Είναι γεγονός ότι υπάρχει μια εικόνα πολύ της μόδας,
και τη βλέπεις κάθε φορά που ανοίγεις το SnapChat ή το Instagram.
Το σώμα Coca-Cola.
Σχήμα κιθάρας.
Πολλοί νομίζουν ότι το σώμα του Instagram είναι η κλεψύδρα.
Εγώ νομίζω ότι είναι πιο πολύ το σχήμα κουταλιού.
Κι αυτό το σώμα συχνά συνδυάζεται με ένα συγκεκριμένο είδος προσώπου.
Μεγάλα χείλη, αμυγδαλωτά μάτια.
Λεπτή μυτούλα.
Μάλλον κάτι σαν την Κάιλι Τζένερ και τις υπόλοιπες σαν αυτή.
Πιστεύω ότι η εικόνα που επικρατεί στο Instagram δεν είναι αληθινή.
Εξαρτάται τι εννοούμε αληθινό.
Είναι αλήθεια ότι κάποια πρόσωπα έχουν τροποποιηθεί
με προκαθορισμένα φίλτρα ή μέσω εφαρμογών όπως το Facetune,
όπου μπορείς να κάνεις μικροδιορθώσεις στη φωτογραφία,
να αλλάζεις το μέγεθος, να λειάνεις, να αλλάξεις τη δομή του προσώπου.
Υπάρχουν πολλές μικρές αλλαγές που μπορούμε να δούμε στον εαυτό μας.
Κι όλο και περισσότεροι άνθρωποι που μπορούν να τις κάνουν
αρχίζουν να υιοθετούν αυτό το πρόσωπο και στην πραγματικότητα.
Ο αριθμός των κοσμητικών επεμβάσεων σχεδόν διπλασιάστηκε εδώ και δέκα χρόνια.
Έχουν γίνει ασφαλέστερες, φτηνότερες και πιο εξελιγμένες.
Και οι ασθενείς που υποβάλλονται σε αυτές έγιναν πιο νέοι και διαφορετικοί.
Φαίνεται ότι προχωράμε προς ένα μέλλον
όπου η εμφάνισή μας θα μπορεί να αλλάξει ριζικά.
Είναι κακό αυτό;
Η πλαστική χειρουργική αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας;
Θα είσαι εντελώς διαφορετικός μόλις ολοκληρωθεί η επούλωση.
ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Μια πηγή νεότητας στην άκρη μιας σύριγγας.
Αλλά δεν υπάρχει εγγύηση ότι όλα θα τελειώσουν ευχάριστα.
Πρέπει να περιμένουν ότι θα νιώσουν λίγο πόνο.
Το θέμα είναι να φαίνεσαι όσο ομορφότερη γίνεται για όσο περισσότερο γίνεται.
Δεν έχει σημασία τι νιώθω. Η έκφρασή μου δεν αλλάζει!
ΠΛΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ
Τα πράγματα που κάνουμε για την εμφάνισή μας καλύπτουν ένα φάσμα.
Στη μία άκρη, υπάρχουν πράγματα όπως το ντουζ,
το μακιγιάζ, το βάψιμο των μαλλιών.
Αυτά θεωρούνται καλά εδώ και καιρό.
Ενίσχυση της φυσικής σου ομορφιάς.
Αν δούμε τη γλώσσα της ομορφιάς,
διαπιστώνουμε μια ηθικολογία.
Περιβάλλεται τον μανδύα της ηθικής.
"Το δικαιούσαι. Σου αξίζει".
"Μην παραμελείς τον εαυτό σου, δεν πρέπει".
Όταν πρόκειται για ντροπή, ενοχή, έπαινο, ανταμοιβή,
τότε υπάρχουν ισχυρισμοί περί ηθικής.
Στην άλλη άκρη του φάσματος,
τα πράγματα είναι πιο επικίνδυνα, πιο επώδυνα, πιο μόνιμα.
Και οι άνθρωποι ηθικολογούν και για αυτά.
Όπως το Swan, ένα ριάλιτι του 2004 που προκάλεσε φρενίτιδα στην Αμερική.
Η εκπομπή ήξερε ότι ξεπερνούσε τα όρια αυτοαποκαλούμενη…
Ο πιο ασυνήθιστος διαγωνισμός που έγινε ποτέ.
Μια ομάδα χειρουργών,
μαζί με αισθητικό οδοντίατρο, ψυχολόγο, γυμναστή και σύμβουλο ζωής,
μετέτρεπαν αυτοαποκαλούμενα ασχημόπαπα σε κύκνους,
και μετά τις έβαζαν να ανταγωνιστούν σε έναν διαγωνισμό ομορφιάς.
Οι τηλεθεατές το λάτρεψαν.
Το έβλεπαν εκατομμύρια κάθε βδομάδα.
Αλλά οι κριτικοί αντέδρασαν με σχεδόν καθολική φρίκη.
Το αποκάλεσαν φρικτό, γελοίο, οδυνηρό και αποκρουστικό.
Έφτασε μέχρι και στη ζώνη υψηλής τηλεθέασης του CNN.
Δεν τις κάνετε άσχημες, ούτε καν μέτριες.
Τις ντύνετε με ωραία ρούχα και τους βάζετε στήθος.
Δυστυχώς, κάποιοι αντέδρασαν αρνητικά στην εκπομπή.
Η Σίντι ήταν διαγωνιζόμενη στην πρώτη σεζόν.
Θα ξεκινήσω από πάνω.
Μου έκαναν ανόρθωση φρυδιών.
Μου έβαλαν εμφυτεύματα στα ζυγωματικά. Μου αφαίρεσαν λίπος κάτω από τα μάτια.
Έκανα αφαίρεση λίπους από τα μάγουλα, μείωση πηγουνιού και μίνι λίφτινγκ.
Αυξητική στήθους και πλαστική στην κοιλιά.
Και μικρή λιποαναρρόφηση στο εσωτερικό των μηρών.
Άρχισα να σκέφτομαι περισσότερο τις πλαστικές επεμβάσεις
μετά το δεύτερο παιδί μου.
Το σώμα μου είχε υποστεί τεράστια αλλαγή.
Αφού σταμάτησα να θηλάζω τον γιο μου, τα στήθη μου είχαν παραμορφωθεί.
Όσο κι αν γυμναζόμουν κάνοντας ροκανίσματα και κοιλιακούς,
δεν έχανα την κοιλιά μετά την εγκυμοσύνη.
Μα ήταν νέοι γονείς και δεν μπορούσαν να ξοδέψουν λεφτά
για αισθητικές επεμβάσεις.
Οπότε, όταν άκουσα τη διαφήμιση του Swan στο ραδιόφωνο,
ήξερα ότι έπρεπε τουλάχιστον να προσπαθήσω.
Και δεν το μετανιώνει.
Χαίρομαι με το αποτέλεσμα. Τρελάθηκα. Είχα μικροσκοπική μέση.
Ποτέ πριν δεν είχα μέση.
Λατρεύω τη μύτη μου. Ήμουν πολύ χαρούμενη εκείνη τη μέρα.
Ήταν πολύ ωραία.
Μετά την πρώτη σεζόν,
μισό εκατομμύριο γυναίκες έκαναν αίτηση για την επόμενη.
Περισσότεροι άνθρωποι από τους κατοίκους της Ισλανδίας
ήταν πρόθυμοι να βγουν στην τηλεόραση για να κάνουν πλαστική.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 η έννοια του ακραίου άλλαζε.
Ωστόσο, το φάσμα αυτό μετατοπιζόταν σταδιακά
επί σχεδόν εκατό χρόνια.
Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν κάτι που η ανθρωπότητα βίωνε για πρώτη φορά.
Σύγχρονα όπλα,
άρματα μάχης, πολυβόλα, δηλητηριώδη αέρια σκότωσαν εκατομμύρια
έκαναν τις πόλεις συντρίμμια
και άφησαν στο πέρασμά τους μια γενιά τραυματισμένων στρατιωτών,
πολλοί εκ των οποίων παραμορφώθηκαν στο πρόσωπο από θραύσματα και σφαίρες.
Οι χειρουργοί δεν είχαν ξαναδεί τέτοια τραύματα.
Για να τα φτιάξουν, έπρεπε να γίνουν δημιουργικοί.
Δημιουργία μύτης από χόνδρους δανεισμένους από τα πλευρά,
αποκατάσταση διαλυμένης γνάθου από οστό του ποδιού
και γέμισμα κούφιων ζυγωματικών με λίπος και ιστό του ασθενούς.
Οι χειρουργοί επί χρόνια ασχολούνταν με τους ίδιους ασθενείς,
πασχίζοντας να τους κάνουν να θυμίζουν τον εαυτό τους.
Κι όταν μόνο η σάρκα δεν αρκούσε,
προσλάμβαναν καλλιτέχνες για να φτιάξουν προσθετικές μάσκες.
Σκοπός δεν ήταν μόνο η λειτουργικότητα.
Αλλά και η μορφή.
Ένας χειρουργός του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
ενίοτε αναγνωρίζεται ως ο πατέρας της αισθητικής χειρουργικής.
Όπως έγραψε ο Τζόσεφ,
"Κάποιος που θέλει απλώς μια φυσιολογική εμφάνιση,
που επιθυμεί να περνά απαρατήρητος,
δεν πρέπει να κατηγορείται ως ματαιόδοξος".
Δεν θεράπευε απλώς τους τραυματίες.
Ο Τζόσεφ ήταν Εβραίος, όπως και πολλοί ασθενείς του,
που ήθελαν να σβήσουν τα σημάδια που μαρτυρούσαν την καταγωγή τους,
ώστε να μπορούν να περνούν απαρατήρητοι
σε μια κοινωνία που ήταν εχθρική απέναντί τους.
Συνεισέφερε ώστε οι πλαστικές επεμβάσεις να μπουν στο φάσμα
ως κάτι που μπορεί να γίνει μόνο για λόγους αισθητικής.
Στα μέσα της δεκαετίας του '20 η μισή Αμερική πήγαινε σινεμά κάθε βδομάδα
και πολλά ανερχόμενα αστέρια
άλλαζαν και αναδιαμόρφωναν τα πρόσωπά τους για την οθόνη,
επειδή το πρόσωπο ήταν το εφόδιό τους.
Η κωμικός Φάνι Μπράις ήταν γνωστό ότι έκανε πλαστική στη μύτη
και ο καρδιοκατακτητής Ροντόλφο Βαλεντίνο άλλαξε το σχήμα των αυτιών του.
Το 1924
μια εφημερίδα διοργάνωσε τον πρώτο διαγωνισμό πλαστικών επεμβάσεων.
Αναζητούσαν το πιο άσχημο κορίτσι στη Νέα Υόρκη
ώστε να μετατρέψουν την κακοτυχία της σε τύχη.
Μια γυναίκα ονόματι Τζάκλιν Νέιγκελ κέρδισε, και τα κατάφερε.
Έκλεισε συμβόλαιο για ταινία και πήγε στην Καλιφόρνια.
Τις δεκαετίες που ακολούθησαν
οι πλαστικές επεμβάσεις έγιναν πιο φτηνές, πιο ασφαλείς και πιο προσιτές.
Υπάρχουν περισσότεροι πάροχοι. Περισσότερα είδη παρόχων.
Διαφορετικές τιμές.
Είναι σαν τις άλλες υπηρεσίες, μπορείς να τη βρεις σε ένα ευρύ φάσμα.
Τι διαφορά υπάρχει μεταξύ συνηθισμένου και ακραίου;
Έχει να κάνει με τον απαιτούμενο χρόνο;
Έχει να κάνει με το αν μπορείς να το κάνεις μόνος ή αν χρειάζεσαι ειδικό;
Έχει να κάνει με την επικινδυνότητα και τον πόνο;
Συνήθως εννοούμε αυτό που θα κάναμε ή θα θέλαμε να κάνουμε εμείς οι ίδιοι.
Είναι ακραίο το σουτιέν ανόρθωσης;
Τα σιδεράκια και το λέιζερ αποτρίχωσης;
Η αφαίρεση κρεατοελιάς; Η κρυολιπόλυση; Τα ενέσιμα; Το μπότοξ;
Δεν πάει καιρός
από τότε που το μπότοξ θεωρούνταν κάτι τρελό που έκαναν οι διάσημοι,
ενέσεις με δηλητήριο στο πρόσωπό τους.
Έχει αλλάξει υπερβολικά πολύ.
Θεωρώ πως την εποχή
πριν γίνω εγώ πλαστική χειρουργός, υπήρχε στίγμα.
Γενικά, όμως, τώρα βλέπω ότι υπάρχουν λιγότερες ενοχές,
λιγότερη μυστικότητα.
Πριν κάνω παιδιά, είχα σιλουέτα.
Στα 20 είχα μια ωραία σιλουέτα.
Έδειξα στον γιατρό πώς θέλω να γίνω,
μια φωτογραφία του νεότερου εαυτού μου.
Άρχισα να παρατηρώ αλλαγές.
Τα μάτια μου άρχισαν να δείχνουν πιο βαριά, πιο κουρασμένα,
αλλά εγώ δεν ένιωθα καθόλου κουρασμένη.
Ένιωθα υπέροχα, αλλά φαινόμουν κουρασμένη, κι αυτό με ενοχλούσε.
Έπασχα από γυναικομαστία όταν ήμουν παιδί.
Όταν μεγάλωσα,
έκανα διπλή μαστεκτομή,
δηλαδή αφαίρεση μαστικού και λιπώδους ιστού.
Πιστεύω ότι αν έχεις καλή εμφάνιση,
όλα κυλούν πιο ομαλά στη ζωή σου.
Ανέκαθεν παρατηρούσα γυναίκες στον δρόμο
και θαύμαζα τις πολύ όμορφες.
Ήταν πάντα γυναίκες με μεγάλο στήθος.
Το φάσμα του καθενός είναι διαφορετικό.
Εξαρτάται από το ποιος είσαι και από την κουλτούρα σου.
Υπάρχουν μέρη όπου η κοσμητική χειρουργική είναι ρουτίνα,
μια τελετή μετάβασης.
Όπως η Νότια Κορέα,
όπου μία στις τρεις γυναίκες μεταξύ 20-29 ετών έχει κάνει πλαστική.
Υπάρχει και ονομασία
για επεμβάσεις που έχουν σκοπό να βελτιώσουν τις προοπτικές εργασίας.
Ή στη Βραζιλία.
Συζητιέται το δικαίωμα στην ομορφιά
και το γεγονός ότι και οι ώριμες γυναίκες, όχι μόνο οι νέες,
πρέπει να το έχουν.
Εν μέρει, χάρη σ' αυτόν τον άντρα, τον Ίβο Πιτάνγκι,
τον παγκοσμίου φήμης χειρουργό των πλούσιων και διάσημων.
Μια κερδοφόρα επιχείρηση. Αγόρασε το δικό του ιδιωτικό νησί.
Επίσης χειρουργούσε και άπορους αφιλοκερδώς,
αποκτώντας έτσι το προσωνύμιο "Ο πάπας των πλαστικών επεμβάσεων"
και το κύρος εθνικού ήρωα.
Εδώ είναι στο Καρναβάλι το 1999,
περικυκλωμένος από αμέτρητες χορεύτριες
πάνω στο δικό του περίτεχνο άρμα.
Ο Πιτάνγκι υπήρξε πρωτοπόρος.
Ανέπτυξε τεχνικές για πλαστική στην κοιλιά με τις οποίες κρύβονταν οι ουλές,
υποστήριξε λιγότερο επεμβατικά λίφτινγκ προσώπου
και ανέπτυξε την αυξητική και ανόρθωση γλουτών.
Στην αυξητική γλουτών απορροφάται λίπος από κάποιο μέρος του σώματος,
συνήθως από τον μηρό ή την κοιλιά,
και εγχύεται στους γλουτούς.
Τη δεκαετία του '80 το Playboy της Βραζιλίας δημοσίευσε ένα άρθρο
που αποκαλούσε τα οπίσθια εθνικό πάθος.
Δεκαετίες πριν από αυτό,
η Βραζιλιάνα διαγωνιζόμενη στα καλλιστεία Μις Υφήλιος 1954,
η Μάρθα Ρόκα,
είχε πολύ πιο έντονες καμπύλες από τις υπόλοιπες.
Υπέροχο περπάτημα από τη Μις Βραζιλία καθώς οδηγούμαστε στις φιναλίστ.
Έχασε.
Είναι η Μις ΗΠΑ.
Οι κριτές είπαν ότι οι γοφοί της ήταν πολύ μεγάλοι.
Θυμάμαι που οι λευκές φοβόντουσαν μην κάνουν μεγάλο κώλο.
Το θυμάμαι να αναφέρεται
στο περιβόητο τραγούδι του Sir Mix-a-Lot.
Μ' αρέσουν οι μεγάλοι κώλοι Το παραδέχομαι
Το σκετς στην αρχή το αποτυπώνει τέλεια.
Θεέ μου. Μπέκι, κοίτα τον ποπό της.
Εκείνη που βοήθησε να καθιερωθεί αυτό ως τάση ήταν η Κιμ Καρντάσιαν.
Και οι υπόλοιπες αδερφές της, που ακολούθησαν το παράδειγμά της.
Η αυξητική γλουτών έγινε η ταχύτερα αναπτυσσόμενη επέμβαση.
Το πάθος της Βραζιλίας για τα μεγάλα οπίσθια έγινε παγκόσμιο.
Αλλά αν διαβάζεις το Playboy για τα άρθρα του,
θα έχεις βρει κάτι πιο σκοτεινό.
Ένας κοινωνιολόγος ισχυρίστηκε ότι το πρότυπο ομορφιάς με καμπύλες
ανάγεται στις σκλαβωμένες από την Αφρική
που κυοφορούσαν τα παιδιά των λευκών δουλοκτητών,
με αποτέλεσμα ευγονικά αισθητικά πειράματα
χωρίς τις υπερβολές της αφρικανικής φυλής.
Με άλλα λόγια,
τα οπίσθια μιας μαύρης
σε σώμα που κατά τ' άλλα φαινόταν να ανήκει σε λευκή.
Η εμμονή με τα μεγάλα οπίσθια είναι σίγουρα δείγμα πολιτισμικής οικειοποίησης,
και πλέον οι μαύρες γυναίκες που δεν έχουν αυτόν τον σωματότυπο
κατά κάποιον τρόπο θεωρούνται λιγότερο μαύρες
ή λιγότερο ελκυστικές ως μαύρες γυναίκες.
Καλή μου τύχη.
Έβλεπα το αγόρι μου να χαζεύει στα κοινωνικά δίκτυα
και έκανε λάικ σε φωτογραφίες κοριτσιών
που δεν έμοιαζαν με τη δική μου εμφάνιση και το δικό μου σώμα.
Και σκέφτηκα "Να μια ευκαιρία να το κάνω.
Γιατί να μη φτιάξω κάτι που δεν μου αρέσει;"
Μόλις έκανα την επέμβαση, παιδιά.
Πονάει λιγάκι. Αλλά μπρος στα κάλλη,
τι είναι ο πόνος;
Μπρος στα κάλλη, τι είναι ο πόνος;
Έπειτα, είναι και το πρόσωπο του Instagram,
το οποίο είναι στην ουσία ένα συνονθύλευμα χαρακτηριστικών από διάφορες εθνικότητες.
Αυτά τα σχιστά αμυγδαλωτά μάτια και τα μεγάλα, σαρκώδη χείλη
ήταν αντικείμενο χλευασμού σε ρατσιστικές καρικατούρες επί αιώνες,
και ο κόσμος τώρα πληρώνει γι' αυτά.
Τραβούν τους κροτάφους τους με μικρά διαλυτά νήματα
και φουσκώνουν τα χείλη τους με ενέσεις υαλουρονικού.
Με όλο και περισσότερους ανθρώπους να μπορούν να αποκτήσουν
αυτόν τον σωματότυπο που έχει επηρεαστεί πολύ από την τεχνολογία,
από τα κοινωνικά μέσα και το θέαμα,
η προοπτική του πώς θα έπρεπε να είσαι,
επειδή πλέον ξέρουμε πώς μπορείς να είσαι βάσει των δυνατοτήτων,
γίνεται όλο και μικρότερη.
Το περιθώριο αυτό στενεύει όλο και πιο πολύ.
Το φυσιολογικό γίνεται πιο στενό και περιορισμένο.
Κι αυτό είναι καινούριο. Πρώτη φορά το βλέπουμε.
Για παράδειγμα, οι τρίχες του σώματος.
Αν γυρίσουμε λίγο πίσω στον δυτικό κόσμο, θα δούμε ότι είναι κοινωνική νόρμα.
Κάποιοι αφαιρούσαν τις τρίχες τους, κάποιοι όχι.
Το πρότυπο ομορφιάς, η Σοφία Λόρεν, συχνά δεν το έκανε.
Αλλά μετά, η αποτρίχωση επικράτησε ως το φυσιολογικό.
Κάναμε το άτριχο σώμα κανόνα, και το κάναμε παγκοσμίως.
Ξεχνάμε ότι είναι καλλωπισμός, ότι είναι κόλπο.
Είναι ένας βρόχος ανατροφοδότησης.
Κάνουμε επιλογές υποκύπτοντας στα πρότυπα ομορφιάς
και αυτό βοηθάει στην ενίσχυσή τους,
κάνοντας τον στόχο της τελειότητας ακόμα πιο άπιαστο.
Καθώς μεγάλωνα, είχα εμμονή με τους αγγέλους της Victoria's Secret.
"Τι γυναίκες είναι αυτές!"
Τις έβρισκα πολύ ελκυστικές και ήθελα να γίνω σαν αυτές.
Οπότε, αναρωτιέμαι αν η Victoria's Secret δεν είχε υπάρξει,
αν δεν είχα δει ποτέ αυτές τις πασαρέλες,
θα είχα την ίδια εμμονή με το στήθος;
Θα ήθελα να κάνω αυξητική στήθους;
Το πρότυπο ομορφιάς διαμορφώνεται πλέον από τις πλαστικές επεμβάσεις
κι αυτό σημαίνει ότι δύσκολα το κατακτάς χωρίς αυτές.
Αυτά που ήταν κάποτε ακραία είναι πλέον συνηθισμένα.
Και κάποια στιγμή τα συνηθισμένα αρχίζουν να μοιάζουν αναγκαία.
Είναι όπως όλα τα άλλα.
Αν όλοι βάφουν τα μαλλιά τους
κι εσύ έχεις άσπρα μαλλιά σε κάποια ηλικία, διαφέρεις;
Ναι.
Λίγο πολύ όλοι θα έλεγαν
ότι το βάψιμο των μαλλιών δεν συγκρίνεται με τις πλαστικές.
Ιδίως με κάτι όπως η αυξητική γλουτών.
Υπάρχει κίνδυνος να εγχυθεί λίπος σε λάθος μέρος,
να απελευθερωθεί στο αίμα, όπου μπορεί να κολλήσει,
μπλοκάροντας αρτηρίες στον εγκέφαλο ή στους πνεύμονες,
προκαλώντας λοίμωξη, εγκεφαλικό ή θάνατο.
Κάτι παράξενο συμβαίνει εδώ,
εφόσον πρακτικές που είναι ιδιαίτερα επιβλαβείς και επικίνδυνες
τις αντιμετωπίζουμε ως ευεργετικές για εμάς.
Είναι περιοριστικό, αλλά προσφέρει και χαρά.
Ερευνητές προσπάθησαν να μετρήσουν τα οφέλη των πλαστικών επεμβάσεων
και τα αποτελέσματα ήταν ανάμεικτα.
Αλλά μια σύνοψη από τις καλύτερες μελέτες
δείχνει ότι, συνολικά, φαίνεται να βελτιώνουν την ποιότητα ζωής.
Σε ποιο βαθμό όμως εξαρτάται από την επέμβαση;
Οι πλαστικές επεμβάσεις επιτρέπουν σε κάποιους
να ζουν λίγο πιο εύκολα στον κόσμο αυτόν.
Κάποιοι, μέσω των πλαστικών επεμβάσεων, δηλώνουν την έμφυλη ταυτότητά τους.
Έκανα επέμβαση στο οστό του φρυδιού. Έκανα ανύψωση φρυδιών.
Έκανα πλαστική στη μύτη και στο πηγούνι.
Οι πλαστικές σε βοηθούν να γίνεις η γυναίκα που θέλεις να γίνεις, αλλά…
δεν είναι μόνο αυτό.
Όσο πιο πιστευτή γίνομαι ως σιστζέντερ γυναίκα,
τόσο πιο ασφαλές είναι να περπατώ στον δρόμο
ή να ζω μια φυσιολογική ζωή.
Πρέπει να σταματήσουμε να αντιλαμβανόμαστε την αυτοεκτίμηση, τον αυτοσεβασμό
και την αυτοπεποίθηση ως αυθαίρετα ιδανικά.
Λέω ότι η δουλειά μου δεν είναι να κάνω τους άλλους να φαίνονται πιο όμορφοι.
Δουλειά μου είναι να κάνω τους άλλους να αισθάνονται πιο όμορφα.
Μου είναι πιο εύκολο να εκτεθώ και να γνωρίσω κόσμο.
Έκανα περισσότερους φίλους.
Κι αυτό οφείλεται στο ότι νιώθω καλύτερα με τον εαυτό μου.
Νιώθω πιο δυνατή.
Είναι πραγματικά απελευθερωτικό, επειδή ξέρω
ότι κάθε μέρα θα είναι και καλύτερα.
Και θα αποκτήσω χίλιες φορές μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση σε σχέση με πριν.
Απέκτησα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση σε κάθε πτυχή της ζωής μου.
Σε ατομικό επίπεδο, μπορεί να είναι καταπιεστικό ή ενδυναμωτικό.
Σε συλλογικό,
εφόσον είναι κάτι που θεωρούμε καλό να κάνουν οι άνθρωποι.
Ιδανικά πρέπει να ζούμε σε έναν κόσμο
όπου δεν χρειάζεται να κόβουμε το σώμα μας για να γίνουμε καλύτεροι.
Όσον αφορά την κόρη μου,
δυσκολεύτηκα να της πω πού θα πήγαινα σήμερα,
επειδή δεν ήξερα πώς να της το εξηγήσω
χωρίς να χρειαστεί να πω "Το στήθος μου είναι ψεύτικο. Έκανα αυξητική".
Πώς να της το εξηγήσω;
Και δεν θέλω
να της βάλω την ιδέα ότι ομορφιά σημαίνει να έχεις μεγάλο στήθος,
γιατί μετά θα της καρφωθεί στο μυαλό.
"Όταν μεγαλώσω, αν δεν έχω μεγάλο στήθος σαν της μαμάς,
θα πρέπει να το αλλάξω".
Αν βλέπαμε γερασμένα στήθη, κρεμασμένα στήθη, στήθη που θηλάζουν
στις στάσεις των λεωφορείων,
σύντομα θα παύαμε να θεωρούμε φυσιολογικό στήθος
αυτό που είναι σφριγηλό και ολοστρόγγυλο.
Χρειάζονται λιγότερες συζητήσεις
σχετικά με τα θετικά και τα αρνητικά των πλαστικών επεμβάσεων
και περισσότερος διάλογος για το τι θα πει να ζεις σε περιθωριοποιημένο σώμα,
και γιατί η επιθυμητότητα έχει τόσο μεγάλη σημασία για την εμπειρία αυτή.
Υποτιτλισμός: Δέσποινα Πασσαλή