Niewątpliwie istnieje model sylwetki, który jest bardzo modny.
Można go zobaczyć na Snapchacie czy Instagramie.
Kształt butelki coli.
Kształt gitary.
Podobno na Instagramie króluje kształt klepsydry.
Moim zdaniem to raczej kształt łyżki.
Taka sylwetka jest często łączona z pewnym typem twarzy.
Duże usta, efekt lisich oczu.
Wąski, mały nos.
Jak Kylie Jenner i jej podobne.
W moim przekonaniu instagramowy wygląd jest nieautentyczny.
To zależy, co dla kogo jest autentyczne.
To prawda, niektóre twarze mogły zostać zmodyfikowane
za pomocą filtrów lub aplikacji takich jak Facetune,
gdzie można wprowadzić drobne poprawki:
zmienić wielkość, wygładzić i przemodelować strukturę twarzy.
To wszystko drobne poprawki, które możemy zobaczyć na sobie.
Coraz więcej osób, które mają do tego dostęp,
zaczyna tak modyfikować swoją twarz w prawdziwym życiu.
W ostatniej dekadzie podwoiła się liczba zabiegów chirurgii plastycznej.
Stały się bezpieczniejsze, tańsze i bardziej zaawansowane.
A pacjenci są młodsi i bardziej zróżnicowani.
Zmierzamy w stronę przyszłości,
w której nasz wygląd będzie można gruntownie zmienić.
Czy to coś złego?
I czy chirurgia plastyczna zmienia sposób, w jaki siebie postrzegamy?
Będzie pan innym człowiekiem, kiedy wszystko się zagoi.
NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
Fontanna młodości po stosunkowo bezbolesnym zastrzyku.
Ale nie ma gwarancji, że wszystko zakończy się uśmiechem.
Powinni spodziewać się odrobiny bólu.
Chodzi o to, by wyglądać jak najlepiej przez jak najdłuższy czas.
Nieważne, co czuję. Moja twarz nigdy się nie zmienia!
OPERACJE PLASTYCZNE
Poprawianie wyglądu mieści się w pewnym spektrum.
Z jednej strony czynności takie jak prysznic,
makijaż czy farbowanie włosów.
Od dawna uznawane za właściwe.
To wzmacnianie naturalnego piękna.
Język, jakiego używamy, mówiąc o pięknie,
to język moralności. Moralność jest jego nieodłączną częścią.
„Zasługujesz na to. Jesteś tego wart”.
„Nie odpuszczaj sobie. Nie powinieneś”.
Zawsze gdy jest mowa o wstydzie, winie, pochwałach, nagrodzie,
mamy do czynienia z moralnością.
Na drugim końcu
znajdują się zabiegi bardziej ryzykowne, bolesne i trwalsze.
Ludzie tu również dokonują ocen moralnych.
Weźmy The Swan, reality show z 2004 roku, który doprowadził Amerykę do szaleństwa.
Twórcy wiedzieli, że przekraczają granice, i mówili o nim…
Najbardziej niezwykły konkurs wszech czasów.
Grupa chirurgów
oraz stomatolog estetyczny, terapeuta, trener i life coach
zmieniali brzydkie kaczątka w łabędzie
i wystawiali je do rywalizacji w finałowym konkursie piękności.
Widzowie byli zachwyceni.
Co tydzień przed TV zasiadały miliony.
Lecz prawie wszyscy krytycy zareagowali przerażeniem.
Nazywali program koszmarnym, żałosnym, krzywdzącym i odrażającym.
Trafił nawet na antenę CNN.
Nie sprawiasz, że stają się brzydkie. Ani nawet przeciętne.
Ubierasz je elegancko i dajesz im biusty.
Niestety były też negatywne reakcje na show.
Cindy wystąpiła w sezonie pierwszym.
Zacznę od góry.
Podniesiono mi brwi.
Zrobiono mi implanty policzków i usunięto tłuszcz spod oczu.
Usunięto mi poduszki Bichata, zredukowano podbródek
i zrobiono mi lifting twarzy.
Powiększono mi piersi oraz zrobiono korekcję brzucha.
Odessano mi też tłuszcz z wewnętrznej strony ud.
Zaczęłam zastanawiać się nad operacjami plastycznymi
po drugim dziecku.
Moje ciało bardzo się zmieniło.
Gdy skończyłam karmić syna, moje piersi były zniekształcone.
Nieważne, ile robiłam ćwiczeń czy brzuszków,
nadal miałam brzuch ciążowy.
Ale byli młodym małżeństwem i nie mieli pieniędzy na operacje plastyczne.
Więc kiedy w radiu ogłoszono casting do programu The Swan,
wiedziałam, że chcę przynajmniej spróbować.
- I nie żałuje. - Jestem bardzo zadowolona z rezultatów.
Zwariowałam. Miałam wąziutką talię.
Wcześniej nie miałam talii.
Świetny nos. Byłam bardzo zadowolona tego dnia.
Super.
Po wyemitowaniu sezonu
pół miliona kobiet zgłosiło się do kolejnego.
Liczba chętnych na operacje plastyczne w TV
przewyższyła populację Islandii.
Na początku XXI wieku zmieniało się nasze pojęcie tego, co skrajne.
Ale ta zmiana następowała stopniowo
przez prawie sto lat.
I wojna światowa była czymś, czego ludzkość wcześniej nie widziała.
Nowoczesna broń, czołgi, karabiny maszynowe, trujący gaz
zabiły miliony,
obróciły miasta w gruzy
i pozostawiły pokolenie okaleczonych żołnierzy,
z których wielu miało twarze oszpecone szrapnelami i kulami.
Chirurdzy nigdy wcześniej nie widzieli takich ran.
Musieli stać się kreatywni.
Z chrząstki z żeber ręcznie robili nosy,
szczęki rekonstruowali za pomocą kości nóg,
a otwory w policzkach wypełniali tłuszczem i tkanką pacjenta.
Chirurdzy przez lata pracowali z tymi samymi pacjentami,
walcząc o to, by przywrócić im ich dawny wygląd.
A jeśli sama tkanka nie wystarczała,
zatrudniali plastyków, którzy robili maski protetyczne.
Miały nie tylko spełniać swoje funkcje. Ważna była ich forma.
Jeden z chirurgów z I wojny światowej
jest obecnie uważany za ojca chirurgii plastycznej.
Cytując za Josephem:
„Ktoś, kto pragnie po prostu wyglądać zwyczajnie
i nie chce się rzucać w oczy,
nie powinien być potępiany za próżność”.
Nie leczył jedynie okaleczonych.
Joseph był Żydem, jak wielu jego pacjentów
pragnących usunąć cechy wskazujące na ich tożsamość etniczną,
by przestać być dostrzeganymi
w społeczeństwie wrogo do nich nastawionym.
Joseph sprawił, że uznano, iż operacje plastyczne
można wykonywać wyłącznie w celach estetycznych.
W połowie lat 20. połowa Ameryki chodziła co tydzień do kina.
Wiele wschodzących gwiazd miało twarze przerabiane na potrzeby ekranu,
bo były one elementem ich zawodu.
Komiczka Fanny Brice skorygowała sobie nos,
a idol kobiet Rudolph Valentino poprawił sobie kształt uszu.
W 1924 roku pewna gazeta ogłosiła pierwszy konkurs na operację plastyczną.
Poszukiwano najmniej urodziwej dziewczyny w Nowym Jorku,
aby odmienić jej nieszczęście w szczęście.
Wygrała niejaka Jacqueline Naagel. Udało się.
Podpisała kontrakt na film w Kalifornii.
W kolejnych dziesięcioleciach
operacje plastyczne stały się tańsze, bezpieczniejsze i łatwiej dostępne.
Jest więcej ofert takich usług. Są zróżnicowane cenowo.
Stały się one jak inne usługi, więc zwiększył się też ich zakres.
Jaka jest różnica między normą a skrajnością?
Czy chodzi o poświęcony czas?
O to, czy zabieg można przeprowadzić samemu, czy tylko z pomocą specjalisty?
O to, jaki jest ryzykowny i bolesny?
Zwykle mamy na myśli to, czemu poddalibyśmy się sami.
Czy biustonosz push-up to skrajność?
Aparat na zęby? Depilacja laserowa?
Wycięcie pieprzyka? Wymrożenie tłuszczu? Wypełniacze? Botoks?
Nie tak dawno botoks uważano za szaleństwo zwariowanych celebrytów,
którzy wstrzykują sobie w twarz truciznę.
To ogromnie się zmieniło.
Zanim ja zaczęłam praktykę,
to było piętnowane.
Teraz obserwuję mniej poczucia winy,
mniej krycia się.
Przed dziećmi miałam ładną figurę.
Byłam wtedy dwudziestolatką.
Pokazałam lekarzowi zdjęcie wymarzonej sylwetki,
ale byłam na nim ja, tylko młodsza.
Zaczęłam zauważać zmiany.
Oczy wydawały się cięższe, bardziej zmęczone,
choć nie czułam zmęczenia.
Czułam się super, a wyglądałam na zmęczoną, co mnie martwiło.
Jako dziecko chorowałem na ginekomastię.
Gdy dorosłem,
miałem podwójną mastektomię
polegającą na usunięciu tkanki z okolicy piersi oraz tłuszczu.
Moim zdaniem dobry wygląd sprawia, że wszystko przychodzi łatwiej.
Zwracałam uwagę na przechodzące kobiety
i myślałam: „Ależ ta kobieta jest piękna”.
To były zawsze kobiety z dużym biustem.
Spektrum dla każdego jest inne.
Zależy od tego, kim jesteś i z jakiej wywodzisz się kultury.
Są miejsca, gdzie operacje plastyczne to rutyna, rytuał przejścia.
W Korei Płd.
co trzecia dwudziestolatka przeszła operację plastyczną.
Operacje przeprowadzane w celu poprawienia perspektyw zawodowych mają swoją nazwę.
Podobnie jest w Brazylii.
Istnieje narracja o prawie do piękna
i o tym, że starsze kobiety powinny je mieć na równi z młodymi.
To po części zasługa tego człowieka, Ivo Pitanguya,
światowej sławy chirurga bogatych i sławnych.
To lukratywny interes. Pitanguy kupił sobie wyspę.
Ale operował też biednych za darmo,
zyskując przydomek „papież chirurgii plastycznej”
i status bohatera narodowego.
Oto on w czasie karnawału w 1999 roku,
otoczony morzem tancerek
na swojej wymyślnej platformie.
Pitanguy był pionierem.
Opracował metody korekcji brzucha w celu ukrycia blizn poniżej linii bikini,
opowiadał się za mniej inwazyjnymi liftingami twarzy
i wymyślił brazylijskie podniesienie pośladków, BBL.
BBL to zabieg, w czasie którego tłuszcz jest zasysany z innej części ciała,
zwykle z uda lub brzucha,
a następne wstrzykiwany do pośladków.
W latach 80. w brazylijskim Playboyu ukazał się artykuł,
w którym pośladki nazwano narodową pasją.
Kilka dekad wcześniej
brazylijska uczestniczka konkursu Miss Universe z roku 1954, Martha Rocha,
miała obfitsze kształty niż reszta kobiet na tej scenie.
Miss Brazylii zachwyca sposobem poruszania się w finale konkursu.
Przegrała.
Oto Miss USA.
Sędziowie uznali, że jej biodra są zbyt szerokie.
Białe kobiety bały się, że będą miały grube tyłki.
Pamiętam to z przeszłości.
I osławioną piosenkę Sir Mix-A-Lota.
Lubię duże tyłki i nie będę kłamał
Skecz na początku oddaje to idealnie.
O Boże. Becky, patrz na jej tyłek.
To Kim Kardashian pomogła wprowadzić ten trend do głównego nurtu.
Jej siostry, jedna po drugiej, powoli poszły w jej ślady.
Zabieg BBL zyskiwał popularność w nieznanym dotąd tempie.
Zamiłowanie Brazylijczyków do dużych pośladków ogarnęło świat.
Ale kto Playboya czyta, a nie tylko ogląda,
mógł znaleźć o wiele mroczniejszą historię.
Pewien socjolog stwierdził, że krągły ideał urody
wywodzi się od afrykańskich niewolnic,
które rodziły dzieci swoim białym właścicielom,
co prowadziło do eugenicznych eksperymentów estetycznych
w celu uniknięcia afrykańskich elementów.
Innymi słowy
tyłka czarnej kobiety
w ciele o cechach rasy białej.
Obsesja dużych pośladków jest z pewnością zawłaszczeniem
i obecnie czarne kobiety, które nie mają takiego typu sylwetki,
są postrzegane jako mniej czarne
lub mniej atrakcyjne jako czarne.
Trzymajcie kciuki.
Mój chłopak, przeglądając media społecznościowe,
klikał „lubię to” pod zdjęciami określonego typu kobiet,
i nie był to typ sylwetki, który mam ja.
Poczułam, że to dla mnie okazja, aby to zrobić.
„Czemu nie poprawić czegoś, co mi się nie podoba?”
Jestem już po operacji.
Pewnie, że trochę bolało. Bez bólu…
Wiesz, co to piękno?
Czym jest piękno bez bólu?
Mamy też instagramową twarz,
która jest kombinacją cech zapożyczonych od różnych grup etnicznych.
Owe skośne, lisie oczy i duże usta niczym poduszki
od wieków wyśmiewano w rasistowskich karykaturach,
a teraz ludzie za nie płacą,
zlecając cofanie skroni za pomocą rozpuszczalnych nici
i powiększanie ust kilkoma zastrzykami wypełniacza.
Więcej ludzi może dążyć
do uzyskania takiej sylwetki, na co ogromny wpływ mają technologie,
media społecznościowe i rozrywka,
więc oczekiwania co do wyglądu,
bo teraz wiemy, jak można wyglądać w oparciu o możliwości…
Oczekiwania się zmniejszają.
Okno się zawęża.
To, co normalne, się zawęża i ujednolica.
To coś nowego. Tego jeszcze nie było.
Weźmy na przykład owłosienie ciała.
Jeśli przesuniemy się trochę na zachód, okazuje się, że to jest normą.
Niektórzy usuwali owłosienie. Inni nie.
Ikona piękna, Sophia Loren, często tego nie robiła.
Ale później usunięte owłosienie stało się standardem.
Ciało bez włosów uznaliśmy za normę, i to na całym świecie.
Zapominamy, że to upiększenie, sztuczka.
Pętla przyczynowo-skutkowa.
Dokonujemy wyborów, by nagiąć się do ideału piękna,
a to pomaga go wzmocnić,
przesuwając cel jeszcze dalej poza zasięg.
Jako nastolatka miałam obsesję na punkcie modelek Victoria’s Secret.
Wołałam: „Rany, spójrzcie na nie”.
Były bardzo seksowne, a ja chciałam wyglądać jak one.
Zastanawiam się więc, czy gdyby Victoria’s Secret nigdy nie istniała,
gdybym nie widziała tych pokazów mody,
nadal miałabym obsesję biustu?
Czy chciałabym powiększyć biust?
Ideał piękna jest obecnie kształtowany przez operacje plastyczne,
co oznacza, że ciężej go osiągnąć bez nich.
To, co kiedyś było skrajnością, teraz jest standardem.
W pewnym momencie to, co standardowe, zaczyna być wymogiem.
Tak jest ze wszystkim.
Jeśli wszyscy farbują włosy
i w pewnym wieku tylko ty masz siwe, to czy odstajesz?
Tak.
Prawie wszyscy powiedzieliby,
że farbowanie włosów jest mniej skrajne niż operacja.
A już zwłaszcza zabieg taki jak BBL.
Istnieje ryzyko wstrzyknięcia tłuszczu w złe miejsce
i wprowadzenia go do krwiobiegu, gdzie może zostać
i zablokować tętnice w mózgu lub płucach,
co prowadzi do infekcji, udaru albo śmierci.
To bardzo dziwne zjawisko.
Podejmujemy się praktyk, które są bardzo szkodliwe i ryzykowne,
a jednak uważamy, że przynoszą nam korzyści.
To nas ogranicza, ale jednak daje nam radość.
Badacze zmierzyli korzyści płynące z operacji plastycznych.
Wyniki były zróżnicowane.
Ale podsumowanie najlepszych badań wykazało,
że wydaje się, iż poprawiają one jakość życia.
Jak bardzo, zależy jednak od zabiegu.
Dzięki operacjom plastycznym niektórym ludziom łatwiej się żyje.
Są one niekiedy sposobem na potwierdzenie tożsamości płciowej.
Miałam operację łuku brwiowego i lifting brwi.
Skorygowano mi nos i podbródek.
Operacje plastyczne pomagają mi stać się taką kobietą, jaką chcę być, ale…
w tym jest dużo więcej.
Będąc wiarygodną jako kobieta cisgenderowa,
bezpieczniej mi iść ulicą i prowadzić normalne życie.
Musimy przestać myśleć o własnej wartości
i pewności siebie w kontekście arbitralnych ideałów.
Często powtarzam, że moja praca nie polega na poprawianiu wyglądu,
ale na poprawianiu samopoczucia.
Jestem bardziej otwarta na świat, na poznawanie nowych ludzi.
Mam teraz więcej przyjaciół.
A to dzięki temu, że poczułam się lepiej ze sobą.
Po prostu silniej.
To naprawdę jest wyzwalające, bo wiem,
że codziennie będzie lepiej
i stanę się tysiąc razy bardziej pewna siebie niż kiedykolwiek wcześniej.
Stałam się bardziej pewna siebie w każdej sferze życia.
To może być dla jednych przytłaczające, a dla innych wzmacniające.
W odniesieniu do ogółu to dobry pomysł, by ludzie z tego korzystali.
Najlepiej żyć w świecie,
gdzie nie trzeba zmieniać ciała, by stać się lepszą wersją siebie.
Jeśli chodzi o moją córkę, nie chciałam jej mówić, dokąd dziś idę,
bo nie wiedziałam, jak jej to wyjaśnić,
unikając stwierdzeń: „Mam sztuczne piersi. Powiększyłam je sobie”.
Jak jej to w ogóle wytłumaczyć?
Nie chcę…
zasiać w niej ziarna typu: „Chcesz być ładna, musisz mieć duży biust”,
bo zostanie to w jej głowie
i uzna, że jak jej piersi nie będą tak duże jak mamy,
to trzeba to zmienić.
Gdybyśmy powiesili stare, obwisłe biusty i karmiące piersi
na każdym przystanku autobusowym,
szybko przestalibyśmy myśleć, że normalne piersi
muszą być zadarte i okrągłe.
Powinno być mniej dyskusji o tym,
czy operacje plastyczne są dobre czy złe,
a więcej rozmów o tym, co znaczy być osobą w zmarginalizowanym ciele
i dlaczego w ogóle atrakcyjność fizyczna jest tak ważna.
Napisy: Dorota Nowakówna