Σε κάνει να θέλεις να μπεις κι εσύ στον χορό,
να χορέψεις και να δείξεις τις κινήσεις σου.
Ας μην προσπαθήσω να το κάνω αυτό. Υπερβολή.
Έγινε η μακροβιότερη τηλεοπτική εκπομπή στην αμερικανική ιστορία,
κάνοντας γνωστό το funky chicken,
το popping, το robot και φυσικά το soul train line.
Όμως, ενώ τέτοιοι χοροί έκαναν τρελές πωλήσεις,
δεν είχαν αξία από μόνοι τους
καθώς δεν προστατεύονταν από πνευματικά δικαιώματα.
Σε μια υπόθεση-σταθμό,
κάποιος προσπάθησε να κατοχυρώσει έναν τηλεφωνικό κατάλογο.
Η αρμόδια υπηρεσία είπε "Δεν κατοχυρώνεται ο τηλεφωνικός κατάλογος".
Η απόφαση έκρινε ότι κάτι πιο δημιουργικό από τον τηλεφωνικό κατάλογο
πρέπει να καλύπτεται από πνευματικά δικαιώματα.
Αυτό δεν συμβαίνει, όμως.
Το Γραφείο Πνευματικής Ιδιοκτησίας των ΗΠΑ λέει ότι ένας χορός πρέπει να είναι
"χορογραφικό έργο",
το οποίο, όπως αναφέρει, έχει ένα η περισσότερα από τα εξής στοιχεία:
"Ρυθμική κίνηση
οργανωμένη με τρόπο συνεκτικό και εκφραστικό,
που αφηγείται μια ιστορία στο κοινό,
την οποία ενσαρκώνουν ταλαντούχα άτομα συνοδεία μουσικής".
Φυσικά, το μπαλέτο το κάνει αυτό.
Συγκρίνετε αυτό με κάτι σαν το τσάρλεστον
που πρωτοδημιουργήθηκε σε κοινωνικό πλαίσιο από ερασιτέχνες
για λόγους διασκέδασης.
Το Γραφείο Πνευματικής Ιδιοκτησίας δεν προτίθεται να καταχωρίσει κάτι
που θα θεωρούσαν κοινωνικό χορό.
Πράγματι, το Γραφείο Πνευματικής Ιδιοκτησίας των ΗΠΑ λέει
"Κοινωνικοί χοροί κι απλά χορευτικά βήματα δεν καταχωρίζονται ως διακριτά έργα",
θέτοντας ως παράδειγμα χορούς κοινωνικούς, αντικριστούς και σουίνγκ.
Αυτές οι προϋποθέσεις, όμως, γράφτηκαν πριν την εποχή του MTV.
Βιντεοκλίπ, όπως το "Beat It" του Μάικλ Τζάκσον το 1983,
ήταν μια νέα μορφή τέχνης.
Αυτό το βιντεοκλίπ ήταν το πρώτο
που ταίριαξε ένα ποπ τραγούδι με έναν δύσκολο και πρωτότυπο χορό.
Ήταν η αυγή μιας νέας εποχής όπου ο κόσμος μπορούσε να μελετάει έναν χορό συνεχώς,
όπως το Hammer Dance του MC Hammer.
Σταμάτα! Τώρα ο Hammer!
Το "Humpty Dance" των Digital Underground.
Κάνε το humpty hump Έλα και κάνε το humpty hump
Την εκδοχή της Μαντόνα για το voguing.
Και, φυσικά, το "Macarena".
Ναι, Μακαρένα
Με το YouTube,
οι χοροί άρχισαν να ταξιδεύουν πιο εύκολα από ποτέ.
Οι άνθρωποι χόρευαν το "Chicken Noodle Soup",
χόρευαν passinho
και μάθαιναν ο ένας στον άλλο το dougie τη δεκαετία του '00.
Και μετά, το "Gangnam Style" του Psy έκανε θραύση στο YouTube.
Ξεπέρασε τον μέγιστο αριθμό προβολών που μπορεί να έχει ένα βίντεο
και χρειάστηκε να αναθεωρηθεί το όριο προβολών.
Και μετά ήρθαν οι εφαρμογές σόσιαλ μίντια,
όπως το Dubsmash και το TikTok όπου οι χοροί είναι πιο δύσκολοι.
Μάλιστα, αποκαλούνται "χορευτικές προκλήσεις".
Οι μεγαλύτερες τρέλες δεν προέρχονται πια από μουσικούς που θέλουν να πουλήσουν,
αλλά από φαν που μπορούν να πάρουν ένα τραγούδι
και να κερδίσουν δόξα και χρήμα απλά και μόνο χορεύοντάς το.
Κι ένας τέτοιος χορός παρουσιάζεται μπροστά σε πολλά είδη κοινού
από πολύ ταλαντούχα άτομα.
Αλλά παραμένει ασαφές αν αυτοί οι χοροί
καταχωρίζονται στο Γραφείο Πνευματικής Ιδιοκτησίας.
Δεν υπάρχει μεγάλη νομολογία περί χορογραφιών.
Οι δημιουργοί των χορών του Fortnite
κατέθεσαν αγωγές ισχυριζόμενοι ότι το παιχνίδι επωφελούνταν από αυτούς,
μεταξύ αυτών και ο Αλφόνσο Ριμπέιρο, γνωστός και ως Κάρλτον.
Αλλά ένα δικαστήριο έκρινε ότι πρώτα απαιτείται καταχώριση
στο Γραφείο Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Και στην περίπτωση του Αλφόνσο,
το Γραφείο Πνευματικής Ιδιοκτησίας έκρινε ότι ήταν απλά χορευτικά βήματα.
Και δεν έκανε δεκτή την αίτηση.
Είναι σκέτη ειρωνεία.
Αν τολμούσες να αγγίξεις κάτι από όσα κάνει το Fortnite,
θα σε μήνυαν για παραβίαση πνευματικής ιδιοκτησίας
απειλώντας και το σπίτι σου.
Ακόμα και το τσάρλεστον είναι στο Fortnite.
Θέλω να πω ότι το Fortnite θα έπρεπε να ντρέπεται γι' αυτό,
αλλά δεν ντρέπεται.
Η μη ύπαρξη πνευματικής ιδιοκτησίας στον χορό
υπήρξε επίσης κινητήρια δύναμη δημιουργικότητας.
Σίγουρα κάτι χάνεται όταν κάποιοι με δυναμικό τρόπο
διεκδικούν δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας για χορούς.
Χάνεται κάπως η δημιουργικότητα,
χάνεται η δυνατότητα επανερμηνείας από γενιά σε γενιά
και η προσθήκη της δικής σου πινελιάς.
Οι κοινωνικοί χοροί θα έχαναν το κοινωνικό τους στοιχείο.
Πολλοί από όσους δημιουργούν τις χορευτικές τρέλες
δεν θέλουν απαραίτητα να πληρώνονται από όσους χορεύουν τους χορούς τους.
Θέλουν απλώς την αναγνώριση.
Υπάρχουν τεράστιες ευκαιρίες διαφήμισης για όσους γίνονται βάιραλ.
Και το να μην τους αποδίδονται εύσημα κάνει κακό στους δημιουργούς αυτούς.
Το καλοκαίρι του 2021, οι μαύροι TikToker κατέβηκαν σε απεργία.
Είδαμε ότι μεγάλο μέρος της σημερινής χορευτικής κουλτούρας
εξαρτάται από τη δημιουργικότητά τους.
Αφού ξέρουν ότι δεν σκέφτηκαν αυτοί τον χορό, ας αποδώσουν τα εύσημα.
Δεν είναι και τόσο δύσκολο.
Τουλάχιστον, όμως,
η νοοτροπία γύρω από την αναγνώριση έχει αρχίσει κάπως να αλλάζει.
Τώρα αν ένας δημοφιλής ινφλουένσερ χορέψει τον χορό κάποιου,
όλοι περιμένουν από αυτόν
να αναφέρει στη λεζάντα και να ταγκάρει τον αρχικό δημιουργό.
Ακόμα και το Fortnite έχει αρχίσει να ταγκάρει
τους δημιουργούς των πρόσφατων χορών του.
H εκπομπή του Τζίμι Φάλον με την Άντισον Ρέι
προκάλεσε άμεσες αντιδράσεις. Και μετά…
Καθόμουν στο αμάξι,
περίμενα τη γιαγιά μου να την πάω κάπου, και έλαβα το μήνυμα.
Χοροπηδούσα σαν τρελή κι έλεγα "Μαμά, κοίτα!"
Ενθουσιάστηκα, δεν το πίστευα.
Χάρηκα πάρα πολύ.
Μάλλον ονειρεύομαι.
Αποκλείεται να έχω την ευκαιρία να βγω στην τηλεόραση
μπροστά σε τόσο κόσμο και να χορέψω τον χορό μου.
Ήταν ένα είδος συγγνώμης,
οι αρχικοί δημιουργοί έδειξαν τις φιγούρες τους σε όλη την Αμερική.
Μετά την εμφάνισή μου στον Τζίμι Φάλον,
μου παρουσιάστηκαν πολλές διαφορετικές ευκαιρίες.
Κάνω πολλές προωθήσεις, έχω πολλούς ακόλουθους.
Δύο διάσημοι ράπερ με πήγαν στο Λος Άντζελες για ένα μουσικό βίντεο.
Με αυτό ασχολούμαι τώρα.
Είμαι σίγουρος ότι έχει να κάνει με την εμφάνισή μου στον Τζίμι Φάλον.
Ελπίζω να γίνω πολύ πετυχημένη. Είμαι σίγουρη ότι θα γίνω.
Είμαι τώρα εδώ.
Ο χορός είναι μια ευκαιρία να ονειρευτείς.
Αυτό το όνειρο είναι κάτι που οι Αφροαμερικανοί
δεν το είχαμε στην ιστορία μας.
Οι Αφροαμερικανοί δεν είχαν πρόσβαση στην κοινωνική ζωή,
αλλά με τον χορό κάτι άλλο είναι εφικτό.
Με τον χορό μπορούμε να εκφράσουμε οργή.
Μπορούμε να εκφράσουμε επιθυμία.
Μπορούμε να εκφράσουμε απορία για το μέλλον.
Πώς θα είναι η ζωή 50 χρόνια από τώρα;
Ξέρω, θα το δείξω χορεύοντας. Θα χορέψω σαν ρομπότ.
Αυτό θα με βοηθήσει να φανταστώ κάτι φουτουριστικό.
Το voguing γεννήθηκε τη δεκαετία του '80, όταν κοινότητες μαύρων κουίρ στο Χάρλεμ
φαντάζονταν έναν κόσμο όπου θα ήταν μοντέλα, γαλαζοαίματοι ή ό,τι άλλο ήθελαν.
Το moonwalk προέρχεται από τις κλακέτες,
μια δημιουργική αντίδραση στην απαγόρευση των τυμπάνων στη δουλεία.
Και το twerking είναι μια βασική κίνηση σε πολλούς χορούς της Δυτικής Αφρικής,
που συχνά συνοδεύουν τελετές που υμνούν τη ζωή.
Όταν δεν αναγνωρίζεται η σημασία των χορών, ξεχνάμε πιο εύκολα
ότι αποτελούν ιστορικά κειμήλια που διαμορφώνονται από γενιά σε γενιά
και με τη σειρά τους τις καθορίζουν.
Για τους προγόνους μας ο συγχρονισμός ήταν ένας τρόπος να δείξουν δύναμη.
Όμως, σύμφωνα με μελέτες,
ο χορός μάς κάνει πιο συμπονετικούς προς τους άλλους,
πιο υπομονετικούς, πιο γενναιόδωρους και λιγότερο προκατειλημμένους.
Δημιουργεί αυτό που οι ερευνητές αποκαλούν "ασαφή όρια μεταξύ ημών και άλλων".
Ο άλλος νιώθει ότι είναι προέκτασή μας.
Ο χορός είναι ζωή. Σωστά;
Είναι η ίδια η ζωή.
Χορεύω γιατί με κάνει να νιώθω ελεύθερος.
Έτσι μιλάω. Έτσι επικοινωνώ.
Με κάνει άνθρωπο.
Πιστεύω ότι είναι η πιο ευάλωτη μορφή επικοινωνίας.
Χορός δεν σημαίνει μόνο να βρεις έναν ωραίο παρτενέρ
ή να επιδεικνύεις κάτι που ήδη ξέρεις.
Ο χορός μάς δίνει την ευκαιρία να δείξουμε ποιος νομίζουμε ότι θέλουμε να είμαστε.
Υποτιτλισμός: Δέσποινα Πασσαλή